ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Ο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΛΥΚΕΡΙΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

 

 

Ο σύγχρονος Άγος Γλυκέριος ο Ομολογητής της Ρουμανίας ανήκει στον χορό των Αγίων,που αντιστάθηκαν στην Ημερολογιακή Καινοτομία,φυλακίστηκε και βασανίστηκε άγρια από τα πολιτικά καθεστώτα της χώρας,συνεργούσης και αυτής της επισήμου Ρουμανικής εκκλησίας.Επί τη ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου ''Οι κατά Θεόν αγώνες και τα θαυμαστά παλαίσματα του Ομολογητού Ιεράρχου Αγίου Γλυκερίου εν Ρουμανία (1891-1985) από τον θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γαρδικίου κ.Κλήμη της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,προβαίνουμε σε συνεχείς,αποσπασματικές αναρτήσεις από το εν λόγω βιβλίο.Μέσα από αυτό αναδύεται η εικόνα ενός επίκαιρου Ομολογητή της Πατερικής Παράδοσης,που εκδιωγμένος επί χρόνια στις οπές της γης και στις φυλακές ενός ''Καίσαρα,'' κατέστησε σ' εμάς εμφανές,πως οι καρποί των πνευματικών αθλήσεων ''κόποις και βασάνοις κτώνται.'' Και,όπως γράφει και ο συγγραφέας του βιβλίου: ''Ουσιαστικά προβαίνουμε σε μια διακριτική ''ξενάγηση'' στον ανθώνα μιας εκπληκτικής μαρτυρίας,η οποία περιέχει πληθύν οδυνηρών,αλλά και ενδόξων θαυμαστών στοιχείων και περιστατικών.'' Η ευχή και ευλογία του εν Αγίοις Πατρός ημών Γλυκερίου εκ Ρουμανίας του Ομολογητή είη μετά πάντων ημών! Γ.Δ.

 
 

Ο π.Γλυκέριος έφερε τραύμα στο πόδι του διαρκές,από το επεισόδιο του Ιουνίου του 1932 στο Ραντασένι,το οποίο κάποτε του προξενούσε αφόρητους πόνους.Όμως η Χάρις του Θεού τον ενδυνάμωνε παρηγορητικώς και θαυμαστώς,ώστε να δύναται να επιτελεί τα άκρως αναγκαία καθήκοντά του.Κάποιες φορές ο πόνος στο πόδι του ανακουφιζόταν κατά την διάρκεια της τελέσεως των Θείων Μυστηρίων.Στην εορτή της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής,δευτέρα εορτή του Ναού στο Ραντασένι,ο Άγιος τελούσε τον Μέγα Εσπερινό της παραμονής και αισθάνθηκε δριμύ πόνο στο τραύμα του,ώστε να μην δύναται να εξέλθει με την Εικόνα της Αγίας κατά την διάρκεια της Λιτής.Τότε προσέπεσε με δάκρυα και παρεκάλεσε θερμά την Αγία να του επιτρέψει να επιτελέσει τα πρέποντα και αμέσως ο πόνος του θαυματουργικά έπαυσε!Έτσι,μπόρεσε να τελέσει πανηγυρικά και την Θ.Λειτουργία της επομένης,προς τιμήν της μεγάλης θαυματουργού Αγίας και προστάτιδος της Μολδαβίας.Άλλοτε,παρέμενε κλινήρης εντελώς αδύναμος να πατήσει το τραυματισμένο πόδι του.Στην κατάστασή του εκείνη ήλθε ένας άντρας και του εμήνυσε,να σπεύσει επειγόντως να κοινωνήσει μια γυναίκα περασμένης ηλικίας,η οποία ήταν ετοιμοθάνατη.Ο Άγιος προσπάθησε να σηκωθεί,αλλά ήταν ολοφάνερο,ότι δεν ηδύνατο να πατήσει το προβληματικό του πόδι.Έτσι ο απεσταλμένος έφυγε.Όμως επέστρεψε σε λίγο και πάλι και ανήγγειλε,ότι η γυναίκα εχειροτέρευσε και επρόκειτο να αποβιώσει εντός ολίγου!Εν τούτοις,και πάλι ο Άγιος,παρά την προσπάθειά του ήταν αδύνατο να πατήσει το πονεμένο πόδι του.Όταν έμεινε μόνος εβασανίζετο από το δίλημμα περί του τί θα έπρεπε να πράξει,ώστε η γυναίκα να μην πεθάνει χωρίς την Θεία Κοινωνία.Τότε προσπάθησε να ανασηκωθεί και πάλι και,ω των θαυμάσιών Σου Χριστέ Βασιλεύ! ο πόνος έπαυσε!Μετέβη γρήγορα στον Ναό,ετοίμασε τα χρειώδη και περπάτησε χωρίς καμμία δυσκολία περί τα δύο χλμ. και περισσότερο,μέχρι την οικεία της ετοιμοθάνατου,την οποίαν πρόλαβε και ευλαβώς εκοινώνησε.Μόλις δε επέστρεψε στο κατάλυμά του,αμέσως ο πόνος του ποδιού του τον κατέλαβε και πάλι τον έριξε στο κρεβάτι!Μετά πάροδον ενός μόλις τετάρτου της ώρας,άκουσε τον κτύπο της καμπάνας του Ναού,που ανήγγειλε την κοίμηση της γυναικός,την οποία είχε μεταβεί θαυματουργικά για να κοινωνήσει!...Πραγματικά,τα κρίματα του Θεού είναι ''άβυσος πολλή''!...Και όμως,ο Αγώνας συνεχιζόταν και ο ''Πρωταγωνιστής'',ο εκλεκτός δούλος του Θεού π.Γλυκέριος,ο ως θανατούμενος και ζων και αγωνιζόμενος,έπρεπε να επιλαμβάνεται και να σπεύδει,όπου τον καλούσαν οι ανάγκες.Την εποχή εκείνη,ενώ ο Άγιος τελούσε την Πανήγυρι των Αγίων Αποστόλων στο Ραντασένι,έμαθε για κάποια τραγικά συμβάντα στο χωριό Τοπορέστι της περιοχής Βάσλουι.Εκεί οι χωρικοί εργαζόντουσαν για την ανοικοδόμηση Ναού του Πατρίου,αλλά η αστυνομία έσπευσε να τους εμποδίσει.Οι πιστοί αντιστάθηκαν και οι αστυνομικοί αρχικά υποχώρησαν.Όμως μετά από λίγο επέστρεψαν και άνοιξαν πυρ (!) κατά των αμάχων,με αποτέλεσμα να φονευθούν επί τόπου τρεις αθώοι άνδρες και μία γυναίκα!Ο Άγιος,μόλις τελείωσε η Θ.Λειτουργία στο Ραντασένι,όπως ήταν φορεμένος τα άμφιά του,μαζί και με άλλους κληρικούς και πλήθος λαού,μετέβησαν εν είδει Λιτανείας στην πόλη Φελτιτσένι,για να διαμαρτυρηθούν στους υπεύθυνους για όσα φρικτά συνέβησαν στο Τοπορέστι.Ο δε τοπικός πρωτοπρεσβύτερος του Νέου Ημερολογίου,ενώπιον εκείνου του εντυπωσιακού θεάματος,έσπευσε έντρομος στην αστυνομία και ζήτησε να επέμβει ο στρατός (!!),για να διαλύσει τους επικίνδυνους διαδηλωτάς!Όμως,η αστυνομία στην περίπτωση εκείνη,συνεπώς φερομένη,δεν πείραξε τους πιστούς υπό τον π.Γλυκέριο,άκουσε την διαμαρτυρία τους και έτσι εκείνοι επέστρεψαν στο Ραντασένι για την εόρτιο τράπεζα!...Αξίζει επίσης να αναφερθεί και το φρικτό περιστατικό τον Μάιο του 1935,όταν οι διώκτες επέδραμαν κατά της νεοσύστατου τότε Ανδρώας Μονής της Αγίας Τριάδος στην Κούκουβα,όπου πέντε πιστοί του Πατρίου Ημερολογίου,οι οποίοι μάλιστα ερρίφθησαν σε πηγάδι και ετραυματίσθησαν έτεροι είκοσι οκτώ,ώστε να εμπλουτισθούν οι σελίδες του νέου ομολογιακού Μαρτυρολόγιου του 20αιώνος!...Μετά την εορτή των Αρχαγγέλλων του 1935,ο π.Γλυκέριος απεφάσισε να κατέλθει στην Ελλάδα,μαζί με τον ελληνομαθή Ρουμάνο Αγιορείτη π.Γυμνάσιο,προκειμένου να συναντήσουν τους Αρχιερείς του Πατρίου και να τους παρακαλέσουν να βοηθήσουν τους ομόφρονας Ορθοδόξους Χριστιανούς στην χώρα τους.

 

Όπως προαναφέραμε,αυτή η επιθυμία σιγόκαιε μέσα στην ευλογημένη ψυχή του Αγωνιστού π.Γλυκερίου,ο οποίος ήθελε πάση θυσία,το εν Ρουμανία Ακαινοτόμητον Πλήρωμα των πιστών του Πατρίου Ημερολογίου να οργανωθεί,προς επιτέλεσιν της ιεράς αποστολής του υπέρ των Πατρών Παραδόσεων.Όπως στην Ελλάδα η ύπαρξις Αρχιερέων στον Αγώνα υπέρ αναστηλώσεως των διασαλευθέντων δεν εσήμαινε δημιουργία σχίσματος,για την πρόκληση του οποίου βαρύνονται οι Καινοτόμοι,αλλά έναρξη καλού και νομίμου Εκκλησιαστικού Αγώνος Αληθείας,έτσι και στην Ρουμανία,το αποτειχισθέν Ποίμνιο των Ορθοδόξων δεν απέβλεπε στην εμβάθυνση της διαστάσεως με τους Νεοημερολογίτας,αλλά στην επαναφορά και στερέωση της νομίμου και θεαρέστου Τάξεως της Εκκλησίας,η οποία καταπατήθηκε ασυνέτως χάριν εγκοσμίων ή φιλαιρετικών επιδιώξεων και προσανατολισμών.Η Εκκλησιομάχος αίρεσις του Οικουμενισμού,θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί Εκκλησιαστικώς,Εκκλησιοπρεπώς και Εκκλησιοτίμως.

 


 
Επί τη εορτή του Αγίου Γλυκερίου του Ομολογητή στην Ι.Μ.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Σλατιοάρα της Ρουμανίας. 

 

 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου