ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ



...Γιώργο,σε συγχωρώ με όλη μου την καρδιά...Και σ’ ευχαριστώ,γιατί ήσουν η αιτία να γνωρίσω τον Χριστό με την Εκκλησία Του και τα άγια Μυστήριά της.Εύχομαι να Τον γνωρίσεις κι εσύ,με μετάνοια και προσευχή!Τον αγκάλιασε τον φίλησε και έφυγε,ενώ κάποια δάκρυα κρυφά έτρεχαν από τα μάτια του.Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης του Θεού ήλθε,ύστερα από 35 χρόνια!...



Πριν πολλά χρόνια και μετά την λήξη του εμφυλίου σπαραγμού και του αδελφοκτόνου πολέμου,σε κάποιο χωριό,έγινε ένας φόνος,για πολιτικούς μάλλον λόγους και εξαιτίας του μεγάλου φανατισμού,που επικρατούσε εκείνη την εποχή.Κατηγορήθηκε,λοιπόν κάποιος χωριανός,ο Πέτρος και με τις μαρτυρίες πέντε συγχωριανών του δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση.Ο κατηγορούμενος,όμως ισχυρίζετο συνεχώς ότι ήτο αθώος...Κλείσθηκε σε αγροτικές φυλακές,αλλά μέρα-νύχτα διαλαλούσε και μονολογούσε ότι ήτο αθώος.Σ’ αυτές τις φυλακές πήγαινε μια φορά το μήνα ένας ευλαβέστατος ιερεύς και λειτουργούσε στο εκκλησάκι που υπήρχε και κατόπιν εδέχετο για εξομολόγηση όσους εκ των φυλακισμένων το επιθυμούσαν.



Ύστερα από 5-6 μήνες,πήγε και ο εν λόγω χωριανός στον ευλαβή εκείνον ιερέα και εξομολόγο,και ενώπιον του Αγίου Θεού και μπροστά στο πετραχήλι του Πνευματικού,βεβαίωνε με όρκους ότι ήταν αθώος.Από τότε που εξομολογήθηκε μέσα στις φυλακές ο Πέτρος Γ.,άλλαξε τελείως διαγωγή και έγινε ο άνθρωπος της προσευχής και της μελέτης του Ευαγγελίου,που του δώρισε εκείνος ο καλός ιερεύς.Μέσα σ’ έναν χρόνο αλλοιώθηκε τόσο πολύ,που όλοι οι συγκρατούμενοί του και βαρυποινίτες άρχισαν να τον σέβονται και να του φέρονται φιλικά.Και με την Χάρι και τον φωτισμό του Θεού γρήγορα-πείσθηκε ο ευλαβής ιερεύς για την αθωότητα του,ώστε του επέτρεπε να κοινωνά κάθε φορά που λειτουργούσε στις φυλακές.Ο ιερεύς προσπάθησε κάτι να κάμει μέσω κάποιων δικηγόρων,αλλά οι μάρτυρες ήσαν απολύτως κατηγορηματικοί,γιατί ήσαν δήθεν παρόντες στον φόνο.Παρά ταύτα ο εξομολόγος πίστευε ότι όντως ήτο αθώος και θύμα σκευωρίας.Ο Πέτρος Γ.,όχι μόνο προσηύχετο με το Όνομα του Ιησού Χριστού,που το έμαθε από το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού»,αλλά μελετούσε το Ευαγγέλιο και κοινωνούσε των αχράντων Μυστηρίων,σκορπώντας σε όλους τους συγκρατουμένους του πολλή καλοσύνη.Συγχωρούσε δε με όλη του την καρδιά και τους κατηγόρους του και αυτόν ακόμα τον άγνωστο φονιά.-Δεν φταίνε,οι καημένοι,έλεγε.Φταίει το πολιτικό και ιδεολογικό πάθος,φταίει και ο διάβολος που τους σκοτείνιασε το μυαλό κι έτσι κρύψανε την αλήθεια.Θεέ μου,συγχώρεσε τους...και από μένα να’ ναι συγχωρεμένοι...και χάρισε τους πλούτη και αγαθά πολλά,αλλά χάρισε τους προπαντός και ιδιαιτέρως φωτισμό και υγεία.Έτσι πέρασαν 19 χρόνια.Κατόπιν,λόγω της καλής και αρίστης διαγωγής και επειδή έκανε και στις τότε αγροτικές φυλακές,όπου εμειώνετο η ποινή,αποφυλακίσθηκε.Ήτο πλέον 50 ετών.Στο χωριό όμως δεν έγινε δεκτός,επειδή τον πίστευαν όλοι για φονιά και κυρίως οι συγγενείς του φονευμένου.Έτσι,μετακόμισε σε μια γειτονική πόλη και έκαμε τον εργάτη,τον οικοδόμο και κυρίως τον μαραγκό,δουλειά που την έμαθε στην φυλακή.Η ζωή του όμως εξακολουθούσε να είναι ζωή ενός αληθινού χριστιανού,με την ακριβή συμμετοχή στα Μυστήρια,με την σωστή τήρηση των ευαγγελικών εντολών και ιδιαιτέρως με την προσευχή.Η προσευχή ήταν το οξυγόνο της ζωής του.Η Ευχή και το Ευαγγέλιο ήσαν γι’ αυτόν «άρτος ζωής» και «ύδωρ ζων».Μία κοπέλα 42 ετών,θεολόγος σε κάποιο Γυμνάσιο της περιοχής,πληροφορήθηκε από τον Πνευματικό των φυλακών,που ήτο και δικός της Πνευματικός,τα πάντα για τον Πέτρο Γ. και ιδιαιτέρως για το πόσο ήτο αφοσιωμένος στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.Πήγε,τον βρήκε και κατόπιν τον ζήτησε η ίδια σε γάμο!...Από τον ευλογημένο αυτό γάμο προήλθαν δυο παιδιά,υγιέστατα.Ύστερα από μερικά χρόνια,στο χωριό που έγινε ο φόνος,κάποιος αρρώστησε βαρεία με ανεξήγητους φοβερούς πόνους σε όλο του το σώμα.Η επιστήμη με τους γιατρούς και τις κλινικές εξετάσεις,που ήσαν προηγμένες,στάθηκαν αδύνατον να τον βοηθήσουν.Ούτε καν την αιτία δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν.Έτσι, μια βραδιά στο σπίτι του,αφού επέστρεφε από το νοσοκομείο,σ’ αυτήν την φοβερή κατάσταση,άρχισε να κραυγάζει μέσα στους φοβερούς του πόνους ότι αυτός ήτο ο φονιάς και με τους τέσσερεις ψευδομάρτυρες,τους οποίους εξηγόρασε με μεγάλα χρηματικά ποσά,κατηγόρησαν τον Πέτρο Γ.,που συμπτωματικά περνούσε από εκείνο το σταυροδρόμι,την ώρα που έγινε ο φόνος.Φώναξαν τον αστυνόμο του τμήματος του χωριού,υπέγραψε την ομολογία του κατονομάζοντας και τους τέσσερεις ψευδομάρτυρες και συνεργούς του.Ποιά νομική διαδικασία ακολουθήθηκε μετά,δεν γνωρίζω.Η ομολογία του όμως έκανε κρότο στο χωριό,προκαλώντας σύγχυση,ταραχές και πολλές κατάρες,οι οποίες βάραιναν τον φονιά.Παρά ταύτα,η ψυχή του φονιά δεν έφευγε.Κι αυτός εξακολουθούσε να τσιρίζει και να κραυγάζει.Ο Πέτρος Γ.,όπως ήτο επόμενον,το έμαθε.Δεν κίνησε όμως καμιά διαδικασία για την αποκατάσταση της τιμής του με αναθεώρηση της δίκης,με μηνύσεις κατά των ενόχων και άλλων ενδίκων νομίμων μέσων.Αλλά τί έκανε;Πήγε στο σπίτι του φονιά!...Οι πάντες πάγωσαν.Οι περισσότεροι χωρικοί,όταν τον είδαν να περνά μέσα από το χωριό,από την ντροπή τους κρύφθηκαν.Πάγωσε και ο φονιάς όταν τον αντίκρισε,και με γουρλωμένα τα μάτια από την έκπληξη και την φρίκη,τον άκουσε να του λέει:- Γιώργο,σε συγχωρώ με όλη μου την καρδιά...Και σ’ ευχαριστώ,γιατί ήσουν η αιτία να γνωρίσω τον Χριστό με την Εκκλησία Του και τα άγια Μυστήριά της.Εύχομαι να Τον γνωρίσεις κι εσύ,με μετάνοια και προσευχή!Τον αγκάλιασε τον φίλησε και έφυγε,ενώ κάποια δάκρυα κρυφά έτρεχαν από τα μάτια του.Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης του Θεού ήλθε,ύστερα από 35 χρόνια!Αλλά υπήρξε και θρίαμβος εμπιστοσύνης,της πίστεως και της αδιαλείπτου προσευχής του αδικημένου Πέτρου Γ. στην Πρόνοια του Θεού.Και ταυτόχρονα στέφανος δόξης στην υπομονή και μακροθυμία, που έδειξε τόσα χρόνια.Ευλογήθηκε η μετέπειτα ζωή του,όπως προείπαμε,μ’ έναν χριστιανικό γάμο και με οικογένεια που ήτο «κατ’ οίκον εκκλησία» και με δύο τρισευλογημένα παιδιά.Και μάλιστα,μετά την ολοκάρδια συγχώρηση που έδωσε και την αγάπη που έδειξε προς όλους,πολλαπλασιάσθηκε η ευλογία του θεού στο σπιτικό του.Είχε την Χάρι του Θεού πάνω του,την ευλογία της Παναγίας,την προστασία των Αγίων και την συμπαράσταση των Αγγέλων.


Εκοιμήθη οσιακώς σε ηλικία 80 ετών,το 1999.Παρών στην κοίμηση του ήτο και ο εννενηντάχρονος ιερεύς των φυλακών,που μου διηγήθηκε αυτό το γεγονός,για να με διαβεβαιώσει ότι λίγο πριν το τέλος του Πέτρου Γ.,Άγγελοι και Αρχάγγελοι πλημμύρισαν το δωμάτιό του,τους οποίους έβλεπε όχι μόνο ο ψυχορραγών με τα μάτια του,αλλά και ο εν λόγω ιερεύς.Αυτοί και παρέλαβαν την ψυχή του,μετά το τελευταίο σημείο του σταυρού που έκανε ο Πέτρος Γ.,λέγοντας:- Άγγελε μου!Άγγελε μου...,δεν την αξίζω αυτή την τιμή...Και τούτο ειπών,εκοιμήθη!


Από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου «Η Ευχή Μέσα στον Κόσμο».Εισαγωγή,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου