ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ



...Αν στο μαγκάλι δεν προσθέσουμε κάρβουνα,η φωτιά θα σβήσει.Προσοχή να μη σβήσει ή φωτιά.Και δεν θα σβήσει αν δεν κόψης την προσευχή.Μετά τα λόγια της Ακολουθίας,Απόδειπνο κλπ.να παρακαλάς τον Θεόν και με απλά λόγια,με λόγια δικά σου για τα προβλήματα σου για τον πόνο σου,ως να είναι μπροστά σου και τον βλέπεις.Αυτά τα πονεμένα και κατανυκτικά λόγια,είναι σαν τα προσανάμματα δια να πιάσει ή φωτιά,δηλαδή ο πόθος δια τον Θεόν.Και τότε έρχονται και τα δάκρυα.Αγάπησε την κατάνυξιν,φέρνε στο νου σου τις αίτιες που θα σου φέρνουν δάκρυα.Μια ψυχή,δεκατέσσερις ώρες,συνεχώς,έκλαιγε από κατάνυξιν.Έλεγε:Τα μάτια μου είναι μικρά,τα δάκρυα πολλά,δεν χωρούν...!...



...Το Πνεύμα δεν αγαπά,ούτε πολλές συναναστροφές,ούτε φιλίες!Όλα αυτά να τα αποφεύγεις.Θέλεις να αγαπάς πολύ τους ανθρώπους;Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας και θα δεις πόσο θα αγαπάς και τους ανθρώπους και ας μη τους βλέπεις.Πάντοτε και τον κάθε άνθρωπον,ολίγον σε απόστασιν να κρατάς.Ήλθε;Καλώς ήλθε!Δεν ήλθε;Καλώς δεν ήλθε.Δηλαδή να είσαι απαθής.Σε κανέναν μη λες το μυστικό σου ή τι κάνεις.Με δύο τρία λόγια,όταν σε ρωτούν,να κόβεις,να τελειώνεις.Μη δένεις τον νου σου με άνθρωπο.Μη λέγεις τους λογισμούς σου και το μυστικό σου εις κανένα!Οι άνθρωποι μεταβολή παίρνουν.Το μυστικό σου σε κανέναν!Διότι οι άνθρωποι μεταβάλλονται.Μη θυμώνετε,θα σας ειρωνευτούν,θα υποφέρετε.Εσείς μη φοβάσθε.Σάς προσφέρουν δηλαδή πιπέρι,να δίδετε ζάχαρη.Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεστε,ζάχαρη έχω,ζάχαρη δίδω.Αυτό πού λείπει σήμερα γενικά,είναι η γνώσις,η λογική,η ευσέβεια.Ο κόσμος σήμερα είναι ξετρελαμένος.Δεν γνωρίζει τι κάνει,δεν γνωρίζει,τι θέλει!...



Σήμερα ένας φαίνεται καλός,αύριο πίπτει,χαλάει,δεν αναγνωρίζει και ό ίδιος τον εαυτό του.Δύσκολα να βρεις άνθρωπο αμετάβλητον.Άλλοι πάλι,παντού,αλλού τρέχουν για να βρουν χαρά και ηρεμία,μόνον στον Χριστόν μας δεν τρέχουν.Πάντως βέβαια,λέγουν οί Πατέρες,μηδένα προ του τέλους μακάριζε,αλλά και μηδένα προ του τέλους απέλπιζε!Να παρακαλέσωμεν τον Θεόν να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.Επικοινωνίες κόψε!Σε φθάνουν τα δικά σου!Οι άλλοι,ότι γράμματα ξέρουν,αυτά και σου λένε.Τα δικά τους ζουν,τα δικά τους ξέρουν,αυτά σου λένε.Τα δικά σου δεν τα ζουν,δεν τα ξέρουν,δεν τα αγαπούν!Πώς λοιπόν,αφού δεν γνωρίζουν την γλώσσα σου,που εσύ μιλάς,θέλεις να σου μιλήσουν!Μη υποδεικνύεις,διότι,διδασκαλία δίχως θέλησιν του άλλου,έχθρα είναι και γίνεται αμαρτία και σε κείνων πού ακούει και δεν κάνει και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.Στον άλλο να λέγεις τόσα,όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει,όχι περισσότερα.Να μη θυμώνετε.Να γλυκαίνετε με την ζάχαρη σας,δηλαδή με τον καλόν σας λόγο τον άλλο.Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα.Βρες το χάρισμά του και επαίνεσέ τον.Χρειάζεται και ο έπαινος (προς τόνωσιν) και η καλοσύνη και η αγάπη.Τότε ο άλλος και πολύ καλός να μη είναι,δια την τιμήν,τον έπαινο,την αγάπη πού του εκδηλώνουν,ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή.Ν’ αποφεύγεις κατά το δυνατόν τους ανθρώπους.Όλους ν’ αγαπάς,αλλά και κανένα μην αγαπάς,δηλαδή με κανένα μη δένεται ό νους σου εκτός του Χριστού μας.Κάθε πότε κοινωνείτε,κάθε πότε διψάει ή ψυχή σας;Αν δεν σας έλθουν πάντως δάκρυα,να μη κοινωνάτε.Κάθε δέκα πέντε ημέρας,καλόν είναι.Αυτό όμως θα το κανονίσει ό πνευματικός σας.Μη απέχετε των Μυστηρίων.Να κοινωνάτε συχνά.Αυτά θα σας δώσουν δύναμιν.Καλά έργα να κάμετε.Πριν κοινωνήσετε,αγωνισθείτε.Κάμετε και ότι μπορείτε δηλαδή από ελεημοσύνην.Αν μόνο μίαν ημέρα της εβδομάδος δουλέψειςς,πληρώνεσαι για ολόκληρη την εβδομάδα;Κάποιος με ρώτησε:«Κάθε πότε να κοινωνώ;»Του απάντησα:Γιατί δεν με ρωτάς και κάθε πότε να τρώγω;»Όποτε πεινάς τρως.Έτσι και με την θεία Κοινωνία.Όποτε ζητά ή ψυχή σου και θέλεις,να κοινωνείς (αρκεί να έχεις άδεια από τον πνευματικό σου).Το μυστήριον της θείας Ευχαριστίας,εάν εσύ προσέχεις και αγωνίζεσαι,θα σε ειδοποιεί και θα το ζητάς.Πάντως τακτική θεία Κοινωνία.Όταν κοινωνείς,πώς αισθάνεσαι;Κανονικά πρέπει πριν,να έχεις λίγο φόβον,δέος,ευλάβεια και συντριβήν.Μετά,πρέπει να αισθάνεσαι χαράν και την αίσθησιν,να μην θέλεις όλη την ημέρα να μιλήσεις εις άνθρωπον!Εις τον πνευματικόν να λέτε,είμαι αμαρτωλός,έπεσα,εν γενικές γραμμές...όσο να καταλάβει το είδος της πτώσεως.Δεν χρειάζεται λεπτομερώς το είδος και ό τρόπος της αμαρτίας,διότι ημπορεί-από πειρασμόν-να βλέψωμεν και εκείνον.Και εκείνος σάρκα φορεί.Λυπηθείτε,προφυλάξετε και τον Ιερέα και τον εαυτόν σας.Αν δεν τον προφυλάξετε και άλλην άμαρτίαν θα έχετε.Ό αέρας όλους μας φυσά.Δεν φυσά τον έναν και τον άλλον αφήνει.Προσέχετε,να προφυλάγετε και τον άλλον.Να αποφεύγεις την αμαρτίαν μετά την εξομολόγησιν.Να λέγεις πέρασα από την φωτιά και γλίτωσα.Ό Κύριος τώρα με ελέησε.Να ξαναπεράσω;Μήπως οργιστεί ό Θεός;Μετά την εξομολόγησιν κλείνει ή πληγή της αμαρτίας,αλλά μένει το σημάδι.Ενίοτε να βλέπεις το σημάδι δια να λυπήσαι και να προσέχεις (ότι την ανομίαν μου εγώ γιγνώσκω).Εις την δεύτερον Παρουσίαν θα φύγουν και τα σημάδια.Η Εξομολόγησης ξανά δι’ ό,τι εξομολογήθεις,είναι απιστία στο μυστήριον.Ό Απόστολος Παύλος έλεγε:''ουκ ειμί άξιος κληθήναι Απόστολος!''.Ημείς τι να είπωμεν,ημείς τι είμεθα!Εις την σκέψιν μας να υπάρχει συνέχεια,ότι «ή ανομία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός» και να ζητώμεν συνεχώς το έλεος του Θεού.Ταπείνωση να έχεις.Όταν βρέχει το νερό δεν σταματά εις τις κορφές ή στα βουνά,αλλά κάτω στην πεδιάδα.Οι ταπεινοί άνθρωποι έχουν χάριν,καρποφορία και ευλογία.Μη επιθυμείς να σε επαινούν ή να σε αγαπούν.Εγώ,πολύ θα ήθελα,ένα σκουλήκι να ήμουν,όλοι να με πατούν,κανείς να μη με προσέχει,κανείς να μη με αγαπά,μόνον τον Θεόν να αγαπώ,μόνον Εκείνον να βλέπω,μόνον Εκείνος να με προσέχει,μόνον Εκείνος να με αγαπά,μόνον Εκείνος να μη με εγκαταλείψει...Αγαπήστε και την προσευχή.Ένας έκαμε προσευχή όλην την νύχτα.Τα λόγια της προσευχής του έρχονταν το ένα μετά το άλλο χωρίς δυσκολία.Είτε έχεις ζήλο είτε όχι,την προσευχήν δεν θα κόβεις.Ούτε θα αμελείς.Προσπάθησε επίσης,ένα κόμπο δάκρυ κάθε βράδυ να έχεις.Ημέρα να μη περάσει χωρίς προσευχήν,αλλά και προσευχή να μη γίνη χωρίς δάκρυ.Η προσευχή,πώς πηγαίνει;Εγώ,πολλές ημέρες κρεβάτι δεν βλέπω.Και όταν αρχίζω,γλυκαίνομαι και δεν θέλω να τελειώσω.Όταν κάμνετε προσευχήν,να λέτε:Πιστεύω...εις ένα Θεόν...Πατέρα...Παντοκράτορα...Ποιητήν Ουρανού και γης...δηλαδή να μη τα λέγετε,γρήγορα και σας παίρνει ο πονηρός τον λογισμόν,αλλά αργά,για να τα νοιώθετε τα λόγια.Επιμένετε και αυξάνετε την προσευχήν.θα κάμετε την προσευχήν την οποίαν ορίζει ή Εκκλησία μας,δηλαδή Εξάψαλμο,Απόδειπνο,Παράκλησιν κλπ.Θα τα διαβάζετε αυτά από τα βιβλία,αλλά ενίοτε αφήνετε τα και δι’ ολίγον.Δηλαδή χωρίς το βιβλίον,εκτός τα λόγια,αυτά της προσευχής,μιλήσατε και μόνοι σας στον Χριστό μας.Απλά και από την καρδιά σας,πείτε Του σαν να τον βλέπατε μπροστά σας:«Πατέρα μου,έσφαλλα,δεν πέρασα την ημέρα μου πνευματικά,αλλά με κοσμικά πράγματα.Κατέκρινα,μίλησα πολύ,γέλασα,έφαγα πολύ,προσευχή δεν έκαμα,είχα τόσες αδυναμίες και πτώσεις.Συγχώρεσέ με Κύριε κλπ.Έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ό Χριστός μας και θα σας στείλει δάκρυα.Και πρέπει να έλθουν δάκρυα,διότι αυτά τα δάκρυα της προσευχής θα σας δώσουν δύναμιν και χαράν.Αυτά θα σας πάρουν τις θλίψεις.Όπως,αν δεν εργασθείς μισθό δεν παίρνεις,έτσι και χωρίς κόπο,προσπάθειες,επιμέλεια,προσευχήν κλπ.,χαρίσματα ούτε έρχονται,ούτε πνευματικές αγίες γεύσεις.Αν στο μαγκάλι δεν προσθέσουμε κάρβουνα,η φωτιά θα σβήσει.Προσοχή να μη σβήσει ή φωτιά.Και δεν θα σβήσει αν δεν κόψης την προσευχή.Μετά τα λόγια της Ακολουθίας,Απόδειπνο κλπ.να παρακαλάς τον Θεόν και με απλά λόγια,με λόγια δικά σου για τα προβλήματα σου για τον πόνο σου,ως να είναι μπροστά σου και τον βλέπεις.Αυτά τα πονεμένα και κατανυκτικά λόγια,είναι σαν τα προσανάμματα δια να πιάσει ή φωτιά,δηλαδή ο πόθος δια τον Θεόν.Και τότε έρχονται και τα δάκρυα.Αγάπησε την κατάνυξιν,φέρνε στο νου σου τις αίτιες που θα σου φέρνουν δάκρυα.Μια ψυχή,δεκατέσσερις ώρες,συνεχώς,έκλαιγε από κατάνυξιν.Έλεγε:Τα μάτια μου είναι μικρά,τα δάκρυα πολλά,δεν χωρούν...!Το «Πιστεύω» να μη περνάει ημέρα που να μη το πεις.Είτε στην ακολουθία,είτε χωριστά.Θεολόγος είσαι και πανδρεύθηκες;Ο θεολόγος πρέπει να ανακατώνει το βάθος της θαλάσσης!Πώς δεν σε αιχμαλώτισε ή Θεολογία!Όταν άρχισες να την σπουδάζεις,είχες εις τον νουν σου να παντρευθής,ή μετά έμπλεξες! (όντως είχε γίνει το δεύτερο).Εάν έχεις φόβο Κυρίου,έμαθες θεολογία.Εάν δεν έχεις φόβον Κυρίου,τέχνη έμαθες δια να ζήσης...!Ταπείνωση,δάκρυα,προσευχή και καθαρή ψυχή.Δεν έρχονται δάκρυα,όταν δεν πέρασε κανείς καλά,πνευματικά την ημέρα του.Όταν βρεθείς σε δύσκολες στιγμές,το «Πιστεύω» να λες.Αργά και να το αισθάνεσαι.Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου,όχι τυπικά και ξηρά.Εγώ,το λέγω πολλές φορές την ημέρα,πέντε-έξι και περισσότερες.Αν αφήνεις παράθυρο,θα μπει το φως.Αν όλα είναι κλειστά,από που θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω.Έτσι και εις τα πνευματικά:Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας,παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!Μη λες «ό Χριστός»,αλλά «ό Χριστός μας».Το Ψαλτήρι καθημερινή μου τροφή το έχω.Να το αγαπάς πολύ και να το διαβάζεις Έστω ένα ή δύο ψαλμούς την ημέρα.Και όταν έχεις λύπη,όταν έχεις πειρασμόν,διάβαζε με προσοχήν και αγάπην το Ψαλτήρι και θα νιώθεις μεταβολή μέσα σου.Η καλύτερη μουσική είναι ή Βυζαντινή.Πολύ την αγαπώ.Να θεωρείς την Εκκλησία,ως Ιατρείο.Διατί πηγαίνει κανείς εις το Ιατρείο;Δια να θεραπευθεί.Να λέγεις,διατί ήλθα εδώ (εις την Εκκλησιά) και να παρακαλείς τον Χριστό μας,την Παναγίαν μας και τους Αγίους μας!Κάθε ημέρα,στην Βηθλεέμ βρίσκομαι.Μπορείς σωματικά να είσαι,όπου αναγκαστικά είσαι υποχρεωμένος να είσαι.Αλλά με τον νουν σου,όπου εσύ θέλεις.Τον νουν σου δεν εξουσιάζει κανείς.Όποτε χρειασθείς,όποτε θέλεις ή έχεις κάποιαν λύπην,να έρχεσαι εδώ και όποια ώρα νά'ναι,εγώ θα σε δέχομαι!Αν εγώ πού είμαι άνθρωπος αμαρτωλός σε λυπάμαι και σου λέγω έτσι,πόσον μάλλον ό Χριστός μας,που είναι Φιλάνθρωπος,που μας αγαπάει με αγάπην,που δεν μπορούμε να την κατανοήσομε.'Οποια ώρα νά'ναι και για ό,τι έχεις,θα καταφεύγεις στον Χριστόν μας,στην προσευχήν,και Εκείνος θα σε λυπάται και θα σε ακούει και θα σε βοηθά.Γέροντα,συχνά δεν προλαβαίνω να κάνω προσευχή στο σπίτι και προσεύχομαι καθ’ όδόν κλπ.Μήπως δεν πρέπει;«Στην ανάγκη δεν πειράζει,ο Θεός είναι παντού,είναι Πνεύμα!Όταν πεινάς,μόνο στο τραπέζι τρως;Δεν τρως και όρθια και τρέχοντας και δουλεύοντας;Αρκεί τον νουν σου να έχεις στα λόγια της προσευχής».Ημέρα που θα περάσει και δεν ένοιωσες καλέ μου τον Χριστό μας μέσα στην καρδία σου,δια της προσευχής,αναγνώσεως του Ψαλτηρίου,του Ευαγγελίου,κλπ.,κλπ.,να θεωρείς ότι απώλεσες αύτη την μέρα!Να παρακαλείς με δάκρυα,όπως ή Μαρία Μαγδαληνή και να λέγεις:Χριστέ μου,μη με εγκατάλειψεις!Χριστέ μου μη με αφήνεις μόνο,Χριστέ μου γλυκύτατε,μη πάρεις την ψυχήν μου,αν δεν γίνω όλος Σος!Μετά το Απόδειπνο,να πεις:«Κύριε μου,με βλέπεις,πώς είμαι!Κατάνυξιν δεν έχω.Δεν ημπορώ να προσευχηθώ,όπως πρέπει.Αδυναμίες έχω πολλές!Δεν αγωνίζομαι ακόμη,όπως Εσύ θέλεις,τι θα γίνη αυτή ή κατάστασης;Βοήθησε με Κύριε!».Να Του ομιλείς σαν να είναι μπροστά σου,έτσι όπως ομιλείς σε εμένα.Όσο κόβεις σχέσεις από τα κοσμικά,τόσο ελευθερώνεται ο νούς σου και καθαρίζει και προσεύχεσαι καλύτερα.Εγώ,θυσιάζω από τον εαυτόν μου για όποιον προσεύχομαι!θα παρακαλέσω τον Θεόν δι’ εσάς,δηλαδή θα κάμω προσευχήν,αλλά να ξέρετε,«ένα χέρι κρότο δεν κάνει».Εγώ παρακαλώ για σας,αλλά να παρακαλείται και εσείς.



Απόδειξης αγάπης προς τον Σωτήρα μας,είναι τα δάκρυα κατά την ώραν της προσευχής.Το χτίσιμο με ξηρούς λίθους δεν είναι καλό.Χρειάζεται η λάσπη,χρειάζεται και ο ασβέστης.Έτσι και ή προσευχή χωρίς δάκρυα δεν είναι προσευχή.Χρειάζονται δάκρυα,αλλιώς ωφέλεια δεν μένει από την προσευχήν.Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ.Και όταν σας έλθει κατάνυξη,μη το λέτε πουθενά,γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!Χαιρέτησε την Χάριν!Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν,είναι επειδή σε επισκέπτεται ή Χάρις του Θεού!Χαιρέτησε την και αγκάλιασέ την,δηλαδή ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσέ Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ! 



Αναδημοσίευση από το βιβλίο της Σωτηρίας Νούση:''Ὁ Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας (1883-1966)'', Ζ’έκδοση,Φεβρουάριος 2010,εκδόσεις Ἑπτάλοφος.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Όσιος Ιερώνυμος Αιγίνης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...