ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

 
 

Πρέπει νά εἲμεθα εὐγνώμονες πού καί ἐφέτος μᾶς ἀξίωσε ὁ Πανάγαθος νά ζήσωμε τίς χαρμόσυνες γιά όλη τήν ἀνθρωπότητα,στιγμές χαρᾶς,ἀγαλιάσεως,ἐλπίδος καί πνευματικῆς στηρίξεώς μας,τῆς Ἀναστάσεως Τοῦ Κυρίου μας.Εἲπαμε πολλές φορές,πώς ἡ ζωή μας ἐπί τῆς γῆς,εἶναι γεμάτη ἀπό «στιγμές»,πού καθορίζουν τήν πορεία μας.Εἶναι στό χέρι μας,αὐτές οἱ στιγμές νά εἶναι ἐποικοδομητικές,γεμᾶτες ἀπό τήν χαρά πού δίδει ἡ ἐπκικοινωνία μας μέ Τόν Κύριό μας καί Τήν Μεγαλόχαρη,καί χωρίς νά τίς δηλητηριάζουν σκέψεις ἀρνητικές,σκέψεις σχετικές μέ ἀντιδικίες καί μίση ἢ πάθη,πού μᾶς χωρίζουν ἀπο τούς συνανθρώπους μας.

 
 

Βλέποντας Τόν Κύριό μας ἐπί Τοῦ Σταυροῦ,ὃσοι σκέπτονται σωστά,θά ἒπρεπε νά ἀποστασιοποιηθοῦν ἀπό τὀν ἐπάρατο ἐγωισμό,ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ μέ μαθηματική ἀκρίβεια στήν ἀποκοπή μας ἀπό κάθε τί τό πνευματικό καί ΑΚΥΡΩΝΕΙ τήν παρουσία μας στήν Ἐκκλησία,ἐκμηδενίζει τήν δύναμη τοῦ Σημείου Τοῦ Σταυροῦ πού κάνομε ὃπως καί τό προσκύνημα τῶν Ἁγίων Εἰκόνων. Ἡ Σταυρική θυσία Τοῦ Κυρίου μας,μᾶς διδάσκει,πώς ὃλα αὐτά πού ἀπαχολοῦν τήν σκέψη μας, τά σχετικά μέ τό «τί μᾶς ἒκανε ὁ ἓνας, ἢ τί μᾶς εἶπε ὁ ἂλλος», ἀποτελοῦν μαύρες στιγμές,οἱ ὁποῖες μᾶς καθιστοῦν ἓρμαιο στά χέρια τοῦ ἀντιχρίστου καί δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά ἒχωμε σωστή καί καθαρή συμμετοχή, τόσο στό Θεῖο Δρᾶμα,ὃσο καί στίς χαρμόσυνες,Ἀναστάσιμες στιγμές.Πρέπει, ἁπλούστατα,νά συγχωροῦμε μέ τήν καρδιά μας ὃποιον μᾶς πρόσβαλε,ὃποιον μᾶς πείραξε,ὃποιον μᾶς ἀδίκησε καί νά πρσευχώμεθα γιά τήν σωτηρία του καί τήν ἒνταξή του στό ποίμνιο Τοῦ Κυρίου.Ἂς ἒχωμε αὐτά κατά νοῦν,διότι ὃσες νηστεῖες καί ἂν κάνωμε,ὃσες προσευχές καί ἂν ἀναπέμψωμε,ὃσα προσκυνήματα καί ἂν ἐπισκεφθοῦμε,ἂν δέν ἒχωμε ΑΓΑΠΗ,ΟΥΔΕΝ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΜΕ γιά τήν ψυχή μας καί τήν σωτηρία της.Ὁ Κύριός μας καί Θεός μας,μᾶς ἂφησε τά Θεῖα Του μηνύματα,τά ὁποῖα,μέσω τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Του,μᾶς ὁδηγοῦν στόν σωστό δρόμο καί μᾶς καθοδηγοῦν νά ζοῦμε συμφώνως πρός τό θελημά Του.Καί ἐδῶ εἶναι τό κατάλληλο σημεῖο νά ἀναλύσωμε κάτι τό ὁποῖο δεν ἒγινε τυχαίως,ἀλλά ἒγινε,(ὃπως ΟΛΑ ὃσα συμβαίνουν γύρω μας),συμφώνως πρός τό σχέδιο Τοῦ Κυρίου μας,ὁ ὁποῖος διά τά πάντα μεριμνᾶ καί μᾶς ὁδηγεῖ,μέσα καί ἀπό δοκιμασίες,στό νά εἲμεθα κοντά Του καί νά μήν ἀπομακρυνώμεθα ἀπό τήν Ἁγία μας Πίστη.Καί ἀναφέρομαι στό θέμα τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Θωμᾶ, νά βεβαιωθῇ,πώς ἐνεφανίσθη Ὁ Ἀναστηθείς Κύριός μας ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του.Ἦτο ὀλιγόπιστος ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς;Ἀσφαλῶς όχι.Ἦτο ὁ Ἀπόστολος, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τό δυσχερέστερο μέρος τῆς διαδόσεως τοῦ Ευαγγελίου του Χριστου και να διδάξη σέ Λαούς «δύσκολους» καί πολλάκις ἐχθρικούς.Ἐκεῖ λοιπόν,σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους,μποροῦσε νά δηλώσῃ μέ κάθε εἰλικρίνεια, χωρίς νά χρησιμοποιῆσῃ ὑπερβολή,χωρίς νά ψευσθῇ, πώς:«ΝΑΙ.Τόν εἶδα Ἀναστάντα καί μάλιστα ἒψαυσα τά σημάδια πού τοῦ ἂφησε ἡ θηριοδία τῶν ἀνόμων πού Τόν ἐσταύρωσαν».Ἐγνώριζε πώς οἱ λοιποί Μαθηταί, ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά ἐψεύδοντο πρός αὐτόν καί πώς Ὁ Κύριος εἶχε Ἀναστηθεῖ.Καί Ὁ Κύριος, ἐνεφανίσθη ἒμπροσθέν του καί ἐνώπιον καί τῶν λοιπῶν Μαθητῶν Του, θέλοντας νά τοῦ δώσῃ τά κατάλληλα «ὃπλα» γιά τήν πολύ δύσκολη ἀποστολή του.Ἡ ἐμφάνισις Τοῦ Κυρίου ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του καί μάλιστα δύο φοράς,δέν ἦτο χωρίς μεγάλη σημασία.Διότι, πέραν τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ,καί όλοι,ὃσοι ἦσαν παρόντες, ἠσθάνθησαν στίς καρδιές των νά φουντώνῃ καί νά γιγαντώνεται ἡ προϋπάρχουσα ἀσφαλῶς Πίστις καί νά ἑδραιώνεται ἡ ἀπόφασιίς των νά ἀγωνισθοῦν μέ κάθε τρόπο καί μέχρι καί τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἳματός των,προκειμένου νά διαδώσουν τήν διδασκαλία Του καί νά μπορῦν νά ὁμιλήσουν πρός ΟΛΟΥΣ τούς ανθρώπους,πού θά τούς ἢκουον,περί Ἀναστάσεως, Παραδείσου,Λυτρώσεως καί Σωτηρίας τῶν ψυχῶν,μεταδίδοντες τό ΦΩΣ τῆς ἀληθοῦς ζωῆς καί τῶν Θείων Ἐντολῶν,αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἰς ἓναν τρόπο ζωῆς ἐπί τῆς γῆς,ὁ ὁποῖος μέ τήν σειράν του,ὁδηγεῖ εἰς τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ καί τήν Αἰώνιον ζωήν.Αἰ στιγμαί τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος,ὃπως καί τῶν ἡμερῶν πού προηγήθησαν αὐτῆς,ἀλλά καί πού τήν ἠκολούθησαν,ἀποτελοῦν τό μεγάλο,τό ἀνυπέρβλητο δώρο Τοῦ Ἐνανθρωπίσαντος Θεοῦ πρός τήν ἀνθρωπότητα.Ἡ σημασία τοῦ Θείου Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως, γίνεται ολοφάνερη μέ τήν λυσσαλέα ἐπίθεση,πού ἐξαπολύουν αἱ σκοτειναί δυνάμεις ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ αὐτές τίς ἡμέρες,(ὃπως καί τήν περίοδο τῶν Χριστουγέννων),ἂλλοτε μά «ἀνακάλυψη τάφων»,ἂλλοτε μέ «ἀνακάλυψη…παπύρων»,ἂλλοτε μέ τήν διασπορά καινοφανῶν θεωριῶν κ.λπ.Καί μέ δολιότητα,πού δέν περιγράφεται,προσπαθοῦν νά μετατρέψουν τήν Λαμπρή,(ὃπως καί τά Χριστούγεννα),σέ καθαρῶς κοσμικές ἐκδηλώσεις,μέ δῶρα,καρναβάλια,γλέντια,τραγούδια.αφαιρώντας κάθε ἒννοια Θρησκευτικότητος,Ψυχικῆς ἀνατάσεως καί διασυνδέσεως μέ τά Ἐπουράνια.Καί έδῶ πρέπει νά σταθοῦμε,προκειμένου νά μή πέσωμε στήν παγίδα τους.Γιά τόν  πιστό χριστιανό,τό Θεῖο Πάθος καί ἡ Ἀνάστασις,εἶναι μιά περίοδος περισυλλογῆς,αὐτοκριτικῆς καί πλήρους καί ἐνσυνειδήτου συμμετοχῆς στά διαδραματιζόμενα.

 
 

Ἡ συμμετοχή τῶν Πιστῶν στά Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας μέ εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση καί ἐνσυνείδητη συμμετοχή εἰς τό Ἃγιον Ποτήριον,θά κάνη κάθε ἓνα μέλος τοῦ πιστοῦ ποιμνίου,νά νοιώση μέσα στά βάθη τῆς ψυχῆς του τήν τεράστια, τήν ἂφατη σημασία τῶν Ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν,πού μᾶς ἀξίωσε καί ἐφέτος ἡ Θεία Χάρις νά ζήσωμε.Τέλος ἀπευθύνω εἰς ὃλους εὐχόμενος ὁλοψύχως,νά μᾶς ἀξιώση ΟΛΟΥΣ Ὁ Κύριός μας μέ τίς μεσιτεῖες Τῆς Μεγαγαλόχαρης,νά ζήσωμε τίς Ἃγιες αὐτές Ἡμέρες καί τοῦ χρόνου,μέ τήν Κατάνυξη καί τήν Εὐλάβεια πού τούς ἁρμόζουν. «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!

 
Αντιγραφή από το ιστολόγιο του πατρός Ευθυμίου Μπαρδάκα.ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

Αρχιμανδρίτης π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου