ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

ΜΗΠΩΣ ΕΙΔΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ;



Βαδίζω στην όχθη του Βόλγα,στον αρχαῖο δρόμο Τβέρσκυ.Το φθινόπωρο φεύγει,όχι όμως ήσυχα—μὲ ανεμοθύελλες και ασταμάτητες βροχές.Τα πόδια μου βυθίζονται στην λάσπη.Τα χέρια και το πρόσωπό μου τα τρυπάει σαν με αγκάθια η παγωνιὰ—προμήνυμα του χειμώνα.Η γη μαύρισε.Προχωράω δύσκολα.Οι δυνάμεις μου μ' εγκαταλείπουν,και δεν βλέπω που θα μπορούσα να περάσω την νύχτα,να ξαποστάσω...Το κεφάλι μου πονάει και τα πόδια μου μπερδεύονται. Προσπαθώ να δώσω θάρρος στον εαυτό μου,να τον ξεγελάσω:«Τί λοιπόν,πάτερ Αθανάσιε,παραδίνεσαι;Έλα,έλα...βάλε φτερὰ στα πόδια σου...Τινάξου!...Προχώρα!...Ένα,δυο,τρία!».Δεν αντέχω άλλο.Κάθομαι σε μια πέτρα, στην άκρη του δρόμου,και ξεχνιέμαι...Δεν ξέρω πόσοέμεινα εκεί.Ένιωσα μόνο πως κάποιος με σήκωσε και με κάθισε σ' ένα αμάξι.Και θυμάμαι πως όλα γύριζαν μπροστὰ στα μάτια μου,σαν το δίσκο του γραμμοφώνου...Στο βαρύ,ζοφερό μου παραλήρημα,έβλεπα συνέχεια τον κομισάριο Βοζνεσένσκυ να κοινωνάει τον λαὸ με το σαμογόν...έπειτα έβλεπα πως τον χτυπούσαν άγρια,όπως κι οι άλλοι αγανακτισμένοι χωρικοί,μ' ένα κρύο και βαρὺ αντικείμενο...κι ύστερα κρυβόμουνα σ΄ένα σκοτεινὸ κήπο κι έκλαιγα μετανοημένος...



Μα πιο πολύ με βασάνιζε ένας άλλος εφιάλτης—αναρίθμητα χέρια,λευκὰ κι αστραφτερά,που προσπαθοῦσαν ν' αρπάξουν απ' το στήθος μου το ιερὸ αντιμήνσιο...Περισσότερο απὸ δυο μήνες βρισκόμουν ανάμεσα στην ζωὴ και το θάνατο,στην ισορροπία και την παράκρουση...Καθόμουνα σ' εκείνη την σοφίτα,και παρατηρούσα με θλίψη τα χέρια μου—κίτρινα και εύθραυστα,σαν κεριὰ σε παγωμένο ναό...Σκεφτόμουν την κατάστασή μου και κουνούσα το κεφάλι:Άνθρωπος είμαι αδύναμος!...Δεν έχω τόση ψυχικὴ αντοχή...Αν δεν άκουγα την διήγηση για την θεία κοινωνία με το σαμογόν,ίσως να μην μου συνέβαινε τίποτα...ήταν πολὺ φοβερό,πολύ...πάνω απ' την δύναμή μου!... Με είχαν μαζέψει απ' το δρόμο κάτι ντόπιοι χωρικοί.Με πήραν στο καλύβι τους.Ο άντρας μεσόκοπος,μαυρογένης,μουζίκος με εκφραστικὰ μάτια·και η γυναίκα μικρόσωμη,αδύνατη,με βλέμμα τρομαγμένο—το βλέμμα που έχουν οι περισσότερες ρωσίδες του καιρού μας.Στο καλύβι βασίλευε η φτώχεια,η μιζέρια.Αλλὰ με φρόντιζαν σαν παιδί τους.Ακόμα και τις νύχτες έμεναν ξάγρυπνοι για χάρη μου.Όταν συνήλθα λίγο,πλησίασαν δειλὰ-δειλὰ να πάρουν την ευλογία μου.Μὲ κατάπληξη τους ρώτησα:—Πώς ξέρετε ότι είμαι ιερέας;—Απὸ το παραλήρημά σου!Επειδὴ πλησίαζαν οι χειμωνιάτικες παγωνιές,με παρακάλεσαν να μείνω κοντά τους για ένα διάστημα.Μια μέρα μου λένε:—Κάνε μας μίαν ακολουθία,όποια θέλεις!Χάρισέ μας αυτὴ την παρηγοριὰ μέσα στην θλίψη που ζούμε!Την εκκλησία μας την έκαναν λέσχη,θα μαζευτούμε στο ξηραντήριο του σιταριού.Όλα θα γίνουν κρυφά...Την νύχτα με οδήγησαν στο σκοτεινὸ ξηραντήριο.Μύριζε κάπνα.Στο φως των κεριών παρατήρησα πὼς ήταν συγυρισμένο και πεντακάθαρο.Πάνω σ' ένα τραπέζι,σκεπασμένο με σκούρο τραπεζομάντηλο,είχαν τοποθετηθεῖ μερικὲς εικόνες.Μπροστὰ τους άναβαν τρία καντήλια.Γύρω στα είκοσι άτομα είχαν έρθει.Κάναμε εσπερινὸ και όρθρο.Παρατηρούσα τα μάτια τους—πόσο ωραία είναι τα μάτια του Ρώσου όταν προσεύχεται!Μέσα τους βλέπεις την άρνηση του κόσμου και την εικόνα του Θεού...Ώσπου να φύγω,είχαμε κι άλλες τέτοιες ευκαιρίες.Κι όταν δυνάμωσα αρκετά,συνέχισα τον δρόμο μου.Μ' όλο το τσουχτερὸ κρύο,χιόνι ακόμα δεν είχε πέσει.Η βραδινὴ παγωνιὰ είχε δώσει στην ατμόσφαιρα το χρώμα του χαλκού.Και η ησυχία τέλεια,χυτὴ λες κι αυτὴ σε χάλκινο καλούπι.Τὸ χωριουδάκι απλωνόταν στην βουνοπλαγιά.Ξεχώριζε μες στο σούρουπο η εκκλησούλα του.Οι καλύβες ξύλινες,απὸ κορμοὺς δέντρων.Μυρωδιὰ καπνοῦ...Στο μονοπάτι στεκόταν μία μικρόσωμη,κυρτωμένη γυναίκα.Φορούσε μάλλινη κάπα,μαύρη μαντήλα και χοντρὲς,χωριάτικες μπότες.Ήταν ακουμπισμένη σ' ένα ξύλινο φράχτη κι αγνάντευε το μακρὺ δρόμο.Την πλησίασα και την χαιρέτησα.Έριξε πάνω μου ένα παράξενο,πονεμένο βλέμμα,και χαμογέλασε αφύσικα.—Απὸ κει έρχεσαι;-έδειξε με το παγωμένο χέρι της το δρόμο ποὺ πέρασα.—Ναί.Κι έρχομαι σε σας,στο χωριό σας.—Α,έτσι...Και τα παιδάκια μου δεν τα συνάντησες;—Όχι,δεν είδα κανένα...Ακούμπησε το χέρι στο μάγουλο και μουρμούρισε λυπημένα:-Περιμένω,περιμένω...κι αυτὰ δεν έρχονται!—Πού πήγανε;—Να πολεμήσουνε μαζὶ με τους λευκούς!...Οι ἄνθρωποι μου λένε πως σκοτωθήκανε,μα εγὼ δεν το πιστεύω.Όλο ψέμματα λένε οι άνθρωποι!Ζέστανε με τα χνώτα τα ξυλιασμένα δάχτυλά της και συνέχισε να κοιτάζει τον δρόμο.—Πρέπει να έρθουν,μονολογούσε.Είμαι γριὰ πια...σύντομα θα πεθάνω...και πεινάω και κρυώνω...Πού πήγαν και χάθηκαν,τα σκανταλιάρικα;Είδε κάποιον μακριά.Τινάχτηκε.Ένα επιφώνημα χαράς της ξέφυγε.Έτρεξε να συναντήσει τον άγνωστο διαβάτη με τα παγωμένα χέρια της απλωμένα μπροστά.—Έρχονται!Έρχονται!...φώναζε.Παιδάκια μου!Καλά μου!...Στο χωριό μου εξήγησαν πως είχε χάσει τα λογικά της,όταν έμαθε για την εκτέλεση των παιδιών της.Απὸ τότε βγαίνει κάθε τόσο στον δρόμο και τα περιμένει,ρωτώντας τον κάθε περαστικό:—Μήπως είδατε τα παιδάκια μου;Η μέρα είναι ηλιόλουστη,αλλὰ κρύα.Στο δασικὸ δρόμο συναντάω τρεις γέρους με χοντρὲς κάπες,τσόχινα παπούτσια,μπογαλάκια στους ώμους και ραβδιὰ στὰ χέρια.—Για πού με το καλό;Αντὶ για απάντηση,ένας τους με ρώτησε:—Μήπως είσαι πλανόδιος ιερέας,αγαπητέ;—Μάλιστα...Φωτίστηκε το πρόσωπό του.Κοίταξε με ἱκανοποίηση τους συνοδοιπόρους του και είπε χαρούμενα:—Το βλέπετε;Δεν σας το ἔλεγα;Εγώ,πάτερ μου,απὸ μακριὰ το κατάλαβα πως είσαι ιερωμένος.Το λέει η παροιμία:Τον παππὰ και με το ψαθάκι τον αναγνωρίζεις!Έσκυψαν να πάρουν την ευλογία μου.—Εμείς, παππούλη,πηγαίνουμε στην Μόσχα!...Να κάνουμε κάτι για τον Θεό,για την πίστη μας!—Τί δηλαδή;—Να,θέλουμε να ζητήσουμε απ' τους κυβερνήτες μας να σταματήσουν τον διωγμὸ εναντίον της Εκκλησίας μας...Να μας αφήσουν ελεύθερους να λατρεύουμε τον Θεό μας...Αλλιώς θα μας βρει συμφορά!Μιλάνε ήρεμα,με χωριάτικη απλότητα και ειλικρίνεια.Μόνο στα μάτια τους παρατηρώ κάποια σύγχυση και θολούρα...—Άρχισαν να χτυπάνε πολὺ τον Θεό!...,είπε ο ένας, ο πιο κυρτωμένος.Είμαστε τόσο λυπημένοι...Η υπομονή μας εξαντλήθηκε!...—Άκουσε μέχρι ποιο σημείο έφτασαν!πετάχτηκε ο δεύτερος,με τα λοξὰ μάτια και τα βαθουλωμένα μάγουλα.Ο Μικόλαχ Ζέρτ,απ' την γειτονιά μας,έφτιαξε ένα εκκολαπτήριο με τις άγιες εικόνες!Είπε πως είναι πολὺ κατάλληλες γι' αυτὴν την δουλειά,γιατι έχουνε ξύλο χοντρό,πλατύ,και προπαντὸς ξερό!—Κι ο εγγονός μου,ο Πάσκα,έκανε απὸ τις εικόνες σκέπαστρο για το αποχωρητήριό του!...είπε πνιχτὰ το τρίτο γεροντάκι,που δεν είχε καθόλου δόντια.—Καλά,και σε ποιον θα παραπονεθείτε στην Μόσχα;—-Τί σε ποιον;Στον Λένιν!...—Μα αυτὸς πέθανε...—Το ακούσαμε,αλλὰ δεν το πιστεύουμε!Μάθαμε πως έβγαλε διάταγμα να μην τα βάζουν άλλο με τον Θεό...Λίγο ακόμα και θα ξεσπούσα σε κλάμματα.Οι γέροντες πρόσεξαν τον πνιγμένο πόνο στα μάτια μου.Κάτι κατάλαβαν.Με αμηχανία κοίταζαν ο ένας τον άλλο κι εμένα.—Ε...κι αν δεν βρούμε τον Λένιν,θα πάμε στον Πατριάρχη,είπε ο πρώτος.Ν' απειλήσει τους άθεους με αναθεματισμό!...Το πατριαρχικὸ ανάθεμα δεν είναι μικρὸ πράγμα...Θα φοβηθούν!...— Και ο άγιος Πατριάρχης μας δεν βρίσκεται πια στην ζωή...Χωρὶς να δείξουν έκπληξη,βγάλανε τα σκουφιά τους και σταυροκοπήθηκαν.—Αιωνία του η μνήμη!ψιθύρισαν.Πρόσεξα πως τα μάτια τους είχαν γίνει τώρα πιο θολά.—Ο Καλίνιν ζει;—Ε,λοιπόν,θα πάμε σ' αυτόν!θα μας ακούσει!—Ήρεμα στην αρχή,πιο ζωηρὰ έπειτα,προσπάθησα να τους πείσω πως δεν έπρεπε να κάνουν τίποτ' άλλο,παρὰ να γυρίσουν πίσω,να ζωστούν με υπομονὴ και να περιμένουν την θεία Δίκη.—Αυτὸ δεν μπορεί να γίνει!δήλωσαν με ανυποχώρητο πείσμα—μα και με κάποια οργή.—Εκατὸ βέρστια περπατήσαμε!φώναξε ο πιο γέρος.Και δίπλα μας περπατάει ο Χριστός!Πώς εσὺ τώρα μας λες να επιστρέψουμε;—Στον θάνατο πάτε!ξεφώνισα απελπισμένα.Χαμογέλασαν ήρεμα.—Και τι είναι ο θάνατος;είπαν μόνο.Έβαλαν μετάνοια και τράβηξαν μπροστὰ με βαριὰ βήματα.Τ' ακούω ακόμα...Συνέχισα την πορεία μου...Πέρασα δίπλα απὸ γκρεμισμένους ναούς...Αντίκρισα καμμένα ξωκκλήσια...Είδα μοναστήρια,που τά'χαν κάνει στρατώνες και αποθήκες...Έζησα την βεβήλωση αγίων λειψάνων και θαυματουργῶν εικόνων...Γνώρισα ανθρώπους θηριόμορφους...Συνάντησα ιερεῖς,που απ'τον φόβο τους αρνήθηκαν τον Χριστό...Ξυλοκοπήθηκα καὶ κυνηγήθηκα,όχι λίγες φορές,αλλὰ ο Κύριος μού᾿δωσε την δύναμη να τα σηκώσω όλα και να μην απελπιστώ...Και πώς ν'απελπιστώ,όταν ξέρω πως εκατοντάδες ποιμένες,με το σακοίλι και το ραβδί τους,διασχίζουν απ' άκρη σ' άκρη την απέραντη χώρα μας,στηρίζοντας και παρηγορώντας τους πιστούς;Ανάμεσά τους μάλιστα είναι και αρκετοὶ επίσκοποι, που μπήκαν θεληματικὰ κάτω απ' τον ζυγὸ της αποστολικῆς οδοιπορίας...Οι πιο πολλοὶ απ' αυτοὺς «εμπαιγμών και μαστιγών πείραν έλαβον,ελιθάσθησαν,επρίσθησαν,επειράσθησαν...υστερούμενοι,θλιβόμενοι,κακοχούμενοι...».Όλοι τους με ταλαιπωρημένα πρόσωπα,με ροζιασμένα χέρια,με ξεσκισμένα ρούχα,με λιωμένες μπότες...αλλὰ με την άρρητη δόξα του Θεού θρονιασμένη στα μάτια τους μέσα...με πίστη ασάλευτη...πρόθυμοι όλα να τα δεχθούν και όλους να τους ευλογήσουν...Όταν ανταμώνουν,βάζουν στρωτὴ μετάνοια ο ένας στον άλλον,αγκαλιάζονται και κάθονται να τα πούνε σιγὰ και προσεκτικά,μέσα στα δάση και τους αγρούς.Όταν χωρίζουν,σταυρώνονται και συνεχίζουν την πορεία τους...Προσευχήθηκα σε μυστικὰ μοναστήρια,όπου αγωνίζονταν μοναχοὶ,πρώην αρνητὲς και χλευαστὲς του Κυρίου.



Συνάντησα μέσα στον κόσμο κρυφοὺς μοναχούς,πάντα έτοιμους να μοιραστούν τον Θεὸ μ' εκείνους,που δεν Τὸν είχαν και που Τον νοσταλγούσαν.Γνώρισα στελέχη της άθεης εξουσίας,που είχαν κρεμασμένο στο στήθος καμουφλαρισμένο φυλαχτό,και που έρχονταν τις νύχτες,σαν τον Νικόδημο,να με συναντήσουν και να μου ανοίξουν την καρδιά τους.Ένας απ' αυτοὺς έχει κρυμμένες στην αποθήκη του σπιτιού του τις πατρογονικὲς εικόνες,και,όποτε μπορεί,ανάβει μπροστά τους καντήλι και προσεύχεται.Τρομαγμένοι πατεράδες έρχονταν και με ικέτευαν:—Μάθε στα παιδιά μας τον νόμο του Θεού,για να μην γίνουν θηρία...Τον λαὸ συγκλόνιζαν οι φήμες—ότι έφτασε η ώρα της Κρίσεως,της παρουσίας του Χριστού...ότι ξανακατέβηκαν στην γη ο άγιος Σέργιος του Ραντονὲζ και ο άγιος Σεραφεὶμ του Σάρωφ...ότι η Παναγία αποκάλυψε,πως παρακαλεί τον Κύριο για την ρωσικὴ γη...Εξομολόγησα αναρίθμητες ψυχὲς—φοβερὲς εξομολογήσεις!...Όσοι μετανοούσαν ήταν έτοιμοι να δεχθούν το πιο βαρὺ επιτίμιο,την πιο σκληρὴ άσκηση,φτάνει να έβρισκαν ίλεως απὸ τον Θεό.Όλοι κουράστηκαν.Όλοι πνίγηκαν μέσα στις συμφορές.Όλοι νοστάλγησαν τον Παράκλητο.Όλοι ζητούν την παρηγοριὰ του Χριστού.Να γιατι περιπλανιέμαι,όσο έχω δυνάμεις...όσο μπορώ ακόμα να κρατάω στο χέρι το οδοιπορικό μου ραβδί...Συνεχίζεται...



Σημείωση:Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο ''ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ'' του Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν.Απὸ το 1921 ο νεαρὸς εμιγκρὲς άρχισε να δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια σε περιοδικὰ και εφημερίδες με το ψευδώνυμο Βόλγιν (επειδὴ ο μεγάλος ρωσικὸς ποταμὸς Βόλγας σχετιζόταν με τις παιδικές του αναμνήσεις).Το 1937 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα ονομαστήρια της γης» και τὸ 1938 «Το οδοιπορικὸ ραβδί».Η επιβολή του κομμουνιστικού καθεστῶτος και στην Εσθονία,μετὰ την κατάληψή της απὸ τα σοβιετικὰ στρατεύματα (1940),τον αναγκάζει να σταματήσει την δημοσιογραφικὴ-συγγραφικὴ δραστηριότητά του. Ένα τρίτο βιβλίο του με τον τίτλο «Αρχαία πόλη», που απὸ το 1939 ετοιμαζόταν να εκδοθεί,δεν θα δει τελικὰ το φως της δημοσιότητας.Τον Μάιο του 1941,ενώ δουλεύει σε ναυπηγείο,συλλαμβάνεται απὸ την μυστικὴ αστυνομία και φυλακίζεται με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας.Λίγο αργότερα μεταφέρεται στο Κύρωφ (Βιάτκα),όπου δικάζεται και καταδικάζεται σε θάνατο.Εκτελέστηκε με τουφεκισμὸ στις 14 Δεκεμβρίου του 1941 σαν εχθρὸς του λαού...!Το πρώτο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει το αυτοτελὲς έργο του συγγραφέα «Το οδοιπορικὸ ραβδί».Πρόκειται για άτακτες ημερολογιακὲς σημειώσεις ενὸς αγνώστου ρώσου ιερέα,που ἔζησε στο πρώτο μισὸ τοῦ 20ού αιώνα,και που αποτύπωσε στο χαρτὶ βιώματα και γεγονότα της ζωής του,λίγο πρὶν και μετὰ την οκτωβριανὴ επανάσταση!...Το δεύτερο μέρος περιέχει τέσσερα κείμενα-μαρτυρίες, όπου ο συγγραφέας περιγράφει,είτε προσωπικὲς μετεπαναστατικὲς εμπειρίες του, είτε άλλα περιστατικά,που πληροφορήθηκε απὸ τους πρωταγωνιστές τους ή απὸ αυτόπτες μάρτυρες-το τελευταίο μάλιστα,έχει γίνει πλατιὰ γνωστὸ εδώ και δεκαετίες,όχι μόνο μέσα στην Ρωσία,αλλὰ κι έξω απὸ τα σύνορά της.Εισαγωγή κειμένου στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Συνεχίζεται... 



Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν 


ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...