ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΩΝ


 

Πώς λοιπόν οι  νεορθόδοξοι Επίσκοποι μπορούν να κατανοήσουν τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή,ο οποίος,όταν ερωτήθηκε σε ποια Εκκλησία ανήκει,την στιγμή που ήταν χωρισμένος από όλες τις τοπικές Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία,που είχαν συμφωνήσει στην αίρεση του Μονοθελητισμού,απάντησε:''Καθολικήν Εκκλησίαν την ορθήν και σωτήριον της εις αυτόν πίστεως ομολογίαν Πέτρου μακαρίσας,εφ΄οις αυτόν σαφώς ομολόγησεν ο τον όλων είναι Θεόν απεφήνατο''.Δηλαδή ο Άγιος Μάξιμος,ως προυπόθεση για να είσαι μέσα στην Εκκλησία,δεν θεώρησε να είσαι ενωμένος με τον Επίσκοπο,αλλά με την αλήθεια.Με τον Επίσκοπο επιβάλλεται να ενωθείς εφόσον αυτός είναι οργανικά ενωμένος με την αλήθεια.Αν ενωθείς,ενώ ο Επίσκοπος δεν είναι ενωμένος με την αλήθεια,αλλά με την πλάνη και τον Οικουμενισμό,είναι δείγμα,ότι και συ αυτομάτως βγαίνεις από την Εκκλησία,την οποία δεν εκφράζει ο Επίσκοπος,αλλά οι πατέρες,η Παράδοση και οι Κανόνες.


 

Όταν λοιπόν βλέπουμε στις μέρες μας να αφορίζονται οι όντως Ορθόδοξοι και να μην καταδικάζονται οι εν τη Ορθοδοξία αιρετικοί,πρέπει να καταλάβουμε,ότι και οι αναγνωρίζοντες τους παράνομους αφορισμούς,όλοι αυτοί ανήκουν εκεί που ανήκουν οι αρχηγοί και οδηγοί του κακού,δηλαδή στον Οικουμενισμό και όχι στην Ορθοδοξία.Αλίμονο,αν ο Χριστός περίμενε την απόφαση της Συνόδου για να κατατάξει κάποιον εντός ή εκτός της Εκκλησίας.Και αλίμονο αν η Ορθοδοξία είχε αφεθεί στην υπεράσπιση και την προστασία των Επισκόπων μόνο ή των Συνόδων.Αρκεί να σκεφθούμε,για να καταλάβουμε την εξαθλίωση και πλάνη και αποσύνθεση της Συνόδου,ότι ανεκήρυξαν,ως άγιο τον Χρυσόστομο Σμύρνης,ο οποίος αποδεδειγμένα υπήρξε Μασώνος και έτσι άλλαξαν ριζικά την περί Αγίων Παράδοση της Εκκλησίας,γεμίζοντας με απέραντη χαρά τους Μασώνους.Και αν θέλουμε και άλλο παράδειγμα για να καταλάβουμε τον ύπουλο τρόπο με τον οποίο οι Οικουμενιστές Επίσκοποι εργάζονται για να αμβλύνουν το κριτήριο των Ορθοδόξων,ως προς την πίστη,ας πούμε και το εξής:''Στον ραδιοφωνικό σταθμό της Μητροπόλεως Δημητριάδος,την περόδο της Σαρρακοστής,στην εκπομπή ΄΄Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας΄΄ παρουσίασαν,ως άγιο της Εκκλησίας μας τον Φραγκίσκο της Ασσίζης και μίλησαν μεταξύ των άλλων και για την ''αγία όστια''!Τα σχόλια νομίζω περιττεύουν.Ας αφήσουμε,που σε αυτού του τύπου τους σταθμούς,τους λεγόμενους εκκλησιαστικούς,βάζουν μουσική ροκ και κοσμικά τραγούδια,για να πλησιάσουν δήθεν τους νέους''.Τα ανωτέρω αναπτύσσονται πολύ επιτυχώς και στο περιοδικό ''Άγιοι Κολλυβάδες'' του Ιερέως π.Νικολάου Δημαρά,όπου αναφέρει τα εξής:''Διάχυτη είναι η παπική νοοτροπία των Νεοημερολογιτών.Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή είναι αδιανόητο να εγερθούν οι πιστοί,λαικοί,μοναχοί και ιερείς εναντίον αρχιερέων που καταπατούν τις Ιερές Παραδόσεις των Πατέρων και κηρύσσουν αιρέσεις κατεγνωσμένες.Αυτό που έγινε σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας καταδικάζεται από τους εχθρούς των Παλαιοημερολογιτών.Την αυθεντία όμως μέσα στην Εκκλησία την έχει το Πνεύμα το Άγιο.Όποιος έχει πνεύμα άγιο έχει την αυθεντία.Μέσα στην Ορθοδοξία σημασία δεν έχει,ποιος συμφωνεί και ποιος δεν συμφωνεί με τους αρχιερείς,αλλά,ποιος συμφωνεί και ποιος δεν συμφωνεί με τα όργανα του Παναγίου Πνεύματος:τους Πατέρες της Εκκλησίας.Έτσι προσπαθούν οι Νεοημερολογίτες να περάσουν την άποψιν,ότι Εκκλησία είναι οι Αρχιερείς!!!Και λένε με αναισχυντία:''το να εγείρονται τα άτομα,κληρικοί και λαικοί και να αποκηρύσσουν επισκόπους τους οποίους η ''Ορθόδοξος Εκκλησία'' αποδέχεται,είναι καθαροί προτεσταντισμοί''.Για να λέει κανείς τέτοια πράγματα πρέπει να αγνοεί και τον Προτεσταντισμό και την Ορθοδοξία.Προτεσταντισμός δεν είναι η μη αναγνώρισις αυθεντίας στους Αρχιερείς,είναι η μη αναγνώρισις αυθεντίας στην Εκκλησία,είναι η μη αναγνώρισις του γεγονότος,ότι το Άγιον Πνεύμα φωτίζει και καθοδηγεί την Εκκλησία.Η Εκκλησία σε αντίθεση με τους κακοδόξους Νεοημερολογίτες,όταν μιλάει για την Καθολική Εκκλησία,δεν εννοεί μόνο τους Επισκόπους της,ούτε εννοεί μόνον την σημερινήν ανά τον κόσμο Ορθόδοξη Εκκλησία.Η Καθολική Εκκλησία δεν είναι μόνον η στρατευομένη,είναι και η Θριαμβεύουσα.Όταν η σημερινή,ανά τον κόσμο,επίσημη ''ορθόδοξη εκκλησία'' έρχεται σε αντίθεση με την Θριαμβεύουσα Εκκλησία των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών,Πανορθοδόξων και τοπικών Συνόδων,τότε οι Ορθόδοξοι πιστοί που εγείρονται εναντίον της για να παραμείνουν σε κοινωνία πίστεως με την Εκκλησία των Αποστόλων και των Πατέρων,όχι μόνον προτεστάντες δεν είναι,αλλά απεναντίας είναι τα μοναδικά μέλη της στρατευομένης Εκκλησίας.Όχι μόνον σχίσμα δεν κάνουν με το να ακολουθούν την σύγχρονη Ιεραρχία,που βαδίζει δικούς της δρόμους,αλλά είναι αυτοί η Εκκλησία,γιατι μόνον αυτοί αποτελούν ένα σώμα με την από τους Αποστόλους Καθολική Εκκλησία του Χριστού...Η ενότης (της Εκκλησίας) έχει στην ουσία της θεολογικό και αγιοπατερικό περιεχόμενο,διότι είναι ενότης Πίστεως.Δεν είναι ενότης διοικητική.Διότι τέτοια ενότητα έχουν και οι Φράγκοι και αναγνωρίζουν,ως σημείο της εξωτερικής τους διοικητικής ενότητος και αναφοράς,τον αιρεσιάρχην πάπα.Όμως δεν ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας και βρίσκονται στην αίρεση και στην πλάνη,εκτός Εκκλησίας.Τέτοια ενότητα εννοούν οι Νεοημερολογίτες,ότι πρέπει να έχουμε και εμείς οι Ορθόδοξοι!!!Αυτά τα λένε βέβαια κάτω από την φράγκικη επίδραση στην κακόδοξη και ουνίτικη εκκλησιολογία τους...''.(Και συνεχίζει παρακάτω και εξηγεί αναλυτικά και δια την ευθύνη των Μοναχών και των ''φωτισμένων'' καθηγουμένων του Αγίου Όρους και λέγει):''Ξέρουν πολύ καλά,ότι ο επίσκοπός τους είναι ψευδεπίσκοπος (ο Πατριάρχης δηλαδή),και ψευδοδιδάσκαλος και όμως εξακολουθούν και τον μνημονεύουν για επίσκοπό τους!Και δεν το ξέρουν μόνον οι Αγιορείτες,το ξέρουν και όλοι οι άλλοι επίσκοποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο και παρ΄όλα αυτά εξακολουθούν να τον μνημονεύουν και κοινωνούν με την αίρεσή του και καταμολύνουν τα θυσιαστήριά τους,γιατι κοινωνούν με τον πάπα μέσω του Βαρθολομαίου και με το φρόνημα του ''Πατριάρχου''.Πώς είναι δυνατόν να μην είναι πρώτιστο καθήκον του Ορθοδόξου πιστού και επομένως υποχρέωσις στοιχειώδης,να προσπαθήσει να γλυτώσει την Εκκλησία από τα σχίσματα,που προκαλούν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι διδάσκοντας άλλα,απ΄ότι διδάσκει η Εκκλησία;Οι αρχιερείς αυτοί,ας είναι και χιλιάδες με τις ετεροδιδασκαλίες τους αποσχίζονται από την Εκκλησία του Χριστού,από την Εκκλησία των Αποστόλων και των Πατέρων.Όσοι αποσχίζονται από αυτούς τους Αρχιερείς,επειδή συνήθως είναι λίγοι,φαίνονται σαν να κάνουν αυτοί το σχίσμα.Έχοντας υπ΄όψιν αυτήν την πραγματικότητα,ο Κανών τονίζει σε όλες τις γενεές των χριστιανών:Δεν πρέπει να σας εξαπατούν τα φαινόμενα,δεν κάνουν σχίσμα οι λίγοι που μένουν πιστοί στην Αποστολική Εκκλησία.Σχίσμα κάνουν,όσοι μένουν πιστοί στους αιρετικούς αρχιερείς και όσοι τους ακολουθούν.Αυτοί αποσχίζονται από την Εκκλησία των Αποστόλων και των Πατέρων.Οι λόγοι που αποσχίζονται από τους τέτοιους αρχιερείς στην πραγματικότητα γλυτώνουν την Εκκλησία από τα πραγματικά σχίσματα.Είναι λοιπόν ή δεν είναι υποχρεωτικός ο ΙΕ΄Κανών για όλους τους Ορθοδόξους,που δεν θα πρέπει να ξεγελάνε τους εαυτούς τους με τα ''έργα'',τα μεγάλα μοναστήρια,τα κτίρια,τις κατασκηνώσεις και το φιλανθρωπικό έργο,ότι έτσι τάχα εκπληρώνουν το καθήκον τους,ως Ορθόδοξοι;Όλα αυτά έχουν νόημα,όταν γίνονται για την δόξα της Ορθοδοξίας,όταν οι ηγούμενοι ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας.Και αντιθέτως γίνονται επιπρόσθετο βάρος στην ψυχή εκείνων,που τα προβάλλουν με όλα τα σύγχρονα μέσα και ρίχνουν στάχτη στα μάτια και εξαπατούν τους απλούς που τους ακολουθούν,επειδή εντυπωσιάζονται από τα ''έργα'',παρασύροντάς τους έτσι εις την πλάνη και τον όλεθρο της αιρέσεως.Είναι επομένως πρωταρχικό καθήκον ημών των κληρικών να αγωνιζόμαστε για να διαφυλαχθεί αμόλυντον το Θυσιαστήριον της φίλτατης Ορθοδοξίας μας από κάθε αιρετικήν επιμειξίαν,γιατι διαφορετικά γινόμεθα πρόξενοι απωλείας και των ψυχών μας και των πιστών,που μας ακολουθούν,για τους οποίους θα δώσουμε λόγον στον Θεόν...Τί απολογίαν θα δώσουν εις τον Πανάγαθον Θεόν οι Μοναχοί της σήμερον,όταν βλέπουν τους Ορθοδόξους αδελφούς τους να πάσχουν και να διώκονται και εκείνοι αρκούνται στην προδοτική σιωπή'';



Αυτά,όμως δεν τα πιστεύουν καθόλου οι σημερινοί επίσκοποι και οι Αγιορείται ηγούμενοι,γι' αυτό και διώκουν κάθε επικριτή τους...Δεν αναλογίζονται την ευθύνη τους ενώπιον της Ιστορίας,αφού λόγω θέσεως και παρελθόντος,είναι οι πλέον ενδεδειγμένοι να αναχαιτίσουν τον επίσκοπόν τους από τον κατήφορον της αποστασίας του.Η μέχρι τούδε στάσις των δυστηχώς,ουδέν άλλο εκφράζει παρά δειλίαν και φιλαυτίαν,αφού πρωτίστως προνοούν δια την εξασφάλισιν της ηγουμενίας,εις δεύτερον μοίραν έχοντες το της ομολογίας...Διατί δεν μιμούνται τους πατέρας των,οι οποίοι ενώπιον κακοδόξων αυτοκρατόρων και πατριαρχών,μετά σταθερότητος και παρρησίας διεκήρυτταν:''ως τα αίματα πάντων ημών προθύμως εκχέηται'' και ''ετοίμη η ταπείνωσις ημών μέχρι θανάτου υποστήναι ή εξάρνους (αρνητάς) ημάς γενέσθαι της τοιαύτης ημών ειλικρινούς ομολογίας''.Άγίου Θεοδώρου Στουδίτη P.G.99.1120 A.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Από το βιβλίο ''ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ'',Υπό Αγιορειτών Γερόντων,Έκδοση ''Θηβαική Φωνή'' 2006.Σελίδες 276-279.Η φωτογραφία του Γέροντος Μεθοδίου,ηγουμένου της ιστορικής Μονής Εσφιγμένου του Άθωνα είναι παρμένη από την σελίδα του F.B. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ.


Υπό Αγιορειτών Γερόντων


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...