ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΒΗΣΤΟ



 

Πριν λίγο καιρό στην Θεσσαλονίκη,ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου π.Εφραίμ έκανε μια ομιλία στο ΄΄Ηλέκτρα Παλλάς,΄΄στο πέρας της οποίας ακολούθησε ο εξής διάλογος με κάποιον ακροατή...



Ἀκροατής: Γέροντα, πρὶν εἴπατε ὅτι ὁ Διάλογος ἀνάμεσα στὶς Θρησκεῖες εἶναι θεμιτός. Ἡ συμπροσευχὴ εἶναι θεμιτή;Γέρ. Ἐφραίμ: Ἀκοῦστε, ἡ συμπροσευχὴ δὲν πρέπει νὰ γίνεται, ἀλλ’ ὅμως γίνεται. Ἐμεῖς ὅμως τὰ βλέπουμε αὐτὰ καὶ κάνουμε πὼς δὲν βλέπουμε· καὶ ὁ λόγος ποὺ κάνουμε πὼς δὲν βλέπουμε, εἶναι ὅτι αὐτὸ συμβάλλει στὸ νὰ σιωποῦμε γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ νὰ οἰκονομηθεῖ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.Ποιό δὲν μπορεῖ νὰ οἰκονομηθεῖ; Ὅταν πᾶνε καὶ κοινωνήσουν ἀπὸ τὸ ἴδιο Ἅγιο Ποτήριο. Τότε αὐτὸ δὲν οἰκονομεῖται. Διότι ξεπερνᾶνε τὰ ὅρια. Τότε δὲν ὑπάρχει οὔτε διχασμός, οὔτε σχίσμα. Δηλαδή, μέχρι ἐκεῖ μπορεῖ νὰ γίνει μιὰ οἰκονομία. Πέραν τούτου ὅμως, ὄχι. Λέει καὶ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος κάπου: «κρείττων πλανώμενος μετὰ τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ ὀρθοτομῶν ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας» –Ἀκροατής: Ἔχουν συζητηθεῖ, Γέροντα, αὐτὰ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο... Γέρ. Ἐφραίμ: Πολλὲς φορὲς ἔχουμε συζητήσει μὲ ἐκπροσώπους ποὺ ἔρχονται ἐκεῖ τοῦ Πατριαρχείου, βέβαια, πάρα πολλὲς φορές. Ἀλλὰ τὸ Πατριαρχεῖο τὸ κάνει γιὰ λόγους διπλωματίας. Μὴ ξεχνᾶτε ποῦ μένει τὸ Πατριαρχεῖο, ποῦ βρίσκεται τὸ Πατριαρχεῖο. Εἶναι στὴ φωλιὰ τῶν φανατικῶν Μουσουλμάνων στὸ Φανάρι καὶ πολλὲς φορὲς τὸ Οἰκουμενικὸν πατριαρχεῖο τὸ κάνει γιὰ λόγους διπλωματίας...



Γέροντα, πότε στην διχιλιετή ιστορία της Εκκλησίας μας γίνονταν συμπροσευχές με αυτούς τους αλλόθρησκους; Με μαγγανίζοντες βουδιστές, με δαιμονόπληκτους ινδουιστές, με χριστοφάγους μουσουλμάνους, ακόμη και με πρωτόγονες φυλές στα βάθη της Αφρικής; Με τους παπικούς είχαν γίνει ναι, για ένα περιορισμένο όμως χρονικό διάστημα τον 14ο αιώνα, όταν οι Φιλενωτικοί οδηγούσαν το καράβι της Ορθοδοξίας, όπως και τώρα και εξάλλου ύπήρχε και ένας Μάρκος κι ένας Γρηγόριος! Ως πότε θα λέμε το ίδιο παραμύθι στους αποστασιοποιημένους Έλληνες, που πλέον κατάντησε και επικίνδυνα βαρετό, πως ενδίδουμε συνεχώς προς χάριν της ενότητας της Εκκλησίας; Αντίθετα... η ενότητα διασφαλίζεται, όταν κηρρύξουμε την Αλήθεια, όχι, όταν διαφημίζουμε το ψεύδος! Και για ποια οικονομία μιλάτε; Όταν φτάσουμε στο κοινό ποτήριο, τότε... όλα θα έχουν λάβει επίσημα ένα Τέλος! Κι αν στους βυζαντινούς, εκείνους χρόνους, υπήρχε ο κίνδυνος αυτής της δολερής, ενευλόγητης, οφιδοειδούς και μισερής ένωσης με τους αμετανόητους παπικούς, σήμερα όμως... συμπροσεύχεστε με ό,τι νοσηρό και αντίχριστο υπάρχει επί της γης. Για την χάρη της ενότητας πρέπει να απεμπολίσουμε τον ίδιο τον Χριστό; Και, πώς εκδηλώνεται αυτή η περιώνυμη διπλωματία; Με το να χαρίζουμε κοράνια, να προσευχόμαστε σε εβραικές συναγωγές, μπροστά σε γυάλινες σφαίρες, ωσάν είδωλα, να αποκαλούμε Άγιο Επίσκοπο τον Πάπα; Να βγαίνουμε στο μπαλκόνι του Βατικανού και περιχαρείς, τρισευτυχισμένοι να ευλογούμε τα πλήθη των αβάπτιστων καθολικών; Ο Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος να δέχεται ποιηθέντα αγιασμό από καθολικό ''ιερέα'', το Πατριαρχείο της Αντιοχείας να έχει ενωθεί με τους αντιχαλκηδόνιους μονοφυσήτες, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας να τελεί μικτούς γάμους και βαπτίσεις κοπτών και ορθοδόξων, ο Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ζησιούλας να ομολογεί ανεκλαλήτως, πως δεν κατέχουμε μόνο εμείς την Αλήθεια, αλλά και οι υπόλοιπες, ''χριστιανικές ομολογίες''; Ο Οικουμενικός Πατριάρχης να στέλνει γραπτές, υπογραφόμενες ευχές σε τεκτονικά τάγματα ''Ροδοσταύρων'' να λέει ''ένας ο Χριστός, αλλά πολλά τα παιδιά του'' εννοώντας όλες τις ευρωπαικοθρεμένες, δυσειδείς αιρέσεις, να αποκαλεί ''Άγιο'' τον Μωάμεθ, δωρίζοντας το κοράνι στον πρόεδρο της πολυεθνικής coca - cola; Το παρελθόν δεν μας έχει γίνει μάθημα; Ο αιρετικός Πατριάρχης Νεστόριος για παράδειγμα, ...δέν δεχόταν νά ἀποκαλεῖται ἡ Παρθένος Μαρία,“Θεοτόκος”, ἀλλά ἐπέμενε νά τήν χαρακτηρίζει “Χριστοτόκο”... Κατ᾽ αὐτόν, ἡ θεότητα δέν μποροῦσε νά ἔχει “βρεθεῖ” ἐννέα μῆνες σέ μία γυναικεία μήτρα, νά ἔχει τυλιχθεῖ σέ σπάργανα, νά ὑπέφερε, νά πέθανε καί νά θάφτηκε. Ὁ Κύριλλος Αλεξανδρείας όμως, του ἐπισήμαινε, ὅτι δέν πρέπει ἡ ἀνάλυση καί ἑρμηνεία τῶν κεκρυμμένων θείων μυστηρίων νά ἐπιδιώκεται μόνο μέ βάση τή λογική. Προσπάθησε μέ ἐπιστολές πρός τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως νά ἀνασκευάσει τήν αἱρετική διδασκαλία τοῦ Νεστορίου... χωρίς ὅμως τήν προσδοκώμενη ἐπιτυχία. Έτσι, ὅταν ὁ Κύριλλος πληροφορήθηκε ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Δωρόθεος, σέ συλλειτουργία του μέ τόν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο, ἀναθεμάτισε ὅποιον δεχόταν τή Μαρία, τή μητέρα τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοτόκο καί ὁ Νεστόριος σώπασε καί κοινώνησε μαζί του, θεώρησε ὅτι ἔπρεπε νά ἀντιδράσει... Βρίσκετε κάποια ομοιότητα με το σήμερα Γέροντα; Τί σημαίνει η κοινωνία με αιρετούς ποιμένες; Παναιρετικότατος ο Πατριάρχης, κακόδοξες οι τεκτονικές θεολογίες του, μόνο που σήμερα δυστηχώς δεν υπάρχουν τέτοια πνευματικά αναστήματα, όπως του Αγίου Κυρίλλου. Δεν υπάρχουν κατ' επίγνωση ζήλου πατέρες να διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη και να δεχθούν όλες... τις αναμενόμενες, τιμητικές για του Χριστού την Πίστη την Αγία, συνέπειες, δηλαδή καθαιρέσεις, περιφερόμενες διαπομπεύσεις, εξ απαλών ονύχων αφορισμούς και πυώδεις, εμετικούς εμπτυσμούς. Οι πάντες σιωπούν εν τη υπνώση τους! Υπάρχουν μόνο μεταπατερικές ακαδημίες να γεννιτσαρίζουν ανορθόδοξα λαικούς και κληρικούς, δημόσιες εκφράσεις πόνου και οδύνης για τους αιρετικούς οικουμενιστές, κι ατέλειωτοι μονόλογοι που κοιμίζουν εαυτούς και αλλήλους. Το ξαναγράφουμε... Οι πάντες κοιμούνται εν τη υπνώση τους!



Υ.Γ. Με τους Ορθοδόξους του Πατρίου Ημερολογίου αλήθεια, γιατί δεν συνδιαλλέγεστε; Εκείνοι πέταξαν στις καλένδες τιμές και χρήματα, κουβαλούν πάνω τους ενενήντα χρόνια, εξορίες, φυλακές, δημόσιες διαπομπεύσεις, απηνείς διώξεις. Φέρουν επάνω τους τις κατηγορίες του σχισματικού, του μη έχων Χάρι και Μυστήρια και τόσα άλλα ανέξοδα ψέμματα. Οι αιρετικοί που συμπροσεύχεστε σχεδόν έναν αιώνα τώρα, έχουν; Αλίμονο...

                                         


Γιώργος Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...