ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ



Είμεθα μάρτυρες ὅλοι ἑνὸς ἰδιαιτέρου δράματος, τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίζουν κατὰ τὶς δύσκολες ἡμέρες μας οἱ γονεῖς: ἡ ἀπείθεια καὶ ἡ ἀνυποταξία τῶν τέκνων. ῾Ο πατέρας καὶ ἡ μητέρα ἐξαντλοῦν ὅλα τὰ ἀποθέματα τῆς νουθετικῆς ἐπιχειρηματολογίας των, ἐφαρμόζουν αὐστηρότητα καὶ ἐπειίκεια, ἀπειλοῦν καὶ παρακαλοῦν, ἀλλὰ τὸ ξεσηκωμένο παιδὶ δὲν ἀκούει κανέναν καὶ τίποτε. Καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἐπικρατεῖ μέσα σὲ ἕνα τέτοιο οἰκογενειακὸ περιβάλλον· καὶ ἀκοῦμε συνεχῶς τὰ παράπονα τῶν γονέων καὶ τὸν γεμᾶτο πεποίθησι λόγο τους, ὅτι αὐτοὶ ἔκαναν τὰ πάντα, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ δὲν λένε νὰ διορθωθοῦν... ᾿Αλλά, ἂς πλησιάσουμε βαθύτερα τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα, προκειμένου νὰ ἰδοῦμε ἐν συντομίᾳ, τί μᾶς συμβουλεύουν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες μας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει ἐμεῖς νὰ συμβουλεύουμε τοὺς ἄλλους, ὥστε νὰ γίνωνται ἀποδεκτὰ τὰ λόγια μας. ᾿Εν πρώτοις, ἡ διδασκαλία μας πρέπει νὰ γίνεται μὲ φόβο Θεοῦ· αὐτὸ σημαίνει, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ βαθειὰ ἐπίγνωσις τῆς ἁμαρτωλότητος καὶ τῆς ἀνεπάρκειάς μας. Ποιοί εἶμεθα ἆρά γε ἐμεῖς ποὺ θὰ (τολμήσουμε νὰ) διδάξουμε; Πῶς ἔχουμε τὴν ἀπαίτησι νὰ ὑποταχθοῦν οἱ ἄλλοι στοὺς λόγους μας, ἐνῶ ἐμεῖς δὲν ὑποτασσόμεθα στὸ θεῖο θέλημα; Αὐτὲς οἱ σκέψεις μᾶς ὁδηγοῦν στὴν αὐτομεμψία καὶ στὴν προσευχὴ νὰ φωτίση ὁ Κύριος τὰ παιδιά μας νὰ κατανοήσουν καὶ ἀποδεχθοῦν τὴν νουθεσία μας. Δηλαδή, πρωτίστως καὶ περισσότερο ὁμιλοῦμε στὸν Θεὸ γιὰ τὰ παιδιά μας, κατόπιν δὲ καὶ ὀλιγώτερο ὁμιλοῦμε στὰ παιδιά μας γιὰ τὸν Θεό. ῾Επομένως, ἀπαιτεῖται ἀπὸ τοὺς γονεῖς μία βαθειὰ πνευματικὴ ἐργασία, ἡ ὁποία νὰ ἑλκύη τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ διαλύη τὴν ταραχή, τὴν σκληρότητα τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν δαιμονικὴ ἐνέργεια τῆς ἀπείθειας καὶ τῆς ἀνυποταξίας. ῍Ας μὴ λησμονοῦμε, ὅτι οἱ θεοφόροι Πατέρες μᾶς νοθετοῦν νὰ γινώμεθα στοὺς ἄλλους «τύπος καὶ μὴ νομοθεσία», διότι ἀναντιρρήτως «σοφὸς ἀληθῶς ἐστιν οὐχ ὁ τῷ λόγῳ διδάσκων, ἀλλ᾿ ὁ τῷ ἔργῳ παιδεύων»· μάταια κοπιάζει «ἄνθρωπος διδάσκων καὶ μὴ ποιῶν ἃ διδάσκει». Πῶς θὰ φανερώσουμε τὸν Κύριο στὰ παιδιά μας, ἀφοῦ δὲν δημιουργήσαμε τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ φανερωθῆ πρωτίστως σὲ μᾶς; ῾Η ἐμπειρία τῶν Πατέρων μᾶς καθοδηγεῖ ἀσφαλῶς: ὁ Κύριος κρύπτεται στὶς ἐντολές Του· αὐτὸς ποὺ θὰ τηρήση τὶς ἐντολές Του θὰ ἰδῆ τὸν Θεό: «Τὴν ἑαυτοῦ ἐμφάνειαν ταῖς ἐντολαῖς ἐνέκρυψεν: ὁ ἀγαπῶν με, τὰς ἐντολάς μου τηρήσει καὶ ἀγαπη- θήσεται ὑπὸ τοῦ Πατρός μου, κἀγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν». ῎Ετσι λοιπόν, ἡ διδαχὴ ποὺ γίνεται μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ταπείνωσι καὶ αὐτομεμψία, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀναγκαία προϋπόθεσι τὴν ἐργασία τῶν ἐντολῶν, εἶναι τελικὰ ἕνας σπόρος πνευματικός, ὁ ὁποῖος ρίπτεται στὸ χωράφι τῆς καρδιᾶς τοῦ παιδιοῦ ταυτοχρόνως μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν παράκλησι νὰ εὐλογηθῆ ἀπὸ τὸν Κύριό μας, ὥστε νὰ πιάση καὶ νὰ πληροφορήση καὶ νὰ φέρη τὴν καλὴ ἀλλοίωσι. ῏Αρά γε, ἔτσι αἰσθάνονται καὶ ἔτσι ἀντιμετωπίζουν τὸ πρόβλημα τῆς ἀπείθειας τῶν παιδιῶν τους οἱ σημερινοὶ γονεῖς; Μήπως ὁ λόγος τους εἶναι αὐθεντικός, ἐνῶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀκόμη ὑποταχθῆ στὴν μόνη αὐθεντία τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου; 


Κυριακή Γʹ Ματθαίου, Πάντων τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων, 27.6/10.7.2005. 
Άρθρο του αειμνήστου πνευματικού πατρός ημών, 
Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού 
και καθηγουμένου της Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής. 
Εκ της Ιστοσελίδος της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου