ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Η ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΗ ΚΟΡΗ ΜΗΝΥΣΕ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ



Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος.Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους.Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.Η κόρη του,μια εξαιρετική κοπέλα,είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι.Έφτασε,λοιπόν,ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της.Κατά τον τοκετό όμως,πέθανε!Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της,αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό,αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του.



Την αγάπη του δε,για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που,απόμαχος πια της θάλασσας,είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του.Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος,παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά.Τα βραδάκια,όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους,κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία,έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν.Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:-Σιγά καημένε παπά,μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου,τι λέμε και τι κάνουμε!Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία,γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της.Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.Ένα βράδυ, λοιπόν,ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του.Ήταν ολόφωτη.Λευκοντυμένη,χαρούμενη,και του λέει:“Πατέρα,σ’ ευχαριστώ για όλα.Για την αγάπη σου,τις προσευχές σου,και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου.Πες,σε παρακαλώ,και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού΄στειλε!”.Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά,το όνειρο έσβησε…Ο ιερέας,όταν σηκώθηκε το πρωί,αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά.Όλοι συγκινήθηκαν,μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του.Όταν όμως του είπε,ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε,κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της,ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος.Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:- “Θεέ μου!”,ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε.Γιατί τόση ταραχή,γιατί τόση συγκίνηση;Εκείνος,όταν συνήλθε κάπως,ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του,τους είπε με ταπεινή φωνή:-“Ναι,είναι αλήθεια,ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν!Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία,όπου θα την διαβάζατε.Είχα πολύ πόνο μέσα μου.Το ξέρεις,παπά,πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου.Ήταν πάντα άγγελος...Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό.Τούχα πει πως,όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του,καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του.Του είπα λοιπόν απότομα:-Δε θέλω ψάρια σήμερα,δεν θέλω τίποτε.Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος.Τον λυπήθηκα και του είπα:- Όμως,να,στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!Εκείνος πήρε τα χρήματα,με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα.Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει.Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”,είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του.Μετά χαμογέλασε γλυκά,μα τόσο γλυκά!Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του.Η νύχτα της απιστίας έφυγε...“Δοξασμένο το ονομά Σου Πολυέλεε Κύριε”,ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του...


Αναδημοσίευση από το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου