ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΕΚΤΟΠΙΖΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΝ



''Θρησκευτικός Τουρισμός.'' 

Όταν τα προσκυνήματα και οι πνευματικοί τόποι ψυχικής ανάπαυσης 

κοσμικοποιούνται, ευτελίζονται και ''μεταποιούνται'' 

σε μαζικές εμποροπανηγύρεις, αγοραίες, υπαίθριες λαοσυνάξεις 

και σε χρηματοπιστωτικές εφόδους οργανωμένων, ομαδικών εκδρομών! 

Κι ενώ η προσκύνηση σε αγιασμένους τόπους αυτής της αποστατικής, 

αυτοκαταστροφικής και παρηκμασμένης χώρας υποτίθεται, 

πως αποτελεί προσωπική υπόθεση αποκλειστικής ενδοεπικοινωνίας με το ''θείο'', 

διαβάλλεται, αποπνευματικοποιείται και μεταποιείται 

σε ''οικονομικό πακέτο'' συλλογικής περιήγησης με νυχθημερόν κατάκλιση, 

ημιδιατροφή με εκλεκτό και άφθονο μπουφέ και πλούσιο πρωινό! 

Και οι πιστοί μετατρέπονται σε εφήμερους, ευκαιριακούς και άχρωμους επισκέπτες, 

που θωρούν εντέλει τα προσκυνήματα σε -μουσειακού είδους- ανακαινισμένα εντευκτήρια, 

σε -αρχαιολογικής σημασίας- ιστορικά θέρετρα, 

κάτι τέλος πάντων από τις illustration σελίδες του National Geographic 

που αξίζει κανείς να επισκεφθεί.


 

Δεν μιλάμε φυσικά για πολιτιστικούς συλλόγους, ενορίες εκκλησιών ή συνδικάτα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αλλά για εταιρικές, οικονομικές συμπράξεις -δυστηχώς- ακόμη και με την αγαστή συνεργασία της επίσημης Εκκλησίας. Μια επίσκεψη στον ιστότοπο της ''Αρχιεπισκοπής Αθηνών'' θα πείσει για του λόγου το αληθές: χρήσιμες πληροφορίες για ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλα καταλύματα, γαστρονομικές προτάσεις από την παραδοσιακή και γευσιγνωστική ύπαίθρο, διαβατήρια και visa, ταξιδιωτικά γραφεία, ενοικιάσεις αυτοκινήτων, ταβέρνες, μουσικές συναυλίες, οργανωμένες πλαζ και σύγχρονα μπακαλόουζ...! Όταν το ''επιχειρείν'' εκτοπίζει το ''πιστεύειν''! Ο Θρησκευτικός Τουρισμός, ως επιχειρηματικός αυτοπροσδιορισμός έχει δικτυωθεί για τα καλά μέσα στους κόλπους της επίσημης Εκκλησίας και δη σε Μητροπόλεις που συνδιάζουν το ''τερπνόν μετά του ωφελίμου,'' όπου βέβαια πίσω από την τέρψη ή την ωφέλεια υποβόσκει θελκτικά και ανερυθρίαστα ο μαξιμαλισμός του Μαμωνά! Οι υπέρμαχοι και συνοδοιπόροι αυτού του είδους Τουρισμού -δημόσιοι, χρηματοδοτικοί λειτουργοί, κεφαλαιοκρατικοί ''συνδαιτυμόνες'' ή ακόμη και ποιμενικοί, μεγαλοιδεατικοί εκσυγχρονιστές προτάσσουν μάλιστα και το επιχείρημα της διαφήμισης της Ορθοδοξίας στους αλλοδαπούς αλλοδόξους και αιρετικούς -ακόμη και την... ομολογία πίστεως... σε αυτούς! Ομολογία Πίστεως -όμως- με την συνδρομή, την χορηγία και την ευχή του ''Μαμμωνά', καθώς και με την απολαβή ενός γερού και μεγαλόπνοου οικονομικού ''μποναμά'', μοιάζει περισσότερο με ανθηρή άνοδο χρηματιστηριακών επενδύσεων και ''υποδόριες'' ενέσεις οικονομικής ανάπτυξης, παρά με αγνή και ανιδιοτελή... ομολογία πίστεως! Ένα απτό παράδειγμα Θρησκευτικού Τουρισμού με την σύμπραξη Κράτους και επίσημης Εκκλησίας ήταν και το πρωτόκολλο συνεργασίας που υπογράφτηκε τον Δεκέμβριο του 2013, μεταξύ της τότε υπουργού Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη με τον γνωστό Οικουμενιστή Μητροπολίτη Ρόδου κ. Κύριλλο. Σύμφωνα με αυτό: ''Σκοπός της συνεργασίας είναι η προβολή των κορυφαίων θρησκευτικών μνημείων της περιοχής και η καθιέρωση της Δωδεκανήσου ως έναν σημαντικό θρησκευτικό προορισμό της χώρας. Μέσα από την ανάπτυξη του θρησκευτικού τουρισμού επιδιώκεται η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προσκλήσεις για τον ελληνικό τουρισμό. Σχετική αναφορά υπάρχει και στο πρωτόκολλο συνεργασίας''. Θα το επαναλάβουμε και όσοι έχουν ευήκοα ώτα ακουέτωσαν: πλην του τεκτονικού εξαμβλώματος του Οικουμενισμού επιχειρείται και διά του θρησκευτικού Τουρισμού η κατάλυση, η αλλοτρίωση, ο τεμαχισμός, η ''πλαστική συσκευασία'' της Ορθοδοξίας και η μεταποίησή της σε ένα θρησκευτικό, πολυσυλλεκτικό θέρετρο οικουμενιστικής ομογενοποίησης. Για τους ιλαρούς, τους διαχρονικούς ωχαδερφιστές και τους γλυκοκοιμωμένους τον ύπνο του αδρανούς και ''υπερήφανου'' δικαίου αποτελεί έναν έμμετρα πρακτικό τρόπο εμπορικής διαφήμισης και αβανταδόρικης ''ρεκλάμας,'' που στον βωμό του χρήματος ''ο σκοπός αγιάζει τα μέσα''! Έτσι απλά. Η Αθωνική Πολιτεία -χάριν αυτής της ''ανιδιοτελούς'' και ''ανεπιτήδευτης'' ευρωπαικής ''μεγαλοφροσύνης'' - τουλάχιστον εδώ και είκοσι χρόνια απέκτησε δρόμους, ιδιωτικά ταξί, ξενοδοχεία, μαγαζιά κι εστιατόρια. Δεκαοκτώ από τις είκοσι Μονές υπέγραψαν με την Ε.Ε. εταιρικές, χρηματοδοτικές συμβάσεις αναστύλωσης και ανάδειξης των αθωνικών κτισμάτων, ως θρησκευτικά μνημεία και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος αξιοπρόσεκτους, περιηγούμενους τόπους. ''Συνωστισμένα'' μπουλούκια αιρετικών και αλλοδόξων περιδιαβαίνουν με αξιοσημείωτο, ''οικολογικό ενδιαφέρον'' -και συχνά με σκωπτική θυμηδία- τα μονοπάτια και τους αυλόγυρους των Μοναστηριών. Ταυτόχρονα και για πολλοστή φορά, ο βάρβαρος και απολίτιστος αυτός, συναγελασμός και συνονθύλευμα αντίθετων και αντίρροπων ευρωπαικών πολιτισμών προσπαθεί να επιβάλλει και την είσοδο των γυναικών στο Περιβόλι της Παναγίας, χάριν βεβαίως του... Θρησκευτικού Τουρισμού... 


Είναι απείρως τραγικό, ποταπό και φρικαλέο, 

Οικουμενιστές Μητροπολίτες και άλλοι ''περί άλλων τυρβάζοντες'' 

να μιλούν για ''Τουρισμό'' στον χώρο της Εκκλησίας 

και για περιηγούμενους Τουρίστες, 

που επί πληρωμή θα μυηθούν στο πνεύμα και στον λόγο της Ορθοδοξίας, 

φυσικά με το αζημίωτο... 

Και είναι εξίσου εκπληκτικά οδυνηρό 

να αποκαλούνται μονές, ναοί και προσκυνήματα 

ως ''αρχαιολογικά μνημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος,''  

όταν στην Εκκλησία δεν υπάρχουν απλώς και ως έτυχε μνημεία, 

αλλά μαρτυρικοί και ευχαριστιακοί τόποι 

που έχουν καθαγιασθεί με την κοινωνία αγάπης 

του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου