ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΝΟΥ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΑΙΩΝΙΑ ΧΑΡΑ

 

 

Μέ τήν βοήθεια Τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ, πλησιάσαμε καί ἐφέτος στίς ἡμέρες τίς γεμᾶτες ΠΟΝΟ καί ΜΕΓΑΛΕΙΟ.Πέρασε ἓνας ὁλόκληρος χρόνος, χωρίς νά τόν καταλάβωμε.Σάν χθές ἦταν,πού ἀκούαμε ἢ καί συμμετείχαμε στήν ἲδια Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας,τήν ὁποίαν ἀπαιτοῦν οἱ ἡμέρες πού πλησιάζουν.Εἶναι οἱ ἡμέρες τοῦ Θείου δράματος, τῆς κορυφώσεως δηλαδή τῶν θυσιῶν πού ἒκανε γιά χάρη μας,γιά νά μᾶς δώση τό ΦΩΣ καί τήν Σωτηρἰα,Ὁ Κύριός μας.Εἶναι ἡ περίοδος ἐκείνη,κατά τήν ὁποίαν,μᾶς δίδεται ἡ καλλυτέρα εὐκαιρία νά ἀποδείξωμε,ἂν πραγματικά εἲμαστε Χριστιανοί,μέ τήν ὀρθή σημασία τοῦ ὂρου.

 
 

Εἶναι ἡ περίοδος ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη ἀπό στιγμές μοναδικές στιγμές, πού κάνουν τήν πραγματικά ζἐουσα ἀπό Πίστη χριστιανική καρδιά,νά σκιρτᾶ ἀπό πόνο καί νά συμπάσχῃ μέ ΕΚΕΙΝΟΝ,Ὁ ὁποῖος μέ τήν θέλησή του,ὑπέστη τόσα μαρτύρια καί τόσους ἐξευτελισμούς,προκειμένου νά μᾶς τραβήξη ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό τίς σκοτεινές ἀτραπούς τῶν ἀναριθμήτων ἀνομιῶν μας.Εἶναι ἡ περίοδος ἐκείνη,κατά τήν ὁποίαν,οἱ «στιγμές» γιά τίς ὁποῖες μιλήσαμε προσφάτως,ἒχουν τήν ξεχωριστή δύναμη,ἂν τίς ζήσωμε ὃπως ἀπαιτεῖ ἡ Πίστις μας,νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν Σωτήρα.Ἡ στιγμή κατά τήν ὁποίαν ἓνα δάκρυ πού βγαίνει ἀπό μιά καρδιά,ἡ ὁποία ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πονᾶ καί συμμετέχει στό Θεῖο Δρᾶμα,ἒχει τεράστια αξία.Ἡ στιγμή κατά τήν ὁποίαν,ἡ ἀνθρώπινη ψυχή θά ξεχειλίση ἀπό γνήσια καί ἀνυπόκριτη εὐγνωμοσύνη πρός Τόν Κύριό μας γιά τά ὃσα ὑποφέρει γιά μᾶς,τῆς δίνει τήν δυνατότητα νά ἐπικοινωνήση μέ τά Οὐράνια καί νά ἀποστασιοποιηθῆ ἀπό τά ἐπίγεια,ἒτσι ὣστε νά ξαναβρῆ τόν «καθαρό μαν- δύα» πού ἀπαιτεῖ ἡ παραβολική φράση τῆς Ὑμνολογίας μας,καί νά μπορῆ νά μπῆ στόν «νυμφῶνα» τόν ὁλόφωτο τῆς Θείας Δόξης.Ἂς κάνωμε τόν κόπο νά ἀξιολογήσωμε καί νά ἀντιληφθοῦμε τό πραγματικό ΜΕΓΑΛΕΙΟ τῶν στιγμῶν πού ἒρχονται καί νά τίς ἀξιοποιήσωμε καταλλήλως.Καί ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι ζοῦμε σέ περιοχές πού μποροῦμε νά ἒχωμε ἓναν Ἱερό Ναό καί ἓναν Ἱερέα γιά αὐτές τίς στιγμές,ἂς μή συμμετάσχωμε στίς Θεῖες Λειτουργίες «κατ’ ἀνάγκην»,ἀπό «ἁπλῆ...ὑποχρέωση»,γιά «νά μᾶς δοῦνε» κ.λπ.Ἂς ἀναλογισθοῦμε,πώς ὑπάρχουν ἀδέλφια μας στά ξένα, πού στεροῦνται Ἱερῶν Ναῶν ἢ καί ἀκόμα στεροῦνται τῆς παρουσίας ἑνός Ἱερέως.Ὂμως,κάτω ἀπό μίαν Εἰκονα,κάτω ἀπό ἓνα καντηλάκι ἀναμμένο μέ τρεμά μενα ἀπό τήν συγκίνηση χέρια,αὐτοί οἱ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, συμπροσευχόμενοι,μπαίνουν στήν οὐσία καί τό περιεχόμενο αὐτῶν τῶν στιγμῶν, πολύ περισσότερο, ἀπό πολλούς ἐξ ἡμῶν.Ἂς μήν ἀφήσωμε αὐτές τίς καταπληκτικῆς ἀξίας στιγμές νά πᾶνε χαμένες.Αὐτές οἱ στιγμές κατά τίς ὁποῖες πρέπει νά συμπάσχωμε μέ Τόν Κύρό μας,ὂχι ὑποκριτικά καί μέ «κροκοδείλια δάκρυα» ἀλλά έκ βάθους καρδίας,δέν ἐπιτρέπεται νά πηγαίνουν χαμένες καί νά περνοῦν ἀπό τήν ζωή μας ὡς νά ἦσαν στιγμές καθημερινότητος καί βιοτικῆς μέριμνας.Ἀπό τό ὓψος Τοῦ Σταυροῦ, Ὁ Κύριός μας,μᾶς βλέπει καί μπαίνει στίς καρδιές μας.Στό «σήμερον κρεμμᾶται ἐπί ξύλου…»,δέν ἐπιτρέπεται ὁ νοῦς νά περιπλανᾶται σέ θέματα ὰσχετα μέ τό ἀνεπανάληπτο περιεχόμενο τῆς στιγμῆς ἐκείνης.Ὃταν κοιτάζοντας τίς καρδιές μας,Ὁ Κύριός μας τίς βλέπει «ἂδειες»,τίς βλέπει «ξεκομμένες» ἀπό τό μεγαλεῖο τῶν στιγμῶν ἐκείνων,εἶναι,ὡς νά αἰσθάνεται νά τοῦ τρυποῦν τίς παλάμες ἢ νά Τοῦ λογχίζουν τίς πλευρές,χιλιάδες καρφιά καί λόγχες,βλέποντας πώς ΔΕΝ ἀντελήφθημεν τό μέγεθος τῆς θυσίας Του καί πώς εὐρισκόμεθα ἐκεῖ,ὂχι ἀπό ζέουσα Πίστη κινούμενοι ἀλλά ἀπό…«συνήθεια»,ἀπό «κοσμικό καθῆκον» ἢ ἀπό μία …ὓπουλη σκέψη,«ἂς τά ἒχωμε καλά καί μέ τόν Θεό….!».

 

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ,

 

Σᾶς καλῶ μέ ΠΛΗΡΗ ἐπίγνωση,τοῦ τί σᾶς ζητῶ,τίς στιγμές πού ἒρχονται καί μᾶς ἀξίωσε ἡ Παναγία μας νά τίς ζήσωμε ἀκόμα μία χρονιά (διότι δική της παραχώρησις εἶναι ) νά συμμετάσχωμε μέ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ καί νά νοιώσωμε τά μάτια μας νά ὑγραίνωνται ἀπό τά δάκρυα τῆς συμμετοχῆς μας,τῆς ΠΛΗΡΟΥΣ καί ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ συμμετοχῆς μας στό μεγαλεῖο καί τήν μοναδικότητα τῶν στιγμῶν,πού θά ζήσωμε.Ἒτσι,θά μποροῦμε νά νοιώσωμε καί τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως,τό τόσο σημαντικό γιά ΟΛΟΥΣ μας.Ἡ Ἀνάστασις δέν εἶναι μόνον «ἀρνάκια»,«τραγούδια» καί «κόκκινα αὐγά».Εἶναι τό Μέγα Μυστήριο διά τοῦ ὁποίου «..θανάτῳ θανατοῦται ὁ πλᾶνος..»,ἀλλά διά νά τό ζήσωμε εἰς βάθος καί σέ ὃλη του τήν σημασία,πρέπει νά ἒχωμε συμμετάσχει συνειδητῶς στό Θεῖο δρᾶμα,μέ νηστεία, Προσευχή καί ἀληθινόν πόνον!...Μή τό λησμονῦμε αὐτὀ.

 

Αρχιμανδρίτης π. Ευθυμιος Μπαρδακας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου