ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

AUFRUF ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ''ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥΣ''



Τι λέει με λίγα λόγια η παρακάτω είδηση, 

που αλιεύσαμε από εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων; 

Ότι ο Οικουμενιστής Πατριάρχης της Κων/πολης θα παρευρεθεί στον εορτασμούς των ''Ευαγγελικών'' της Γερμανίας, 

για τα 500 χρόνια από την  ενδοαιρετική μεταρρύθμιση του Γερμανού Μαρτίνου Λούθηρου, 

που το 1517 θυροκόλλησε στην ''Μητρόπολη της Βιτεμβέργης'' τις γνωστές 95 θέσεις του, 

αποσπάστηκε από τον Καθολικισμό 

και έθεσε τον θεμέλιο λίθο για την ίδρυση και την εξάπλωση 

όλων των χιλιάδων Προτεσταντικών παρααιρέσεων στην Δυτική Ευρώπη! 

Λέει ακόμη, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος 

θα νομιμοποιήσει με... ακραιφνή ''Ομολογία Πίστεως''...   

τους Αλαμανούς ''Ευαγγελικούς,''  

καθώς με την Φαναριώτικη θεωρία των Κλάδων, 

ούτοι συναποτελούν  την ...Εκκλησία του Χριστού...! 

Και ακόμη το σημαντικότερο, για να μην ξεχνιόμαστε: 

ότι όλοι αυτοί οι θρησκευτικοί εκποιητές της Καινοτόμου Εκκλησίας 

Έξω είναι Οικουμενιστές, θρησκευτικοί παγκοσμιοποιητές ή θρησκειολογικοί μανιχαιστές 

και Έσω υποκριτικά και ανερυθρίαστα ''παλαίμαχοι ορθόδοξοι,''  

που αγωνίζονται για τον ομοθυμαδόν συγκεντρωτισμό του ''ίνα ώσιν εν,'' 

χωρίς βεβαίως την Μετάνοια των αμετανοήτων αιρετικών!   

Χαρά που θά' χει ο Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος
κι ιδιαιτέρως ένα πνευματικό του παραπαίδι,
που τελευταίως προσπαθεί με καφενειακούς λόγους λαικής παραφιλολογίας
και εξόφθαλμους, γραφικούς λεονταρισμούς το κατά δύναμη,
ν' ανεραίσει ο δυστηχής μέσω διαδικτύου
την Ακοινωνησία των Ακοινωνήτων και το αιρετικό face lifting των Πατριαρχικών Συγκρητιστών.

Γ.Δ.



"Για μας θα είναι μια ιδιαίτερη τιμή εάν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ έλθει το Μάιο του 2017 στη Βιτεμβέργη και το Τύμπιγκεν" για τους εορτασμούς των 500 χρόνων της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, δήλωνε τον Σεπτέμβριο του 2016 ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας Χάινριχ Μπέντφορντ - Στρομ κατά την επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επισκεφθεί την ερχόμενη εβδομάδα την Γερμανία, κατόπιν προσκλήσεως της Ευαγγελικής Εκκλησίας EKD. Την Κυριακή θα ευρίσκεται στην Στουτγκάρδη και την Δευτέρα 29 Μαΐου το πρωί θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της ιστορικής Ευαγγελικής Θεολογικής Σxoλής του Tübingen και θα του επιδοθεί η γερμανική μετάφραση του βιβλίου του "Συνάντηση με το μυστήριο". Μετά θα ξεκινήσει διήμερο συμπόσιο ευαγγελικών και ορθοδόξων θεολόγων. Η πρόσκληση στη Βιτεμβέρη και στο Τύμπιγκεν έρχεται να υπενθυμίσει τις πρώτες επαφές των δύο εκκλησιών, της Μεταρρυθμισμένης και της Ορθόδοξης, την οποία ξεκίνησαν οι θεολόγοι Μάρτιν Κρούσιους και Γιάκομπ Αντρέε το 1573 με την ανταλλαγή επιστολών με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β΄, αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας (EKD). Η Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας διεξάγει από το 1969 διμερή θεολογικό διάλογο με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Πατριάρχης θα επισκεφθεί και την Ορθόδοξη Ενορία του Reutlingen την Τρίτη 30 Μαΐου και ώρα 4 το απόγευμα''.


Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΑΝΕΛΗΦΘΗΣ ΕΝ ΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ



Βλέπετε αὐτή τήν κοινή γιά μᾶς ἑορτή καί εὐφροσύνη, 

τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός 

ἐχάρισε μέ τήν ἀνάσταση καί ἀνάληψή του στούς πιστούς; 

Ἐπήγασε ἀπό θλίψη. 

Βλέπετε αὐτή τήν ζωή, μᾶλλον δέ τήν ἀθανασία; 

Ἐπιφάνηκε σέ μᾶς ἀπό θάνατο. 

Βλέπετε τό οὐράνιο ὕψος, στό ὁποῖο ἀνέβηκε κατά τήν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος 

καί τήν ὑπερδεδοξασμένη δόξα πού δοξάσθηκε κατά σάρκα; 

Τό πέτυχε μέ τήν ταπείνωση καί τήν ἀδοξία. 

Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι’ αὐτόν, 

«ἐταπείνωσε τόν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, 

καί μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, 

γι’ αὐτό κι’ ὁ Θεός τόν ὑπερύψωσε καί τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπό κάθε ὄνομα, 

ὥστε στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νά καμφθεῖ κάθε γόνατο 

ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων 

καί νά διακηρύξει κάθε γλώσσα 

ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Κύριος σέ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11). 



Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιά μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α’ Πέτρ. 2:21). Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ’ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μία ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ’ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων. Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῶ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ’ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα».(Ἔφ. 1:20) Γιατί λοιπὸν στάθηκε στὸ μέσο τους κι’ ἔπειτα τοὺς συνόδευσε; «Τοὺς ἐξήγαγε, λέγει, ἔξω ἕως τὴ Βηθανία», ἀλλὰ «καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε». (Λουκᾶ 24:50). Τὸ ἔκαμε γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὸν ἑαυτὸ του ὁλόκληρο σῶο καὶ ἀβλαβῆ, γιὰ νὰ παρουσιάσει τὰ πόδια ὑγιῆ καὶ βαδίζοντα σταθερά, αὐτὰ ποὺ ὑπέστησαν τὰ τρυπήματα τῶν καρφιῶν, τὰ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καρφωμένα χέρια, τὴν ἴδια τὴ λογχισμένη πλευρά, ἂν ἔφεραν πάνω τους, τοὺς τύπους τῶν πληγῶν, πρὸς διαπίστωση τοῦ σωτηριώδους πάθους. Ἐγὼ δὲ νομίζω ὅτι διὰ τοῦ «στάθηκε στὸ μέσο τῶν μαθητῶν» δεικνύεται καὶ τὸ ὅτι αὐτοὶ στηρίχθηκαν στὴ πίστη πρὸς αὐτόν, μὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση καὶ εὐλογία του. Γιατί δὲν στάθηκε μόνο στὸ μέσο ὅλων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ μέσο τῆς καρδιᾶς τοῦ καθενός, γιατί ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἔγιναν σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι. Στάθηκε λοιπὸν στὸ μέσο τους καὶ τοὺς λέγει, «εἰρήνη σὲ σᾶς», τούτη τὴ γλυκιὰ καὶ σημαντικὴ καὶ συνηθισμένη του προσφώνηση. Τὴν διπλὴ εἰρήνη, πρὸς τὸ Θεὸ ποὺ εἶναι γέννημα τῆς εὐσέβειας καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Καὶ καθὼς τοὺς εἶδε φοβισμένους καὶ ταραγμένους ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη καὶ παράδοξη θέα, γιατί νόμισαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα – φάντασμα, αὐτὸς τοὺς ἀνέφερε πάλι τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδιᾶς των, καὶ ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος, πρότεινε τὴ διαβεβαίωση διὰ τῆς ἐξετάσεως καὶ ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, ὄχι γιατί εἶχε ἀνάγκη τροφῆς, ἀλλὰ γιὰ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναστάσεώς του. Ἔφαγε δὲ μέρος ψητοῦ ψαριοῦ καὶ μέλι ἀπὸ κηρύθρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ σύμβολα τοῦ μυστηρίου του. Δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε στὸν ἑαυτὸ του καθ’ ὑπόσταση τὴ φύση μας, ποὺ σὰν ἰχθὺς κολυμποῦσε στὴν ὑγρότητα τοῦ ἡδονικοῦ καὶ ἐμπαθοῦς βίου, καὶ τὴν καθάρισε μὲ τὸ ἀπρόσιτο πῦρ τῆς Θεότητός του. Μὲ κηρύθρα δὲ μελισσιοῦ μοιάζει ἡ φύση μας γιατί κατέχει τὸ λογικὸ θησαυρὸ τοποθετημένο στὸ σῶμα σὰν μέλι στὴ κηρύθρα. Τρώγει ἀπὸ αὐτὰ εὐχαρίστως γιατί καθιστᾶ φαγητὸ του τὴ σωτηρία τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας τῆς φύσεως. Δὲν τρώει ὁλόκληρο, ἀλλὰ μέρος «ἀπὸ κηρύθρα μέλι» ἐπειδὴ δὲν πίστευσαν ὅλοι καὶ δὲν τὸ παίρνει μόνος του, ἀλλὰ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς μαθητές, γιατί τοῦ φέρνουν μόνο τοὺς πιστεύοντες σ’ αὐτόν, χωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Κατόπιν τοὺς ὑπενθύμισε τοὺς λόγους του πρὶν τὸ πάθος, ποὺ ὅλοι πραγματοποιήθηκαν. Τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τοὺς εἶπε νὰ καθίσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι νὰ λάβουν δύναμη ἀπὸ ψηλά. Μετὰ τὴ συζήτηση ὁ Κύριος τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τοὺς ὁδήγησε ἕως τὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, ὅπως ἀναφέραμε, ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σὰν ὄχημα καὶ ἀνῆλθε ἐνδόξως στοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Πατρός, καθιστώντας ὁμόθρονο τὸ φύραμά μας. Καθὼς οἱ Ἀπόστολοι δὲν σταματοῦσαν νὰ κοιτάζουν τὸν οὐρανό, μὲ τὴ φροντίδα τῶν ἀγγέλων πληροφοροῦνται ὅτι ἔτσι θὰ ἔλθει πάλι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ «θὰ τὸν ἰδοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, νὰ ἔρχεται πάνω στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ». (Ματθ. 24: 30). Τότε οἱ μαθητὲς ἀφοῦ προσκύνησαν ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἀπὸ ὅπου ἀναλήφθηκε ὁ Κύριος, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ χαρούμενοι, αἰνώντας καὶ εὐλογώντας τὸ Θεὸ καὶ ἀναμένοντες τὴν ἐπιδημία τοῦ θείου Πνεύματος. 



Ὅπως λοιπόν ἐκεῖνος ἔζησε καί ἀπεβίωσε, 

ἀναστήθηκε καί ἀναλήφθηκε, 

ἔτσι κι’ ἐμεῖς ζοῦμε καί πεθαίνουμε καί θά ἀναστηθοῦμε ὅλοι. 

Τήν ἀνάληψη ὅμως δέν θά πετύχουμε ὅλοι, 

ἀλλά μόνο ἐκεῖνοι γιά τούς ὁποίους ζωή εἶναι ὁ Χριστός 

καί ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, 

ὅσοι πρό τοῦ θανάτου σταύρωσαν τήν ἁμαρτία διά τῆς μετανοίας, 

μόνο αὐτοί θά ἀναληφθοῦν μετά τήν κοινή ἀνάσταση 

σέ νεφέλες πρός συνάντηση τοῦ Κυρίου στόν ἀέρα. (Α’ Θεσ. 4:17). 

Ἂς ἔρθουμε στό ὑπερῶο μας, στό νοῦ μας προσευχόμενοι, 

ἂς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας 

γιά νά πετύχουμε τήν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου 

καί νά προσκυνήσουμε Πατέρα καί Υἱό καί Ἅγιο Πνεῦμα, 

τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. 

Γένοιτο».



 Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς


Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΩΖΟΜΕΝΗ ΑΝΑΛΗΨΙΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ

 


Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος τοῦ ἀνθρώπινου βίου 

ὁ προφήτης Δαβίδ βρίσκεται σέ ὅλους τούς δρόμους τῆς ζωῆς 

καί ἀναστρέφεται πρόσφορα μέ ὅλες τίς πνευματικές ἡλικίες 

καί εἶναι κοντά σέ κάθε παράταξη πού προκόβει. 

Παίζει μέ ὅσους νηπιάζουν, ὅπως θέλει ὁ Θεός, 

μέ τούς ἄνδρες συναγωνίζεται, 

παιδαγωγεῖ τή νεότητα, 

ὑποστηρίζει τά γηρατειά, 

γίνεται στούς πάντες τά πάντα. 

Γίνεται τό ὅπλο τῶν στρατιωτῶν, ὁ προπονητής τῶν ἀθλητῶν, 

ἡ παλαίστρα ὅσων γυμνάζονται, τό στεφάνι τῶν νικητῶν, 

ἡ χαρά τοῦ τραπεζιοῦ, ἡ παρηγοριά στίς κηδεῖες. 

Δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπό τή ζωή μας πού νά εἶναι ἀμέτοχο ἀπό αὐτή τή χάρη. 

Ποιά δυνατή προσευχή γίνεται, πού δέν ἔχει σχέση μ᾿ αὐτή ὁ Δαβίδ; 

Ποιά εὐφροσύνη γιορτῆς δοκιμάζομε χωρίς νά τή χαροποιεῖ ὁ Δαβίδ; 

Αὐτό μποροῦμε νά τό διαπιστώσομε καί τώρα· 

ὅτι δηλαδή, ἐνῶ καί γι᾿ ἄλλους λόγους εἶναι μεγάλη ἡ ἑορτή, 

ὁ προφήτης μέ τή συνεισφορά του τήν ἔκανε μεγαλύτερη, 

συνεισφέροντας πρόσφορα σ᾿ αὐτήν τήν εὐφροσύνη ἀπό τούς ψαλμούς. 



Στόν ἕνα ψαλμό σέ προτρέπει νά γίνεις πρόβατο πού τό ποιμαίνει ὁ Θεός καί δέ στερεῖται ἀπό κανένα ἀγαθό· καί χόρτο νά βοσκήσει καί νερό νά πιεῖ καί τροφή καί μάντρα καί δρόμος καί ὁδηγία καί τά πάντα γίνεται ὁ καλός ποιμένας (Ἰω. 10, 2-4· 11), ἐπιμερίζοντας κατάλληλα τή χάρη του σέ κάθε ἀνάγκη. Μέ ὅλα αὐτά διδάσκει τήν Ἐκκλησία, ὅτι πρέπει νά γίνεις πρῶτα πρόβατο τοῦ καλοῦ ποιμένα ὁδηγούμενο μέ τήν ὀρθή κατήχηση στίς θεῖες βοσκές καί πηγές τῶν διδαγμάτων γιά νά συνταφεῖς μαζί του μέ τό βάπτισμα στό θάνατο (Ρωμ. 6, 3-4) καί νά μή φοβηθεῖς αὐτόν τό θάνατο· γιατί αὐτός δέν εἶναι θάνατος, ἀλλά σκιά καί ἀποτύπωμα θανάτου. Γιατί λέει· «ἄν βαδίσω μέσα ἀπό τή σκία τοῦ θανάτου δέ θά τό φοβηθῶ αὐτό ὡς κάτι κακό, γιατί ἐσύ εἶσαι μαζί μου» (Ψαλμ. 22, 4). Ἔπειτα ἀπό αὐτά, ἀφοῦ παρηγόρησε μέ τή βακτηρία τοῦ Πνεύματος (γιατί ὁ Παράκλητος εἶναι τό Πνεῦμα), παραθέτει τό μυστικό τραπέζι πού ἑτοιμάστηκε κατ᾿ ἀντίθεση μέ τό τραπέζι τῶν δαιμόνων. Γιατί ἐκεῖνοι ἦταν πού καταβασάνισαν μέ τήν εἰδωλολατρία τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ ἀντίθετή τους εἶναι ἡ τράπεζα τοῦ Πνεύματος. Ἔπειτα ἀρωματίζει τήν κεφαλή μέ τό ἔλαιο τοῦ Πνεύματος καί προσφέροντάς του κρασί πού εὐφραίνει τήν καρδιά (Ψαλμ. 103, 15), προξενεῖ στήν ψυχή τή νηφάλια ἐκείνη μέθη, προσηλώνοντας τούς λογισμούς ἀπό τά πρόσκαιρα στό ἀΐδιο. Γιατί, ὅποιος δοκίμασε τή μέθη αὐτή, ἀνταλλάσσει τή βραχύτητα τοῦ θανάτου μέ τήν αἰωνιότητα, παρατείνοντας τή διαμονή του σέ μάκρος ἡμερῶν μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ μᾶς χάρισε αὐτά μέ τόν ἕνα ψαλμό, διεγείρει τήν ψυχή μέ τόν ἑπόμενο σέ μεγαλύτερη καί τελειότερη χαρά καί, ἄν νομίζεις, ἄς σοῦ παραθέσομε, περιορίζοντας σέ λίγα, καί τούτου τό νόημα. «Κτῆμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καί ὅλο τό πλήρωμά της» (Ψαλμ. 23, 1). Γιατί παραξενεύεσαι, ἄνθρωπε, ἄν ὁ Θεός μας παρουσιάστηκε στή γῆ καί συναναστράφηκε μέ τούς ἀνθρώπους; Ἡ γῆ εἶναι κτῆμα δικό του ἀφοῦ εἶναι καί δημιούργημά του. Δέν εἶναι ἑπομένως παράδοξο οὔτε ἔξω ἀπό τό πρέπον νά ἔρθει ὁ Κύριος στά δικά του (Ἰω. 1, 11). Δέν πηγαίνει σ᾿ ἕνα ξένο κόσμο, ἀλλά στόν κόσμο πού συγκρότησε ὁ ἴδιος, θεμελιώνοντας τή γῆ ἐπάνω στά νερά καί κάνοντάς την κατάλληλη γιά τό πέρασμα τῶν ποταμῶν. Γιά ποιόν λόγον λοιπόν φανερώθηκε; Γιά νά σέ βγάλει ἀπό τά βάραθρα τῆς ἁμαρτίας καί νά σέ ὁδηγήσει στό ὄρος τῆς βασιλείας, χρησιμοποιώντας ὡς ὄχημα τήν ἐνάρετη πολιτεία. Γιατί δέν εἶναι δυνατό ν᾿ ἀνεβεῖ κανένας σ᾿ ἐκεῖνο τό βουνό, ἄν δέν τόν συνοδεύουν οἱ ἀρετές· πρέπει νά γίνει καθαρός στά ἔργα καί νά μήν τόν ρυπαίνει καμιά πονηρή πράξη, νά εἶναι καθαρός στήν καρδιά καί νά μήν ὁδηγεῖ τήν ψυχή του σέ τίποτα τό μάταιο οὔτε νά ἐξυφαίνει κανένα δόλο κατά τοῦ διπλανοῦ του. Αὐτῆς τῆς ἀνάβασης ἔπαθλο εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, σ᾿ αὐτόν δίνει ὁ Κύριος τήν ἐλεημοσύνη πού ἐπιφυλάσσει· «αὐτή εἶναι ἡ γενεά ἐκείνων πού τόν ζητοῦν καί ἀνεβαίνουν ψηλά μέ τήν ἀρετή» καί «ζητοῦν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ» (Ψαλμ. 23, 6). Ἡ συνέχεια τοῦ ψαλμοῦ εἶναι ἴσως ὑψηλότερη κι ἀπό τήν ἴδια τήν εὐαγγελική διδασκαλία. Γιατί τό Εὐαγγέλιο διηγήθηκε τή ζωή καί τή συναναστροφή τοῦ Κυρίου ἐπάνω στή γῆ, ἐνῶ ὁ οὐράνιος αὐτός προφήτης, βγαίνοντας ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του, γιά νά μήν τόν βαραίνει τό σκαφίδι τοῦ σώματος κι ἀφοῦ ἀναμίχθηκε μέ τίς ὑπερκόσμιες δυνάμεις, μᾶς ἐκθέτει τά λόγια ἐκείνων, πού, βαδίζοντας μπροστά στήν πομπή τοῦ Κυρίου κατά τήν κάθοδό του, διατάζουν ν᾿ ἀνοίξουν τίς πόρτες οἱ ἄγγελοι, πού περιπολοῦν τή γῆ καί τούς ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ φύλαξη τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, λέγοντας· «ἀνοῖξτε τίς πύλες σας, ἄρχοντες, καί σεῖς πύλες αἰώνιες διαπλατωθεῖτε καί θά εἰσέλθει ὁ βασιλιάς τῆς δόξας» ( Ψαλμ. 23, 7). Καί ἐπειδή σέ ὁτιδήποτε εἰσέλθει αὐτός πού περιέχει τό πᾶν φέρνει τόν ἑαυτό του στά μέτρα ἐκείνου πού τόν δέχεται (γιατί δέ γίνεται μόνο ἄνθρωπος εἰσερχόμενος στούς ἀνθρώπους, ἀλλά κατ᾿ ἀκολουθίαν καί στούς ἀγγέλους ὅταν βρεθεῖ κατεβάζει τόν ἑαυτό του στή φύση ἐκείνων), γι᾿ αὐτό ἔχουν ἀνάγκη οἱ φύλακες τῶν πυλῶν ἀπό ἐκεῖνον πού θά τούς δείξει «ποιός εἶναι αὐτός ὁ βασιλιάς τῆς δόξας» (Ψαλμ. 23, 8). Γι᾿ αὐτό ὑποδεικνύουν σ᾿ αὐτούς τόν κραταιό καί ἰσχυρό δημιουργό καί ἀκαταγώνιστο στόν πόλεμο, πού πρόκειται νά συγκρουστεῖ μέ ἐκεῖνον πού αἰχμαλώτισε τήν ἀνθρώπινη φύση (Ρωμ. 7, 23. Ἑβρ. 2, 14) καί νά ἐξουδετερώσει αὐτόν πού ἔχει τή δύναμη τοῦ θανάτου (Α´ Κορ. 15, 26), ὥστε, ἀφοῦ ἀφανιστεῖ ὁ ἔσχατος ἐχθρός, νά ἀνακληθοῦν οἱ ἄνθρωποι στήν ἐλευθερία καί τήν εἰρήνη. Πάλι λέει τούς ἴδιους λόγους (γιατί ὁλοκληρώθηκε πιά τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί πραγματοποιήθηκε ἡ νίκη κατά τῶν ἐχθρῶν καί ὑψώθηκε τό ἐναντίον τους τρόπαιο, ὁ σταυρός, καί πάλι «ἀνέβηκε ψηλά αὐτός πού αἰχμαλώτισε πολλούς αἰχμαλώτους, αὐτός πού ἔδωσε τή ζωή καί τή βασιλεία, αὐτά τά ἀγαθά δῶρα στούς ἀνθρώπους» (Ψαλμ. 67, 19), καί πρέπει ν᾿ ἀνοίξουν πάλι γι᾿ αὐτόν οἱ ὑψηλές πύλες. Παίρνουν μέρος στήν προπομπή οἱ δικοί μας φύλακες καί διατάζουν νά τοῦ ἀνοιχτοῦν οἱ ὑψηλές πύλες, γιά νά δοξαστεῖ πάλι σ᾿ αὐτές. Τούς εἶναι ὅμως ἄγνωστος αὐτός πού φόρεσε τή βρώμικη στολή τῆς δικῆς μας ζωῆς, πού οἱ λεκέδες τῶν ρουχῶν του εἶναι ἀπό τό ληνό τῶν ἀνθρώπινων κακῶν (Βλ. Ἡσ. 63, 2). Γι᾿ αὐτό ἀπευθύνουν σ᾿ ἐκείνους πού συνιστοῦν τήν προπομπή αὐτή τήν ἐρώτηση· «ποιός εἶναι αὐτός ὁ βασιλιάς τῆς δόξας; » (Ψαλμ. 23, 10). 



Δέ δίνεται ὅμως ἀκόμα ἡ ἀπάντηση, 

«ὁ κραταιός καί ἰσχυρός στόν πόλεμο» (Ψαλμ. 23, 8. 23, 10), 

ἀλλά «ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων», πού ἔχει τήν ἐξουσία τοῦ παντός, 

πού ἕνωσε στό πρόσωπό του τά πάντα (Ἐφ. 1, 10), 

αὐτός πού εἶναι ὁ πρῶτος ἀπό ὅλα (Κολ. 1, 18), 

πού ἀποκατέστησε τά πάντα στήν πρώτη τους μορφή (Πράξ. 3, 21), 

«Αὐτός εἶναι ὁ Βασιλιάς τῆς δόξας» (Ψαλμ. 23, 10). 

Βλέπετε πόσο γλυκύτερη μᾶς κάνει ὁ Δαβίδ τήν ἑορτή, 

ἀναμιγνύοντας τή χάρη τῶν ψαλμῶν του στή χαρά τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἄς μιμηθοῦμε λοιπόν κι ἐμεῖς τόν προφήτη, 

σ᾿ ἐκεῖνα πού εἶναι δυνατό νά ἐπιτύχομε τή μίμησή του, 

στήν ἀγάπη πρός τό Θεό, στήν πραότητα τῆς ζωῆς, 

στή μακροθυμία σ᾿ ὅποιους μᾶς μισοῦν, 

γιά νά γίνει ἡ διδασκαλία τοῦ προφήτη χειραγωγία πρός τήν κατά Θεόν πολιτεία 

στό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. 

Ἀμήν!




Άγιος Γρηγόριος Νύσσης


Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΝΕΑΝΙΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ



ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ



Ὁ ΝΕανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος δημιουργήθηκε τήν ἄνοιξη τοῦ 2007, 

ἀπό τήν καλοπροαίρετη πρωτοβουλία μερικῶν νέων 

καί μέ τήν ὑποστήριξη καί τήν ἀρωγή τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Νεότητας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος.

Οὐσιαστικά ἀποτελεῖ τήν συνέχεια τῆς ἱστορικῆς «Ἑνώσεως Νέων» 1933 – 2007, 

ἡ ὁποία σέ παλαιότερες, δύσκολες ἐποχές γιά τήν Ἐκκλησία μας, 

συντέλεσε σημαντικό ρόλο στούς ἀγῶνες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων 

γιά τήν ἀνόθευτη τήρηση τῶν πατρίων παραδόσεων.

Σήμερα 70 καί πλέον ἔτη μετά, 

ὁ Νεανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος, δημιουργεῖται γιά νά ἀνασυντάξει τίς δυνάμεις τῶν Γνήσιων Ὀρθόδοξων Νέων 

πρός τή στήριξη καί ἐνίσχυση τοῦ πολυσχιδοῦς ἔργου τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γενικότερα ὁ ΝΕ.Ο.Σύνδεσμος θέλει νά ἀποτελέσει αὐτό τό ζωτικό χῶρο ἔκφρασης τῶν ἀπόψεών μας, 

στήριξης τῶν πρωτοβουλιῶν μας καί ὑλοποίησης ἰδεῶν καί δράσεών μας, 

σέ θέματα πού μᾶς ἀφοροῦν καί σχετίζονται πάντα μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καί Παράδοση.

Ὁ Νεανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος, εἶναι ἕνας συμμετοχικός θεσμός, 

πού ὀργανώνεται καὶ ἀναπτύσσεται, δημιουργώντας ἕνα δίκτυο Συνδέσμων τῆς Νεότητας σέ ὅλες τίς ἐνορίες τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνά τήν Ἑλλάδα. 

Δέν εἶναι προσωποκεντρικός οὔτε ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη σωματεῖο, 

ἀλλά εἶναι ἕνας Ἐκκλησιοκεντρικός θεσμός, πού ἐλέγχεται ἅμεσα ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, 

τόν παραδεδομένο ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους ἀνώτατο θεσμό διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας. 

Πιό συγκεκριμένα τή γενική ἐποπτεία τοῦ Συνδέσμου ἔχει ἡ ἀρμόδια Συνοδική Ἐπιτροπή γιά τήν Νεότητα 

ἡ ὁποία σήμερα ἀπαρτίζεται ἀπό τους:

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀττικῆς & Βοιωτίας κ. Χρυσόστομο.

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Φώτιο.

Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμη.​


Ἐπεξήγηση τοῦ ἐμβλήματος



• Ὁ Τίμιος Σταυρός ἀπεικονίζεται ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως ἐμφανίστηκε θαυματουργικά 

τή νύχτα τῆς 13ης πρός 14ης Σεπτεμβρίου 1925 στό ἐξοχικό μοναστηράκι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στήν πλαγιά τοῦ Ὑμηττοῦ, 

ὅπου τελοῦνταν ἱερά ἀγρυπνία τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατά τό πάτριο ἑορτολόγιο. 

Αὐτός ὁ Τίμιος Σταυρός ὑποδηλώνει τήν ταυτότητά μας. 

Ὅ,τι δηλαδή εἴμαστε ἡ Νεολαία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, 

τόν ἱερό ἀγώνα τῶν ὁποίων ἐπευλόγησε ὁ Θεός μέ τό συγκλονιστικό αὐτό θαῦμα, 

τό ὁποῖο ἔγραψαν καί οἱ ἐφημερίδες

• Στό κέντρο, ἡ στέγη τῆς Ἐκκλησίας, 

στηρίζεται ἀπό τά ἀρχικά του συνδέσμου (ΝΕΟΣ) πού ὑποδηλώνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία στηρίζεται στή νεολαία πού εἶναι οὐσιαστικά το μέλλον της.
• Καί δεξιά, τό κυπαρίσσι, 

εἶναι τό ἀγέρωχο καί ἀειθαλές αὐτό δέντρο πού ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς νιότης.


Για τον νέο Ιστότοπο της Νεολαίας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών πατήστε ΕΔΩ.


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΚΑΤΑΠΕΜΨΟΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΟΥ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΦ΄ΗΜΑΣ



Κάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι. Η λειτουργία προχώρησε και έφθασε η στιγμή του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων. «Τα σά εκ των Σών», έσκυψε βαθιά βαθιά και διάβασε την ευχή, «έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν». Ανορθώθηκε και είπε «και ποίησον τον μεν άρτον τούτον», «τω δε εν τω ποτηρίω τούτο μεταβαλλών» και τα λοιπά, αμήν, αμήν, αμήν, για να μην λέμε όλες τις λέξεις ... Και μια φοβερή άστραπή ήλθε απ' το πουθενά, απ' τον ουρανό ... δεν ξέρει. Απ' την κόχη του Αγίου Βήματος ... δεν ξέρει. Απ' τον τρούλο του ναού; .. τον Παντοκράτορα, τον Κύριο.. δεν ξέρει, δεν κατάλαβε. Εκείνο που είδε και ένοιωσε είναι ότι η αστραπή ήλθε και κτύπησε πάνω στην Αγία Τράπεζα, χράπ.. και την χώρισε στα δύο, χωρίς να αγγίξει τα Τίμια Δώρα. Και κείνος έμεινε βουβός και άφωνος. Γεμάτος έκπληξη και δέος και φόβο, ιερό φόβο, και τότε τα πάντα περιελούσθησαν από τον ανέσπερον, τον άδυτον ήλιον της Τρισηλίου Θεότητος. Πρωτόγνωρα αισθήματα τον κατέλαβαν, δεν μπορούσε ο καημένος να μου τα περιγράψει. Ήτο εκστατικός για αρκετά λεπτά και άφωνος και ακίνητος. Τι είδους ουράνια αστραπή ήταν αυτή; Και τι ήθελε να δηλώσει, τι να σφραγίσει, τι να επιβεβαιώσει; Και τότε αυθόρμητα, παρά τη βουβαμάρα του, φώναξε από μέσα του, από μέσα του, όμως, από μέσα του βγήκε η δυνατή κραυγή χωρίς να ακουστεί προς τα έξω. «Κύριε είσαι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου». «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν», ξανάλεγε και ξανάλεγε ο ιεροψάλτης αλλά, που να συνέλθει ο ευλογημένος εκείνος παππούλης. Τελικά ο μπάρμπα Γιώργος ο ψάλτης μπήκε στο ιερό να δει τι γίνεται. Και με το «έ παπά», που του είπε, «τι θα γίνει με σένα, ακόμα να συνέλθεις», «τι έπαθες, είσαι καλά;» όλα επανήλθαν στη φυσικότητά τους. Με τις φωνές του ψάλτου συνήλθε ο ιερεύς, σηκώθηκε, πήρε το θυμιατό μόνος του, έβαλε θυμίαμα και, τρεμάμενος, είπε «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου, Υπερευλογημένης» και τα λοιπά. Μετά απ' αυτό το συνταρακτικό γεγονός για λίγον καιρό, πριν απ' τον καθαγιασμόν των Τιμίων Δώρων, αν δεν είχε κάποιο παιδάκι μέσ' στο Άγιον Βήμα, έβγαινε στην Ωραία Πύλη και φώναζε «Ε, μπάρμπα Γιώργο, έλα δω, έλα μεσ' στο Ιερό, κάτσε εδώ στην Αγία Τράπεζα, δίπλα και γονάτισε». «Μπάρμπα Νίκο, μπάρμπα Κώστα, μπάρμπα Γιάννη...», τους φώναζε λοιπόν έναν έναν. Του είχε δημιουργηθεί, τρόπον τινά, όπως το διεπίστωσε και ο ίδιος, ένας ιερό φόβος, μη τυχόν ξανασυμβούν τα ίδια φοβερά πράγματα τα οποία, ως άνθρωπος χωμάτινος και αμαρτωλός, δεν μπορούσε πλέον να αντέξει!



π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟΝ




«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς. 

Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί του, λέγοντες· 

Διδάσκαλε, ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ὥστε νά γεννηθῇ τυφλός;» 

1.«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς». 

Ἐπειδή εἶναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος καί φροντίζει διά τήν σωτηρίαν μας 

καί θέλων νά κλείσῃ τά στόματα τῶν ἀχαρίστων, 

δέν παραλείπει νά κάνῃ ἀπό ἐκεῖνα πού ἔπρεπε νά κάνῃ 

καί ἄν ἀκόμη κανείς δέν τόν ἐπρόσεχεν. 

Αὐτό λοιπόν γνωρίζων καλά καί ὁ προφήτης ἔλεγεν· 

«Διά νά δικαιωθῇς μέ τούς λόγους σου καί νά νικήσῃς μέ τήν κρίσιν σου» (Ψαλμ. 50,6). 

Διά τοῦτο λοιπόν καί ἐδῶ, 

ἐπειδή δέν ἐδέχθησαν τό ὑψηλόν νόημα τῶν λόγων του, 

ἀλλά τόν ὠνόμασαν καί δαιμονισμένον καί ἐπεχείρουν καί νά τόν φονεύσουν, 

ἀφοῦ ἐξῆλθεν ἀπό τόν ναόν, θεραπεύει τόν τυφλόν, 

καί καταπραύνων τήν ὀργήν των μέ τήν ἀπουσίαν του 

καί μέ τήν πραγματοποίησιν τοῦ θαύματος 

μαλακώνων τήν σκληρότητα καί τήν ἀσπλαχνίαν των καί κάμνων πιστευτούς τούς λόγους του· 

καί τό θαῦμα πού κάμνει δέν εἶναι τυχαῖον, 

ἀλλά τότε συνέβη διά πρώτην φοράν. 

Καθ̉ ὅσον λέγει· 

«Ποτέ πρίν δέν ἠκούσθη, ὅτι ἤνοιξε κάποιος τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ ἐκ γενετῆς» (Ἰω. 9,32)· 

διότι ἴσως κάποιος νά ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ, 

ἐκ γενετῆς ὅμως ὄχι ἀκόμη. 



Καί τό ὅτι ἐξελθών ἀπό τόν ναόν, ἦλθεν ἐπίτηδες νά κάνῃ τό θαῦμα γίνεται φανερόν ἀπό τό ἑξῆς· αὐτός δηλαδή εἶδε τόν τυφλόν, καί δέν προσῆλθε πρός αὐτόν ὁ τυφλός, καί μέ τόσην προσοχήν τόν εἶδεν, ὥστε καί εἰς τούς μαθητάς νά κάνῃ ἐντύπωσιν. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ λοιπόν ἔσπευσαν νά τόν ἐρωτήσουν· διότι, βλέποντες αὐτόν νά τόν βλέπῃ μέ τόσην προσοχήν, ἐζητοῦσαν νά μάθουν, λέγοντες· «Ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του;». Ἐσφαλμένη ἡ ἐρώτησις· διότι πῶς ἦτο δυνατόν ν̉ ἁμαρτήσῃ πρίν γεννηθῇ; πῶς δέ, ἄν ἡμάρτησαν οἱ γονεῖς του, ἦτο δυνατόν αὐτός νά τιμωρηθῇ; Διατί λοιπόν ἔκαμαν αὐτήν τήν ἐρώτησιν; Πρίν ἀπό αὐτό τό θαῦμα, θεραπεύων τόν παράλυτον, ἔλεγεν· «Νά ἔγινες ὑγιής· μή ἁμαρτάνῃς εἰς τό ἑξῆς» (Ἰω. 5,14). Αὐτοί λοιπόν ἀντιληφθέντες ὅτι ἐκεῖνος ἔγινε παράλυτος ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του, τοῦ λέγουν· «Ἔστω, ἐκεῖνος ἔγινεν παράλυτος ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτημάτων του, δι̉ αὐτόν ὅμως τί θά ἠμποροῦσες νά εἰπῇς; αὐτός ἥμαρτεν; Ἀλλά δέν ἠμπορεῖς νά τό εἰπῆς, διότι εἶναι τυφλός ἐκ γενετῆς. Μήπως ὅμως ἥμαρτον οἱ γονεῖς του; Ἀλλ̉ οὔτε αὐτό, διότι τό παιδί δέν τιμωρεῖται διά τάς ἀδικίας τοῦ πατρός του». Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν, βλέποντες κάποιο παιδί νά εὑρίσκεται εἰς ἀθλίαν κατάστασιν, λέγομεν, «Τί θά ἠμποροῦσε κανείς νά εἰπῇ δι̉ αὐτό; τί ἔκαμε τό παιδί»; χωρίς νά ἐρωτῶμεν, ἀλλά ἐκφράζομεν ἀπορίαν, ἔτσι λοιπόν καί οἱ μαθηταί, δέν τό ἔλεγον αὐτό τόσο ὑπό μορφήν ἐρωτήσεως ἀλλά ἀπορίας. Τί ἀπαντᾶ λοιπόν ὁ Χριστός; «Οὔτε αὐτός ἥμαρτεν, οὔτε οἱ γονεῖς του». Αὐτό δέ δέν τό λέγει ἀπαλλάσσων αὐτούς ἀπό τάς ἁμαρτίας (Διότι δέν εἶπεν ἁπλῶς, «Οὔτε αὐτός ἥμαρτεν, οὔτε οἱ γονεῖς του», ἀλλά ἐπρόσθεσεν, «Διά νά γεννηθῇ τυφλός»), ἀλλά γιά νά δοξασθῇ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ· ἡμάρτησε βέβαια καί αὐτός καί οἱ γονεῖς του, ἀλλά δέν προέρχεται, λέγει, ἀπό αὐτήν τήν αἰτίαν ἡ τύφλωσις. Αὐτά δέ τά ἔλεγεν ὄχι γιά νά δείξῃ αὐτό, ὅτι δηλαδή αὐτός μέν δέν ἐτυφλώθη δι̉ αὐτήν τήν αἰτίαν, ἐνῶ ὡρισμένοι ἄλλοι ἐτυφλώθησαν ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν αἰτιῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τῶν γονέων των· καθ̉ ὅσον δέν εἶναι δυνατόν ν̉ ἁμαρτάνῃ ἄλλος καί νά τιμωρῆται ἄλλος. 

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

19 ΜΑΙΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ



Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΤΟ ΜΕΓΑ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ

 

 

Να δούμε ακόμα που θα φτάξουμε! 

Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, 

δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε 

ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. 

Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα. 

Γινήκαμε ένα τρελλό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μια βουκέντρα, 

κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι. 

Η ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με τη διαστρεμμένη γνώμη μας, 

γίνηκε τυραννία και μας κάνει ό,τι θέλει. 

Μεταμορφώθη­κε σε μια μάγισσα Κίρκη, και μας μεταμόρφωσε κι εμάς σε χοί­ρους, 

και γρούζουμε ευτυχισμένοι, 

τσαλαβουτώντας μέσα στις κο­πριές και στις σάπιες ακαθαρσίες. 

Καταντήσαμε ακόμα να τρώμε τις δικές μας τις ακαθαρσίες 

και τα εμπυασμένα κρέατά μας. 

Πο­τέ ο άνθρωπος δεν είχε φτάξει ούτε στη μισή αναισθησία και σιχαμένη παραμόρφωση, 

απ’ όσο έφταξε σήμερα. 

Και με τα λόγια και με την πράξη καλλιεργούμε αυτό το κα­ταραμένο χωράφι 

που ανοίξαμε μέσα μας 

και που φυτρώνει βρωμόχορτα και βρωμομανιτάρια.


Μη νομίσει κανένας πως με τα λό­για δεν έρχεται η διαστροφή της ψυχής! Ίσια – ίσια, με τα λό­για βρωμίζεται κανένας περισσότερο απ’ όσο βρωμίζεται κι από την ίδια τη βρώμικη πράξη. Οι μανάδες μας κάνανε τα συζυγικά χρέη τους, ακολουθώντας με φυσικόν τρόπο τον δρόμο που πρέπει να α­κολουθήσει ο άνθρωπος σε τούτον τον κόσμο, για να γεννηθούν κι άλ­λοι, καινούριοι άνθρωποι. Ωστόσο, ποτέ δεν έβγαινε από το στό­μα τους άπρεπος λόγος, λόγος αδιάντροπος. Και δεν γινότανε αυ­τό από υποκρισία, αλλά από το αίσθημα της φρονιμάδας και της σεμνότητας. Η μητέρα της Παναγίας, του Προδρόμου και των αγίων, που ήτανε αγιασμένες από την κούνια, πώς ήτανε δυνατό να ξεστομίσουνε ποτέ αισχρολογίες; Αυτή είναι, ω σημερινοί αδιάντροποι κι αδιάντροπες, η εμορφιά κι η υψηλή μεγαλοπρέπεια της ψυχής, που τη χάσατε, αλλοίμονο! και γινήκατε σαν και κείνα τα αναίσθητα σκυλιά που γλείφουνε τον πισινό τους μπροστά στον κόσμο. Λοιπόν, επί τόσες χιλιάδες χρόνια δεν μπορέσανε οι άνθρωποι που ζήσανε πριν από εμάς, να ανακαλύψουνε αυτά τα σπουδαία μυστικά που ανακαλύψατε εσείς, δηλαδή να μην ντρέπεσαι να λες αισχρολογίες, μάλιστα να το κάνεις σκοπό της ζωής σου, και να επιδείχνεις, φανερά και χωρίς ντροπή, κάποια πράγματα που ο άνθρωπος τα είχε σφραγισμένα με μια μυστική σφραγίδα, οπού έγραφε απάνω πως «ο άνθρωπος δεν είναι κτήνος». Το να γυρίσει ο άνθρωπος στο κτήνος, είναι το πιο εύκολο πράγμα. Κατρακυλά γλήγορα σ’ αυτό, επειδή κατά κει είναι ο κα­τήφορος, και κατά δω ο ανήφορος. Ο άνθρωπος ανηφόρισε επί χιλιάδες χρόνια για ν’ ανέβει εκεί που βρίσκεται, με αγώνα, με βάσανα, με ιδρώτες. Η αλήθεια είναι πως κάθε τόσο κατρακυλού­σε κατά πίσω, κατά το ζώο, αλλά το κατρακύλισμά του ήτανε προ­σωρινό και περιορισμένο, και γι’ αυτό το κατρακύλισμα έλεγεν ο Δαυίδ: «Ανθρωπος εν τιμή ων ου συνήκεν. Κατελογίσθη τοις κτήνεσι τοις αλόγοις και ωμοιώθη αυτοίς». Σήμερα όμως το κατρακύ­λισμα είναι θανατερό, γιατί δεν κατρακυλίσαμε κατά τον βούρκο επειδή γλιστρήσαμε, κρατώντας το πρόσωπο γυρισμένο προς τ’ α­πάνω, αλλά πήραμε θεληματικά μας τον κατήφορο, και τρέχουμε σαν τρελλοί, για να προφτάξουμε να βουλιάξουμε μέσα στον βόθρο. Η αμαρτία πάντα τραβούσε τον άνθρωπο, αλλά, λίγο ως πο­λύ, αντιστεκότανε ο άνθρωπος στα πονηρά χάδια της, γιατί ο απομέσα άνθρωπος δεν έστρεγε στην αμαρτία, που αφήνει πάντα ένα πικρό κατακάθι στο ποτήρι που κερνιέται. Τώρα όμως η αν­θρωπότητα έπαθε πώρωση και δεν καταλαβαίνει τι κάνει. Χοντροπέτσιασε, σαν τον λεπρό που το πετσί του είναι πεθαμένο, και δεν νοιώθει πια τίποτα. Αφορμή για τέτοιες σκέψεις δίνεται σε όποιον έχει ακόμα μέσα του κάποια ανθρωπιά, κάθε μέρα. Τί λέγω; Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, βλέποντας, ακούγοντας και διαβάζοντας χίλιες δυο φρι­χτές ασκήμιες που γίνουνται στον κόσμο, προπάντων στα λεγόμε­να «εξευγενισμένα έθνη», και που διαφημίζουνται σαν να είναι κά­ποια κατορθώματα πιο μεγάλα από όσα έκανε ο Μεγαλέξαντρος, ο Κολόμπος ή κανένας άλλος στα περασμένα, η κάποια έργα πιο σπουδαία από του Φειδία, του Πραξιτέλη, του Ανθεμίου, και των άλλων που σταθήκανε φημισμένοι τεχνίτες. Σήμερα μου έστειλε κάποιος μια εφημερίδα για να διαβάσω: «Το χορόδραμα του προπατορικού αμαρτήματος μέσα σε μια εκ­κλησία του Λονδίνου». Μ’ όλο που είμαι έτοιμος να ακούσω στον καιρό μας και τις πιο ξωφρενικές ατιμίες και ανοησίες να γίνουνται στ’ όνομα της «Τέχνης», η αλήθεια είναι πως ανατρίχιασα α­πό το καινούριο φρούτο «της πολιτισμένης και ελεύθερης εποχής μας», δηλαδή του «Παγκόσμιου Φρενοκομείου». «Η παράσταση, γράφει η εφημερίδα, εδόθη στην εκκλησία του αγίου Φιλίππου στο Λονδίνο και εσημείωσε επιτυχία». Μπορούν οι βρωμόμυγες να μην τρέξουν στο ψοφήμι; Πώς να μη σημειώσει επιτυχία το χορόδρα­μα, αφού είμαστε όλοι άρρωστοι, υστερικοί, δηλητηριασμένοι από το φαρμάκι που μας ποτίζουνε λίγο – λίγο από πολλά χρόνια; Πρώ­τα – πρώτα έχουμε μεγάλη μανία σήμερα για τα θεάματα, όπως τον καιρό των Ρωμαίων, που φώναζε ο όχλος: «θέλουμε ψωμί και θεάματα!». «Panem et circenses!». Αυτή η μανία ολοένα, και με­γαλώνει, κι έχουμε καταντήσει πλάσματα υστερικά, παλαβά, που σκοτωνόμαστε για να δούμε έναν «αστέρα» του κινηματογράφου και να πάρουμε από αυτόν ένα «αυτόγραφο», δηλαδή ένα παλιόχαρτο που θα πεταχτεί κάποια μέρα στα σκουπίδια. Παρακάτω γράφει η εφημερίδα: «Οι Αγγλοι κριτικοί ήταν ενθουσιασμένοι». Βλέπεις πόσο σοβαρό είναι το πράγμα; Ενθουσιάσθηκε κι η γρηά – Κριτική! Ξύλο που θέλουμε! Αλλά το περισσότερο ξύλο πρέπει να πέσει στη ράχη του α­γίου επισκόπου Ριχάρδου Αγκαρ, που έδωσε την άδεια για το θεάρεστο αυτό έργο, και μάλιστα «έχει διαρρυθμίσει τον χώρο κατάλ­ληλα για να δίδωνται παραστάσεις στην εκκλησία»! Χριστέ μου, πάρε πάλι το κουρμπάτσι και κάνε μελανόν αυτόν τον άξιο υπηρέτη σου, που ρεζίλεψε τη θρησκεία σου όσο κανένας άθεος! Πάντα από τους παπάδες χάλασε η θρησκεία, αλλά τουλάχιστον σε άλλους και­ρούς, είχανε ένα χαλινάρι. Τούτος είναι αδιάντροπος, γιατί είναι σημερινός μαθητής του διαβόλου, που σκέπασε με τα φτερά του την οικουμένη. Και είδες; Πάλι η «Τέχνη» τα σκέπασε: Ο όσιος πατήρ Ρίτσαρντ είπε ότι «το μπαλλέτο είναι πολύ σοβαρό και ότι εξυπηρετεί το πνεύμα της Τέχνης». Με την τέχνη κρύβουμε τις μπομπές μας. Η τέχνη κατάντησε πορνολογία για παραδολογία. Σαν τεχνίτης που είμαι, ντρέπουμαι. Τέτοιον παπά ή επίσκοπο νάχεις να σε διδάχνει, τί ανάγκη έχεις; Σήμερα καταγίνουνται όλοι με το «σεξ». Μα δεν υπάρχει, τέ­λος πάντων, τίποτ’ άλλο απ’ αυτό το «σεξ», απ’ αυτή τη γενετήσια ορμή; Οι γεροί άνθρωποι που ζήσανε σε άλλα χρόνια, εκείνοι οι δράκοι που ήτανε γεμάτοι ζωή, δεν είχανε «σεξ», και έχουμε εμείς τα ψοφήμια, και πρώτες απ’ όλους οι ξανθόψειρες με το κρύο αίμα, που λυσσάξανε στη Σουηδία, στην Αγγλία, και σε όλα τα παγω­μένα μέρη της σφαίρας; Μ’ όλο που κάνουνε τον χαρούμενο οι σκλάβοι της αμαρτίας, στο βάθος είναι δυστυχισμένοι. Ζούνε στον ίσκιο του θανάτου, για­τί: «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος». Για τούτο κι αυτοκτονούν. Αιτία για όλα αυτά είναι η απιστία και το ότι λείπει ο φόβος του Θεού από τον άνθρωπο. Ένας άγιος λέγει: «Φόβου χρεία τη αν­θρωπίνη φύσει», «Η ανθρωπίνη φύση έχει ανάγκη από φόβο». Α­μα λείψει ο φόβος του Θεού, κι η συνείδηση βουβαθεί, ο άνθρωπος κατρακυλά στο χάος. Μπορεί αυτός ο λεγόμενος επίσκοπος Ρίτσαρντ να πιστεύει σε Θεό και να κάνει αυτά που κάνει; Μα, τέλος πάντων, δεν υπάρχει πια τίποτ’ άλλο από το μασκαραλίκι; Συνεργεί σ’ αυτή την κατάσταση κι η ανοησία, η επιπολαι­ότητα, η βλακεία κι η περιωρισμένη αντίληψη, που κάνει τον άν­θρωπο να ζήτα να θραφεί με σκουπίδια και με κοπριές, κι ας φαίνουνται απ’ έξω κάποιοι απ’ αυτούς τους ανήθικους πως είναι σπου­δαίοι στο μυαλό και στην επιστήμη. Υπάρχει κάποια άλλη εξυ­πνάδα μέσα στον άνθρωπο, που τον κάνει να είναι σε όλα σοβαρός. Αυτοί οι εκφυλισμοί λένε πως έχουνε μέσα τους κάποιο «κενό», και πως θέλουνε να το γεμίσουνε. Και απ’ αυτούς έμαθε κι όλος ο κόσμος, κάποιοι ανθρωπάκοι σαρακοστιανοί, κάποια δεσποινάρια, και λένε όλοι τους, σαν παπαγάλοι, πως έχουνε «κενό» μέσα τους, «άγχος» και τα τέτοια. Τί «κενό» έχεις, βρε, που από την πνευματι­κή τεμπελιά κατάντησες ένας μπούφος; Τόσοι και τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι, με φαρδειά ψυχή, άνθρωποι που λάμψανε απάνω σε τού­τη τη γη και τιμήσανε το ανθρώπινο γένος, βρήκανε τόσα ευγενι­κά και μεγάλα πράγματα για να ξεδιψάσουνε την απομέσα δί­ψα τους και να χορτάσουνε την απομέσα πείνα τους, κι εσύ, δεν βρίσκεις τίποτ’ άλλο για να βάλεις μέσα σου, παρά τη βρώμα; Κύτταξε την πλάση που είναι γύρω σου, και χόρτασε από εμορφιά κι από μεγαλείο. Και πάλι μέσα σου μπορείς να βρεις τό­σους κρυμμένους θησαυρούς, μα δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις τον Χριστό που λέγει: «η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Η βασιλεία του Θεού είναι η υπέρτατη ευδαιμονία, που νοιώθει η ψυχή, κι αναβρύζει μέσα μας αυτό το δροσερό αθάνατο νερό.


 

Αλ­λά ο διάβολος μας τυφλώνει 

και δεν βλέπουμε τίποτα από τα ω­ραία της δημιουργίας 

κι από τους μυστικούς θησαυρούς που βρίσκουνται μέσα στον άνθρωπο, 

αλλά μας κάνει χοίρους, που χώνουνε τη μουτσούνα τους στη λάσπη και στις ακαθαρσίες 

για να ευχαριστηθούνε. 

Η ηθική μας φαίνεται πια μια ψευτιά, μια πρόληψη, 

ένα μπόδιο για «να απολαύσουμε τη ζωή». 

Μα η ηθική είναι κείνη που σηκώνει τον άνθρωπο απάνω από το κτήνος 

και τον ντύνει με μιαν άφθαρτη στολή, κεντημένη με κάθε ευγένεια, 

με κάθε υψηλό και σοβαρό αίσθημα και πλουμισμένη 

με τα αθάνατα διαμάντια που λέγουνται φρονιμάδα, 

σεμνότητα, γενναιότητα της καρδίας, 

ευαι­σθησία κι ευγένεια της ψυχής 

και με όσα κάνουνε τον άνθρωπο, από ένα σιχαμερό και εξευτελισμένο ζώο, 

ένα πλάσμα πολύ σπου­δαίο και θαυμαστό. 

Για τούτο λέει ο Δαυίδ στον Θεό: 

«Τί είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος και τον θυμάσαι, 

τί είναι αυτό το πλάσμα και φροντίζεις γι’ αυτό; 

Τον έπλασες λίγο πιο κάτω από τους Αγγέ­λους, 

τον στεφάνωσες με δόξα και με τιμή, 

και τον έβαλες εξουσια­στή απάνω στα έργα των χεριών σου». 

«Ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ’ Αγγέλους, 

δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν, 

και κατέστησας αυτόν επί τα έργα των χειρών Σου».



Φώτης Κόντογλου


ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΠΤΩΣΕΩΝ



Έφριξαν Άδου πυλωροί ακούοντες τα όσα είπεν εις την προσφώνησίν του 

ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κατά την υποδοχήν του αιρεσιάρχου Αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας κ. Γουέλμπυ! 

Παραθέτομεν την ομιλίαν μεταφρασμένην από την αγγλικήν, 

όπως ανηρτήθη εις την επίσημον ιστοσελίδα ενημερώσεως του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων την 3ην Μαΐου 2017: 

«Σας καλωσορίζουμε, 

αγαπητέ Αρχιεπίσκοπε Ιουστίνε και κ. Welby, 

πίσω στην Ιερή Πόλη της Ιερουσαλήμ και στους Αγίους Τόπους 

κατ’ αυτό το χαρούμενο Πάσχα με τα θριαμβευτικά λόγια του Πασχαλινού τροπαρίου 

που ψέλνουμε σε όλη αυτή τη περίοδο: 

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, Θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος.

Φέτος, η γιορτή του Πάσχα έχει ιδιαίτερη σημασία για όλους μας, 

καθώς εορτάζουμε την εορτή των εορτών 

την ίδια ημερομηνία 

επιδεικνύουμε στον κόσμο την κοινή μας πίστη 

στον σταυρωμένο και αναστημένο Κύριο Ιησού Χριστό.



Πράγματι η φυσική μας παρουσία εδώ στους τόπους της σταύρωσης και της ταφής, που αναγγέλλουν μαζί την ανάσταση, είναι μία ισχυρή μαρτυρία του Φωτός της σωτηρίας που λάμπει από τον Ιερό Τάφο, το οποίο δόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω της Εκκλησίας. Το προσκύνημά σας στους Αγίους Τόπους και, φυσικά, στην Εκκλησία της Ιερουσαλήμ, αυτή τη στιγμή, είναι μία ορατή έκφραση της επιθυμίας σας να είστε ένα με την τοπική Εκκλησία. Όπως είπατε και εσείς στη δική σας πασχαλινή εγκύκλιο, «ενωνόμαστε σε ένα οικουμενισμό δράσης, για να φέρουμε την μεταμορφωτική, διακονική αγάπη του Χριστού στον κόσμο». Το καθήκον μας δεν είναι απλώς μία διακήρυξη, αλλά και να θέσουμε αυτή την διακήρυξη σε πρακτική εργασία για λογαριασμό των φτωχών, εκείνων που είναι θύματα του πολέμου, της βίας και των διώξεων, και όλων όσοι βρίσκονται σε οποιαδήποτε ανάγκη. Το προσκύνημά σας κάνει δύο σημαντικά πράγματα σαφή: Πρώτον, η παρουσία σας ανάμεσα σε εμάς επιβεβαιώνει και στηρίζει την μαρτυρία μας εδώ στην Ιερουσαλήμ και στους Αγίους Τόπους. Και δεύτερον, το προσκύνημά σας καταδεικνύει την αληθινή επιβεβαίωση και ενθάρρυνση για τις εντόπιες χριστιανικές κοινότητες στη Μέση Ανατολή, καθώς και τους άλλους αθώους λαούς στην περιοχή μας, οι οποίοι, ακόμα και την στιγμή που συγκεντρωνόμαστε σ’ αυτό το ιερό μέρος, υποφέρουν από τις διώξεις, τα αποτελέσματα της βίας και την μετανάστευση σε μία κλίμακα που είναι πρωτοφανής στην πρόσφατη ιστορία. Η παρουσία σας αποτελεί επιβεβαίωση της ακεραιότητας της χριστιανικής κοινότητας στο πολυπολιτισμικό, πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό τοπίο μας. Καθώς συγκεντρωνόμαστε σήμερα σε αυτή τη συνάντηση της Αγγλικανικής Κοινότητας με την Μητέρα Εκκλησία της Ιερουσαλήμ, το Ορθόδοξο Πατριαρχείο, επιβεβαιώνουμε τη μακρά αμοιβαία δέσμευσή μας στους ιστορικούς δεσμούς μας και στον ουσιαστικό μας θεολογικό διάλογο. Εντούτοις, στους Αγίους Τόπους ο διάλογος αυτός δεν αφορά απλώς θεολογικές αρχές: στη χριστιανική μας ζωή, λατρεία και συνεργασία, επιδεικνύουμε την ενότητά μας και την κοινή ομολογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ως λυτρωτή της ανθρωπότητας και της ανάστασής του ως τη νίκη της ζωής πάνω από το θάνατο, του φωτός πάνω στο σκοτάδι, της ολότητας έναντι της κατατμήσεως. Όπως λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ένα τυπικό αλλά πλούσιο σε λογοπαίγνια, η ανάσταση –αυτό που στα αγγλικά δηλώνεται ως resurrection- σημαίνει ανάπλαση – η οποία είναι αναδημιουργία και ανακαίνιση – που σημαίνει ανανέωση. Σημαίνει επίσης αναζώωση – η οποία είναι προσ­φορά νέας ζωής. Όλες αυτές οι έννοιες συνδέονται βαθιά με την ανάσταση. Σε αυτή την ομολογία είμαστε ήδη ενωμένοι. Η αποστολή μας ως Χριστιανών και Εκκλησιών είναι ακριβώς να διακηρύξουμε στον κόσμο ότι το σκοτάδι, ακόμα και το σκοτάδι της σημερινής εποχής, δεν έχει καμία δύναμη πάνω στο Φως της ανάστασης και στην ελπίδα ότι αυτό το Φως φέρνει δημιουργία. Αυτή την ελπίδα ακούμε στα λόγια της Επιστολής προς τους Κολοσσαείς, όταν ο Άγιος Παύλος λέει ότι «και ενδυσάμενοι τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3,10). Από αυτό το μέρος που συγκεντρωθήκαμε σήμερα το πρωί, στέλνουμε το κοινό μας μήνυμα στους χριστιανούς αδελφούς και τις αδελφές μας που ζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή, καθώς και στους χριστιανούς σε άλλα μέρη του κόσμου και σε όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης, ανεξαρτήτως πίστεως, οι οποίοι υποφέρουν από απελπισία, φόβο, σύγχυση, θλίψη, εξορία από τις πατρίδες τους και από τις συνέπειες της βίας στα χέρια άλλων ανθρώπων. Διότι με την ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού από τους νεκρούς ο Θεός ενήργησε αποφασιστικά, για να αποκαταστήσει όλη την ανθρωπότητα και τη δημιουργία που «συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν» (Ρωμ 8,22) στο αρχικό μας αιώνιο πεπρωμένο. 



Μας δίνει μεγάλη χαρά να σας καλωσορίσουμε, 

αγαπητέ Αρχιεπίσκοπε Ιουστίνε και κ. Welby, 

στην Εκκλησία του Παν­αγίου Τάφου 

μετά την προσ­φατη ανακαίνιση και εκ νέου αφιέρωση του Ιερού Ναϊδρίου του Ιερού Τάφου, 

το επίκεντρο της πασχαλινής μας αφοσίωσης. 

Προς τιμήν του προσκυνήματός σας, 

θέλουμε να σας δωρίσουμε αυτήν την εικόνα της Θεοτόκου, 

προσευχόμενοι στον αναστημένο Κύριο, 

ώστε να μπορεί να σας ενδυναμώσει στην αρχιεπισκοπική σας διακονία!...

Και προσευχόμαστε... 

ότι ο αναστάς Κύριος θα ευλογήσει την αποστολή σας 

στην αγαπημένη μας Αγία Γη»!...


Εκ του ''Ορθοδόξου Τύπου,'' της Πέμπτης 18 Μαίου 2017 ν.η., αριθμός φύλλου 2164. 
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΚΕΛΕΥΣΜΑΤΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ



Στις 12 Μαίου, σύσσωμες οι θρησκευτικές κοινότητες της Αλβανίας 

''πρωταγωνίστησαν'' από κοινού σε μια θεατρική, οικουμενιστική παράσταση 

περίσσιας και γαλαντόμικης  ''αγάπης και ευαισθησίας'' 

σχετικά με την πολιτική κατάσταση της χώρας. 

Εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση, 

για να δείξουν ακριβώς, 

πως ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η 

ομογενοποίηση πασών των θρησκειών  

είναι εδώ 

και περιμένει να υποδεχθεί το μεγάλο ποίμνιο 

των πλανεμένων και αποίμαντων προβάτων 

για να συγκεραστούν στον ετοιμαζόμενο, νεοποχικό

''αρχιποιμένα'' τους.


  

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ: κοινή δήλωση των θρησκευτικών κοινοτήτων σχετικά με την πολιτική κατάσταση της χώρας. ''Εμείς, η θρησκευτική κοινότητα της Αλβανίας, -Μουσουλμανική Κοινότητα, Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, η Καθολική Εκκλησία και η Ευαγγελική Αδελφότητα- σύμφωνα με τη φύση της αποστολής μας, αισθανόμαστε μια μεγάλη πνευματική και ηθική ευθύνη έναντι των πιστών των κοινοτήτων μας και για το σύνολο της αλβανικής κοινωνίας. Μέσα από αυτή την κοινή έκκληση, λαμβάνοντας ένα σύνθημα από την πρόσφατη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα, κάνουμε έκκληση προς την πολιτική τάξη και όλους εκείνους που έχουν θεσμικές ευθύνες για το καλό της χώρας, όπως έχουμε κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν''. Έτσι αρχίζει το έγγραφο που μόλις κυκλοφόρησε από τις θρησκευτικές κοινότητες που βρίσκονται στην Αλβανία, για την πολιτική κατάσταση. ''Δεν είναι καθήκον μας να βρούμε ή να παρέχουμε συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα της χώρας: αυτό είναι το καθήκον της πολιτικής, που έχει λάβει ακριβώς μια δημοκρατική εντολή από το λαό.'' ''Από την πλευρά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για τα πολλά καλά πράγματα που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν, καθώς και με τη σοβαρότητα που εργάζονται ακούραστα και συχνά μυστικά, για το δίκαιο και το καλό της κοινωνίας.'' ''Την ίδια στιγμή κάποιοι διακατέχονται από έλλειψη προθυμίας για διάλογο για την επίλυση των εθνικών προβλημάτων και πάνω απ' όλα στο ζήτημα των εκλογών, που είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη δημοκρατία μας. Η βίαιη και περιφρονητική ρητορική που συχνά μεταδίδεται από εκείνους που κατέχουν σημαντικές δημόσιες θέσεις μέσω των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα προκαλεί σημαντική ζημιά στον πληθυσμό και το μέλλον της χώρας''.


Γ. Δ.