ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΓΓΑΗΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΣΙΣΚΟ (1896 - 1966) Γ' ΜΕΡΟΣ





 Στην Δυτική Αμερική (1962-1966)



Το Φθινόπωρο του 1962 ο 'Αγιος Ιωάννης έφθασε στην τελευταία του Επαρχία. Συνέπεσε να είναι η Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου. Κατά την ίδια Εορτή πριν από τριάντα περίπου χρόνια είχε φθάσει στην Σαγγάη, στην πρώτη του Επαρχία. Αρχικώς εβοήθησε τον ηλικιωμένο και ασθενή Αρχιεπίσκοπο Τύχωνα, μετά την κοίμηση του οποίου (17.3.1963 εκ. ημ.), ο 'Αγιος ανέλαβε Αρχιεπίσκοπος Δυτικής Αμερικής και Σαν Φραντσίσκο. Και εδώ ο ακάματος και φιλόπονος δούλος του Θεού συνάντησε έναν ημιτελή Καθεδρικό Ναό, αφιερωμένον στην Υπεραγία Θεοτόκο· επίσης και εδώ, όπως και στην Κίνα, η Εκκλησία σπαρασσόταν από μία διαφωνία. Η πρώτη μέριμνα του Αγίου ήταν η αποπεράτωσις του νέου Καθεδρικού Ναού της Ύπεραγίας Θεοτόκου «Πάντων θλιβομένων η Χαρά», του οποίου οι εργασίες είχαν σταματήσει εξ αιτίας ελλείψεως πόρων και ισχυρών διαφωνιών για τα οικονομικά, που παρέλυσαν την εκκλησιαστική κοινότητα. 



Ο Κύριός μας δια του ελέους Του βοήθησε τον Αγιό Του, ο οποίος υπέφερε πάρα πολύ εξ αίτιας της διαφωνίας, μέχρι και του σημείου να συρθή στα πολιτικό δικαστήρια, αλλά συνέχισε με προσευχή και με ανύστακτη επίβλεψη την κατασκευή, εμπνέοντας όλους με το παράδειγμά του για θυσίες και κόπους. Τα τελευταία έτη της ζωής του ήσαν πλήρη πικρίας, συκοφαντιών και διωγμού. Μερικές φορές οι άνθρωποι φθονούσαν και κατέκριναν τον 'Αγιο, όταν τους συμπεριφερόταν αυστηρά, συμφώνως προς τους Ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας. Κάποτε ερωτήθηκε, ποιος φταίει για τις διαφωνίες στην Εκκλησία. Ο 'Αγιος απάντησε κοφτά: «ο διάβολος». Το 1964 η κατασκευή του μεγαλύτερου Ναού της Ρωσικής Εκκλησίας τής Διασποράς στην Αμερική με πέντε χρυσούς τρούλλους ήταν ουσιαστικά ολοκληρωμένη. Η τοποθέτησις των μεγαλοπρεπών σταυρών στους τρούλλους, οι οποίοι διακρίνονται από τα πλοία που προσεγγίζουν το Σάν Φραντσίσκο, άρχισε με μία μεγάλη Λιτανεία με την συμμετοχή μεγάλου πλήθους πιστών. Προ του κινδύνου να αναβληθή η Λιτανεία εξ αίτιας βροχοπτώσεων, ο 'Αγιος, χωρίς κανένα δισταγμό, ηγήθηκε αυτής με ύμνους στους υγρούς δρόμους της πόλεως. Μόλις η Λιτανεία άρχισε, η βροχή έπαυσε. Οι Σταυροί ευλογήθηκαν μπροστά στον νέο Καθεδρικό Ναό και όταν ο κεντρικός Σταυρός ανυψώθηκε, ο ήλιος ξεπρόβαλε και ένα περιστέρι εκάθησε πάνω στο απαστράπτον σύμβολο του Χριστού! Αυτός ο ορατός θρίαμβος της ανυψώσεως των συμβόλων της νίκης του Χριστού, που έλαμπαν στους λόφους μιας συγχρόνου Βαβυλώνος, όπου ο σατανισμός εξασκείται ανοικτά, ήταν η νίκη που έστεψε την επίγεια ζωή του Αγίου!... Το 1966 ο Άγιος προέβλεψε την κοίμησή του αρκετούς μήνες πριν, λέγοντας σε μία πιστή γυναίκα: «πολύ σύντομα θα πεθάνω, στο τέλος του Ιουνίου, όχι όμως στο Σάν Φραντσίσκο, αλλά στο Σηάτλ». Την τελευταία αυτή περίοδο της επιγείου ζωής του είχε φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη αγιότητος: ενώπιόν του αισθανόσουν δέος, είχες την αίσθηση ότι έβλεπες έναν Άγγελο και σε κυρίευε «τρόμος και έκστασις!... Συνοδεύων την θαυματουργό Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Κούρσκ στο Σηάτλ, ο Άγιος Ιωάννης, αφού ελειτούργησε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου της πόλεως, παρέμεινε στο Ιερό Βήμα τρεις ώρες προσευχόμενος. Ήταν η 19η Ιουνίου εκ. ημ. Μετά, αφού επισκέφθηκε μερικά πνευματικά του τέκνα που έμεναν πλησίον του Ναού και μερικούς ασθενείς για να τους ευλογήση με την θαυματουργό Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, πήγε στο δωμάτιο του οικήματος της Εκκλησίας, στο οποίο διέμενε. Ξαφνικά, οι συνοδοί του ευλογημένου Αρχιερέως άκουσαν τον θόρυβο κάποιου που έπεφτε στο πάτωμα. Μόλις ανέβηκαν τις σκάλες, τον ευρήκαν στο έδαφος και ήδη αναχωρούντα εκ του κόσμου τούτου... Τον ανεκάθησαν στην πολυθρόνα προ τής θαυματουργού Εικόνος και ο Άγιος ειρηνικώς ανεπαύθη εν Κυρίω ενώπιον της Υπεραγίας Θεοτόκου, για την οποία έτρεφε αισθήματα υπερβολικής αγάπης και ευλαβείας σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Την στιγμή εκείνη έπαυσε το εξαιρετικά δύσκολο άθλημα της εκουσίου στερήσεως αναπαύσεως και ύπνου που είχε επιβάλλει στον εαυτό του ο 'Αγιος: τον απόθεσαν σε ένα κρεβάτι που ήταν στο δωμάτιο και έτσι του έδωσαν ανάπαυση και ύπνο μετά από σαράντα χρόνια υπερανθρώπου ασκήσεως!... «Τώρα αναπαύσου εν ειρήνη!», ανεφώνησε ο Αρχιεπίσκοπος Συρακουσσών και Αγίας Τριάδος Αβέρκιος, ο οποίος πολύ τον αγαπούσε. Στο τέλος της επικηδείου ομιλίας του είπε: «Αναπαύου εν ειρήνη, αγαπητέ μας Δέσποτα! Αναπαύου εκ των δικαίων σου έργων και αγώνων! Αναπαύου εν ειρήνη μέχρι της κοινής αναστάσεως...». Η επίσημος κηδεία του Αγίου Ιωάννου έγινε την 24η Ιουνίου 1966 εκ. ημ. στον Καθεδρικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου «Πάντων θλιβομένων η Χαρά» στο Σαν Φραντσίσκο. Η Ακολουθία άρχισε στις 6 μ.μ. καί διήρκεσε επτά ώρες, λόγω τού μεγάλου πλήθους, το οποίο προσήλθε, για να αποχαιρετίση τον αγαπητό κεκοιμημένο Αρχιερέα. Ο Μητροπολίτης Φιλάρετος προίστατο, συλλειτουργών με τούς Αρχιεπισκόπους Χιλής και Περού Λεόντιο (Φιλίπποβιτς), Συρακουσσών και Αγίας Τριάδος Αβέρκιο, τους Επισκόπους Έντμοντον Σάββα και Σηάτλ Νεκτάριο, καθώς και πολλούς Κληρικούς. Η ατμόσφαιρα της κηδείας ήταν έντονα κατανυκτική και προσευχητική· κανείς από τους παρόντες δεν θα το λησμονήση. Παρά την βαθειά λύπη των αναριθμήτων θαυμαστών του Αγίου Ιωάννου, εδέσποζε μία ιδιαίτερη χαρά, η οποία πλημμύριζε όλους τους πιστούς. Το πολύπαθο σώμα του Αγίου έμεινε εκτεθειμένο στο φέρετρο για έξι ήμέρες και παρά τον ζεστό καλοκαιρινό καιρό, δεν παρουσίασε ούτε το παραμικρό σημείο φθοράς ή σκληρύνσεως: τα χέρια του ήσαν μαλακά και ευλύγιστα, αν και δεν έκαναν τίποτε στο ευλογημένο σκήνωμα κατά την προετοιμασία της κηδείας. Το φέρετρο με τον ανεκτίμητο θησαυρό μεταφέρθηκε για να ταφή στην κρύπτη κάτω από τον Καθεδρικό Ναό, βασταζόμενο στους ώμους των ορφανών της Σαγγάης, τα οποία - μεγάλα πια - εξέφραζαν έτσι τον βαθύτατο σεβασμό και την αγάπη τους προς τον πατέρα και προστάτη τους. Αλλά βεβαίως, «δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι»!... Πριν ακόμη συμπληρωθούν σαράντα ημέρες, ο Άγιος εμφανίσθηκε σε πολλούς και ευρισκόμενος μέσα σε ουράνιο φως, παρήγγειλε: «Να πείτε στους ανθρώπους, ότι παρ' όλο που έφυγα από την ζωή, δεν είμαι πεθαμένος, αλλά ζω!». Και πράγματι· τούτο βεβαιώνεται από τα αναρίθμητα θαύματά του και από τον τάφο του, ο οποίος έχει άναδειχθή μία ζωηφόρος πηγή που αναβλύζει ρείθρα χαρίτων και νάματα ιάσεων... 2. Ανακομιδή και Διακήρυξις. Το Φθινόπωρο του 1993 η Αρχιερατική Σύνοδος έδωσε εντολή στον Αρχιεπίσκοπο Δυτικής Αμερικής και Σάν Φραντσίσκο Αντώνιο μαζί με δύο άλλους Αρχιερείς να εξετάσουν τα Λείψανα του Αγίου Ιωάννου. Το βράδυ της 28ης Σεπτεμβρίου 1993 εκ. ημ., μετά την Παννυχίδα που τελέσθηκε στον τάφο του από τα μέλη της Επιτροπής, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος προέτρεψε τους συμμετέχοντας στο ιερό τούτο έργο να αλληλοσυγχωρηθούν, εζήτησε ο ίδιος συγχώρηση από όλους και κατόπιν έδωσε ευλογία να ανοιχθή ο τάφος. Αφήρεσαν το σκέπασμα, έβγαλαν έξω το ήδη οξειδωμένο μεταλλικό φέρετρο και με φόβο Θεού και προσευχή το άνοιξαν: το πρόσωπο του Αγιου ήταν καλυμμένο και όλοι αμέσως πρόσεξαν τα λευκά και άφθαρτα χέρια του!... Μετά από προσευχή, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος αφήρεσε το κάλυμμα και φάνηκε το άφθαρτο πρόσωπο του Θεοδόξαστου Αγίου!... Στην επομένη Συνεδρία της Αρχιερατικής Συνόδου, ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος ανέφερε, ότι τα ιερά Λείψανα του Αγιου Ιωάννου εξετάσθηκαν από την Συνοδική Επιτροπή, την οποία συγκροτούσαν ο ίδιος, ο Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών και Αγίας Τριάδος Λαύρος, ο Επίσκοπος Σηάτλ Κύριλλος και δώδεκα άλλα πρόσωπα. Μετά το άκουσμα της αναφοράς του Αρχιεπισκόπου Αντωνίου και της Εκθέσεως της Επιτροπής, η Αρχιερατική Σύνοδος ευλόγησε να συνεχισθή και ολοκληρωθή η προετοιμασία για την Διακήρυξη του Αγίου Ιωάννου, η οποία και έλαβε χώρα την 19η Ιουνίου 1994 εκ. ημ., ημέρα της μακαρίας Κοιμήσεώς του, στον Καθεδρικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου «Πάντων θλιβομένων η Χαρά» στο Σάν Φραντσίσκο. 3. «Υμείς έστε το φως του κόσμου». Οι Άγιοι της Ορθοδοξίας μας έχουν εισέλθει «διά της στενής πύλης» στο Φως της Χάριτος, έχουν γίνει όλοι Φως και είναι πράγματι «το φως του κόσμου»: μας φωτίζουν, μας καθοδηγούν στην πορεία μας προς το Φως και μας υποδέχονται στην Βασιλεία του Φωτός, στην αιώνια δόξα του Χριστού μας! Αυτήν την οδό εβάδισε ο νεοφανής 'Αγιος Ιωάννης ο θαυματουργός, Αρχιεπίσκοπος Σαγγάης και Σαν Φραντσίσκο: την οδό της χαρμολύπης, τον σταυροαναστάσιμο δρόμο της πιστότητος στον θησαυρό της Πίστεώς μας και στο βίωμα των Πατέρων και Διδασκάλων της Ορθοδοξίας μας. Αυτή η διπλή πιστότητα θα πρέπει ιδιαιτέρως να τονισθή, διότι ο Αγιός μας, ο νέος αυτός Ασκητής Επίσκοπος, δεν είναι για μας μόνον ένας απλανής Οδηγός στην πνευματική ζωή, αλλά και ένα γνήσιο πρότυπο ζηλωτικής επιμονής στην ακεραιότητα της Πίστεώς μας. Άλλωστε, τα δύο αυτά είναι αδιαχώριστα στην Πατερική μας Παράδοση: η φανέρωσις του αγίου Ορθοδόξου Ήθους προέρχεται από την συνεχή βίωση του Ορθοδόξου Δόγματος. Έτσι, ο μακάριος Ιωάννης είχε λάβει μία σταθερά αρνητική θέσι έναντι του Σεργιανισμού, έναντι δηλαδή της συνεργασίας και της υποδουλώσεως της Εκκλησίας στο άθεο και αντιχριαστιανικό καθεστώς της Σοβιετικής Ενώσεως. Επίσης, είχε εκδηλώσει με παρρησία και δυναμικότητα την αντίθεσί του τόσο έναντι της ημερολογιακής καινοτομίας του 1924, όσο και έναντι της εκκλησιολογικής αιρέσεως του Οικουμενισμού. Με τα γραπτά και προφορικά του κηρύγματα εγκωμίαζε τους αναριθμήτους Νεομάρτυρας της Ρωσικής Εκκλησίας, η μαρτυρία των οποίων αποτελεί το συγκλονιστικότερο πνευματικό γεγονός του εικοστού αιώνος. Αλλά και επαινούσε και εξέφραζε την συμπάθεια και υποστήριξή του προς όλους εκείνους τους Ορθοδόξους, ιδίως της Ελλάδος, οι οποίοι για την εμμονή τους στο Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο υπέφεραν τα πάνδεινα από τους καινοτόμους και Οικουμενιστάς. Τέλος, ο Άγιος Ιωάννης, ως γνήσιος φορέας και εκφραστής της Ορθοδόξου Πίστεως και Ζωής, εβίωνε έντονα την αίσθηση της κορυφουμένης «Αποστασίας», της συγχύσεως των εσχάτων καιρών, γι' αυτό και προέτρεπε τα πνευματικά του τέκνα να ευρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση και να αγωνίζονται ανυποχώρητα για την μαρτυρία της Αλήθειας και την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πράγματι λοιπόν, μεγαλύτερο δώρο του Κυρίου μας προς τον άνθρωπο της τραγικής εποχής μας δεν θα μπορούσε να υπάρξει από τους σύγχρονους Αγίους και τα άφθαρτα ιερά Λείψανά τους!... Ας είναι ευλογημένο «το υπέρ παν Όνομα» του Χριστού και Σωτήρος μας, διότι έτσι πολύ αισθητό μας αξιώνει να ζούμε και να αγωνιζόμεθα και να πορευόμεθα «συν πάσι τοις Αγίοις» (Έφεσ. γ' 18)... Επίσημος Συνοδική Πράξις Διακηρύξεως της Αγιότητος του Ιεράρχου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Σαγγάης και Σαν Φραντσίσκο του Θαυματουργού, της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς. Ο Θεάρεστος βίος και ο αυστηρός ασκητικός αγών διέκρινον τον μέλλοντα Ιεράρχην Ιωάννην εκ νεότητος αυτού. Εις την Καθέδραν της θεοφρουρήτου πόλεως Σαγγάης επεκαθέσθη υπό της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας εκτός Ρωσίας εν έτει 1934, εις ηλικίαν τριάκοντα οκτώ ετών, και παρέμεινεν εκεί δεκατέσσαρα έτη, έως ότου ομού μετά του Κλήρου και του ποιμνίου ηναγκάσθη να άπομακρυνθεί εκ της Κίνας, εξαιτίας της αρπαγής της εξουσίας υπό των κομμουνιστών. Μετά παρέλευσιν ένδεκα ετών διοικήσεως της Επαρχίας Βρυξελλών και Δυτικής Ευρώπης, τα τελευταία τρία και ήμισυ έτη της ζωής αυτού αφιέρωσεν εις την Επαρχίαν του Σαν Φραντσίσκο και Δυτικής Αμερικής. Καθ' άπαντα ταύτα τα έτη, υποτασσόμενος πνευματικώς εις την άνωθεν καθοδήγησιν, μη φειδόμενος των δυνάμεων αυτού, ανακαινιζόμενος δε διά της καθημερινής μεταλήψεως των Αγίων του Χριστού Μυστηρίων, επετέλεσε την διακονίαν του αρχιποιμένος και ασκητού, απονεκρών την σάρκα διά της αρνήσεως της επί κλίνης αναπαύσεως, και του ιεραποστόλου, ευρύνων την καρδίαν αυτού πράος πάντα τα έθνη και τους λαούς, αναλόγως δε χωρούμενος εις τας καρδίας των εκζητούντων την εξ αυτού ωφέλειαν ανθρώπων. Τα θαύματα ιατρείας και το προορατικόν χάρισμα κατεκόσμουν την επίγειον αυτού ζωήν έως της ανωδύνου αυτού εκδημίας εις την αιωνιότητα, υπό την σκέπην της Πανάγνου Θεομήτορος, συνοδευόμενος υπό της Θαυματουργού Εικόνος Αυτής «Παναγίας του Κούρσκ», της Οδηγητρίας της Ρωσικής Διασποράς. Εν έτει 1993 η Σύνοδος της Ιεραρχίας, συνελθούσα εις την Ιεράν Μονήν της Παναγίας της Λέσνα εν Γαλλία, υπό την σκέπην τριών θαυματουργών Θεομητορικών Εικόνων, απεφάσισεν όπως επιτελεσθεί η ευλαβώς προσδοκωμένη εις διαφόρους χώρας της Διασποράς, ως και εις την ημετέραν πατρίδα, Διακήρυξις της Αγιότητος του Ιεράρχου Ιωάννου. Το Φθινόπωρον του 1993 ο έλεγχος των Ιερών αυτού Λειψάνων, απέδειξεν αυτά άφθαρτα. Συνηγμένοι κατ' αυτάς εις την θεοφρούρητον πόλιν του Σαν Φραντσίσκο, κατά την επέτειον των διακοσίων ετών από της εμφυτεύσεως της Ορθοδοξίας υπό Ρώσων ιεραποστόλων εις την Βόρειον Αμερικήν, ημείς, οι Αρχιερείς της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας, μαρτυρούμεν περί της ενταύθα επιτελεσθείσης εκκλησιαστικής Διακηρύξεως του Ιεράρχου Ιωάννου του Θαυματουργού, της Σαγγάης και του Σαν Φραντσίσκο. Κατά την παραμονήν της Διακηρύξεως, Παρασκευήν 18ην Ιουνίου, μετά την Θείαν Λειτουργίαν την τελεσθείσαν υπό επτά Αρχιερέων, ομού μεθ' εξήκοντα τριών Πρεσβυτέρων και Διακόνων συλλειτουργών, ετελέσθη Μνημόσυνον υπέρ του Ιεράρχου Ιωάννου, των χειροτονησάντων αυτόν, των γονέων, συγγενών και πνευματικών τέκνων αυτού. Κατά την 3ην μ.μ. τέσσερεις Αρχιερείς ομού μετ' άλλων Κληρικών, εισελθόντες εις την κρύπτην ένθα ο τάφος του Αγίου, ετοποθέτησαν τα Ιερά αυτού Λείψανα, ενδεδυμένα αρχιερατικά άμφια, εις την νέαν διακεκοσμημένην λάρνακα και τα μετέφερον εν λιτανεία εις τον Καθεδρικόν Ναόν, εν ω είχεν ετοιμασθεί ειδικόν κουβούκλιον, και απέθεσαν την λάρνακα εν τω μέσω του Ναού. Εις τας 4.30' μ.μ. άπαντες οι παρόντες Αρχιερείς και Κληρικοί με επικεφαλής τον Πρωθιεράρχην Μητροπολίτην κ. Βιτάλιον, ετέλεσαν το τελευταίον Μνημόσυνον του Αγίου Ιεράρχου, προς έκφρασιν της ελπίδος, ότι θα ελεήση και ημάς ο Κύριος διά της προστασίας του Αγίου Αυτού. Αμέσως ήρχισεν η Αγρυπνία της Ακολουθίας του Ιεράρχου Ιωάννου. Κατά την Λιτήν μετεφέρθησαν τα ιερά Λείψανα γύρωθεν του Ιερού Ναού. Εις τον Όρθρον, μετά την ανάγνωσιν περί του νέου Αγίου Ιεράρχου Ιωάννου, και δη εις τον Πολυέλεον, παρίσταντο δώδεκα Αρχιερείς, με επικεφαλής τον Πρωθιεράρχην της Ρωσικής Υπερορίου Εκκλησίας Μητροπολίτην κ. Βιτάλιον, ομού μετά του συλλειτουργούντος Μητροπολίτου της Ρουμανικής Εκκλησίας του Πατρίου Ημερολογίου κ. Βλασίου. Ο Σεβασμιώτατος Πρωθιεράρχης ημών, Μητροπολίτης κ. Βιτάλιος ήνοιξε την λάρνακα, άπαντες προσεκύνησαν γονυκλινώς και έψαλλαν το Μεγαλυνάριον του Αγίου Ιεράρχου. Μετά το Ευαγγέλιον του Όρθρου, κατά την ανάγνωσιν του Κανόνος, ήρχισεν η προσκύνησις των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου. Άπαντες είδον τας ακαλύπτους χείρας του Αγίου μέσω του υάλινου σκεπάσματος της λάρνακος. Οι πιστοί προσεκύνουν ταυτοχρόνως και από τας δύο πλευράς και δυο Αρχιερείς έχριον αυτούς με ηγιασμένον έλαιον, έτεροι δε Πρεσβύτεροι διένεμον εικόνας του νέου Αγίου. Η προσκύνησις συνεχίσθη έως τέλους της Αγρυπνίας. Μετά μικράν διακοπήν, το Σάββατον 19ην Ιουνίου, ετελέσθησαν κατά συνέχειαν τρεις Θείαι Λειτουργίαι (ο Καθεδρικός Ναός είναι τρισυπόστατος). Η πρώτη, υπό ενός Αρχιερέως, ήρχισε την πρώτην πρωινήν. Η δευτέρα, Ιερατική, και η τρίτη, πολυαρχιερατική, με επικεφαλής τον Πρωθιεράρχην. Εις την πρώτην Θείαν Λειτουργίαν ο λαός έψαλε σλαβονιστί και αγγλιστί, εις την δευτέραν χορωδία εκ των ενόντων, εις την τρίτην αι δύο χορωδίαι του Καθεδρικού Ναού. Εις απάσας τας Λειτουργίας συμμετέσχον δεκατέσσαρες Αρχιερείς, εκατόν τρεις Ιερείς και τριάκοντα εξ Διάκονοι. Έτεροι είκοσι Κληρικοί ήσαν παρόντες, μη συλλειτουργήσαντες. Εις την πρώτην Θείαν Λειτουργίαν μετέλαβον των Αχράντων Μυστηρίων περίπου τετρακόσιοι, εις την δευτέραν περίπου διακόσιοι ογδοήκοντα και εις την τρίτην περίπου οκτακόσιοι. Το πλήθος των πιστών εντός του Ναού, της Αιθούσης και των πέριξ χώρων ήτο αναρίθμητον. Ο δρόμος ήτο αποκεκλεισμένος. Η κίνησις των αυτοκινήτων μετεφέρθη εις άλλας οδούς. Εκτός του Ναού και εις την μεγάλην αίθουσαν του Εκκλησιαστικού Γυμνασίου ετοποθετήθησαν δύο τεράστιοι τηλεοπτικοί οθόναι, αι οποίοι μετέδιδον τα εν τω Ναώ τελούμενα. Μετά το πέρας της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και το κήρυγμα του Πρωθιεράρχου, εκκίνησε μεγάλη πομπή πέριξ όχι μόνον του Καθεδρικού Ναού, αλλά και όλου του οικοδομικού τετραγώνου. Οι Κληρικοί, οι φέροντες την λάρνακα με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Ιωάννου, ενηλλάσοντο. Εις τα τέσσαρα άκρα εγίνετο ευλόγησις διά της Εικόνος του Ιεράρχου και ραντισμός δι' Αγιασμού. Μετά την επιστροφήν εις τον Ναόν, άπαντες γονυκλινείς ανέγνωσαν την ειδικήν προσευχήν - δέησιν προς τον Άγιον σλαβονιστί και αγγλιστί. Κατά την επακολουθήσασαν εις μεγάλην αίθουσαν κοινήν τράπεζαν, ανεγνώσθη πανηγυρικός λόγος εις τον Άγιον Ιωάννην, συντεθείς υπό ενός φοιτητού του Θεολογικού Σεμιναρίου της Αγίας Τριάδος εις Τζόρντανβιλ της Νέας Υόρκης.



Η λάρναξ, η περιέχουσα τα Ιερά Λείψανα, ετοποθετήθη εντός του καλλιτεχνικού κουβουκλίου εις το δεξιόν μέρος του Ναού το απόγευμα, προ του Αναστάσιμου Εσπερινού. Τοιουτοτρόπως επετελέσθη, προς δόξαν Θεού, η χαιρετιζομένη πανταχόθεν μετά πολλής κατανύξεως εκκλησιαστική Διακήρυξις του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιεράρχου Ιωάννου της Σαγγάης και του Σαν Φραντσίσκο, του Θαυματουργού, ούτινος η μνήμη ορίσθη να επιτελείται το εγγύτερον της 19ης Ιουνίου Σάββατον, εφόσον η ημέρα αύτη είναι αφιερωμένη εις τον  'Αγιον Απόστολον Ιούδαν. Διά ταύτα ευχαριστούμεν τον θαυμαστόν εν τοις Αγίοις Αυτού Θεόν ημών, τον εν Αγία Τριάδι δοξαζόμενον, εναποθέτοντες εαυτούς, τους συμπατριώτας ημών, ως και άπαντας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, εις την Προστασίαν της Παναγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της Οδηγητρίας της Ρωσικής Διασποράς, τας πρεσβείας του νυν ανακηρυχθέντος Αγίου του Θεού Ιεράρχου Ιωάννου και πάντων των Αγίων. Αμήν!


Ο Πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας

+ Μητροπολίτης Βιτάλιος
καί τα Μέλη Αυτής:
+ Αρχιεπίσκοπος Δυτικής Αμερικής
καί Σάν Φραντσίσκο Αντώνιος
+ Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών
και Αγιας Τριάδος Λαύρος
+ Αρχιεπίσκοπος Σύδνευ, Αυστραλίας
και Νέας Ζηλανδίας Αλύπιος
+ Αρχιεπίσκοπος Βερολίνου καί Γερμανίας Μάρκος
+ Επίσκοπος Μπουένος Άυρες, Αργεντινής
καί Παραγουάης Ιωάννης
+ Επίσκοπος Τσερνομόρσκ καί Κουμπάν Βενιαμίν
+ Επίσκοπος Μανχάτταν Ιλαρίων
+ Επίσκοπος Ερίε Δανιήλ
+ Επίσκοπος Σηάτλ Κύριλλος
+ Επίσκοπος Βοστώνης Μητροφάνης
+ Επίσκοπος Βεβέυ Αμβρόσιος

19 Ιουνίου 1994 εκκλ. ημερ.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Συνακόλουθες αναρτήσεις από το βιβλίο ''Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΓΓΑΗΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΣΙΣΚΟ'' του μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού. Γ΄ Μέρος. Τελευταίο.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου