ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΖΥΓΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ



''...Θέλω να εκφράσω τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο (...) 
 τον Πατριάρχη του Γένους και της Ρωμηοσύνης, 
τον Πατριάρχη της μεγάλης λαμπρής Πατριαρχίας, 
τον Πατριάρχη, ο οποίος αποτελεί τομή στην ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 
έτσι ώστε πλέον θα ομιλούμε 
για την «προ Βαρθολομαίου εποχή» και την «μετά Βαρθολομαίον εποχή»...''


''...Συνεπώς, το να βρισκόμαστε στο μικρό ποίμνιο, 
το μόνο, το οποίο δεν πρέπει να επικαλούμεθα είναι το μέγεθος του ποιμνίου, 
διότι η χάρις του Θεού ηθέλησε 
ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στη συνέχεια να βρεθεί σε αυτή την Πόλη με ένα ελάχιστο Ορθόδοξο ποίμνιο, 
μικρότερο και από αυτό της επισκοπής Σασίμων, 
όμως το ποίμνιο αυτό των Ορθοδόξων Χριστιανών τη στιγμή που η Πόλη είχε κατακλυστεί από τους Αρειανούς 
έγινε η κυρίαρχη εν Αγίω Πνεύματι δύναμις, 
όχι μόνο της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και της Αυτοκρατορίας...''


Τάδε έφη ο Μητροπολίτης Αρκολοχωρίου κ. Ανδρέας της καινοτόμου Εκκλησίας της Κρήτης εκφωνώντας πανηγυρικό λόγο στον ναό της Αγίας Τριάδος, που βρίσκεται στην κοινότητα  Σταυροδρομίου της Κων/πολης. Και καλά οι επίδοξοι μακαρισμοί, οι πομπώδεις ζητοκραυγές και οι επεύφημοι λόγοι προς το πρόσωπο του ''ομοφρονούντος'' συνοικουμενιστή πατριάρχη είναι κατανοητοί κατά την άτυπη, δεοντολογική σύμπνοια της κοινής άφρονης και αιρετικής ετεροζυγίας. Όμως το -κραυγαλέα- ατυχές παράδειγμα του να παραλληλίσει, να αντιστοιχίσει και τελικώς να συνταυτίσει το ελάχιστα μικρό ποίμνιο των Ορθοδόξων στην Αρειανοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη, με το σημερινό ποίμνιο της ολικά Οικουμενιστικοκρατούμενης και αιρετικά ''μακελεμένης'' Πόλης αποτελεί ''πανηγυρικά'' διαπομπευόμενη και διεγνωσμένη βλασφημία κατά την περάφραση της παροιμίας ''Αιρετικός, αιρετικού μάτι δεν βγάζει''! Οι πάλαι ποτέ Αρειανιστές, εκκλησιαστικοί άρχοντες αποτελούν εις εκ των προγόνων των σημερινών Συγκρητιστών της Πόλης και κατ' αντιστροφήν, οι σημερινοί Πανθρησκειακοί Οικουμενιστές θα ήταν τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι ''παλαίμαχοι'' διώκτες και φονταμελιστικά διεστραμμένοι κήρυκες της Ανομίας! Αν ο Άγιος Γρηγόριος είχε ν' αντιμετωπίσει με αρκούντως, περίσσιο θάρρος και ομολογιακή δεινότητα την δογματική διαστροφή του Αρείου σχετικά με την φύση του Χριστού μας, σήμερα θα έπρεπε να υπερθεματίσει δογματικά κατά της αμετατανόητης, Παγχριστιανικής Αιρετικοφροσύνης του ''ίνα πάνες εν ώσιν!'' Δόγμα, που όλοι οι αιρετικοί Πατριάρχες μετά τον Μελέτιο Μεταξάκη και προεξάρχοντος του -ασυζητητί- ασυναγώνιστου στην συγκρητιστική παλαίστρα πατριάρχη Αθηναγόρα υπηρέτησαν με αυθεντική, ταγματική υποταγή και ''εγνωσμένης αξίας'' τεκτονική πιστότητα! Ποτέ μέχρι σήμερα και ουδείς εκ των πνευματικά εκφυλισμένων Οικουμενιστών του διαβεβλημένου Φαναρίου δεν επιχείρησε να αναιρέσει τον δογματικό αυτισμό της Παγχριστιανικής Ενότητας, χωρίς την αυτονόητη Μετάνοια των τραγικά νοούμενων αμετανοήτων! Αυτό τους καθιστά έτι περισσότερο επικίνδυνους, ανερυθρίαστους και σε διατεταγμένη υπηρεσία ''εκκλησιαστικούς'' λαθρεπιβάτες! Τα πέτρινα και άγονα χρόνια που λειτουργούσε ο Άγιος Γρηγόριος στην ''Αναστασία,'' ένα απλό σπίτι που μετέτρεψε σε λειτουργική εκκλησία, οι Αρειανιστές που επικρατούσαν στην πλειονότητά τους στην Κων/πολη -κληρικοί και λαικοί- πήγαιναν και πετούσαν πέτρες την ώρα της Θείας Λειτουργίας και προσπαθούσαν να γκρεμίσουν ακόμη και την σκεπή της εκκλησίας. Αν σήμερα, σε κάποιο απόμερο σοκάκι της Πόλης λειτουργούσε αντιοικουμενιστής, Ορθόδοξος ιερέας, κανονικά αποτειχιζόμενος και εκκλησιαστικά αντικοινωνικός προς τους Θρησκευτικούς Συγκρητιστές του Φαναρίου, δεν είναι σίγουρο, αν μια μεσαιωνική και έκρυθμη ''πυρά'' θανάτου θα αρκούσε για να κατευνάσει τις αντορθόδοξες και φονταμελιστικές διαβολές τους. Γιατι, η συχνά - πυκνά αναδυομένη σπέκουλα του φονταμελισμού που εκτοξεύεται από τους καινοτόμους νεωτεριστές της θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης, κατά του μικρού ποιμνίου των αληθινά Ορθοδόξων δεν είναι τίποτα άλλο από το alter ego της εγνωσμένης διγλωσσίας τους, το άλλο πρόσωπο της δογματικής ετεροζυγίας τους! Άλλωστε αυτοαναιρούνται κι αυτοί οι ίδιοι, αν γνώριζαν, τι ήταν σαν κίνημα ο φονταμελισμός και από ποιο προτεσταντικό παραμάγαζο ξεκίνησε... Παραδοσιακά, ο κάθε -ισμός της Αίρεσης διέστρεφε αντίστροφα την Εκκλησιαστικη Ιστορία, εξέτρεφε ευπαθή και ''δυσκοίλια'' πάθη κατά των Πατερικής Διδασκαλίας και στρεφόταν με μένος λατίνου σταυροφόρου κατά των Ορθοδόξων ζηλωτών της Πίστης. Το αυτό επιχειρούν και σήμερα: την επαναφορά της Εκκλησιαστικής Τάξης στα τεκταινόμενα του 1ου αιώνα, εξαλείφοντας, αναιρώντας και διαγράφοντας την Εκκλησιαστική Παράδοση της πατερικής διδασκαλίας, που ήρθε να ολοκληρώσει, να τεκμηριώσει και να ομογενοποιήσει την ίδια την διδασκαλία του Χριστού μας. Γι' αυτόν τον λόγο, αμφότεροι ''εκκλησιαστικοί'' ετεροδιδάσκαλοι μετατρέπονται εκούσια σε συσταυρωτές, αφηνιασμένους Χριστομάχους και αναγάγουν μέσα από έναν ενοποιημένο, αιρετικό Πολυσυλλεκτισμό πολλών ''Χριστών,'' έναν ''Χριστό'' της Παγκοσμιοποίησης, της Συλλογικότητας και εντέλει της Τεκτονικής Στοάς! Έναν ''μαγειρεμένο'' και ''διαχριστιανικά'' πασπαλισμένο, κοσμοκράτορα ''Χριστό,'' σαν κι αυτόν, που ''διαπαιδαγωγούν'' τα μέλη τους οι δύστηχοι θαμώνες της Στοάς στο Ηράκλειο της Κρήτης, του ''Μίνωα,'' εκ του οποίου πλείστοι, ετεροζυγούντες, θρησκευτικοί συγκρητιστές κόλλησαν τα τελευταία ένσημα της άρδην συνταξιοδότησής τους με το αύριο. Εύχεσθε!


Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις·
τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνῃ καί ἀνομίᾳ; 
τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; 
τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; 
ἢ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; 
τίς δέ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων; 
ὑμεῖς γάρ ναός Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθώς εἶπεν ὁ Θεός ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω, 
καί ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καί αὐτοί ἔσονταί μοι λαός. 
διό ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, 
καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, 
καί ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καί ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱούς καί θυγατέρας, 
λέγει Κύριος παντοκράτωρ.



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΗΤΑΝ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΑΡΡΑΚΟΣΤΗΣ



Ήταν ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής, 

όταν ο Γέροντας είδε από μακρυά έναν κλέφτη,που παραβίαζε την πόρτα του κελιού του...
Ήταν ο ίδιος που τον είχε κλέψει και πέρυσι...
Μέριασε ο Γέροντας, και κρύφτηκε στην μάντρα,

ώσπου ο κλέφτης να τελειώσει το έργο του...
Οταν τα διηγήθηκε στον υποτακτικό του, εκείνος οργισμένος τον ρώτησε:
-Γιατί γέροντα δεν με φώναζες να τον πιάσουμε ;
Ο ίδιος μας έκλεψε και πέρσι και μένει αμετανόητος!
"Πού ξέρεις παιδί μου; του απάντησε ο Γέροντας..''
''Ίσως φέτος μετανοήσει..."
-"Κι αν το ξανακάνει;.." Ξέσπασε ο υποταχτικός.
"Ε, τότε πρέπει παιδί μου να τρέξω... για να του ανοίξω και να του τα δώσω εγώ, για να μην ξανακλέψει...

και κολάσει για τρίτη φορά την ψυχή του..."
Έσκυψε ο υποταχτικός του φίλησε το χέρι, κι έφυγε πνιγμένος στα δάκρυα...


Η φωτογραφία της ανάρτησης ανήκει στην Σελίδα του f.b. ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου.'' 
Εκ του Ιστολογίου ''Αγιορείτικο Βήμα.'' Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑ



«Αγαπητοί, ας μη γινόμαστε αγριότεροι από τα ζώα. 

Εκείνα όλα τα έχουν κοινά και κανένα δεν έχει περισσότερα από τα άλλα· 

εσύ όμως αν και είσαι άνθρωπος, γίνεσαι πιο σκληρός από θηρίο, 

όταν κλείνεις ερμητικά σε ένα σπίτι τις τροφές που θα αρκούσαν για να θρέψουν χιλιάδες φτωχούς. 

Και βέβαια, 

δεν είναι μόνο η φύση κοινή σε μας, αλλά και άλλα περισσότερα· 

ο ουρανός είναι κοινός και ο ήλιος και η σελήνη και τα αστέρια και ο αέρας και η θάλασσα 

και η γη και η ζωή και ο θάνατος και τα γηρατειά και οι αρρώστιες και η υγεία και η ανάγκη για τροφή και ενδυμάτων. 

Πώς λοιπόν δεν είναι παράλογο 

αυτοί που μοιράζονται τόσα πολλά μεταξύ τους στα χρήματα να είναι τόσο πλεονέκτες, 

και να μη διατηρούν την ίδια ισονομία; 

Γιατί ο θάνατος απομακρύνει από την απόλαυση, αλλά οδηγεί στην τιμωρία. 

Για να μη γίνει λοιπόν κάτι τέτοιο, ας εφαρμόσουμε την ελεημοσύνη. 

Γιατί αυτή είναι η βασίλισσα των αρετών, η οποία θα μας απαλλάξει από την τιμωρία. 

Ας κάνουμε τα περιττά χρήσιμα, 

αφού παραμερίσουμε τον πολύ πλούτο, και την ημέρα της κρίσεως, 

ακόμη κι αν έχουμε διαπράξει χιλιάδες παραπτώματα, 

ο Θεός θα μας συγχωρήσει.»



Η φωτογραφία της ανάρτησης ανήκει στον Πρεσβύτερο π. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη ΕΔΩ! 
Αφορμή για το όμορφο, λιτό και διδακτικό κείμενο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσορρήμονος περί Ελεημοσύνης 
στάθηκαν οι επιχειρήσεις ελεημοσύνης πολλών συναμαρτωλών αδελφών μας 
αυτές τις άγιες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, επειδή Πρέπει... 
Αν δεν υπάρχει συγκατάβαση της καρδιάς στις ενέργειες του νοός, 
οποιαδήποτε πράξη φιλανθρωπίας κηρύσσεται αυτομάτως ως ουκ εγένετο... 


Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ



- Γέροντα, προηγουμένως, μου μιλήσατε για τον Γέροντα Μισαήλ. 

Πείτε κάτι περισσότερο, αν δεν είσθε κουρασμένος. 

 - Ναι, κόρη. 

Εγώ πολλά ωφελήθηκα από εκείνον. 

Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. 

Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. 

Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. 

Όλος φλόγα. 

Αλλού δεν το είδα αυτό. 

Η προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. 

Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. 

Τον βλέπαμε, τακτικά απεμακρύνετο, 

έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια 

και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα.



Ήταν έγγαμος, αλλά δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν ("Σ": δηλ. δεν είχαν ερωτικές σχέσεις). Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, άλλα έφευγε. Μόνος του έμενε ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. Εγώ τον είχα καταλάβει, αν και μικρός ήμουν, και συχνά τον πλησίαζα ή πήγαινα μαζί του. Πολλές φορές, στην εκκλησία που εκκλησιαζόμασταν, εκείνος έμενε έξω, δηλαδή μπροστά στον κυρίως ναό, κοντά στους ψαλτάδες, σε μια κολώνα, όχι μέσα στο ιερό. Και όταν έφθανε ο παπάς στο «εξαιρέτως» κλπ., σιγά-σιγά έβγαινε έξω, τον χάναμε. Και μετά ή τον βλέπαμε πάλιν στο τέλος ή και καθόλου. Μια φορά ενθυμούμαι, κάποιες γυναίκες το είχαν προσέξει και συμφώνησαν, όταν φύγει, με τρόπο και αυτές να βγουν, να τον παρακολουθήσουν πού υπάγει και να δουν, τι έκανε. Πράγματι μια Κυριακή, μόλις τον είδαν, που με σκυφτό το κεφάλι σιγά-σιγά βγήκε έξω, με προσοχή τον ακολούθησαν από μακριά. Τον είδαν ότι πήγε σ ένα ερημοκκλήσι μέσα εις ένα βράχο. Σε λίγο πήγαν και εκείνες και έβαλαν τ' αυτί τους στη πόρτα ν' ακούσουν. Εκείνος δεν έβλεπε πίσω τι γινόταν, ούτε, ότι τον ακολούθησαν. Έλεγε λοιπόν μέσα δυνατά, διάφορα λόγια δικά του, προσευχές με φωνή δυνατή, με κλάματα. Κλαυθμούς, οδυρμούς, λόγια πού τα έπνιγε ο λυγμός του. Αυτό κράτησε αρκετή ώρα. Μετά από λίγο εκείνος, μόλις τελείωσε, ξαφνικά άνοιξε την πόρτα για να επιστρέψει και όταν τις είδε, θύμωσε και έφυγε. Τότε οι γυναίκες ζήλεψαν. Είχαν μεγάλη ευλάβεια και είπαν την άλλη μέρα: «Μόνο αυτόν ακούει ό Θεός. Να δοκιμάσουμε και εμείς μία ήμερα να προσευχηθούμε, όπως εκείνος». Αλλά να δεις, κόρη, το θαύμα. Μία ημέρα φανερώθηκε ένας καλόγηρος εις τον Μισαήλ και του λέγει: «Μισαήλ, αυτές τις γυναίκες που έρχονται εις την εκκλησία και σε ακολούθησαν, να τες καλέσεις εις ένα μεγάλο σπίτι, εις το τάδε (ένα που ήταν κατάλληλο, μεγάλο και κάπως υπόγειο). Κάλεσε και όποιον θέλεις εσύ. Μόνον αντίθετα πρόσωπα να μη είναι και θα έλθω και εγώ να σας διδάξω την κατανυκτική προσευχή». Ο ίδιος, λοιπόν ο Μισαήλ, που τόσον καιρό δεν τούς έδειχνε και δεν μιλούσε, τες κάλεσε και αυτές και έμενα και άλλους. Αντίθετοι δεν ήσαν, δηλαδή που δεν είχαν ευσέβεια και αγάπη διά την προσευχή. Εκάθησαν όλοι και σε λίγο ήλθε και ο καλόγηρος και έκαμε κατανυκτική προσευχή. Τα λόγια που έλεγε και τα δάκρυα πού έχυνε, έκαμαν και εμάς όλους να κλαίγομεν. Απλά λόγια, τα 'βγάλε απ' την καρδιά του, και φανέρωναν πόθο, αγάπη προς τον Θεό. Μετά την κατανυκτική προσευχή, που κράτησε σχεδόν ύλη την νύκτα έστρωσαν, και όλοι σαν τα πρόβατα εδώ και εκεί στα δωμάτια εκείνα κοιμηθήκαμε. Στην Ανατολή ήταν μεγάλα τα δωμάτια, αλλά και οι άνθρωποι τότε με σέβας και καθαρότητα, πράγματι σαν τα πρόβατα. Τρεις νύχτες έγιναν αυτό, δηλαδή ο καλόγηρος δίδαξε την προσευχή, την κατανυκτική. Την τρίτη νύκτα, μπροστά μας, μόλις τελείωσε, έγιναν άφαντος ο καλόγηρος! Από τότε ο Μισαήλ έδέχετο να πηγαίνουν εις τες εκκλησίες ή τα σπίτια όπου προσηύχετο και οι άλλοι, διά να κάμνουν την κατανυκτική προσευχή. Συχνά πήγαιναν και νεόνυμφες, των οποίων οι άνδρες έλειπαν, έμπορεύοντο κλπ., ντυμένες με παλαιά και με μαύρα, διά να μη γνωρισθούν. 



Αν τούς άκουγε κανείς κόρη, 

που δεν γνωρίζει από πνευματικά, 

που δεν έχει νοιώσει πολλή αγάπη για τον Χριστόν μας, 

θα νόμιζε, 

ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τρελοί. 

Κι όμως, 

αυτά που λέγανε με τέτοιον τρόπο, 

ήτο διότι με πολλή αγάπη τα έλεγον και εθεώρουν, 

όπως δίδαξε ο καλόγηρος εκείνος που ήτο άγγελος ή άγιος, 

ήτο, ως να έβλεπαν τον πατέρα τους τον Θεό εκείνη την ώραν 

και ήθελαν να Του τα πουν όλα, 

όπως το παιδί λέγει τα παράπονά του, 

τις επιθυμίες του και τα θελήματα του εις την μητέρα του.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου της  Σωτηρίας Νούση ''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 - 1966'', Ζ' έκδοσις, Φεβρουάριος 2010.

Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας


Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ. Η ΑΓΑΘΗ ΓΗ



Ἔλεγε ὁ Ἅγιος γέροντας Ἱερώνυμος στόν ἀδελφό του:  

-Ἐσύ, ὅλο τό φοῦρνο σου σκέφτεσαι, 

τό κέρδος τῆς ἐπιχείρησής σου καί πῶς νά ἐξασφαλίσεις οἰκονομικά τήν οἰκογένειά σου! 

-Δέν καταλαβαίνεις αὐτά πού λέμε... 

-Δέν ἔχεις νοῦν καί χρόνον γιά τά πνευματικά... 

Ὁ ἴδιος ὁ ἀδελφός του, 

ὅταν κοιμήθηκε ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, 

ἐπανελάμβανε μέ πόνο ψυχῆς τά λόγια τοῦ Ὁσίου καί μέ μεγάλο παράπονο, 

γιατί ὅπως ἔλεγε, 

ἐμεῖς τότε μόνο γιά τά βιωτικά τρέχαμε καί δίναμε τίς δυνάμεις μας, 

δέν εἴχαμε καταλάβει καί μέ τί ἄνθρωπο εἴχαμε νά κάνουμε 

καί ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι λίγος 

καί ὀφείλουμε νά τόν ἐκμεταλλευόμαστε, 

νά κάνουμε περισσότερο προσευχή, 

νά λέμε πνευματικά, 

νά ἀκοῦμε τά κηρύγματα στήν Ἐκκλησία, 

νά προσπαθοῦμε νά διορθωνόμαστε καί ὅλο καλύτεροι νά γινόμαστε! 



-Τήν ἄλλην φοράν πού θά ἔλθεις, θέλω νά μοῦ πεῖς, ὅτι προόδευσες στήν προσευχή, ὅτι μελέτησες περισσότερο τούς λόγους τῶν ἁγίων μας, ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς τῆς Αἴγινας! -Δέν λέει καί ὁ Δαυίδ, ἐμέλετησα ἐν τῷ νόμῳ σου μέρα καί νύχτα! -Ἐγώ, ἀπό μικρός, ὅλο τά πνευματικά ἤθελα, τήν προσευχή καί τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά ἀκούω καί νά διορθώνομαι, ὅλο καλύτερος νά γίνομαι! -Οἱ πατριώτες μου, στό Γκέλβερι, ἕναν λόγον ἤκουαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ἀμέσως τόν ἔβαναν σέ ἐφαρμογή! -Ἦσαν ἐπιμελεῖς στά πνευματικά. -Δεινόν ἡ ραθυμία, μεγάλο πρᾶγμα ἡ ἐπιμέλεια! Εἶναι πέρα γιά πέρα ἀλήθεια ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός μας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας! Ἀμα τό μυαλό μας εἶναι συνέχεια στίς κοσμικές ἀναζητήσεις, στίς ἀτέλειωτες μέριμνες καί στίς βιωτικές φροντίδες, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας. Ἐκεῖ κολλάει! Τότε εἶναι ἀπρόθυμη νά ἀκούσει, νά κατανοήσει καί πολύ περισσότερο, βέβαια, νά ἐφαρμόσει τά κηρυσσόμενα. Ἀνάλογα μάλιστα μέ τήν ψυχική κατάστασταση πού ἔχουμε, δεχόμαστε ἤ δέν δεχόμαστε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ! Βιαζόμαστε νά φύγουμε ἀπό τήν Ἐκκλησία, νά ἐπιστρέψουμε στίς κοσμικές μας μέριμνες καί στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μας... Κατ’ ἐξοχήν, ὅμως, ὀφείλουν οἱ πνευματικοί νά ὁμιλοῦν, νά κατευθύνουν, νά ἐξηγοῦν τά τῶν Ἁγίων Γραφῶν! Ὑπάρχει μάλιστα καί Κανόνας, πού ἐπιτιμᾶ τούς Ἱερεῖς, πού δέν κηρύσσουν, δέν κοπιάζουν νά ἐξηγήσουν τά τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα μάλιστα στίς συνάξεις κατά τίς ἡμέρες τοῦ Σαββάτου καί τῆς Κυριακῆς! Ὁ Μέγας Παῦλος, πολλές φορές παρέτεινε τόν λόγο καί τό κήρυγμα μέχρι ἀργά καί τίς πρῶτες πρωινές ὧρες. Μάλιστα κάποτε ἕναν νέο τόν πῆρε ὁ ὕπνος καί ἔπεσε ἀπό τήν μάνδρα, ὅπου ἦταν ἀνεβασμένος, γιά νά ἀκούει, μιά καί τό σπίτι ἦταν γεμᾶτο, ἐκεῖ ὅπου μίλαγε ὁ Παῦλος! Ἔγινε θλίψη ἀνάμεσα στούς ἀδελφούς, γιατί ὁ νέος πέθανε... Ὁ Ἀπόστολος, ὅμως, παρακάλεσε τόν Θεό καί θαυματουργικά μέ θερμή προσευχή ἐπανέφερε τόν νέο στή ζωή καί παρακλήθηκαν πολύ οἱ ἀδελφοί καί μέχρι τήν ἄλλη μέρα παρέμειναν ἐκεῖ καί ἄκουγαν τόν μεγάλο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου Παῦλο! Ὁ λόγος εἶναι ἱκανός νά ἀναστήσει ψυχές, νά παρηγορήσει, νά παρακινήσει σέ μετάνοια, σέ προσευχή, σέ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, σέ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν! Γιατί πῶς θά πιστέψουν οἱ ἄνθρωποι, ἄν δέν ἀκούσουν, πῶς θά ἀκούσουν, ἄν δέν τούς κηρυχθεῖ καί πῶς θά τούς κηρυχθεῖ, ἄν δέν τούς ἀποσταλεῖ; 


Ὁ λόγος ἀπευθύνεται κατευθεῖαν στήν καρδιά, 

ἐκεῖ ὅπου ὁ καθένας δίνει μάχη νά σταθεῖ, 

πολεμῶντας μέ τούς λογισμούς, τίς σκέψεις καί τίς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ! 

Ἐνισχύει τήν πίστη, 

ἀναπτερώνει τήν ἐλπίδα, 

ἐξηγεῖ τά δυσνόητα, 

ἀναπαύει τήν κουρασμένη καί διψασμένη ψυχή, 

ὅταν εἶναι πληροφορητικός, 

δηλ. ἀποτέλεσμα καί καρπός ἀγωνιώσης καί ἀγωνιζόμενης 

γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας ψυχῆς!


Εκ του Ιστολογίου του π. Νικολάου Δημαρά ''Στώμεν μετά φόβου''. 
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Δημαράς


ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

 


Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε 

ἡ κατά σάρκα γεννήσασα τόν Θεόν Λόγον, 

γνωρίζω ὅτι δέν εἶναι εὐπρεπές, 

οὐδέ ἄξιον εἰς ἐμέ τόν πανάσωτον, 

τόν ἔχοντα μεμολυσμένους τούς ὀφθαλμούς καί τά χείλη ἀκάθαρτα, 

νά ἴδω τήν εἰκόνα Σου τῆς Ἁγνῆς, τῆς Ἀειπαρθένου, 

τῆς ἐχούσης τό σῶμα καί τήν ψυχήν καθαρά καί ἀμόλυντα, 

ἀλλ᾽ ἀπεναντίας πρέπει νά μισηθῶ ὁ ἄσωτος καί νά ἐπιτιμηθῶ ὑπό τῆς ὑμετέρας καθαρότητος. 

Πλήν ἐπειδή ὁ Θεός τόν Ὁποῖον ἐγέννησες, 

ἔγινεν ἄνθρωπος ὅπως καλέσῃ τούς ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν, 

λαμβάνω καί ἐγώ τό θάρρος καί προσέρχομαι πρός Σέ, 

παρακαλῶν μετά δακρύων. 



Πρόσδεξε τήν παράκλησίν μου διά τῆς ἀπαλλαγῆς τῶν πολλῶν καί χαλεπῶν πταισμάτων μου καί παρακάλεσον τόν Μονογενῆ Σου Υἱόν καί Θεόν ὅπως ἐλεήσῃ τήν ἀθλίαν καί ταλαίπωρον ψυχήν μου. Διότι διά τό πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μου ἐμποδίζομαι νά στρέψω τό βλέμμα μου πρός Αὐτόν καί νά ζητήσω συγχώρησιν καί διά αὐτό σέ προβάλλω μεσίτριαν. Ἀπολαύσας πολλῶν καί μεγάλων δωρεῶν παρά τοῦ δημιουργήσαντός με Θεοῦ, ἐφάνην ἄθλιος καί ἀχάριστος ὁμοιωθείς μέ τά ἀνόητα κτήνη· πτωχεύσας εἰς τάς ἀρετάς, πλουτήσας εἰς τά πάθη, βεβαρυμένος μέ ἐντροπήν, ἐστερημένος θείας παρρησίας, κατακεκριμένος ὑπό τοῦ Θεοῦ, θρηνούμενος ὑπό τῶν ἀγγέλων, χλευαζόμενος ὑπό τοῦ δαίμονος καί μισούμενος ὑπό τῶν ἀνθρώπων· ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεως, ἐντρεπόμενος διά τά πονηρά μου ἔργα, νεκρός ὑπάρχων πρό τοῦ θανάτου καί πρό τῆς κρίσεως αὐτοκατάκριτος καί πρό τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως τυγχάνων αὐτοτιμώρητος ὑπό τῆς ἀπογνώσεως. Διά τοῦτο καταφεύγω εἰς τήν ἰδικήν Σου καί μόνην βοήθειαν, Δέσποινα Θεοτόκε, ὁ μυρίων ταλάντων ὀφειλέτης, ὁ ἀσώτως τήν πατρικήν οὐσίαν δαπανήσας, ὁ παρανομήσας ὑπέρ τόν Μανασσῆν, ὁ γενόμενος ἄσπλαχνος ὑπέρ τόν πλούσιον, ὁ λαίμαργος δοῦλος, τό δοχεῖον τῶν πονηρῶν λογισμῶν, ὁ θησαυροφύλαξ τῶν αἰσχρῶν καί ρυπαρῶν λόγων καί ὁ ξένος πάσης ἀγαθῆς ἐργασίας. Ἐλεήσόν μου τήν ταπείνωσιν καί συμπάθησόν μου τήν ἀσθένειαν. Μεγάλην ἔχεις τήν παρρησίαν πρός τόν ἐκ Σοῦ τεχθέντα καί οὐδείς δύναται ὡς Σύ, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ. Δι᾽ ὅλα ἔχεις τήν ἰσχύν ὡς ὑπερέχουσα πάντων τῶν κτισμάτων καί δέν εἶναι ἀδύνατον εἰς Σέ οὐδέν, ἐάν θελήσῃς. Μή λοιπόν παραβλέψῃς τά δάκρυά μου, μή ἀηδιάσῃς τόν στεναγμόν μου, μή ἀποστραφῇς τόν πόνον τῆς καρδίας μου, μή ἐντροπιάσῃς τήν πρός Σέ προσδοκίαν μου, ἀλλά διά τῶν μητρικῶν Σου δεήσεων βίασον τήν εὐσπλαχνίαν τοῦ ἀγαθοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ καί ἀξίωσόν με τόν ταλαίπωρον καί ἀνάξιον δοῦλόν Σου ν᾽ ἀπολαύσω τό πρῶτον καί ἀρχαῖον κάλλος καί τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν παθῶν, διά νά ἐλευθερωθῶ ἀπό τάς ἁμαρτίας καί νά γίνω ὑπηρέτης τῆς δικαιοσύνης, νά ἐκδυθῶ τόν μιασμόν τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς καί νά ἐνδυθῶ τόν ἁγιασμόν τῆς ψυχικῆς καθαρότητος, νά νεκρωθῶ διά τόν κόσμον καί νά ζήσω ἐν τῇ ἀρετῇ. Ὁδοιποροῦντά με συνόδευσον, πλέοντα ἐν θαλάσσῃ σύμπλευσον, ἀγρυπνοῦντα με ἐνίσχυσον, θλιβόμενον παρηγόρησον, ὁλιγοψυχοῦντα παρακάλεσον, ἀσθενοῦντα δώρησόν μου τήν ἴασιν, ἀδικούμενον ρῦσαί με, συκοφαντούμενον ἀθώωσον, εἰς θάνατον κινδυνεύοντα προφθάσασα λύτρωσόν με, εἰς τούς ἀοράτους ἐχθρούς δεῖξον με καθ᾽ ἑκάστην φοβερόν. Ναί ὑπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ μετά Θεόν ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἐπάκουσον τῶν οἰκτρῶν δεήσεων καί μή μέ ἐντροπιάσῃς ἀπό τῆς προσδοκίας μου. Τόν βρασμόν τῆς σαρκός κατάπαυσον, τήν ἐν τῇ ψυχῇ μου ἀγριωτάτην ταραχήν κατεύνασον, τόν πικρόν θυμόν καταπράϋνον, τόν τύφον καί τήν ἀλαζονίαν τῆς ματαίας οἰήσεως ἐκ τοῦ νοός μου ἀφάνισον, τάς νυκτερινάς φαντασίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων καί τάς καθημερινάς ἀκαθάρτους προσβολάς ἀπομάκρυνον τῆς καρδίας μου. Παίδευσόν μου τήν γλῶσσαν ἵνα ὁμιλῇ τά συμφέροντα, δίδαξον τούς ὀφθαλμούς μου νά βλέπουν ὀρθῶς τήν ὁδόν τῆς ἀρετῆς, ἐνίσχυσον τούς πόδας μου ἵνα βαδίζουν τήν μακαρίαν ὁδόν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τάς χεῖράς μου ἁγίασον ἵνα ἀξίως αἴρω αὐτάς πρός τόν Ὕψιστον. Καθάρισόν μου τό στόμα ἵνα μετά παρρησίας ἐπικαλεῖται τόν Πανάγιον Πατέρα καί Θεόν. Ἄνοιξόν μου τά ὦτα, ἵνα ἀκούω αἰσθητῶς καί νοητῶς τά ὑπέρ μέλι καί κηρίον γλυκύτερα λόγια τῶν Ἁγίων Γραφῶν καί βιῶ ταῦτα ἐνισχυόμενος ὑπό Σοῦ. Δός μοι καιρόν μετανοίας, λογισμοῦ ἐπιστροφήν, ἐλευθέρωσόν με ἐξ αἰφνιδίου θανάτου καί ἀπάλλαξόν με κατακεκριμένον ὑπό τῆς συνειδήσεως. Καί τελευταῖον ἐλθέ κοντά μου κατά τόν χωρισμόν τῆς ψυχῆς μου ἀπό τοῦ ἀθλίου μου σώματος, ἵνα ἐλαφρύνης τήν ἀφόρητον αὐτήν βίαν, ἀνακουφίσῃς τόν ἀνέκφραστον πόνον, παρηγορήσῃς τήν ἀπαραμύθητον στενοχωρίαν. Ἵνα τῆς σκοτεινῆς μορφῆς τῶν δαιμόνων λυτρώσῃς, παραμερίζουσα τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους καί σχίζουσα τά χειρόγραφα τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν. Καί ἵνα μέ οἰκειώσῃς μέ τόν Θεόν καί μέ καταξιώσῃς τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παραστάσεως ἐν τῷ φοβερῷ Κριτηρίῳ καί νά μέ κάμῃς κληρονόμον τῶν αἰωνίων καί ἀδιαφθόρων ἀγαθῶν. Ταύτην τήν ἐξομολόγησιν Σοῦ κάμνω Δεσποινά μου Θεοτόκε, τό φῶς τῶν ἐσκοτισμένων μου ὀφθαλμῶν καί παραμυθία τῆς ζωῆς μου, ἡ μετά Θεόν ἐλπίς καί προστασία μου, τήν ὁποίαν δέξου εὐμενῶς καί καθάρισόν με ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος καί ἀξίωσόν με εἰς τήν παροῦσαν ζωήν ἀκατακρίτως νά μετέχω τοῦ Παναγίου καί ἀχράντου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ. 


Εἰς δέ τήν μέλλουσαν, 

τῆς γλυκυτάτης οὐράνιας τροφῆς τοῦ Παραδείσου, 

ἔνθα εἶναι ἡ κατοικία πάντων τῶν εὐφραινομένων. 

Τούτων δέ τῶν ἀγαθῶν τυχών ὁ ἄθλιος, 

δοξάζω εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομα τοῦ Υἱοῦ Σου 

καί Θεοῦ τοῦ δεχομένου πάντας τούς μετανοοῦντας ἐξ ὅλης ψυχῆς 

διά Σέ τήν γενομένην μεσίτριαν καί ἐγγυήτριαν πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν, 

διότι διά Σοῦ Πανύμνητε καί Ὑπεράγαθε Δέσποινα 

περισώζεται ὁλόκληρος ἡ ἀνθρωπίνη φύσις 

αἰνοῦσα καί εὐλογοῦσα 

Πατέρα καί Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, 

τήν Παναγίαν Τριάδα.



Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς


ΤΕΚΝΟΝ ΤΟ ΜΥΡΜΗΚΙΝ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΡΩΓΕΙΝ ΣΕ



῾Η ἀλαζονεία καί ἡ ὑψηλοφροσύνη ἐπισύρουν τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ 


᾿Από τόν Βίον τοῦ ῾Οσίου Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου (Μνήμη: 8 Α´)


 

Εις τὸ Κοινόβιον εἶχον συνήθειαν οἱ Πατέρες νὰ κόπτωσιν ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν τὰ χαμόκλαδα διὰ τὸ πῦρ, καὶ ἔκοπτον εἰς μίαν φορὰν ὅσα ἐχρειάζοντο δι᾿ ὅλον τὸ ἔτος, προσεκάλουν δὲ καὶ τοὺς Κελλιώτας καὶ ἄλλους τυχόντας ξένους διὰ νὰ βοηθήσωσιν ὅ,τι ἠδύναντο. Μίαν λοιπὸν τῶν ἡμερῶν μετὰ τὸ κόψιμον ἐκάθισαν περὶ τὴν τετάρτην ὥραν νὰ φάγωσιν, ἐκάθισε δὲ καὶ ὁ ῞Οσιος Γέρων εἰς μίαν τῶν τραπεζῶν. Εἷς δὲ ἐκ τῶν ᾿Αδελφῶν συμπεριφερόμενος μὲ ἀταξίαν, ἤρχισε νὰ λέγῃ ἀστεϊσμοὺς καὶ νὰ κάμνῃ σχήματα περιπαικτικὰ εἰς τοὺς συγκαθημένους ᾿Αδελφοὺς καὶ νὰ ἁρπάζῃ τὰ ἐπὶ τῆς τραπέζης. ῾Ο Γέρων ἀφοῦ ἔκαμεν ὑπομονὴν μίαν καὶ δύο φοράς, ὡς εἶδεν ὅμως τὸν ᾿Αδελφὸν ὅτι πειράζεται δυνατὰ ἀπὸ τὸν διάβολον, ἥπλωσε πρὸς αὐτὸν καὶ βλέπων αὐτὸν κατὰ πρόσωπον, λέγει πρὸς αὐτὸν μὲ σοβαρὰν φωνήν: – Μοναχοὶ εἴμεθα, ᾿Αββᾶ· ὑπερηφανεύεσαι, τέκνον, καὶ ἀλαζονεύεσαι μὲ αὐθάδειαν, χωρὶς νὰ συλλογίζησαι ὅτι ὁ Μοναχὸς εἶναι ὅλος εὐλάβεια εἰς πάντα καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ὅλος ὀφθαλμὸς ὡς τὰ Χερουβίμ, χωρὶς νὰ ὑψηλοφρονῇ παντάπασι. Μὰ τὸ λέγω σοι, τέκνον, τὸ μυρμήκιν ἀνεβαίνει καὶ τρώγει σε καὶ ταπεινώνει τὴν ἀλαζονείαν σου (αὐτὸς ἦτο ὁ λόγος τοῦ Γέροντος ἀντὶ ὅρκου· διότι οὐδέποτε ὤμοσεν, ἀλλὰ τὴν λέξιν ταύτην μετεχειρίζετο, μὰ τὸ λέγω σοι). ῾Ο δὲ ᾿Αδελφὸς ἀφοῦ ἐπερίπαιξε καὶ τὸν Γέροντα, ἔκαμνεν εἰς αὐτὸν σχήματα περιγελαστικά, λέγων: – Ναί, γέρον, τὸ μυρμήκιν ἀνεβαίνει καὶ τρώγει με. ῞Οταν ἐσηκώθησαν ἀπὸ τὸ φαγητόν, ἕκαστος ὅπου εὕρισκε μικρὰν σκιὰν ἀνεπαύετο ὀλίγον, ἕως ὅτου περάσῃ ὁ πολὺς καύσων τοῦ ἡλίου. ῾Ο ᾿Αδελφὸς λοιπὸν οὗτος ἀνεπαύθη εἰς τὴν σκιὰν πέτρας τινὸς καὶ ἐκοιμήθη βαρέως, διότι ἔπιε πολὺν οἶνον, μᾶλλον δὲ καὶ διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Γέροντος. ῾Ως συμβαίνει συνήθως εἰς τοὺς κόπτοντας ξύλα, εἶχε πληγωθῆ ὀλίγον ὑπὸ κλάδου θάμνου εἰς τὸ γόνατον καὶ ἐξῆλθε σταγὼν αἵματος. Πλησίον τῆς πέτρας, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκοιμήθη, ὑπῆρχε φωλεὰ μυρμήκων, οἱ ὁποῖοι ἐμυρίσθησαν τὸ αἷμα τῆς πληγῆς καὶ συναχθέντες, τοσοῦτον ἔφαγον αὐτὴν γύρωθεν καὶ ἐγύμνωσαν τὴν σάρκα, ὥστε ἔγινε τραῦμα σχεδὸν μιᾶς παλάμης. ῾Ο δὲ ᾿Αδελφός, ἀφοῦ ἐξύπνησε καὶ ἠσθάνθη τὸν πόνον τοῦ ποδός, ἔτριψεν αὐτὸν μὲ τὴν χεῖρα· ὅταν εἶδε δὲ τὴν ὀργὴν ἐκείνην, ἕως δύο φούκτας μυρμήκων γύρωθεν τοῦ ποδὸς αὐτοῦ καὶ τὴν μεγάλην πληγήν, ἤρχισε νὰ φωνάζῃ τὸ Κύριε, ἐλέησον! Συναχθέντες οἱ ᾿Αδελφοὶ ἠρώτων αὐτὸν τὴν αἰτίαν τῶν φωνῶν, ὁ δὲ ἀφοῦ ἔδειξε τὸν πόδα αὐτοῦ, εἶπε· – Τοῦτο εἶναι ὁ λόγος τοῦ Γέροντος. Τοῦτο ἰδόντες πάντες ἐξεπλήττοντο, ὁ δὲ ᾿Αδελφὸς ἐσηκώθη καὶ ἦλθε τρέχων καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ Γέροντος, ζητῶν συγχώρησιν διὰ τὸ σφάλμα του καὶ εὐχὴν θεραπείας. 


Θαυμάσιος Βίος καί Διδασκαλία τοῦ ῾Οσίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου Χοζεβίτου τοῦ Κυπρίου, 
ὑπό Παύλου Μοναχοῦ Χοζεβίτου, § 15, σελ. 24-25, 
ἔκδοσις τρίτη, ῾Ιερουσαλήμ, τύποις ῾Ιεροῦ Κοινοῦ τοῦ Παναγίου Τάφου, ἄ.χ. 
Αναδημοσίευση εκ του περιοδικού ''Άγιος Κυπριανός,'' τεύχος 336, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2007, σελ. 16. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

ΠΑΝΔΗΜΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



Μέσα σε κλίμα κατάνυξης και ψυχικής ανάτασης εορτάσθηκε χθες η εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας στην Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής. Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Β΄, συλλειτουργούντος του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μεθώνης κ. Αμβροσίου. 



Πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει από Όρθρου βαθέως την ομώνυμη Μονή της Πάρνηθας από κάθε μεριά της Αττικής, που βοηθούντος του καιρού ευφράνθηκε πλουσιοπάροχα, τόσο από την Θεία Λειτουργία, όσο και από την περιφορά των αγίων εικόνων. 



Κατά την λιτανεία των ιερών εικόνων διαβάστηκε το ''Συνοδικόν της Ορθοδοξίας'' και ο πιστός λαός αναθεμάτισε τους αιρετικούς και ευχήθηκε ''αιωνία η μνήμη'' στους Ομολογητές Πατέρες της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας. 




Γ. Δ.


Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗΣ



Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε η Εξόδιος Ακολουθία της μακαριστής Γερόντισσας Συγκλητικής, Προηγουμένης της Ιεράς Μονής Παναχράντου Μεγάρων. Της Εξοδίου Ακολουθίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, κ. Χρυσόστομος -ο οποίος και εκφώνησε τον επικήδειο- με τη συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Γρηγορίου, Ιερέων και Διακονών. Μοναχές από διάφορα μοναστήρια εντός και εκτός Αττικής, συγγενείς και πρόσωπα που τη γνώρισαν, προσήλθαν να τιμήσουν την μακαριστή Γερόντισσα. Από νεαράς ηλικίας, το έτος 1948, ξεκίνησε να βιώνει την μοναχική πολιτεία, όταν ακριβώς μετά από 10 χρόνια, το 1958 εγκαταβίωσε στη νεοσύστατη τότε Μονή Παναχράντου Μεγάρων, υπό την καθοδήγηση του πνευματικού πατρός αυτής, μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χρυσοστόμου. Επί σειρά δεκαετιών προΐστατο της ιεράς αδελφότητος ως Ηγουμένη, μέχρι και τη στιγμή που οι σωματικές δυνάμεις της την εγκατέλειψαν.  Διακρινόταν για την πίστη, την αγάπη, την ανιδιοτέλεια, την ανεξικακία, την καλοσύνη και με το ιλαρό χαμόγελο της μετέφερε πάντοτε, σε όποιον την πλησίαζε, Λόγο Χριστού. Ήταν από τα πρώτα πρόσωπα που συνέβαλαν στην ανοικοδόμηση της Μονής Παναχράντου με απόλυτη αυταπάρνηση και ζήλο, με υπομονή και επιμονή. Εκ μέρους της αδελφότητος η νέα Ηγουμένη, Γερόντισσα Μαριάμ, απηύθυνε σύντομη ομιλία σκιαγραφώντας την προσωπικότητα της και εκφράζοντας συνάμα τις ευχαριστίες της προς τη μακαριστή, για όλη της τη θετική συμβολή προς τη Μονή και την αδελφότητα.

Η Α' ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ



Στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Καραβά Πειραιώς χοροστάτησε κατά την Πρώτη Στάση των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας. Στον Ιερό Ναό φιλοξενείται αυτές τις ημέρες και η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, που επονομάζεται «Άξιον Εστίν« πιστό αντίγραφο από το Πρωτάτο του Αγίου Όρους. Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην προσφορά της Παναγίας μας τόσο στην ταπεινότητα και την υπακοή της, όσο και στο σχέδιο της σωτήριας του ανθρωπίνου γένους. Τονίζοντας την υποχρέωση της συνεχούς δοξολογίας και προσευχής του ανθρώπου, στο πρόσωπο της Παναγίας Μητέρας μας, σε Εκείνη οπού βλέπουμε τον αισθητό κόσμο με τη νοητή ωραιότητα επισημαίνοντας την συνεχή προστασία και επέμβαση της στις δοκιμασίες του γένους μας. Δοθείσης της Ευλογίας και παρουσίας του Ιερού Εικονίσματος της Θεοτόκου, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο θαυμαστό γεγονός της παραλαβής και γνωστοποίησης του Αγγελικού Ύμνου “Άξιον εστίν ως αληθώς…” που συνέβη στη σκήτη του Πρωτάτου, που βρίσκεται στις Καρυές του Αγ. Όρους.


Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



Όποιος υποφέρει τα λυπηρά, θα πετύχει και τα χαρούμενα. Και όποιος ανέχεται με καρτερικότητα τα θλιβερά συμβάντα, δεν θα στερηθεί και τα ευχάριστα. 

                                Άγιος Νείλος ο Ασκητής                                                

...Η είδηση της εγκυμονούσας μάννας και του τετράχρονου παιδιού της,

μαζί με τα άλλα δύο νέα παιδιά, 

που απανθρακώθηκαν στο ασφαλτωμένο ολοκαύτωμα της Εθνικής, 

ηχεί στα πολύβουα και μερικώς ευάκουα ώτα των έτι ακουόντων, 

ως εγερτήριος σάλπιγγα και στους πολυπληθέστερους μη ακούοντες, 

ως βραχνιασμένο κλάξον ημιθανούς μηχανής του μεσοπολέμου! 

Λίγοι συναισθάνονται αυτή την αποκωδικοποιημένη προειδοποίηση 

στην επιθανάτια συμβολική της, 

ενώ οι περισσότεροι πατρονάρουν την ''κραυγή'' της είδησης, 

με μοιρολατρικό αμόκ αποψυχισμένου σώματος, 

που έπαψε να ζει ως πνευματικός αισθητήρας, 

αλλά ως καλλωπισμένο και μαριναρισμένο κρέας!...



Καθαρά Δευτέρα προχθές. Η είδηση της εγκυμονούσας μάννας και του τετράχρονου παιδιού της, μαζί με τα άλλα δύο νέα παιδιά, που απανθρακώθηκαν στο ασφαλτωμένο ολοκαύτωμα της Εθνικής, ηχεί στα πολύβουα και μερικώς ευάκουα ώτα των έτι ακουόντων, ως εγερτήριος σάλπιγγα και στους πολυπληθέστερους μη ακούοντες, ως βραχνιασμένο κλάξον ημιθανούς μηχανής του μεσοπολέμου! Λίγοι συναισθάνονται αυτή την αποκωδικοποιημένη προειδοποίηση στην επιθανάτια συμβολική της, ενώ οι περισσότεροι πατρονάρουν την ''κραυγή'' της είδησης, με μοιρολατρικό αμόκ αποψυχισμένου σώματος, που έπαψε να ζει ως πνευματικός αισθητήρας, αλλά ως καλλωπισμένο και μαριναρισμένο κρέας! Προχθές, πρώτη ημέρα πένθους της Εκκλησίας μας, σημειολογικός και νηπτικός αναβατήρας για την κεκαθαρμένη πορεία προς το συσταυρωτικό και συνεκούσιο Πάθος του Χριστού μας και ακόμα μία ευκαιρία ζωής, μία βιοκαθαρτική παράτα, ακόμα μία προθεσμία με καταληκτική και ανεπίστροφο λήξη. Αυτή η εννοιολογική και βιωματική προθεσμία ζωής, που έσβησε αμετάκλητα για τους πέντε αυτούς ανθρώπους του μακελειού της Εθνικής Αθηνών - Λαμίας βρίσκεται ακόμη σε ελεγχόμενη ισχύ, για όλους εμάς τους μη ακούοντες, τους εκούσια κωφεύοντες ή -επί το κρείττον- τους επιλεκτικά και μονόπλευρα ακούοντες. Όσο μεγαλώνουμε, ενώ θα έπρεπε με εσχατολογική δυναμική βιοτικής κατάληξης να συσχετιζόμαστε, να συνομονοούμε και να συνταυτιζόμαστε με την εγγενή, προοπτική του θανάτου, εντούτοις θωρούμε εαυτούς και αλλήλους στην -σχεδόν- βέβαιη, υπερβατική μας ''αθανασία''! Κι ενώ ολίγοι ελέγχονται από τον εσχατολογικό χαραχτήρα αυτής, της ίδιας της Εκκλησίας, την πεπαιδευμένη, Χριστολογική συνεργία για το θεοδώρητο ζην του Παραδείσου, συντρίβουμε με νόημα και τις δοξαστικές ευκαιρίες ζωής υπό προθεσμία και τσαλακώνουμε σκουπιδότοπα τον χρόνο που αποθνήσκει άσκοπα στα κοσμικά ''χαμαιτυπεία'' αυτής της εκπορνευόμενης και άφρονης ζωής. Αυτές οι πέντε ψυχές μετέστησαν, όχι γιατι ήταν ''γραμμένο,'' αλλά, γιατι η παντεποπτία και συνεργία του Τριαδικού μας Θεού, έτσι το θέλησε. Την ημέρα που ανακλήθηκε η ''άδεια παραμονής'' τους στη γη, σε κάποιους άλλους παρατάθηκε άρδην, ώστε και αυτή εδώ η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή να αποτελέσει ενδεχομένως εφαλτήριο ζωής αιωνίου, κατά την αρχή της Μετανοίας που έβαλαν. Τι παρηγοριά, τι έλεος, τι ανάπαυση μπορεί να προσφέρει δια ζώσης κανείς στους δύο αυτούς πατέρες, τους πρωταγωνιστές αυτού του μακελεμένου χρονικού, που εκτός από την αποπνικτικά δύσοσμη μυρωδιά καμμένου πλαστικού και μουτζουρωμένης λαμαρίνας, ο τόπος και ο χρόνος μυρίζουν θάνατο. Παρηγορεί μόνο η σκέψη, πως στο σχέδιο του Παντεπόπτη Θεού είναι αδιαμφισβήτητα και η σθεναρή έγερση της ψυχής, η παιδευτική, αγιοπνευματική περίθαλψη και αγωγή, ο σωτήριος πόνος, που εν δυνάμει μπορεί να καταστεί σωτήρια και δυναμική απολύτρωση στους πνευματικούς λειμώνες της Θείας Επιστασίας. Το γνωστό θαύμα με την χήρα και τους δύο αποθνήσκοντες υιούς της, που διαβάζουμε στον πνευματικό βίο του Αγίου Παναγή Μπασιά 1801 - 1888 είναι ενδεικτικό του ακατάληπτου και ακατατανόητου τρόπου, με τον οποίο δρα η Χάρις του αγίου Θεού σ' εμάς, τους γατζωμένους εραστές της σωματοποιημένης πλέον αμαρτίας. Λέγεται ότι, κάποτε ένας πασίγνωστος καλλιτέχνης (γλύπτης) χτυπούσε με την σμίλη του ένα ακατέργαστο μαρμάρινο όγκο. Ενώ τον πελεκούσε με τα κοφτερά του κοπίδια, του φάνηκε πως ο λευκός όγκος του μίλησε. - Γιατί με χτυπάς; Και ο καλλιτέχνης άρχισε να συνδιαλέγεται μαζί του: - ''Σε χτυπώ, γιατί θέλω το καλό σου. Θέλω να σε φτιάξω ένα αριστούργημα τέχνης, να σου δώσω μια γλυκιά μορφή, ώστε όσοι θα σε βλέπουν να σε θαυμάζουν και εγώ να σε χαίρομαι''. Και ο σμιλεμένος αυτός όγκος σιώπησε. 



Αυτός ο μαρμάρινος όγκος που μίλησε είναι κατά συμβολισμό, 

ο ίδιος ο άνθρωπος που εκπαιδεύεται 

επιδέξια, χειροτεχνικά και ανάγλυφα από τα χέρια του Πλάστη Του. 

''Ον γαρ αγαπά Κύριος, παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται”. 

''...Τίς γαρ έστιν υιός ον ου παιδεύει πατήρ”. (Εβρ. ιβ’ 7-8). 

Αυτές οι ''χειρουργικά'' εμπνευσμένες επεμβάσεις του γλυκητάτου μας Πατρός 

είναι εκείνες που γίνονται πραγματικά ''για το καλό μας,'' 

χωρίς την κοσμικογενή θεώρηση μιλιούνιων, λαικών ''κουρούνων'' 

που κράζουν δεικτικά ''για το καλό μας'',

απλά, 

γιατι ούτοι ζυγίζουν το ''καλό'',

 με το ''κιλό'' της δικής τους χοικής και εξαρτημένης ελαφρότητας. 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΓΟΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΟΣ ΘΡΗΝΟΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ



Ὁ Ἀδάμ, 

ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, 

ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. 

Ἔτσι, 

μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, 

ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, 

θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. 

Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. 

Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: 

«Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». 

Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, 

ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, 

πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό.



Τό ἴδιο καί κάθε ψυχή πού γνώρισε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τό Θεό κι ὕστερα ἔχασε τή χάρη, δοκιμάζει τό ἀδαμιαῖο πένθος. Θλίβεται ἡ ψυχή καί μεταμελεῖται σφοδρῶς, ὅταν προσβάλη τόν ἀγαπημένο Κύριο. Βασανιζόταν κι ὀδυρόταν στή γῆ ὁ Ἀδάμ κι ἡ γῆ δέν τοῦ ἔδινε χαρά. Νοσταλγοῦσε τό Θεό κι ἐφώναζε: Διψᾶ ἡ ψυχή μου τόν Κύριο καί Τόν ἀναζητῶ μέ δάκρυα. Πῶς νά μήν Τόν ζητῶ; Ὅταν ἤμουν μαζί Του, ἀγαλλόταν εἰρηνικά ἡ ψυχή μου καί ἤμουν ἀπρόσιτος γιά τούς ἐχθρούς. Τώρα ὅμως ἀπέκτησε ἐξουσία πάνω μου τό πονηρό πνεῦμα καί κλονίζει καί τυραννεῖ τήν ψυχή μου. Γι᾽ αὐτό λυώνει ἡ ψυχή μου γιά τόν Κύριο μέχρι θανάτου. Τό πνεῦμα μου ὁρμᾶ πρός τό Θεό καί τίποτε τό γήϊνο δέν μέ παρηγορεῖ· κι ἡ ψυχή μου δέν βρίσκει πουθενά παρηγοριά, ἀλλά ποθεῖ διψασμένα νά Τόν δῆ καί νά Τόν ἀπολαύση ὡσότου χορτάση. Δέν μπορῶ νά Τόν λησμονήσω οὔτε στιγμή κι ἀπό τόν πολύ μου πόνο στενάζω καί ὀδύρομαι: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, τό παραπεσόν Σου πλάσμα». Ἔτσι ὀδυρόταν ὁ Ἀδάμ κι ἔτρεχαν ποτάμι τά δάκρυα ἀπό τό πρόσωπό του κι ἔπεφταν στό στῆθος του καί στή γῆ. Μέ δέος ἄκουγε ὅλη ἡ ἔρημος τούς στεναγμούς του. Ζῶα καί πουλιά σιωποῦσαν ἀπό θλίψη. Κι ὁ Ἀδάμ ὀδυρόταν, γιατί μέ τό ἁμάρτημά του στερήθηκαν ὅλοι τήν εἰρήνη καί τήν ἀγάπη. Ἦταν μεγάλη ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ μετά τήν ἐξορία του ἀπό τόν Παράδεισο. Σάν εἶδε ὅμως τό γυιό του Ἄβελ σκοτωμένο ἀπό τόν Κάϊν, αὐξήθηκε ἀκόμα πιό πολύ ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ·