ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ



''...Εἶναι ἐνδεικτικόν,ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος,πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν τὴν Συναγωγὴ ὡς τόπον ἱερόν,ἐπειδὴ δῆθεν ἐκεῖ ἦσαν ὁ Νόμος καὶ τὰ βιβλία τῶν Προφητῶν,ἀπαντοῦσε ὡς ἑξῆς:«Μὴ γάρ,ἔνθα ἂν ᾖ Βιβλία τοιαῦτα,καὶ ὁ τόπος ἅγιος ἔσται;Οὐ πάντως!᾿Εγὼ δὲ διὰ τοῦτο μάλιστα μισῶ τὴν Συναγωγὴν καὶ ἀποστρέφομαι,ὅτι τοὺς Προφήτας ἔχοντες ἀπιστοῦσι τοῖς Προφήταις,ὅτι ἀναγινώσκοντες τὰ γράμματα οὐ δέχονται τὰς μαρτυρίας,ὅπερ ὑβριζόντων ἐστὶ μειζόνως»·«μηδεὶς αἰδείσθω τὴν Συναγωγὴν διὰ τὰ Βιβλία,ἀλλὰ διὰ ταῦτα αὐτὴν μισείτω καὶ ἀποστρεφέσθω,ὅτι ἐφ᾿ ὕβρει κατέχουσι τοὺς ῾Αγίους,ὅτι ἀπιστοῦσι τοῖς ἐκείνων ρήμασιν,ὅτι τὴν ἐσχάτην αὐτῶν κατηγοροῦσιν ἀσέβειαν». Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ ἀντιπαραβάλουμε τὴν στάσι τῶν ''ὀρθοδόξων'' Οἰκουμενιστῶν,οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ προφανῶς ὑποτιμοῦν ἢ παραθεωροῦν τὰ γνήσια αὐτὰ Πατερικὰ Κριτήρια,ἔχουν προσβληθῆ τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν σύγχρονη νόσο τοῦ Συγκρητισμοῦ,ὥστε νὰ ἐκφράζουν πλήρως ἀντίθετες ἀπόψεις.Λόγου χάριν,οἰκουμενιστὴς ἱεράρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἐδίστασε νὰ δηλώση,ὅτι «κατὰ βάθος,μία ἐκκλησία ἢ ἕνα τέμενος ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου»!...''



Εἶναι πλέον καιρὸς νὰ ἐξετάσουμε τὴν στάσι τῆς ᾿Εκκλησίας ἔναντι τοῦ Συγκρητισμοῦ,μέσῳ τῆς ποιμαντικῆς ἐμπειρίας ἑνὸς μεγάλου Πατρὸς καὶ Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου,τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.Ο Ιερός Χρυσόστομος,ὡς Πρεσβύτερος ἀκόμη,ἐξεφώνησε ὀκτὼ εἰδικὲς ῾Ομιλίες πρὸς τὸ ποίμνιο τῆς ᾿Αντιοχείας,μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ τὸ προστατεύση ἀπὸ τὸν ᾿Ιουδαϊσμό.῾Η ᾿Αντιόχεια,κατὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη,ἦταν μία κοσμοπολίτικη μεγαλούπολις,ἡ ὁποία περιελάμβανε ἕνα πολυσύνθετο καὶ πολυθρησκευτικὸ κρᾶμα 500.000 περίπου κατοίκων.Οἱ ᾿Εθνικοί,δηλαδὴ οἱ εἰδωλολάτρες,ἦσαν ἀκόμη πολυάριθμοι·οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἶχαν πολὺ ἔντονη παρουσία·οἱ αἱρετικοὶ ᾿Αρειανοί,Εὐνομιανοὶ καὶ ᾿Απολλιναρισταὶ ἦσαν δραστήριοι·καὶ ἕνα ἐσωτερικὸ Σχίσμα τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας δὲν εἶχε ἀκόμη θεραπευθῆ.῾Ο Χρυσόστομος δὲν ἦταν δύσκολο νὰ ἐπισημάνει,κάτι ποὺ καὶ ὁ Μ. ᾿Αθανάσιος μὲ τοὺς Καππαδόκες εἶχαν δείξει:ὅτι ἐφόσον οἱ ᾿Αρειανοὶ τῶν ποικίλων ἀποχρώσεων καὶ μάλιστα οἱ ᾿Ανόμοιοι ἀρνοῦνται τὴν ὁμοουσιότητα τοῦ Υἱοῦ,θεωρώντας Αὐτὸν κτίσμα,βρίσκονται πολὺ κοντὰ στοὺς ᾿Ιουδαίους ποὺ ἀρνοῦνται ὅτι ὁ Κύριος ἦταν ἀληθινὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Πατέρα.



Κατὰ τὴν κυρία φάσι τοῦ Σχίσματος (361-381),οἱ ἀντιαρειανοὶ ᾿Ορθόδοξοι εἶχαν χωρισθῆ σὲ δύο πλήρως ἀκοινώνητες ὀμάδες:τῶν ὑπεραυστηρῶν Εὐσταθιανῶν,ὑπὸ τὸν ᾿Επίσκοπο Παυλῖνο (χειροτονηθέντα ἀντικανονικῶς ὑπὸ τοῦ Λουκίφερου ᾿Επισκόπου Καλάρεως τῆς Σαρδινίας),καὶ τῶν Μελετιανῶν ὑπὸ τὸν ῞Αγιο Μελέτιο τὸν ῾Ομολογητή.Οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἶχαν ἐγκατασταθῆ στὴν ᾿Αντιόχεια ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της καὶ εἶχαν ὀργανωθῆ κοινωνικοθρησκευτικὰ μὲ ἀπόλυτη ἐλευθερία.Μὲ κέντρο δύο ἐντυπωσιακὲς Συναγωγές,μία σὲ κεντρικὸ σημεῖο τῆς πόλεως καὶ μία στὸ περίφημο προάστειο τῆς Δάφνης,«ἀσκοῦσαν στὴν κοινωνία ποικίλη καὶ μεγάλη ἐπιρροή,ποὺ ἔφτανε στὸν προσηλυτισμό».Ποιό ἦταν λοιπὸν τὸ ποιμαντικὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζε ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος;Μία μερίδα πολλῶν Χριστιανῶν,ἀπὸ κακὴ συνήθεια ἐλάμβανε μέρος στὶς ἐκδηλώσεις μερικῶν ἀπὸ τὶς μεγάλες θρησκευτικὲς ἑορτὲς τῶν ᾿Ιουδαίων:στὴν ἑορτὴ τῶν Σαλπίγγων (ἢ τοῦ Νέου ῎Ετους),τὴν ἑορτὴ τῶν Νηστειῶν καὶ τῆς Σκηνοπηγίας.Οἱ αὐστηροὶ ὀπαδοὶ τοῦ ῾Αγίου Εὐσταθίου ᾿Αντιοχείας,οἱ Εὐσταθιανοί,μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ ῾Αγίου (περ. 328/9),«ἀρνήθηκαν νὰ δεχτοῦν ὄχι μόνο τοὺς ᾿Αρειανοὺς διαδόχους τοῦ Εὐσταθίου,ἀλλὰ καὶ τὸν [῞Αγιο] Μελέτιο»,ὡς καὶ τὸν διάδοχό του ῞Αγιο Φλαβιανό.Μία ἄλλη μερίδα,ὄχι μόνο παρακολουθοῦσε ἀπὸ ἐπιπολαιότητα τὰ θεάματα κατὰ τὶς ἑορτὲς αὐτές,ἀλλὰ προχωροῦσε περισσότερο:δὲν ἑώρταζε τὸ ῞Αγιο Πάσχα ὅπως εἶχε καθορισθῆ ἀπὸ τὴν ῾Αγία Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο,ἀλλὰ ἑώρταζε καὶ νήστευε κατὰ παλαιὰν συνήθειαν μαζὶ μὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους σταθερὰ τὴν 14η τοῦ μηνὸς Νισάν,δηλαδὴ τὴν ἡμέρα τῆς ἐαρινῆς Πανσελήνου.Σημειωτέον,ὅτι οἱ ᾿Ιουδαΐζοντες αὐτοὶ Χριστιανοί,οἱ ὁποῖοι «παρέλυον» «τὸν ῞Ορον τῆς ῾Αγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου,τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης»,«περὶ τῆς ῾Αγίας ῾Εορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα»,εἶχαν κηρυχθῆ οἱ μὲν λαϊκοὶ «ἀκοινώνητοι» καὶ «ἀπόβλητοι τῆς ᾿Εκκλησίας»,οἱ δὲ κληρικοὶ «ἀλλότριοι τῆς ᾿Εκκλησίας» καὶ ὑπὸ καθαίρεσιν,«ἀλλὰ καὶ οἱ τολμῶντες τούτοις κοινωνεῖν μετὰ τὴν καθαίρεσιν»(῾Ι. Κανὼν Α´ τῆς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ Συνόδου).Εἶχε λοιπὸν δημιουργηθῆ στὴν ᾿Αντιόχεια ἕνα τέτοιο συγκρητιστικὸ κλῖμα,ὥστε πολλοὶ Χριστιανοί,κατὰ τὸν ἕνα ἢ ἄλλο τρόπο,ἔρρεπαν πρὸς τὸν ᾿Ιουδαϊσμό,ἐφ᾿ ὅσον ἀδυνατοῦσαν νὰ διακρίνουν τὴν ριζικὴ διαφορὰ μεταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ ᾿Ιουδαϊσμοῦ,᾿Εκκλησίας καὶ Συναγωγῆς.Για τον ῾Ιερὸ Χρυσόστομο,«τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶχε τεράστια σωτηριολογικὴ καὶ θεολογικὴ σημασία» καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀπεδύθη σὲ μεγάλο ἀγῶνα γιὰ νὰ θεραπεύση,ὅπως ἔλεγε,τὸ «χαλεπώτατον νόσημα» καὶ νὰ καταργήση τὸ «πονηρὸν ἔθος».Είναι ἀναγκαῖο ἐδῶ νὰ διευκρινισθῆ,ὅτι οἱ ῾Ομιλίες αὐτὲς τοῦ ῾Ιεροῦ Πατρὸς δὲν ἔχουν βεβαίως χαρακτῆρα ἀντισημιτικὸ-φυλετικό,ἀλλὰ καθαρὰ ποιμαντικὸ-θεολογικό,ἐφ᾿ ὅσον ἀπέβλεπαν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴν προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὶς ἰουδαϊκὲς ἑτεροδιδασκαλίες.Καὶ περαιτέρω,ἐπεδίωκαν τὴν θεραπεία ἐκείνων τῶν πιστῶν,τοὺς ὁποίους ὁ ῞Αγιος ἐχαρακτήριζε ὡς «οἰκεῖα μέλη νενοσηκότα»,ὡς «ἀρρωστοῦντας τῶν ἀδελφῶν τῶν ἡμετέρων καὶ τὰ ἰουδαϊκὰ νοσοῦντας».῾Η ἰσχυρὰ καὶ ἐπίμονος κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖ ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος στοὺς ᾿Ιουδαίους δὲν συνιστᾶ ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεσι καὶ ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελῆ ἀντισημιτισμόν,διότι «δὲν κρίνει τοὺς ᾿Ιουδαίους ἀπὸ τὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια ἢ τὴν προσήλωσή τους στὰ ἔθιμα τῆς φυλῆς,οὔτε ἀπὸ τὴν νομιμότητα ἢ τὴν παιδεία καὶ τὴν κοινωνικότητά τους,ὅπως π.χ. ἔκανε ὁ διάσημος τῆς ἐποχῆς ρήτορας καὶ σοφιστὴς Λιβάνιος».Ας επανέλθουμε ὅμως στὴν θεραπευτικὴ προσπάθεια τοῦ ῾Αγίου.῏Αρά γε,μὲ ποιόν τρόπο ἐπίστευε ὁ ῾Ιερὸς Πατήρ,ὅτι θὰ ἐθεράπευε τὸ «χαλεπώτατον νόσημα» τῶν ᾿Ιουδαϊζόντων Χριστιανῶν;᾿Εν πρώτοις,προσπαθεῖ νὰ πείση τοὺς νοσοῦντας,βάσει καθαρῶς θεολογικῶν κριτηρίων,ὅτι οἱ μὲν ᾿Ιουδαῖοι δὲν ἀπεδέχθησαν τὴν Θεία Οἰκονομία,δηλαδὴ τὸ Σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τους,καὶ ἐξέπεσαν τῆς Χάριτος,«ἐξεκλάσθησαν»,οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἀποτελοῦν τὴν μοναδικὴ συνέχεια «τῆς ρίζης τῆς ἁγίας»,τοῦ εὐλογημένου καὶ ἐκλεκτοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ.Τρία εἶναι τὰ κεφαλαιώδη σφάλματα-ἁμαρτήματα τῶν ᾿Ιουδαίων,λέγει ὁ ῞Αγιος:α.ἀγνοοῦν τὸν Πατέρα,δηλαδὴ δὲν γνωρίζουν τὸν Θεό,ἐφ᾿ ὅσον ἀρνοῦνται τὸν Υἱό.β.ἐσταύρωσαν τὸν Υἱό,γενόμενοι Χριστοκτόνοι καὶ Θεοκτόνοι.γ.ἀποκρούουν τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα καὶ συνεχῶς ἀντιστρατεύονται εἰς Αὐτό.᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικὰ γιὰ τοὺς ᾿Ιουδαίους εἶναι ἀναντιρρήτως ὀρθὰ καὶ ἀληθῆ,τότε δὲν ἔχουν τίποτε τὸ θεάρεστο καὶ ἀξιοσέβαστο καὶ σεμνό.Κατόπιν,καὶ ὡς ἄμεσο ἐπακόλουθο τῆς θέσεως αὐτῆς,ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος εἶναι ἀπόλυτος στὴν ἀπαίτησί του νὰ μὴν συμμερίζωνται οἱ πιστοὶ τὴν θρησκευτικὴ ζωὴ τῶν ᾿Ιουδαίων,νὰ μὴ συμμετέχουν στὶς ἑορτὲς καὶ τὶς νηστεῖες τους,δηλαδὴ νὰ μὴν ἔχουν καμμία «κοινωνία» μαζί τους.Πρὸς τοὺς Χριστιανούς,οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριζαν,ὅτι δῆθεν οἱ ᾿Ιουδαῖοι «καὶ αὐτοὶ τὸν Θεὸν προσκυνοῦσιν»,ὁ ῞Αγιος ἀπαντοῦσε ὡς ἑξῆς:«᾿Αλλὰ μὴ γένοιτο τοῦτο εἰπεῖν!Οὐδεὶς ᾿Ιουδαῖος προσκυνεῖ τὸν Θεόν.Τίς ταῦτά φησιν;῾Ο Υἱὸς τοῦ Θεοῦ:῾῾Εἰ τὸν Πατέρα γάρ μου ᾔδειτε,φησί,κἀμὲ ᾔδειτε ἄν·οὔτε δὲ ἐμὲ οἴδατε,οὔτε τὸν Πατέρα μου οἴδατε᾿᾿.Ποίαν ταύτης ἀξιοπιστοτέραν μαρτυρίαν παραγάγω;».Γιὰ ἐκείνους πάλι,οἱ ὁποῖοι ἐνήστευαν μαζὶ μὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους,ἔλεγε ὁ ῞Αγιος:«᾿Εννοήσατε τοίνυν τίσι κοινωνοῦσιν οἱ νηστεύοντες νῦν [οἱ νοσοῦντες]·τοῖς βοῶσι:῾῾Σταύρωσον,σταύρωσον᾿᾿·τοῖς λέγουσι:῾῾Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν᾿᾿».Εἶναι «ἄτοπον»,συνεχίζει ὁ ῞Αγιος,«τοὺς εἰς Αὐτὸν ὑβρίσαντας τὸν Θεὸν ποιεῖσθαι κοινωνούς,καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὸν ᾿Εσταυρωμένον τοῖς ἐσταυρωκόσι συνεορτάζειν·τοῦτο γὰρ οὐ μόνον ἀνοίας,ἀλλὰ καὶ τῆς ἐσχάτης μανίας ἐστίν».Σὲ ἄλλη περίπτωσι δικαιολογεῖ πολὺ εὔστοχα τὸν χαρακτηρισμὸ τῆς νηστείας τῶν ᾿Ιουδαίων,ὡς «παρανόμου καὶ ἀκαθάρτου»:«Μὴ θαυμάσητε δὲ εἰ ἀκάθαρτον αὐτὴν ἐκάλεσα νηστείαν οὖσαν·τὸ γὰρ παρὰ γνώμην Θεοῦ γινόμενον,κἂν θυσία,κἂν νηστεία ᾖ,πάντων ἐστὶν ἐναγέστερον».Θα κλείσω τὴν σύντομη ἀναφορά μου στὴν στάσι τοῦ ῾Ιεροῦ Χρυσοστόμου ἔναντι τῶν ᾿Ιουδαίων μὲ ἕνα σπάνιο παράδειγμα ποιμαντικῆς εὐαισθησίας,ἐφ᾿ ὅσον ὁ ῞Αγιος δὲν ἐθεράπευε τοὺς «νοσοῦντας» μόνο μὲ τὸν λόγο,ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πρᾶξι.῾Ο ῾Ιερὸς Πατὴρ διεκήρυττε,ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ Συναγωγὴ δὲν εἶναι τόπος ἱερὸς καὶ ἀξιοσέβαστος,ἔστω καὶ ἂν ἐκεῖ εὑρίσκωνται τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης:«Μηδεὶς αἰδείσθω τὴν Συναγωγὴν διὰ τὰ Βιβλία»,ἔλεγε·«κανεὶς ἂς μὴ σέβεται τὴν Συναγωγὴ ἐξ αἰτίας τῶν Βιβλίων».Κάποτε συνέβη τὸ ἑξῆς συγκλονιστικὸ στὴν ᾿Αντιόχεια.Μία γυναίκα Χριστιανή,ἡ ὁποία ἦταν σεμνοπρεπής,ἄμεμπτος στὰ ἤθη καὶ προσηλωμένη στὴν πίστι,ἀναγκαζόταν ἀπὸ κάποιον πλανεμένο Χριστιανὸ νὰ εἰσέλθη στὴν Συναγωγὴ καὶ νὰ δώση ἐκεῖ ὅρκον γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ποὺ αὐτὸς ἀμφισβητοῦσε.Εἶχε ἀκούσει ὁ δυστυχής,ὅτι οἱ ὅρκοι ποὺ δίδονται στὴν Συναγωγὴ ἦσαν περισσότερο φοβεροί!...Μόλις,ὅμως ἔφθασε ἐκεῖ ἡ ἐνάρετη γυναίκα,ἄρχισε νὰ καλῆ εἰς βοήθειαν καὶ ἀπαιτοῦσε νὰ τὴν προστατεύσουν ἀπὸ τὴν παράνομη βία,διότι δὲν τῆς ἦταν βεβαίως ἐπιτρεπτὸ νὰ πλησιάση τὸν χῶρο ἐκεῖνο.Τότε λοιπόν,λέγει ὁ ῞Αγιος,«ἐμπρησθεὶς ὑπὸ ζήλου καὶ πυρωθείς,καὶ διαναστάς,ταύτην μὲν οὐκ εἴασα λοιπὸν ἐπὶ τὴν παρανομίαν ἑλκυσθῆναι ἐκείνην,ἐξήρπασα δὲ τῆς ἀδίκου ταύτης ἀπαγωγῆς».Κατόπιν,ὁ ῾Ιερὸς Πατὴρ ἐστράφη πρὸς τὸν Χριστιανὸ καὶ τὸν ἤλεγξε δριμύτατα γιὰ τὴν ἄτοπη συμπεριφορά του,τὸν ἐνουθέτησε ἐπὶ μακρὸν καὶ τὸν ἔπεισε νὰ ἀποβάλη τὴν πλάνη ἀπὸ τὴν ψυχή του.Μετά τὴν σύντομη αὐτὴ ἀναφορά μας στοὺς ᾿Ιουδαΐζοντες Χριστιανοὺς τῆς ᾿Αντιοχείας κατὰ τὸν Δ´ αἰῶνα,ἀπομένει ἕνα τελικὸ ἐρώτημα:τί ἆρά γε μᾶς διδάσκει ἡ στάσις τοῦ ῾Ιεροῦ Χρυσοστόμου ἔναντι τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ;α.᾿Εν πρώτοις,ἡ στάσις τοῦ ῾Ιεροῦ Πατρὸς εἶναι ὁδηγητικὴ γιὰ τὴν κριτικὴ τῆς ᾿Εκκλησίας ἔναντι πάσης ἄλλης Θρησκείας.Τὰ κριτήρια,τὰ ὁποῖα μᾶς παρέχει ὁ ῞Αγιος εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον θεολογικὰ καὶ πνευματικά.Μία Θρησκεία τοῦ κόσμου,ἔστω καὶ ἂν ἔχη στοιχεῖα ἀληθείας,δὲν καταξιώνεται,δὲν καθίσταται ἀξιοσέβαστη.Εἶναι ἐνδεικτικόν,ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Πατήρ,πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν τὴν Συναγωγὴ ὡς τόπον ἱερόν,ἐπειδὴ δῆθεν ἐκεῖ ἦσαν ὁ Νόμος καὶ τὰ βιβλία τῶν Προφητῶν,ἀπαντοῦσε ὡς ἑξῆς:«Μὴ γάρ,ἔνθα ἂν ᾖ Βιβλία τοιαῦτα,καὶ ὁ τόπος ἅγιος ἔσται;Οὐ πάντως!᾿Εγὼ δὲ διὰ τοῦτο μάλιστα μισῶ τὴν Συναγωγὴν καὶ ἀποστρέφομαι,ὅτι τοὺς Προφήτας ἔχοντες ἀπιστοῦσι τοῖς Προφήταις,ὅτι ἀναγινώσκοντες τὰ γράμματα οὐ δέχονται τὰς μαρτυρίας,ὅπερ ὑβριζόντων ἐστὶ μειζόνως»·«μηδεὶς αἰδείσθω τὴν Συναγωγὴν διὰ τὰ Βιβλία,ἀλλὰ διὰ ταῦτα αὐτὴν μισείτω καὶ ἀποστρεφέσθω,ὅτι ἐφ᾿ ὕβρει κατέχουσι τοὺς ῾Αγίους,ὅτι ἀπιστοῦσι τοῖς ἐκείνων ρήμασιν,ὅτι τὴν ἐσχάτην αὐτῶν κατηγοροῦσιν ἀσέβειαν». Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ ἀντιπαραβάλουμε τὴν στάσι τῶν ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν,οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ προφανῶς ὑποτιμοῦν ἢ παραθεωροῦν τὰ γνήσια αὐτὰ Πατερικὰ Κριτήρια,ἔχουν προσβληθῆ τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν σύγχρονη νόσο τοῦ Συγκρητισμοῦ,ὥστε νὰ ἐκφράζουν πλήρως ἀντίθετες ἀπόψεις.Λόγου χάριν,οἰκουμενιστὴς ἱεράρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἐδίστασε νὰ δηλώση,ὅτι «κατὰ βάθος,μία ἐκκλησία ἢ ἕνα τέμενος ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου»!...


Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικό,ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Πατὴρ ὑποστηρίζει,ὅτι καὶ ἡ «ἄκαιρος» τώρα «τήρησις» τοῦ Νόμου ὑπὸ τῶν ᾿Ιουδαίων «παροξύνει» τὸν Θεό:«Καὶ γὰρ ὅτε ἔδει τὸν Νόμον τηρεῖν,κατεπάτησαν:καὶ νῦν ὅτε ἀναπέπαυται ὁ Νόμος,φιλονεικοῦσιν Αὐτὸν τηρεῖν.Τί γένοιτ᾿ ἂν αὐτῶν ἐλεεινότερον,οἳ μὴ τῇ παραβάσει τοῦ Νόμου μόνον,ἀλλὰ καὶ τῇ φυλακῇ τοῦ Νόμου τὸν Θεὸν παροξύνουσι;Διὰ τοῦτό φησι:''Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ,ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ᾿Αγίῳ ἀντιπίπτετε᾿᾿·οὐ τῷ παραβαίνειν τὰ νόμιμα μόνον,ἀλλὰ καὶ τῷ φυλάττειν ἐθέλειν ἀκαίρως».β.Κατόπιν,ἡ στάσις τοῦ ῾Αγίου Πατρὸς ἔναντι τῶν ᾿Ιουδαίων εἶναι ἐπίσης ὁδηγητικὴ γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία στὸ ζήτημα τῶν σχέσεων καὶ τῆς συνεργασίας Της μὲ τὶς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου.Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω,ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος κατ᾿ ἀρχὴν ἀπαγορεύει αὐστηρότατα,μάλιστα στοὺς ἀδυνάτους Χριστιανούς,τὴν ἐπικοινωνία,τὴν συνύπαρξι καὶ πολὺ περισσότερο τὴν συνεργασία μὲ αἱρετικοὺς «συλλόγους».«Φευγέτω τούτων (τῶν αἱρετικῶν) τὰς συνουσίας (συναναστροφάς),ἀποπηδάτω τοὺς συλλόγους [αὐτῶν]»·«[ἂς] ἀποστρεφώμεθα τῶν αἱρετικῶν τοὺς συλλόγους».Καὶ πῶς ἆρά γε δικαιολογεῖ τὴν προτροπὴ αὐτή;«῞Ωστε μὴ τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι».Τὰ ἴδια ἀκριβῶς συμβουλεύει καὶ γιὰ τοὺς «συλλόγους» τῶν ᾿Ιουδαίων:«Διὸ παρακαλῶ φεύγειν καὶ ἀποπηδᾶν αὐτῶν τοὺς συλλόγους»·«φεύγετε τοίνυν καὶ τοὺς συλλόγους,καὶ τοὺς τόπους αὐτῶν».

''῾Η Πατερικὴ Στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ''.

῾Ιερὸς Χρυσόστομος καὶ ᾿Ιουδαῖοι.Αθήνα 2004.Έκδοση Ι.Μ.Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,Φυλή Αττικής.


Αοιδήμου Μητροπολίτη

᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ

Αιωνία η μνήμη!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου