+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος
Σὲ κείμενό μας πρὸ τριμήνου περίπου (21-3/3-4-2026), στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε στὴν παρουσία τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν κατὰ τὴν «ἐνθρόνιση» τῆς νέας «Ἀρχιεπισκόπου» τῶν Ἀγγλικανῶν Σάρας Μάλαλι (βλ. «Ἐνθρόνιση γυναίκας “Ἀρχιεπισκόπου” στοὺς Ἀγγλικανοὺς καὶ Οἰκουμενικὲς συνέπειες»), ἐκφράσαμε κατακλείοντας τὴν εὐχή μας αὐτὴ ἡ νέα «Προκαθημένη» «σύντομα νὰ πραγματοποιήσει ἐπίσημες ἐπισκέψεις στὶς ἱστορικὲς ἕδρες παλαιφάτων Πατριαρχείων, ὥστε νὰ ἀποκαλυφθοῦν “πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί”»!
Καὶ πράγματι, αὐτὸ δὲν ἄργησε νὰ συμβεῖ! Μετὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή της στὸν Πάπα τῆς Ρώμης Λέοντα στὸ Βατικανό, ὅπου ἔγινε δεκτὴ μὲ τιμές, ἡ νέα «Ἀρχιεπίσκοπος» τῶν Ἀγγλικανῶν κα Μάλαλι πραγματοποίησε πενθήμερο «προσκύνημα» στοὺς Ἁγίους Τόπους, ὡς προσκεκλημένη τῶν Ἀγγλικανῶν τῆς περιοχῆς.
Κατὰ τὴν ἐκεῖ παραμονή της, ἔγινε δεκτὴ μετὰ τῆς συνοδίας της καὶ στὰ ἱστορικὰ Προσκυνήματα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὴν Ναζαρέτ, ὅπως καὶ στὴν Βασιλικὴ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στὴν Βηθλεέμ, ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων μητροπολίτες Ναζαρὲτ Κυριακὸ καὶ Διοκαισαρείας Βενέδικτο ἀντίστοιχα.
Ἀλλὰ καὶ στὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως καὶ στὴν ἕδρα τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου στὰ Ἱεροσόλυμα ἔγινε δεκτὴ μετὰ τιμῆς ἀπὸ τὸν πατριάρχη Θεόφιλο.
Περὶ τοῦ τί ἀκριβῶς διημείφθη μόνον νὰ ὑποθέσουμε μποροῦμε ἀπὸ σχετικὸ ὀπτικὸ ὑλικό, ἀπὸ φωτογραφίες, ὅπως καὶ ἀπὸ τὴν δημοσιευθεῖσα ὁμιλία τῆς κας Μάλαλι στὸν ἐπίσημο Ἱστότοπο τῆς «Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Καντέρμπουρι» (The Archbishop of Canterbury) πρὸς τὶς «Κεφαλὲς τῶν Ἐκκλησιῶν στὴν Ἱερουσαλήμ», ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε ἐντὸς τῆς ἕδρας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων στὶς 24-06-2026.
Σημειωτέον, ὅτι ἐνῶ στὶς φωτογραφίες τῶν προηγουμένων ἡμερῶν στὶς ἄλλες περιοχὲς ἡ «Ἀρχιεπίσκοπος» καὶ ὁ συνοδός της Ἀγγλικανὸς «Ἐπίσκοπος» στοὺς Ἁγίους Τόπους φέρουν ἐπιστηθίους σταυροὺς τῆς δικῆς τους παραδόσεως, ὡς σύμβολα τοῦ βαθμοῦ τους, στὸ Πατριαρχεῖο φέρουν ἡ μὲν «Ἀρχιεπίσκοπος» ἐπιστήθιο σταυρὸ ὀρθοδόξου ἑλληνικῆς κατασκευῆς, ὁ δὲ Ἀγγλικανὸς «Ἐπίσκοπος» ἐγκόλπιο ἀρχιερατικὸ (Παναγία) ἐπίσης ὀρθοδόξου ἑλληνικῆς κατασκευῆς, σημεῖα ἔκδηλα ποὺ ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα ὅτι τοὺς προσφέρθηκαν στὸ Πατριαρχεῖο (ὅπως γίνεται συνήθως σὲ τέτοιες περιπτώσεις) ὡς δῶρα εἰς ἔνδειξιν τιμῆς, ἀλλὰ καὶ ἀναγνωρίσεως! Μὴ λησμονοῦμε, ὅτι δυστυχῶς-δυστυχέστατα τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, ἀπὸ Μεταξάκειο κακὴ ἐπίδραση, ἀλλὰ καὶ λόγῳ γεωπολιτικῶν καὶ ἄλλων ὑπολογισμῶν καὶ ἀναγκῶν, προέβη σὲ «ἀναγνώριση» τῶν «ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν» τὸ ἔτος 1923, ὅπως γράψαμε τεκμηριωμένα στὸ προαναφερθὲν κείμενό μας γιὰ τὴν «ἐνθρόνιση» τῆς κας Μάλαλι.
Στὴν ὁμιλία της λοιπὸν ἡ κα Μάλαλι ξεκίνησε μὲ τὸ Ψαλμικὸ χωρίο: «Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἤ τί τερπνόν, ἀλλ’ ἤ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό;» (Ψαλμ. 132, 1). Ὅμως ὁ στίχος αὐτὸς ἐξυπονοεῖ τὴν συγκατοίκηση καὶ σύμπραξη τῶν ὀρθοδόξων μὲ τὴν πανσπερμία τῶν αἱρετικῶν; Κάθε ἄλλο!
Ἡ κα Μάλαλι εὐχαρίστησε ἐξαιρετικὰ τὸν πατριάρχη Θεόφιλο γιὰ τὴν εὐγενῆ φιλοξενία, γιὰ τὴν φιλοξενία τῆς παρούσης συναντήσεως καὶ γιὰ τὴν ὑποδοχὴ νωρίτερα στὸν Ναὸ τοῦ Παναγίου Τάφου. Καὶ τόνισε (οἱ μεταφράσεις τμημάτων τῆς ὁμιλίας ἀπὸ τὸ ἀγγλικὸ πρωτότυπο, ὅπως καὶ οἱ ὑπογραμμίσεις, εἶναι ἡμέτερες): «Ἡ συμπροσευχὴ σὲ αὐτὸ τὸν ἅγιο τόπο, στὴν καρδιὰ τῆς Χριστιανικῆς ἱστορίας, θεωρεῖται τεράστια δωρεά». Ἀναφέρθηκε στὸ «προσκύνημά» της στοὺς Ἁγίους Τόπους ὡς πρὸς τὶς ἐντυπώσεις ποὺ ἀποκόμισε ἀπὸ τοὺς πάσχοντες χριστιανούς. Καὶ συνέχισε:
«Κεφαλὲς τῆς Ἐκκλησίας, συνάδελφοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, γνωρίζω τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζετε, ἀλλὰ ἐπίσης ἐπιθυμῶ νὰ ἀναλογιστῶ τὴν ἐξαιρετικὴ σημασία τῆς ἀποστολῆς σας. Ἐνσαρκώνετε τὴν Εὐαγγελικὴ κλήση νὰ μένετε καὶ νὰ ὑπηρετεῖτε σὲ μιὰ πόλη ἀνόμοια σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη… Γιὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Νικαίας [325] οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν ὁμολογήσει ἀπὸ κοινοῦ τὴν πίστη τους στὴν μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία… Εἶστε οἱ φύλακες τῆς ζωντανῆς Χριστιανικῆς παρουσίας στὸ ἴδιο ἀκριβῶς μέρος ὅπου κεῖνται τὰ θεμέλια τῆς πίστεώς μας. Ἡ μαρτυρία σας ἀφορᾶ σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἀπαντοχή σας ἀφορᾶ σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἑνότητά σας ἀφορᾶ σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία.
»Ἐπιθυμῶ γιὰ ἄλλη μία φορὰ νὰ ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνη μου σὲ σᾶς, Μακαριώτατε, γιὰ τὴν εὐγενῆ φιλοξενία σας σήμερα καὶ γιὰ τὴν ὑποστήριξή σας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χοσάμ, τὴν Ἀγγλικανικὴ παρουσία σὲ αὐτὴ τὴν γῆ, καὶ εἰδικῶς στὸ Ἀγγλικανικὸ Νοσοκομεῖο Ἀλ Ἄχλι στὴν πόλη τῆς Γάζας. Ἐπίσης, εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ ποὺ μπορέσατε καὶ πάλι νὰ ἐπισκεφθεῖτε τὴν Γάζα αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα μὲ τὸν Καρδινάλιο Πιτζαμπάλλα. Ἡ ποιμαντική σας παρουσία ἀποτελεῖ ἐνθάρρυνση στοὺς πάσχοντες πιστοὺς καὶ ἔμπνευση στὴν Ἐκκλησία σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
»Θὰ ἤθελα νὰ ἀπευθύνω καὶ πάλι τὴν πρόσκλησή μου νὰ ἐπισκεφθεῖτε τὸ Παλάτι τοῦ Λάμπεθ [κατοικία ἀρχιεπισκόπου Ἀγγλικανῶν στὸ Λονδῖνο]. Πράγματι, διευρύνω τὴν πρόσκληση αὐτὴ σὲ ὅλες τὶς Κεφαλὲς τῶν Ἐκκλησιῶν ποὺ παρευρίσκονται ἐδῶ ἀπόψε. Θὰ εἶναι προνόμιο νὰ σᾶς ὑποδεχθῶ, νὰ ἐμβαθύνουμε στὴν φιλία μας, καὶ νὰ συνεχίσουμε αὐτὲς τὶς συζητήσεις σὲ πνεῦμα προσευχῆς καὶ κοινωνίας.
»Ὡς Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρμπουρι, θεωρῶ τὴν κλήση μου πρωτίστως ὅτι ἀποτελῶ ποιμένα τοῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ· (ὥστε) νὰ ἐνθαρρύνω τὴν Ἐκκλησία νὰ ἐμπιστεύεται ὄχι στὴν δύναμή της, ἀλλὰ στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ νὰ προσφέρω τὴν φιλοξενία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλους ὅσους συναντοῦμε. Βλέπω τὴν διακονία μου ὡς βοηθητικὴ στὴν προσφορὰ μιᾶς Ἐκκλησίας ἐλπίδος, καὶ ἐντὸς τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας καὶ στὸ εὐρύτερο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μιὰ Ἐκκλησία ἡ ὁποία δὲν παραβλέπει τὸ πάσχειν, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζει τοῦτο μὲ τιμιότητα καὶ ἐλπίδα…
»Καθὼς θεωροῦμε τὴν ὀμορφιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀνακαλύπτουμε καὶ πάλι ὅτι ἡ Ἑνότητα δὲν ἀποτελεῖ δικό μας κατόρθωμα, ἀλλὰ δῶρο τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε γινόμαστε ἀδελφὲς καὶ ἀδελφοὶ ἐπειδὴ συμμετέχουμε στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας καὶ μεγάλου Ἀρχιερέως. Ἡ προσευχή μου εἶναι διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ νὰ συνεχίσουμε νὰ αὐξάνουμε ὁμοῦ στὴν ἑνότητα γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος προσευχήθηκε· νὰ παρέχουμε μαρτυρία ἀπὸ κοινοῦ γιὰ τὴν ἐλπίδα τοῦ Εὐαγγελίου· καὶ νὰ προσφέρουμε σὲ αὐτὴ τὴν πόλη, σὲ αὐτὴ τὴν γῆ, καὶ στὸν κόσμο, μία πρόγευση τῆς εἰρήνης τῆς ἐπερχομένης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εὐχαριστῶ».
Δὲν γνωρίζουμε ἄν ὁ πατριάρχης Θεόφιλος ἐκφώνησε ὁμιλία πρὶν ἤ μετὰ τὴν παροῦσα ὁμιλία τῆς κας Μάλαλι. Παραθέσαμε ἐκτενῆ ἀποσπάσματα γιὰ νὰ ἀποδείξουμε τὴν ἔκφραση τῆς γνωστῆς Ἀγγλικανικῆς ὅπως καὶ Οἰκουμενιστικῆς «διευρυμένης ἐκκλησιολογίας», τελείως ἀπορριπτέας καὶ καταδικαστέας ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς, τὴν ὁποία ἡ κα Μάλαλι ξεκάθαρα ἐξέφρασε μὲ τὸ πλέον ἐπίσημο τρόπο ἐντὸς τῆς ἕδρας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, καθὼς καὶ τὴν σαφῆ καὶ ἀποφασιστικὴ θεώρηση τῆς ἀποστολῆς της ὡς «Ἀρχιεπισκόπου» στὴν Κοινωνία της καὶ στὸ «εὐρύτερο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ», μὲ ὅραμα καὶ ἐλπίδα!
Στὴν ἐπίσκεψη-«προσκύνημα» τῆς Ἀγγλικανῆς «Ἀρχιεπισκόπου» «προσευχῆς καὶ ἀλληλεγγύης» στοὺς Ἁγίους Τόπους ἀναφέρθηκε στὰ «Νέα» τῆς 25-06-2026 καὶ ἡ ἐπίσημη Ἱστοσελίδα τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν».
Ἐν τούτοις, τὸ ἴδιο τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων στὴν ἐπίσημη Ἱστοσελίδα του, στὶς «Πρόσφατες Εἰδήσεις», ἐνῶ ἀναφέρεται σὲ ἄλλα συμβάντα καὶ γεγονότα, δὲν κάνει καμία ἀπολύτως ἀναφορὰ στὴν ἐπίσκεψη αὐτή! Τηρεῖ δηλαδὴ τὴν γνωστὴ τακτικὴ ἀποσιωπήσεως, ὅπως συνέβη καὶ συμβαίνει σὲ παρόμοιες περιπτώσεις ἀπὸ τοὺς λαλίστατους κατὰ τὰ ἄλλα, κι ὅμως ἄτολμους ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές, τὴν ὁποίαν ἔχουμε καταδείξει καὶ καταγγείλλει μέσῳ προσφάτων κειμένων μας. Πῶς εἶναι δυνατὸν μία τόσο ἠχηρὴ ἐπίσκεψη νὰ παρακάμπτεται σὰν νὰ μὴν συνέβη ἀπολύτως τίποτε;! Πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ σιωπή;! Τί ὑποδηλώνει;! Θὰ ἔλεγε κανείς: μεγάλη ἀμηχανία καὶ κρυψίνοια, ἐνώπιον γεγονότος τὸ ὁποῖο δὲν προβλέφθηκε! Ἐφ’ ὅσον ὅμως συμβαίνει, θὰ πρέπει κάποια στιγμὴ οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς νὰ φερθοῦν τίμια καὶ νὰ παύσουν τὸ «κρυφτούλι»! Καθόλου δὲν τοὺς τιμᾶ τὸ ὅτι ἐνῶ συμμετέχουν ἐνεργά, δὲν μποροῦν ἤ δὲν τολμοῦν νὰ ἀναλάβουν τὶς βαριὲς εὐθύνες τους!… Ἤ αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι παράνομο καὶ πρέπει νὰ τὸ σταματήσουν καὶ καταδικάσουν, ἤ εἶναι καλὸ καὶ θεάρεστο, κατὰ τὴν γνώμη τους, καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀναδεικνύουν καὶ προβάλλουν ἄφοβα!
Βέβαια, τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων βρῆκε τελικὰ τρόπο νὰ κάνει σχετικὴ ἀναφορὰ στὸν ἐπίσημο λογαριασμό του ὑπὸ τὴν ἐπωνυμία «Jerusalem-Patriarchate» ποὺ διατηρεῖ στὸ ὄχι ἰδιαίτερα ἀξιόπιστο Facebook, τὴν 24-06-2026. Ἐκεῖ, δημοσίευσε λίγες φωτογραφίες καὶ τὸ ἑξῆς εἰδησάριο, τὸ ὁποῖο παραθέτουμε αὐτούσιο: «Ο Πατριάρχης Θεόφιλος Γ΄ υποδέχθηκε τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι και τον ανώτερο επίσκοπο της Εκκλησίας της Αγγλίας, Dame Sarah Mullally, συνοδευόμενο από τον Αγγλικανό Επίσκοπο στην Ιερουσαλήμ, Χοσάμ Ναούμ και τη συνοδεία αντιπροσωπείας».
Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι ἡμέτερες. Θεωρήθηκε καλὸ ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ λογαριασμοῦ στὴν ἐντελῶς τηλεγραφικὴ αὐτὴ ἀναφορά, νὰ διατηρηθεῖ ὁ ἀρσενικὸς ὀνομαστικὸς τύπος, χωρὶς καμία ἐπεξήγηση περὶ τίνος πρόκειται, μὲ προφανῆ σκοπὸ νὰ ἀποσοβηθεῖ ἡ ὅποια ἀνατάραξη, ἄν καὶ στὶς ἐνδείξεις ἐντυπώσεων τῶν ἀναγνωστῶν δεκάδες εἶναι καὶ ἐκεῖνες οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση! Τελικὰ εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς ἄν πραγματικὰ ὑπάρχει στοιχειώδης σοβαρότητα στὴν παρουσίαση αὐτοῦ τοῦ θέματος! Πρόκειται στ’ ἀλήθεια γιὰ ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση ἑνὸς τέτοιου ζητήματος ἀπὸ τὴν θεωρούμενη ὡς «Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν»;! Μὲ αὐτὸ τὸν παιδαριώδη τρόπο πιστεύουν οἱ Ἱεροσολυμῖτες ὅτι ἐξέρχονται ἀλώβητοι ἀπὸ τέτοιας βαρύτητος συμβὰν γι’ αὐτοὺς καὶ εὐρύτερα;
Εἶναι κατανοητὸν ὅτι ἡ θέση τους γενικὰ εἶναι ἰδιαίτερα εὐαίσθητη καὶ δύσκολη σὲ μιὰ περιοχὴ πολύπαθη ὅπου οἱ ἰσορροπίες εἶναι λεπτὲς καὶ δυσχερεῖς. Τοῦτο ὅμως δὲν ἀμνηστεύει αὐτοὺς ὥστε νὰ προβαίνουν σὲ πράξεις τελείως ἀνάρμοστες στὴν Ὀρθόδοξη συνείδηση. Οἱ καλὲς κοινωνικὲς σχέσεις δὲν τίθενται ὑπεράνω ἀπαραβάτων ἀρχῶν πίστεως.
Βεβαίως πιστεύουμε ὅτι τίποτε δὲν συμβαίνει τυχαία. Ὅλα εἶναι ἐντὸς τῆς θείας Προνοίας. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ἀποδεικνύει καὶ γιὰ τὸν πιὸ δύσπιστο τὸ ὅλως ἀσύμπτωτον τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τοῦ ἁγίου Ὀρθοδόξου Ἤθους μὲ τὴν τερατωδία τῶν Οἰκουμενιστικῶν πραγμάτων καὶ ἐπιτευγμάτων.
Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅπως ἐξελίσσεται, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὑπόθεση ἐπιλύσεως διαφορᾶς ὀφειλομένης κυρίως σὲ ἱστορικὲς καὶ πολιτιστικὲς καταβολὲς καὶ ἀντιλήψεις μεταξὺ τῶν συμβαλλομένων «Ἐκκλησιῶν», ὥστε νὰ ὑπάρξει συμφωνία καὶ ἕνωση μέσῳ διαλόγων, ὅπως συχνὰ διατείνονται οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. Ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν μέγιστη ἐκκλησιαστικὴ αὐθαιρεσία, παρανομία καὶ προδοσία! Καὶ μόνον ἡ καθιέρωση «γυναικείας ἱερωσύνης καὶ ἀρχιερωσύνης» ἀπὸ τοὺς ἑτεροδόξους, παρὰ τὴν θεωρητικὴ ἀντίδραση τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, ὅπως καὶ ἡ ἐν συνεχείᾳ ἀνάδειξη καὶ ἐπιβολή της ἔναντί τους, κατὰ τὸ «θέλετε δὲν θέλετε θὰ τὴν ὑποστεῖτε καὶ θὰ πεῖτε καὶ εὐχαριστῶ!», ἀποτελεῖ «θρίαμβο» τοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ, ἐπανάσταση τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Θεανθρώπου καὶ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, καταπάτηση τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ περιφρόνηση τῆς Ἀληθείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Σὲ τί λοιπὸν ἀπέβλεπε ἡ «ἀναγνώριση» τῶν «ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν», ὅπως καὶ ἡ ἀνάληψη τῆς Οἰκουμενιστικῆς περιπέτειας πρὸ αἰῶνος; Στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἤ στὸ σημερινὸ οἰκτρὸ καὶ ἀποτρόπαιο κατάντημα ἐμπαιγμοῦ τῶν πάντων; Ὅπου ἡ βάση εἶναι σαθρὴ καὶ μετέωρη, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι προδιαγεγραμμένα ἀποτυχημένο καὶ ἀδιέξοδο. Ἡ ἱερὴ ὑπόθεση τῆς ἑνότητος τῶν χωρισμένων Χριστιανῶν δὲν μπορεῖ νὰ ὑπηρετηθεῖ καὶ ἐπιτευχθεῖ μέσῳ τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι θείας ἐμπνεύσεως καὶ κατευθύνσεως. Αὐτὸς ἀποτελεῖ καὶ συνιστᾶ ἀπάτη, μολυσμὸ καὶ ἀποστασία ἐκκλησιαστικῶς καὶ πνευματικῶς, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ κρυφθεῖ, νὰ παραλλαχθεῖ, νὰ ἀποσιωπηθεῖ, νὰ μεταλλαχθεῖ, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ντροπιασμένους ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστάς!
Ἤδη μάλιστα ἔχει ἀναρτηθεῖ σύντομο ἐπικριτικὸ κείμενο ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς (βλ. Στυλιανοῦ Μπούρη, «Ἡ ἀποστασία τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων», Ἱστολόγιο «Τὰς θύρας τὰς θύρας», 26-06-2026), ὅπου ψέγεται ὡς πράξη προδοτικὴ ἡ ἀναγνώριση ἱερωσύνης γυναικὸς καὶ μάλιστα αἱρετικῆς, ἡ ὁποία ἔγινε δεκτὴ ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος» ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. «Τοῦτο συνιστᾶ ἁμάρτημα κατὰ τοῦ Θεοῦ», σύμφωνα μὲ τὴν «πατερικὴ διδασκαλία καὶ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας», γι’ αὐτὸ καὶ συμπεραίνεται ὅτι «τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἠρνήθη τὸν Χριστόν»!
Ἴσως αὐστηρὸ συμπέρασμα, θὰ παρατηροῦσε κάποιος. Προτιμοῦμε νὰ καταφύγουμε γιὰ ἄλλη μία φορὰ στὴν αὐθεντία τοῦ Ὁμολογητοῦ ἁγίου Γέροντος Ἰουστίνου Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος ἐκπλήσσει πρὸ μισοῦ καὶ πλέον αἰῶνος μὲ τὴν γλῶσσα τῆς Ἀληθείας τὴν ὁποίαν χρησιμοποιεῖ ἐπὶ τῶν θεμάτων Πίστεως. Πρὶν ἀπὸ 55 χρόνια, γράφει χαρακτηριστικὰ σὲ ἐπιστολή του:
«Φαίνεται ὅτι δὲν ὑπάρχει μέτρο γιὰ τὴν πτώση καὶ τὴν παρακμή. Πρὸς φρίκην τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δύο ἄθλιοι ὀρθόδοξοι πατριάρχες ἀνταγωνίζονται σήμερα [ἀρχὰς τοῦ ΄70] τὴν ἰουδαϊκὴ προδοσία: ὁ Ἀθηναγόρας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὁ Ἀλέξιος τῆς Μόσχας. Καὶ τὴν μεγαλύτερη εὐθύνη φέρει ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη ἐλεύθερη [τότε] καὶ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ καλέσει ὅλες τὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες σὲ Συνοδικὴ ἀντιμετώπιση τῆς ἰουδαϊκῆς προδοσίας αὐτῶν τῶν δύο ἀνοήτων πατριαρχῶν» (Ἐπιστολὴ 70, πρὸς ἱερομ. Ἀμφιλόχιο Ράντοβιτς, Ἐπιστολές, τ. Β΄, Βελιγράδι 2020, σελ. 185).
Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπαινεῖ τὴν στάση τοῦ τότε μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου νὰ διακόψει τὴν μνημόνευση τοῦ Ἀθηναγόρου, καὶ τονίζει μὲ ἔμφαση ὅτι «αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀληθινοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους»! Ὡς πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό, ὁ μεγάλος Ἀββᾶς Ἰουστῖνος ὁ Ὁμοληγητὴς τοῦ Τσέλιε γράφει ὅτι αὐτὸς ἰσοῦται μὲ κάθε εἴδους «ψευδόχριστο», «ψευδομεσσία» καὶ «ψευδοπροφήτη». Ὅτι τὰ ἐνδιαφέροντα τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καθαρὰ κοσμικά, πολιτικά, κομμουνιστο-παπικά, ὅλα ἀναγόμενα σὲ «κοινωνικὲς» ἀξίες, γήϊνα, ἀνθρωπιστικά, παροδικά. Δὲν ὑπάρχει οὔτε τὸ Θεανθρώπινο κέντρο, οὔτε ἡ Εὐαγγελικὴ θεματική. Δὲν ἐπιδιώκεται «πρῶτον» ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Δικαιοσύνη Του (Ματθ. 6:33), ἀλλὰ ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου τούτου καὶ ὅλα ὅσα εἶναι ἀπὸ αὐτὸν καὶ χάριν αὐτοῦ. Τὸ δὲ πρόβλημα τῆς ἑνοποιήσεως, στὴν ὀντολογικὴ οὐσία του, δὲν μπορεῖ νὰ λυθεῖ μὲ κανέναν «διάλογο», ἀλλὰ μόνο μὲ μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του: «μνημόνευε οὖν πόθεν ἐκπέπτωκας, καὶ μετανόησον» (Ἀποκ. 2:5).
«Μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», συνεχίζει ὁ Ὁμοληγητὴς Γέρων, «καθαρὰ κοσμικά, διεθνιστικά, ἀθεϊστικὰ-κομμουνιστικά, οὑμανιστικά, θεομίσητα ἀνθρωπιστικὰ θέματα ἔχουν παρεισφρήσει στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἔχουν κυριεύσει». Θυμίζουμε καὶ πάλι ἀπὸ μέρους μας ὅτι καὶ τὸ θέμα τῆς γυναικείας ἱερωσύνης σὲ αὐτὸ τὸ τελείως ἀνορθόδοξο καὶ πειρασμικὸ πλαίσιο καὶ περιβάλλον ἐμφανίσθηκε καὶ καθιερώθηκε, καὶ ἰδοὺ τώρα ποὺ ἔφθασε νὰ ἐκτίθεται καὶ ἐπιβάλλεται θρασύτατα, ἀδιαμαρτύρητα, σὰν κάτι τὸ ἐντελῶς φυσιολογικό, ὥστε μία δῆθεν «Ἀρχιεπίσκοπος» νὰ τιμᾶται «ἐν τόπῳ ἁγίῳ», καμαρώνοντας καὶ διακηρύσσοντας αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι, ἀλλ’ ὅμως δεχόμενη ἐπιβεβαίωση γιὰ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν αὐταπάτη αὐτῆς ἀπὸ τοὺς «Σπουδαίους Φύλακες» τοῦ Παναγίου Τάφου! Τοῦτο ἀποτελεῖ ἀπερίφραστα ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΕΡΗΜΩΣΕΩΣ!
Ὁ Οἰκουμενισμός, βεβαιώνει ὁ Πόποβιτς, σημαίνει μηδενισμὸς τῶν Ἰουδαίων Νικοδήμου [Λένινγκραντ], Ἀλεξίου [Μόσχας], Γερμανοῦ [Βελιγραδίου] κλπ. Καὶ ἡ Ρόδος; [τῶν Προσυνοδικῶν Διασκέψεων] σημαίνει φιλοκομμουνιστικὴ κατανόηση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν προβλημάτων τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, «κάτω ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ Ρωσο-σερβικοῦ κομμουνιστικοῦ μηδενισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐλευθεριάζοντος προτεσταντικοῦ ὀρθολογισμοῦ, τοῦ σχολαστικισμοῦ, τοῦ ἀναρχισμοῦ καὶ τοῦ Ἀθηναϊκοῦ τυχοδιωκτισμοῦ»! (Αὐτόθι, σελ. 173-174).
Ἀληθινά, μόνον ἕνας Ἅγιος Προφήτης μποροῦσε νὰ γράφει μὲ τόση παρρησία καὶ μὲ τόση τόλμη, ἀγνοῶντας πλήρως συνέπειες, φοβίες καὶ ἀνθρώπινους ὑπολογισμούς! Ἆρά γε τί θὰ ἔλεγε καὶ τί θὰ ἔγραφε σήμερα γιὰ γυναίκα «Ἀρχιεπίσκοπο» τὴν ὁποίαν ἑκόντες ἄκοντες τιμοῦν σημερινοὶ «ἄθλιοι καὶ ἀνόητοι πατριάρχες»; Ποῦ θὰ κατέτασσε αὐτοὺς καὶ τί θὰ ὑπαγόρευε ἔναντί τους; Διότι αὐτὸς εἶναι ποὺ ἄφησε Ὀρθόδοξη Παρακαταθήκη, τὴν ὁποίαν ὅμως ἀκόμη καὶ ὁ παραλήπτης τῆς παρούσης ἐπιστολῆς του, ὅπως καὶ ἄλλοι θεωρούμενοι ὡς ἐπιφανεῖς μαθητές του ἐγκατέλειψαν, ἀγαπήσαντες τὸν νῦν αἰῶνα, ἐκτὸς τοῦ παθοφόρου μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Ἀρτεμίου.
Ὅπως φαίνεται, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ ζοφερὸ παρόν, ἡ κα Σάρα (καὶ ἡ Μάρα!) ἀποτελεῖ τὸ Βατερλὼ τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, ἔστω κι ἄν προσποιοῦνται τοὺς ψύχραιμους, τοὺς συνετούς, τοὺς διακριτικούς, τοὺς κρυπτομανεῖς, τοὺς ἄνετους καὶ τοὺς διπλωμάτες. Ἀναμένουμε καὶ τὶς ἑπόμενες ἐπισκέψεις τῆς «Ἀρχιεπισκόπου» κας Μάλαλι ἀργὰ ἤ γρήγορα στὶς ἕδρες τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, παλαιότερες καὶ νεώτερες, κάθε ἀποχρώσεως καὶ ἐθνικῆς καὶ γλωσσικῆς προελεύσεως, διότι ὅπως φαίνεται θὰ ἔχουμε ἐνδιαφέρουσα συνέχεια. Φυσικὰ ὑπάρχει ἀνοικτὴ καὶ ἡ πρόσκλησή της στὴν ἕδρα της στὸ Λάμπεθ. Ὀψόμεθα!...
Λάρισα, 17/30-06-2026
Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου