ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ



Σεβαστοί Συμπρεσβύτεροι καί Συνδιάκονοι· 


Ἀγαπητά καί Εὐσεβῆ Τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας· 



῞Oπως Σᾶς εἶναι γνωστόν ἀπό παλαιότερο κείμενό μας, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας ἀποφεύγει νά συσχηματίζεται μέ τό πνεῦμα τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἐπειδή ἐπιδιώκει τήν Ἑνότητα καί τήν Εἰρήνη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀρνεῖται μέ διάκρισι καί σοφία τά ρέοντα καί συνεχῶς ἀλλάζοντα πράγματα, δηλαδή τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου. Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἔχει τό ἰδικό Της Ἡμερολόγιο, στό ὁποῖο ἔχει προσαρμοσθῆ τό Ἑορτολόγιο Της καί ἔχει ἐκκλησιοποιηθῆ, τό λεγόμενο πλέον Ἐκκλησιαστικό Ἡμερολόγιο ἐν ἀντιθέσει πρός τό Πολιτικό Ἡμερολόγιο, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖται γιά τίς ποικίλες ρέουσες κοινωνικές ἀνάγκες. Τό Ἐκκλησιαστικό Ἡμερολόγιο τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας λανθασμένως ἢ τέλος πάντων ἀπό συνήθεια καλεῖται παλαιόν. 



Ἐν τούτοις, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἡμερολόγιο, μέσῳ τῆς συναφείας Του μὲ τὴν Ἑορτολογικὴ καὶ Λειτουργικὴ Ζωὴ ἀνανεώνεται συνεχῶς, εἶναι πάντοτε νέον, καὶ μάλιστα ὁλονὲν ἐμπλουτίζεται μὲ νέους Ἁγίους. Εἶναι λοιπὸν ἑπόμενο, ἡ ᾿Ορθόδοξος Ἐκκλησία μας νὰ ἔχη καὶ τὴν ἰδική Της Πρωτοχρονιά, ἡ ὁποία εἶναι ἡ 1η Σεπτεμβρίου. Τὸ Ἔτος τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ ὁ Ἑορτολογικὸς Κύκλος Αὐτῆς, κλείνει τὴν 31η Αὐγούστου. Μὲ τὴν ἔναρξι τοῦ Νέου Ἐκκλησιαστικοῦ Ἔτους, στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ὁ Μικρὸς Ἁγιασμός, ψάλλονται ὡραῖα προσευχητικὰ Τροπάρια, ὥστε νὰ εὐλογήση ἡ Ἁγία Τριὰς τὴν νέα Περίοδο, νὰ ἀνανεώση τὴν ἐν Χριστῷ Ζωή μας, στὴν προοπτικὴ νὰ ἀνακαινισθῆ- ἁγιασθῆ ἡ Κτίσις διὰ μέσου ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν. Ὄχι μόνο οἱ κεχειροτονημένοι Ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι οἱ Λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος, ἔγιναν Βασίλειον Ἱεράτευμα, Βασιλεῖς καὶ Ἱερεῖς, ὅλοι ἔχουν λάβει τὸ Χάρισμα νὰ καθαγιάζουν τὸν κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ Κεχρισμένος μάλιστα μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι ὂν δοξολογικόν, εὐχαριστιακόν, προσευχητικόν... Τὸ σῶμά μας γίνεται Ναὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἡ Λειτουργία προεκτείνεται μέσα στὴν ὕπαρξί μας καὶ ἡ ζωή μας γίνεται μία Λειτουργία... Σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Ἁγιασμὸς καὶ ἡ Ἀνακαίνισις τοῦ κόσμου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο σημαίνει, ὅτι ὅσο ἡ Λειτουργία ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ τείχη τοῦ Ναοῦ, ὅσο ἐπεκτείνουμε ἐμεῖς αὐτὴν καὶ τὴν συνεχίζουμε στὴν καθημερινότητα, τόσο ἐκτοπίζονται τὰ δαιμονικὰ καὶ βέβηλα στοιχεῖα τοῦ κόσμου. Τελικά, ἡ οὐσία τῆς ἐν Χριστῷ Ζωῆς ταυτίζεται μὲ τὴν ἀέναη αὐτὴ ἐγκόσμια λειτουργία, τὴν ὁποία ἐπιτελοῦμε ὅλοι μαζὶ συλλογικά, Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοί, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν Ναῶν... Ὄντες ἅπαντες πρόσωπα λειτουργικά, Ἔθνος Ἅγιον Βασίλειον Ἱεράτευμα, πορευόμεθα πρὸς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἁγιαζόμενοι καὶ ἁγιάζοντες, φωτιζόμενοι καὶ φωτίζοντες, σωζόμενοι καὶ σώζοντες, ἀντλοῦντες Ζωὴν καὶ τὸ περισσὸν Αὐτῆς ἀπὸ τὸ ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν Ἀρνίον τὸ Ἐσφαγμένον ἀπὸ Καταβολῆς Κόσμου... Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τῆς συλλογικῆς συμμετοχῆς μας μὲ Εὔσπλαγχνη Ἀγάπη στὸν Ἁγιασμὸ καὶ τὴν Σωτηρία τοῦ Κόσμου, ἐπιβεβαιώνεται ἡ φύσις τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς Λαοῦ Διακόνων... Ὅλοι διακονοῦμε, μὲ πρότυπο τὸν Μοναδικὸ Διάκονό μας Χριστό... Ὅλοι συμμετέχουμε στὸ Μυστήριο τῆς Διακονίας Του... Ὁ Λαὸς τῶν Διακόνων δὲν ἀποτελεῖ μίαν ἀπρόσωπη μᾶζα... Ἕκαστος Κεχρισμένος ἔχει καὶ τὸ ἰδικό του Χάρισμα... Ὁ Κύριός μας ἔχει ἐμπιστευθῆ σὲ κάθε Διάκονο τῆς ἐγκόσμιας λειτουργίας τὸ ἀνάλογο τάλαντο, τὸν μικρὸ ἢ μεγάλο λίθο, τὶς ὀλίγες ἢ πολλὲς πέτρες ποὺ θὰ χρησιμοποιηθοῦν στὴν κατασκευὴ τοῦ Μεγάλου Ναοῦ τῆς Ἁγιασμένης Κτίσεως γιὰ τὴν ἀκατάπαυστη Δοξολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Διακονία ὅμως σημαίνει Εὐθύνη... Σημαίνει, ὅτι τὸ Χάρισμα, τὸ ὁποῖο ὁ Κύριός μας τὸ ὀνομάζει τάλαντο-μνᾶ-ἀργύριον, δὲν πρέπει νὰ ἀμεληθῆ, νὰ ἀποκρυβῆ, νὰ κρυφθῆ «ἐν τῇ γῇ», νὰ φυλαχθῆ «ἀποκείμενον ἐν σουδαρίῳ»... Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωὴ ἔχει ἕναν θεϊκὸ δυναμισμό: νὰ καλλιεργοῦμε διαρκῶς τὸ ἐμπιστευθὲν τάλαντον καὶ νὰ τὸ πολλαπλασιάζουμε, προκειμένου νὰ προσφέρουμε αὐτὸ μὲ αἴσθημα Εὐθύνης στὸ θυσιαστήριο τῆς ἐγκόσμιας λειτουργίας πρὸς ἁγιασμὸν τοῦ κόσμου. Διακονία-Εὐθύνη... Θυσία-Σταυρός... Ὁ Αἰώνιος Διάκονός μας Χριστός, τὸ ἀπαράμιλλο Πρότυπο τῆς Θυσιαστικῆς Εὐθύνης καὶ τῆς Σταυρικῆς Ἀγάπης, σήμερα στὴν ἀπαρχὴ τοῦ Νέου Ἐκκλησιαστικοῦ Ἔτους, ἀπευθύνεται ξεχωριστὰ στὸν κάθε συνΥπεύθυνο καὶ συνΔιάκονό Του: «Σὲ ἔπλασα μὲ τὴν σφραγῖδα τῆς Εὐθύνης μέσα σου... Σοῦ ἔχω ἐνσταλάξει μία Εὐθύνη πρὸς Ἐμένα καὶ πρὸς τοὺς Ἄλλους... Ἔχω ἐντυπώσει ἀπὸ τὴν Δημιουργία μέσα σου τὴν ἔμφυτη ὁρμὴ τῆς Εὐθύνης καὶ τὴν ἔχω ἀνανεώσει στὴν Ἐνσάρκωσί Μου... Ἐνώπιόν Σου ὁ Ἄλλος ἐμφανίζεται μὲ τὴν αἰώνια ἀξία, τὴν ὁποία ἔχει ἐνώπιόν Μου... Ὁ κάθε Ἄλλος ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν ὑπηρετήσης μὲ μία Ἀγάπη χωρὶς ὅρους, μὲ μία Ἀγάπη Σταυρική... Ὁ Ἄλλος σοῦ ἀποκαλύπτεται ὡς τόπος καὶ ἀδιάψευστο σημεῖο τῆς Παρουσίας Μου... Ἂς περιζωσθῆς τὸ Λέντιον... Ζῆσε τὸ Μυστήριον τῆς Νίψεως τῶν ποδῶν τοῦ Ἀδελφοῦ σου... Θὰ εἶμαι μαζί σου καὶ θὰ αὐξάνω συνεχῶς τὴν ὁρμὴ τῆς Εὐθύνης μέσα σου... Τῆς Εὐθύνης πρὸς Ἐμένα καὶ πρὸς τοὺς Ἄλλους...». 



Εἴθε ἡ Σκέπη τῆς Θεοτόκου καί ἡ Δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, διά τῶν εὐχῶν τοῦ Ἀειμνήστου Γέροντος, Πατρός καί Μητροπολίτου μας κ. Κυπριανοῦ, νά μᾶς προστατεύουν καί ἐνισχύουν στό ταξίδι τῆς Θυσιαστικῆς Εὐθύνης καί τῆς Σταυρικῆς Ἀγάπης. 



Από μήνυμα επί τη ενάρξει του νέου εκκλησιαστικού έτους, του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού, 
όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ''ΟΡΘΟΔΟΞΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ''. 
Αριθμός τεύχους 5, Σεπτέμβριος 2015 - Οκτώβριος 2016. Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.



Ἐλάχιστος ἐν Κυρίῳ Διάκονος 



Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου