ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Μ. ΠΕΜΠΤΗ



Την Μ. Πέμπτη, της οποίας την ακολουθία του Όρθρου ψάλλουμε την Μ. Τετάρτη το απόγευμα, το βράδυ, μετά μάλιστα την ακολουθία του ιερού Ευχελαίου που τελείται σε κάθε ορθόδοξο ναό για όλους τους πιστούς της κάθε ενορίας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Νυμφίος των ψυχών μας, ο οποίος ήδη μας έχει προσκαλέσει από τις προηγούμενες ημέρες στην ευωχία των γάμων Του, μας δίδει, μας χαρίζει ήδη τις μεγάλες δωρεές Του. Οι δωρεές Του είναι αυτός ο ίδιος! Η πιο μεγάλη, η μέγιστη δωρεά, η πηγή παντός αγαθού. 



Τέσσερα μεγάλα γεγονότα εορτάζουμε την Μ. Πέμπτη: 

τον ιερό Νιπτήρα, τη νίψη των μαθητών -δηλαδή των ποδών των μαθητών- που επιτέλεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, τον Μυστικό Δείπνο, την παράδοση δηλαδή των φρικτών Μυστηρίων της Θείας Ευχαριστίας, την προσευχή στη Γεσθημανή που ετέλεσε ο Κύριός μας πριν να Τον συλλάβουν για το φρικτό Του Πάθος και γι΄αυτήν την ίδια την προδοσία, την σύλληψή Του δηλαδή. 

Για την προδοσία μιλήσαμε ήδη χθες, ενώ σύντομα θα αναφερθούμε στα άλλα τρία γεγονότα. 

Και πρώτα, ως προς την νίψη των μαθητών γνωρίζουμε, ότι, όταν ο Κύριος πήγε με τους μαθητές Του στο υπερώον της Ιερουσαλήμ για να δειπνήσει μαζί τους και να τους παραδώσει τα φρικτά Μυστήρια πριν από το Πάθος Του ετέλεσε μία πολύ σπουδαία και βαθιά πράξη. 

Μέσα στο απύθμενο βάθος της ταπεινώσεώς Του παρέδωσε έμπρακτα ένα μάθημα ταπεινώσεως! 

Και τι άλλη μεγαλύτερη ταπείνωση από τον Διδάσκαλο και τον Κύριο να ζωστεί ''λέντιον'' -ποδιά δηλαδή- και να σηκωθεί και να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του! 


Στη πλύση των μαθητών που επιτελεί ο Κύριος, κανένας δε βλέπουμε να διαμαρτύρεται ή μάλλον διαμαρτύρεται μόνο ο άγιος απόστολος Πέτρος. Κανείς άλλος μαθητής. Αλλά ακόμη κι ο Πέτρος, ο οποίος διαμαρτύρεται δεν βλέπουμε να σπεύδει να πλύνει και ο ίδιος τους πόδας του διδασκάλου Χριστού. Ούτε φυσικά και κάποιος άλλος μαθητής σκέπτεται να κάνει κάτι τέτοιο. Να πει: ''διδάσκαλε μας έπλυνες τα πόδια, Εσύ ο διδάσκαλος και ο Κύριος. Τί να κάνουμε εμείς για Εσένα, πως να Σε ευαρεστήσουμε; Ναι, συνηθίζουμε να δεχόμαστε τις δωρεές του Κυρίου, να τις απολαμβάνουμε και ξεχνούμε εντελώς τον Κύριο. 


Ο Κύριος ανατέλλει τον ήλιο Του για όλους και βρέχει επί δικαίους και αδίκους και μας πλουτίζει με άπειρες, μύριες δωρεές, με αφανείς και φανερές ευεγερσίες. 

Πόσοι έχουμε συναίσθηση αυτού του γεγονότος; 

Τί προσφέρουμε εμείς σ΄Αυτόν;

Συνήθως, αντιμιλούμε, γογγύζουμε, αμαρτάνουμε, δείχνουμε αχαριστία. 

Και ο Κύριος υπομένει, ο Πανάγαθος Κύριος, τί Του αντιπροσφέρουμε; 

Ας το σκεφθούμε αυτό κι ας μας απασχολεί αυτό. 

Βέβαια η νίψη των μαθητών έχει ένα βαθύτερο νόημα και βαθύτερο περιεχόμενο. 

Εμείς είμαστε που έχουμε ανάγκη καθάρσεως και ο Κύριος στην άπειρη ταπεινότητά Του συγκαταβαίνει και μας πλένει, μας καθαίρει! 


Εμείς είμαστε πάντοτε λερωμένοι από την αμαρτία και από τα πάθη, έχουμε -άρα- πάντοτε ανάγκη καθάρσεως. Ο Κύριός μας είναι ολοκάθαρος, πεντακάθαρος -ως αναμάρτητος που είναι- Θεός. Αυτός δεν έχει ανάγκη να Τον πλύνουμε και να Τον καθάρουμε. Τί μπορούμε να Του προσφέρουμε; Τα δάκρυα που προσφέρουμε της μετανοίας μας, αυτά εμάς ξεπλένουν. Τη ψυχή μας πλένουν και λαμπρύνουν, δεν πλένουν τον Κύριο. Ο Κύριος καθαίρει. Ο Κύριος στην άπειρη αγαθότητά του κάνει και κάτι άλλο με την πράξη Του αυτή. Είναι τόσο φιλάνθρωπος και τόσο προνοητικός που θέλει να προετοιμάσει τους μαθητές Του για την μεγάλη διακονία που τους περιμένει. Οι μαθητές του θα αποσταλούν στα πέρατα του κόσμου για να κηρύξουν το άγιο Ευαγγέλιο της Βασιλείας, τα πόδια τους θα κουραστούν. Είναι οι ωραίοι πόδες των εαυγγελιζομένων την ειρήνην, των ευαγγελιζομένων τα αγαθά. Οι ωραίοι αυτοί πόδες πρέπει να πλυθούν από τον Κύριο, να προετοιμαστούν για το μεγάλο έργο που τους περιμένει, του ευαγγελισμού. Και αυτό το έργο, το επιτελεί ο Κύριος! Στη πλύση, στην νίψη των μαθητών μας παραδίδει ο Κύριος έναν τύπο, μας παραδίδει μία οδό, μία οδό την οποία περιμένει να βαδίσουμε. Περιμένει να τηρήσουμε τον τύπο, να Τον μιμηθούμε. 


Η αρίστη οδός, η οδός της Σωτηρίας είναι η οδός της Ταπεινώσεως. 

Αν από υπερηφάνεια απομακρυνθήκαμε από Αυτόν, αν από υπερηφάνεια ξεπέσαμε από τον Παράδεισο, αν η υπερηφάνεια είναι η ρίζα όλων των πτώσεων του ανθρώπου, όλων των κακών του και όλων των δεινών του, τότε η διόρθωσις και η σωτηρία δεν γίνεται με άλλο τρόπο παρά με το αντίθετο της υπερηφανείας: 

με το θεραπευτικό, με το φάρμακο της υπερηφανείας που δεν είναι άλλο από την Ταπείνωση! 

Και αυτήν την ταπείνωση μας υπέδειξε και μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Κύριος. 

Μέσα στη σειρά των πράξεων ταπεινώσεως που κάνει, είναι και αυτή: η νίψη των μαθητών και λέγει στους μαθητές και σε όλους εμάς ότι: 

όπως με είδατε έτσι πρέπει να κάνετε. 

Θα πρέπει κι εσείς να νίπτετε αλλήλων τους πόδας, γιατι γνωρίζετε ότι δεν ήρθα να διακονηθώ, αλλά να διακονήσω. 

Μας υποδεικνύει λοιπόν ο Κύριος οδό αλληλουποταγής, αλληλουπηρεσίας, αλληλοεξυπηρετήσεως, αλληλοδιακονίας. 


Διακονίας με ταπεινή γνώμη, με ταπεινή στάση. Θα πρέπει -όπως λέει και ο άγιος απόστολος Παύλος- να έχετε τους άλλους ως υπερέχοντας, να θεωρούμε τους άλλους πως υπερέχουν από εμάς με ταπείνωση και να θεωρούμε μεγάλη μας τιμή να τους διακονούμε, να τους υπηρετούμε ως Κυρίους μας! Αυτή είναι η οδός η οποία θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μια σωστή, εσωτερική στάση έναντι του Κυρίου. Να κατανοήσουμε το μέγεθος του Μυστηρίου Του, να το προσλάβουμε, να το κάνουμε δικό μας. Αυτή η οδός μας χρειάζεται πάντοτε σε όλους μας -μικρούς και μεγάλους-, όπου κι αν ανήκουμε, ό,τι κι αν είμαστε, ό,τι κι αν γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε. Πρέπει να ταπεινωθούμε γιατι δεν γίνεται αλλιώς. Και αυτό το μάθημα πρέπει να το έχουμε προ των οφθαλμών μας, εμείς οι αταπείνωτοι, οι υπερήφανοι, οι άθλιοι αμαρτωλοί. Μόνο αυτή είναι η οδός, η οποία μπορεί να μας ανυψώσει και να επιτρέψει τον Κύριο να καταπέμψει το άπειρον έλεός Του. 



Ένας κληρικός γράφει πως συγκινήθηκε πάρα πολύ, που άκουσε ένα περιστατικό πρόσφατα, το οποίο συνέβη τέτοια ημέρα, Μ. Πέμπτη. 

Μία ηλικιωμένη κυρία πήγε σε μία κατάκοιτη που γνώριζε και της πρόσφερε τέτοια ημέρα τα δώρα της. 

Η κατάκοιτη ήταν ανήμπορη και αβοήθητη. 

Πήγε να της συμπαρασταθεί να την βοηθήσει υλικώς και ηθικώς και της έκανε κάτι συγκινητικό όντως. 

Συν τοις άλλοις της έπλυνε ταπεινά τα πόδια λέγοντας ότι αυτή την ημέρα ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών του! 

Να μην κάνω κι εγώ κάτι, να μην κάνω κάτι παρόμοιο, να μην κάνω κάτι κι εγώ για να συμμετάσχω στο μέγα αυτό μυστήριο;... {...}



Απομαγνητοφώνηση, μεταφορά στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα παλαιότερης ομιλίας του νυν Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος για την Μ. Πέμπτη.
Αγιογραφία by Serhei  Vandalovskiy.



 Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου