ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑ



Πλείστοι κληρικοὶ καὶ πλεῖστοι θεολόγοι (ἄς μὴ ἀναφέρομεν τοὺς μικροτέρους, διὰ νὰ κρίνουν ἄλλους Χριστιανοὺς οἵτινες, ὡς καλῶς γνωρίζετε καὶ σεῖς, ἁπαξάπαντες ἐπικροτοῦν τὸ φρόνημα ἡμῶν τῶν λεγομένων Παλαιοημερολογιτῶν) πρὸ τῆς ἀσυγκαλύπτου ἀληθείας, ἐκάλυψαν τὸ πρόσωπον, καὶ ἐξέτειναν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὰς χεῖρας ἐκφέροντες ἀρὰς καὶ ἀναθέματα δι’ ἐκείνους, οἵτινες ἐπρωτοστάτησαν καὶ εἰσέτι ἐπιμένουν εἰς τὴν ἐπάρατον ἡμερολογιακὴν Καινοτομίαν, τὴν καταταράξασαν σύμπασαν τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.



Νομίζομεν ὅτι εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίζητε καλῶς ὅτι τὸ φρόνημα ἡμῶν ὁσημέραι ἐξαπλοῦται καὶ διαδίδεται. Δὲν ἀποτελεῖ τὸ φρόνημα ἡμῶν φατριάζουσαν παράταξιν, ὡς αἱ λοιπαί, σκοποῦσαν τὴν ἐπικράτησιν μιᾶς ἀντιλήψεως ἀποβλεπούσης εἰς κοσμικὰ ὀφέλη. Οὔτε ποτε οἱ θιασῶται τοῦ Παλαιοῦ ἡμερολογίου, διενοήθησαν νὰ ἀκριβολογήσουν ἡμέρας καὶ καιροὺς ὡς τοὺς συκοφαντοῦν. Οἱ Παλαιοημερολογῖται σκοπὸν ἔχουσι νὰ τηρήσωσιν ὅ,τι ἡ Ἐκκλησία παρέλαβεν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, εἴτε Πασχάλιον, εἴτε νηστείαν, εἴτε ἡμερολόγιον, εἴτε γάμου κανόνας, διότι εἶναι ἀληθὲς ὅτι, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τὰ πάντα καλῶς ἐδιδάξαντο. Τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἐλάλησε διὰ τῶν Συνόδων τὶ εἶνε ἀρεστὸν εἰς τὸν Θεὸν νὰ ἀκολουθήσουν οἱ Χριστιανοί. Ἐὰν τὸ ἡμερολόγιον, ἐὰν τὸ Πασχάλιον, ἐὰν καὶ ὅλαι αἱ λοιπαὶ ἐκκλησιαστικαὶ ἐθιμοτυπίαι, ἦσαν ἐσφαλμέναι, νομίζομεν ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον θὰ ἐπληροφόρει τοὺς ἁγίους Πατέρας, ἵνα μὴ τὰς ἀκολουθήσωμεν. Μόνον ἐὰν παραδεχθῶμεν ὅτι τὸ ἅγιον Πνεῦμα δὲν ἐχειραγώγει καλῶς τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τῶν Ἀποστόλων μέχρι τοῦδε, μόνον τότε δυνάμεθα νὰ ὑποθέσωμεν ὅτι εὑρίσκονται τινὰ ἐσφαλμένα ἐν αὐτῇ. Ἀλλὰ τοῦτο θὰ ἀποτελῇ βλασφημίαν στυγερὰν κατ’ αὐτοῦ, καὶ ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, γνωστὸν εἶναι ὅτι δὲν συγχωρεῖται οὔτε ἐν τῷ νῦν οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. Ἴσως μᾶς εἴπητε ὅτι μικρὰς παραλλαγὰς εἰς τὰ μικρᾶς σημασίας ζητήματα μετήρχετο ἡ Ἐκκλησία ἐνίοτε, ὅπερ καὶ ἡ νῦν Ἐκκλησία ἔπραξε, καὶ συνεπῶς δὲν ἔπρεπε σεῖς οἱ Παλαιοημερολογῖται νὰ σκανδαλισθῆτε. Τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μετῆλθεν ἐνίοτε παραλλαγάς τινας εἰς τὰς ἐθιμοταξίας της εἶναι ἀληθές, ἀλλὰ ὅ,τι καὶ ἄν ἔπραττε ἡ Ἐκκλησία, τὸ ἔπραττε πρὸς μείζονα πνευματικὴν ὠφέλειαν τῶν Χριστιανῶν, καὶ ὅπερ ἐγένετο εὐχαρίστως ἀποδεκτὸν παρ’ ὅλων. Ἤδη ὅμως, σᾶς ἐρωτῶμεν, τί ὠφελήθησαν περισσότερον οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ μὲ τὸ νὰ τοὺς κάμωμεν νὰ ἑορτάζουν 13 ἡμέρας ἐνωρίτερον τὰς ἑορτάς; Τί ἔγινε τὸ καλὸν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μετὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ ἡμερολογίου; Ἡμεῖς τοὐλάχιστον δὲν βλέπομεν νὰ ἔχῃ προξενηθῇ οὐδεμία ὠφέλεια εἰμὴ σκάνδαλα ἐσωτερικά, ἀλληλοσυγκρούσεις τῶν ἄλλοτε ἀδελφῶν, διαίρεσις, διχασμός, ἐρήμωσις, σχῖσμα εἰς τὴν μητέρα Ἐκκλησίαν. Εἶναι συνεπῶς κατάδηλον ὅτι καρπὸς ἁγίου Πνεύματος δὲν ἦτο ἡ μεταρρύθμισις τῆς παλαιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἡμερολογιακῆς Παραδόσεως. Διότι γέγραπται ὅτι ὁ καρπὸς τοῦ ἁγίου Πνεύματος εἶνε ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη κλπ. Ἐνθυμήθητε παρακαλῶ τὰ παρελθόντα ἔτη, πῶς ἦτο ἐν εἰρήνῃ τὰ τέκνα τῆς μητρὸς Ἐκκλησίας, καὶ πῶς τώρα διῃρημένα ἀλληλοσπαράσσονται. Ποῖος ἔχει τὸ δίκαιον, δὲν εἶνε δύσκολον νὰ εὑρεθῇ. Ἔχομεν Νόμον ἐκκλησιαστικόν, ἔχομεν Ἱστορίαν ἐκκλησιαστικήν, ἔχομεν πρὸς τούτοις καὶ ἐκ τῶν ἔργων καρποὺς δι’ ἑκατέραν τῶν δύο ἀλληλοσυγκρουμένων μερίδων. Δὲν μένει ἤδη παρὰ νὰ ἐξετάσωμεν: Ποῖον ἡμερολόγιον εἶχεν ἡ Ἐκκλησία ἀρχῆθεν; Τὸ παλαιόν. Ἐπὶ τῇ βάσει ποίου ἡμερολογίου ἐκανόνισεν Πασχάλιον, ἑορτοδρόμιον καὶ νηστείας; Βεβαίως τοῦ Παλαιοῦ, καὶ ἀπόδειξις τὰ συμβαίνοντα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν παράτυπα μὲ τὴν ἀλλαγὴν τούτου, ἤτοι κατάργησις νηστείας ἁγίων Ἀποστόλων, ἐκτοπισμὸς τοῦ Πάσχα πέραν τοῦ Ἀπριλίου, σύγχυσις γενικὴ εἰς τὰς Ἀκολουθίας κλπ. Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τί μαρτυρεῖ; Ὅποιαν δήποτε τοιαύτην καὶ ἄν ἀνοίξωμεν θὰ ἴδωμεν ὅτι τὸ ζήτημα τοῦ ἡμερολογίου ἀνεφάνη κατὰ τὸ 1550, καὶ ὅτι τὸ Γρηγοριανὸν ἡμερολόγιον τρεῖς κατεδικάσθη μετ’ ἀναθέματος ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διὰ Συνοδικῶν πανορθοδόξων ἀποφάσεων (1583, 1587, 1593). Δὲν νομίζομεν ἐπάναγκες νὰ σᾶς παραπέμψωμεν εἰς τὰ οἰκεῖα κεφάλαια τῆς ἱστορίας, διότι ἀσφαλῶς ὑμεῖς κάλλιον ἡμῶν τὰ γνωρίζετε. Ἐπίσης ἄς ἐξετάσωμεν ποίαν συμπεριφορὰν ἔδειξαν οἱ ἀκόλουθοι τοῦ ἀναθεματισθέντος Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου; Μετῆλθον μέσα αὐτόχρημα ἀντιχριστιανικά, διὰ τοὺς ἐμμένοντας εἰς τὸ Παλαιόν. Ἐφυλάκισαν, ἐξώρισαν, ἔδειραν, ἐπροπηλάκισαν, ἐφόνευσαν δι’ ὑποκοπάνων χωροφυλάκων, διέλυσαν καὶ διαφοροτρόπως ἄλλως ἐπίεσαν αὐτοὺς ἵνα ἀφήσωσι τὸ Παλαιὸν καὶ ἀκολουθήσωσι τὸ Νέον. Εἶναι ὄντως λίαν χαρακτηριστικὴ ἡ διαγωγὴ τῶν Καινοτόμων. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς οὐδένα ἐβίασεν νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, ἐνῷ οὔτε οἱ Ἀπόστολοι οὔτε τις τῶν Ἁγίων ἠθέλησε νὰ παραβιάσῃ τὸ αὐτεξούσιον τοῦ ἀνθρώπου, οἱ σημερινοὶ Νεοημερολογῖται πᾶν ἀθέμιτον μετῆλθον ἵνα φέρωσι μεθ’ ἑαυτῶν τοὺς ἐμμένοντας εἰς τὴν παλαιὰν ἐκκλησιαστικὴν ἐθιμοταξίαν. Ὁ Χριστὸς ἔδωκε ἐντολὴν νὰ ἀγαπῶμεν καὶ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, οἱ νεωτερισταὶ ὅμως δὲν δεικνύουν ὄχι ἀγάπην, ἀλλ’ οὔτε ἴχνος συμπαθείας πρὸς τοὺς ἀδελφούς των. Ὁ Χριστὸς εἶπεν ὅτι «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταὶ ἐστὲ ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις». Ἀρκετοὶ δὲ οἱ λόγοι οὗτοι νὰ μᾶς ἀπαντήσωσιν ἐὰν ἐκ τῶν ἔργων των οἱ Νεοημερολογῖται εἶναι κἄν χριστιανοί. Ἀλλὰ εἴπομεν ὅτι καὶ ἐκ τῶν ἔργων τῶν ἀκολουθούντων τὸν ἡμερολογιακὸν νεωτερισμὸν ἄς κρίνωμεν κατὰ πόσον οἱ εἰσαγαγόντες αὐτὸν ἐχειραγωγοῦντο ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Λαμβάνω τὸ θάρρος νὰ σᾶς συστήσω ὅπως παύσητε ἐναντιούμενοι εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστις ἡμῶν γνωρίζει νὰ συντρίβῃ εἰς τέλος τοὺς πολεμοῦντας αὐτήν. Λοιπὸν μὴ θελήσητε καὶ ὑμεῖς νὰ πολεμήσητε αὐτήν, διότι τὸ τέλος σας θὰ ἀποβῇ ἐλεεινόν. Ἐὰν νομίζητε ὅτι κατέχητε τὴν ἀλήθειαν, ἀνάγκη νὰ ἐξέλθητε εἰς τὸν στῖβον, καὶ ὄχι ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ νὰ πολεμῆτε γυμνοὶ ὅπλων καὶ ἐπιχειρημάτων. Δὲν γνωρίζετε ἄν εἶναι πολὺ ἐγγὺς ἡ ἡμέρα καθ’ ἥν θὰ ἐπέλθῃ ἡ εἰρήνη εἰς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ τῆς ἐξοντώσεως τῆς κακῶς γενομένης ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας, ὁπότε τί γενήσεται εἰς πάντας τοὺς πολεμήσαντας τὴν Ἐκκλησίαν; Ποῖον θάρρος τότε θὰ λάβουν ἵνα κηρύξουν ἀπ’ ἄμβωνος τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄλλοτε ἀπεμπολήσαντες τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια; Τοῦτο ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν πάντες οἱ προνοητικώτεροι, βλέποντες ὁλονὲν αὐξανόμενον τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν καὶ ἤρχισαν ἤδη νὰ ἀνακρούωσι πρύμναν, ἄλλοι συγκεκαλυμμένως καὶ ἄλλοι ἀναφανδόν. Τοῦτο ὀφείλετε καὶ ὑμεῖς, διὰ τὸ συμφέρον ὑμῶν, νὰ πράξητε, ἐκτὸς ἐὰν ὄντως πιστεύητε ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται εὑρίσκονται ἐν πλάνῃ, ὁπότε ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν θέλητε ἐξέλθετε εἰς πόλεμον. Σεῖς θεολόγοι, ἐκεῖνοι ἀγροῖκοι. Σεῖς σοφοί, ἐκεῖνοι μωροί! Ἐξέλθετε καὶ ὀψόμεθα τί ποιήσει ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν. Λέγουν οἱ Νεοημερολογῖται σοφισταὶ ὅτι δῆθεν δὲν ἠσπάσθησαν τὸ καταδεδικασμένον συνοδικῶς Γρηγοριανὸν ἡμερολόγιον, ἀλλὰ ἁπλῶς προσέθεσαν 13 ἡμέρας εἰς τὸ Ἰουλιανὸν καὶ διώρθωσαν τὸ σφάλμα αὐτοῦ. Ἀλλ’ ἐρωτῶμεν, τί περισσότερον ἔπρεπε νὰ πράξωμεν διὰ νὰ ἀσπασθῶμεν τὸ Γρηγοριανόν; 



Δὲν εἶναι δὲ μόνον τὸ ἡμερολόγιον. Αὐτοὶ τολμῶσι νὰ λέγωσι, ὅτι θὰ διορθώσωσι καὶ τὸ Πασχάλιον, ὡς λελανθασμένον δῆθεν καὶ αὐτό, παρ’ ὅλον ὅτι ἄλλοτε ἤθελον νὰ ρίψωσι στάκτη στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸ νὰ λέγουν, ὅτι δῆθεν τὰ ἀναθέματα τῆς Ἐκκλησίας ἀφορῶσι τὸ Πασχάλιον καὶ ὄχι τὸ ἡμερολόγιον. [Ἀλλὰ] καὶ γάμον παράνομον εἰς ἱερωμένους καὶ λαϊκοὺς [θέλουν] νὰ θεσπίσωσι, καὶ νηστείας καὶ Ἀκολουθίας νὰ περικόψωσι, καὶ πλείστας ἄλλας Καινοτομίας ἐν συνόδῳ νὰ θεσπίσωσι... Τὰ ἀναίσχυντα ταῦτα δημοσιεύματά των τί ἄλλο δεικνύουσι εἰμὴ τὸ ἁμαρτωλὸν αὐτῶν ποιόν;



Πρὸς πλανώμενον θεολόγον. Ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς εἰς Κύριον ἐκδημίας τοῦ ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Μαγνησίας Χρυσοστόμου Νασλίμη (+13.7.1973 ἐκ.ἡμ.), δημοσιεύουμε ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα κείμενά του, τὸ ὁποῖο ἔγραψε ἀκόμη ὡς λαϊκός, δημοσιευθὲν στὸ τότε ἐπίσημο ὄργανο τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος «Κῆρυξ τῶν Ὀρθοδόξων» (ἀρ.φ. 126/ 11-24.9.1933). Τὸ κείμενο εἶναι ἀπολογητικῆς φύσεως καὶ ἀπευθύνεται σὲ κάποιον «πλανώμενον θεολόγον» τοῦ Νέου ἡμερολογίου, χωρὶς νὰ τὸν κατονομάζη, ὁ ὁποῖος φαίνεται τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, στὴν ἐπαρχία, κατεφέρετο γραπτῶς καὶ προφορικῶς ἐναντίον τῶν ἀκολούθων τοῦ Πατρίου ἡμερολογίου, χαρακτηρίζων ὡς «πλάνην» τὴν ὄντως εὐσέβειαν αὐτῶν. Ὁ τότε λαϊκὸς ἀκόμη ἐν Βόλῳ Χρῖστος Νασλίμης, 23 μόλις ἐτῶν ἀλλὰ πολιὸς τὸ φρόνημα, δίδει μία κατάλληλη ὁμολογιακὴ ἀπάντησι, πρὸς καταισχύνην τοῦ πλανωμένου κατηγόρου καὶ ἐνίσχυσιν τοῦ Γνησίου Ὀρθοδόξου Πληρώματος. Σὲ κάποια σημεῖα ἡ φρασεολογία εἶναι τῆς πρωΐμου ἐκείνης ἐποχῆς ἀπὸ τῆς ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας, ὅταν ἀκόμη ὑπῆρχε ἔντονη ἡ προσδοκία διορθώσεως τοῦ κακοῦ καὶ κατὰ Θεὸν ἑνώσεως τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀθεράπευτοι ὅμως Νεοημερολογῖται συνέχισαν καὶ δὲν παύουν κατὰ καιροὺς νὰ φρυάττουν κατὰ τῆς Ἀληθείας, γι΄ αὐτὸ καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ καλοῦ αὐτοῦ κειμένου διατηρεῖ στὴν ὡραιότητα τοῦ ὕφους καὶ στὴν ἁπλότητα καὶ σαφήνεια τῶν ἐπιχειρημάτων του μία ἐντυπωσιακὴ ἐπικαιρότητα. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀναπαύη τὴν ψυχὴ τοῦ εὐλογημένου ἀγωνιστοῦ τῆς Ἀληθείας Χρυσοστόμου Ἀρχιερέως τοῦ πολυπαθοῦς καὶ οἱ εὐχές του νὰ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν διακράτησι τῆς θείας Παρακαταθήκης! Εκ της Ιστοσελίδας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ. Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Χρυσόστομος  Ε. Νασλίμης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου