ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ



Συχνὰ χρησιμοποιοῦμε καὶ ἀκοῦμε, ὅπως καὶ ἀπόψε, τὴν λέξι Ρωμηοσύνη, ἡ ὁποία ἔχει ἕνα μεγάλο καὶ βαρὺ σημασιολογικὸ εὖρος, καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ αὐτὸ ἐν συντομίᾳ, διότι ἔτσι θὰ συνειδητοποιήσουμε βαθύτερα τὴν σοβαρότητα τῆς Διακονίας μας, παρὰ τὶς ὁποιεσδήποτε ἀδυναμίες μας. Ὁ Ἑλληνισμός, ὑπὸ τὴν Ἐθνικὴ καὶ Πολιτισμική του ἔννοια, τὸ Ὀρθόδοξο Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ἡ Ἑλληνικὴ Φυλή, ἡ Ὁποία ἔχει διατηρήσει τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσι κατὰ τὴν περίοδο μάλιστα τῆς ἐξελληνισμένης Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Τουρκοκρατίας, μὲ κέντρο τὴν Κωνσταντινούπολι· αὐτὸς ὁ Ἑλληνισμός, αὐτὸ τὸ Ἔθνος, καλεῖται Ρωμηοσύνη. Ἀλλὰ καὶ βαθύτερα: 



ἡ Ρωμηοσύνη περιέχει τήν ἑλληνική ψυχή, τό φρόνημα καί τά ἰδανικά τοῦ Ρωμαίϊκου· 

τίς ἰδιότητες καί τό ἦθος, τά ὁποῖα διεμόρφωσε ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοσι καί ἡ Ἱστορία τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ: 

τό φιλότιμο, τήν λεβεντιά, τό μεράκι, τήν παλληκαριά κ.ἄ. Ἑλληνισμός, λοιπόν, Ὀρθοδοξία, Ρωμαίϊκο καί Ρωμηοσύνη· ὅλα αὐτά ἀλληλοπεριχωρούμενα, τά θεῖα καί ἀνθρώπινα, μία διαχρονική πρότασις αὐθεντικῆς Ζωῆς, εἶναι αὐτά, τά ὁποῖα διακονοῦμε, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ· 

εἶναι αὐτά, τά ὁποῖα προσφέρουμε στόν συνάνθρωπό μας καί ἰδίως στά παιδιά μας. 

Ἡ πολυεπίπεδος καί πολύμορφος κρίσις, ἡ ὁποία πλήττει σήμερα τόν ἀνήσυχο πολίτη ἑνός παγκοσμιοποιημένου κοινωνικοῦ περιβάλλοντος, ὑπογραμμίζει τό διπλό χρέος μας: 

α. νά παραμείνουμε σταθερά προσκολλημένοι στήν Παράδοσι τῆς Ρωμηοσύνης μας καί νά ἐμβαθύνουμε εἰς Αὐτήν, ὥστε νά ἔχουμε ζῶσα σχέσι μαζί Της· 


β. νὰ προσέξουμε ἰδιαιτέρως τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς Παραδόσεως αὐτῆς: τὴν Ἀγάπη ἐν Χριστῷ, ἡ ὁποία εἶναι εἰρηνοποιός, εἶναι γεφυροποιός. Ὅλοι ἔχουμε διαπιστώσει, ὅτι στὸ γενναῖο ἄθλημα τῆς συνεργασίας γιὰ ἕναν ἱερὸ σκοπό, παντοῦ καὶ συνεχῶς ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς ρήξεως, τῆς διαφωνίας, τῆς ἀντιπαλότητος, τῆς ἐντάσεως καὶ ταραχῆς... Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἀναδεικνύεται ἡ θυσιαστικὴ προσπάθεια νὰ διατηρήσουμε τὶς γέφυρες ἐπικοινωνίας, νὰ λειτουργήσουμε ὡς εἰρηνοποιοί, νὰ συμβιβάσουμε τὰ ἀντιμαχόμενα μέρη, ὥστε ἑνωμένοι διὰ τῆς ἐν Χριστῷ Ἀγάπης, νὰ εἴμεθα ἐν συνεχείᾳ πειστικοὶ στὸ εὐρύτερο περιβάλλον μας, καὶ νὰ λειτουργοῦμε ὡς γέφυρες γνωριμίας αὐτοῦ μὲ τὸν Χριστό μας. Ἀγαπητοὶ Συνδιάκονοι καὶ Συνεργάτες· Ἐμεῖς, ὅσοι ἔχουμε ἐνταχθῆ ἐθελούσια στὴν Διακονία μας, στὸ Ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἔχουμε ἕνα ἐξαιρετικὸ προνόμιο, διότι ἡ ἀγάπη μας, ὅπως βεβαίως καὶ κάθε Χριστιανοῦ, δοκιμάζεται στὴν συνεργασία μας, στὴν κα- θημερινότητα, δὲν παραμένει ψιλὴ θεωρία, ἀλλὰ ἀσκεῖται σταθερὰ σὲ πρακτικὸ ἐπίπεδο. Οἱ Συνδιακονοῦντες καὶ Συνεργάτες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας ἀνακαλύπτουν ἐμπειρικὰ τὴν Ἀγάπη, ὄχι ὡς ἕνα σύνηθες αἴσθημα ἀνθρωπιᾶς, εὐαισθησίας καὶ συναισθηματισμοῦ, ἀλλ᾿ ὡς ἕνα θεῖο Χάρισμα ἀπὸ τὴν μετοχή μας στὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 


Ὁ γνήσιος Χριστιανός δέν χαρακτηρίζεται τόσο ἀπό τίς καλωσύνες καί τά κατορθώματά του, 

διότι αὐτά δέν ἀποτελοῦν τόν σκοπό του· 

ὅσο ἀπό τήν βαθειά καρδιακή πραγματικότητα, ὅτι ὅλα μετέχουν στήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἐκφράζουν τήν Ἀγάπη αὐτήν· 

τότε, ὁ Χριστιανός αὐτός δίνει πρωτίστως αὐτό πού εἶναι καί κατόπιν –ἂν χρειασθῆ– δίνει αὐτό πού ἔχει· 

δημιουργεῖ δηλαδή γέφυρα, 

γιά νά περάση τό εἶναι τῆς ἀγαπώσης καρδίας του στό εἶναι τοῦ ἄλλου καί ἔτσι νά πραγματοποιηθῆ ἡ συναδέλφωσις καί νά ἐπικρατήση ἡ εἰρήνη στίς καρδιές. 



Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές, Συνδιάκονοι, Συνεργάτες καὶ Συνοδοιπόροι· Κλείνω μὲ τὴν παράκλησι αὐτή: ἂς συνεχίσουμε τὴν θυσιαστικὴ προσφορά μας· ἂς ἐπιτρέψουμε στὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἔχη ὡς Συνεργοὺς στὴν καλλιέργεια τοῦ Ἀγροῦ Του· ἂς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοιά Του· ἂς μὴ λησμονοῦμε νὰ θέτουμε τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη μας στὴν Ἀρχὴ καὶ στὸ Τέλος κάθε προσπαθείας μας· ἂς ἐμβαθύνουμε στὴν πολύτιμη Κληρονομιὰ τῆς Ρωμηοσύνης μας· ἂς γινώμεθα κάθε στιγμὴ Γεφυροποιοί, ἀγαπῶντες καὶ εἰρηνεύοντες ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους· πρὸς δόξαν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τῆς Ἐγγυητρίας καὶ Πανυμνήτου Θεοτόκου. Ἀμήν! Σᾶς εὐχαριστῶ! 

† ὁ Ὠ. κ` Φ. Κ. 


+ Τῷ δὲ Θεῷ δόξα καὶ εὐχαριστία! 



Εκ του ορθοδόξου περιοδικού ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ'', 
που εκδίδει η Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής, αριθμός τεύχους 10, Μάρτιος - Μάιος 2017, σελ. 3-4. 
Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού,  
η οποία εξεφωνήθη στην Εκδήλωση Ευγνωμοσύνης 
επί τη λήξει της Περιόδου Ι΄ (2016-2017) Ποιμαντικών, Κατηχητικών, Κοινωνικών καί Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων 
της Ιεράς Μητροπόλεως Ωρωπού καί Φυλής, την  Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, 15/28.5.2017, Φυλή Αττικῆς. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΝΟΙΞΟΝ ΜΟΙ ΠΥΛΑΣ ΖΩΟΔΟΤΑ



Φεύγοντας από το εξομολογητήριο, με ψυχές καθαρές, χρειάζεται να προσέξουμε ιδιαίτερα. Πολλοί λέμε πως μετά την εξομολόγηση αισθανόμαστε «ξαλαφρωμένοι». Όμως η εξομολόγηση δεν είναι ένα ναρκωτικό. Ίσα-ίσα θα πρέπει να φεύγουμε με βαθύτερη συνείδηση της αμαρτωλότητάς μας, με συνεχή προβληματισμό, αλλά και με δυνατή αίσθηση της άπειρης αγάπης του Θεού, που, παρ’ όλη την κατάντια μας, μας δέχεται. Ο αγώνας μας θα πρέπει να γίνει εντονώτερος. Να διορθώσουμε τα λάθη μας. Να μην ξαναγυρίσουμε στα ίδια αμαρτήματα. Να εργαζόμαστε με επιμέλεια τις εντολές του Θεού. Ο αγώνας αυτός οπωσδήποτε δεν είναι εύκολος. Είναι επίπονος και οδυνηρός. Δυστυχώς όλοι μας δεν έχουμε τη διάθεση να επιδιώξουμε με υπομονή και επιμέλεια την θεραπεία των παθών μας. 



Θέλουμε άμεσα αποτελέσματα ∙ όλα να γίνουν εδώ και τώρα. 

Είμαστε άνθρωποι των «κουμπιών», του αυτοματισμού και ζητάμε όλα να αλλάξουν αμέσως. 

Πάμε στον πνευματικό και νομίζουμε πως αυτός έχει κάποιο μαγικό ραβδί που θα βοηθήσει αυτόματα. 

Όμως μια αμαρτωλή και παθολογική κατάσταση, που τη χτίζουμε ολόκληρες δεκαετίες, δεν αλλάζει σε μια στιγμή. 

Ο ιερέας είναι γιατρός ψυχών, όχι μάγος και αγύρτης. 

Και η θεραπεία μας δεν μπορεί να γίνει μέσα σε λίγα λεπτά , με κάποια μαγική και άρα ψεύτικη ενέργεια∙ αλλά με τη δική μας γνήσια μετάνοια, με τον δικό μας αγώνα, με υπομονή και επιμέλεια, κάτω από τη χάρη του Θεού. 

Με το να εξομολογηθούμε δύο, τρεις φορές δεν σημαίνει ότι ζήσαμε την μετάνοια στην πληρότητά της. 


Η μετάνοια είναι ένας ατέλειωτος δρόμος, μια διαρκής κατάσταση που δεν σταματάει ποτέ. Δεν υπάρχει τέλος στη μετάνοια, γιατί τούτο θα σήμαινε τέλεια ομοίωση με τον Χριστό. Στο Γεροντικό, μέσα από ένα θαυμάσιο περιστατικό, βλέπουμε πώς ζούσαν οι άγιοι τη μετάνοια: 


«Έλεγαν για τον Αββά Σισώη, ότι, όταν έμελλε να τελευτήση και κάθονταν οι πατέρες γύρω του, έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο. 

Και τους λέγει: 

“Να ο Αββάς Αντώνιος ήλθε”. 

Και μετά από λίγο λέγει: “Να η χορεία των προφητών ήλθε”.

Και πάλι το πρόσωπό του περίσσια έλαμψε και είπε: 

“Να, η χορεία των αποστόλων ήλθε”. 

Και έλαμψε πάλι το πρόσωπό του πιο πολύ. Και ιδού, ήταν σαν να μιλούσε με κάποιους. 

Και τον ρώτησαν οι γέροντες, λέγοντας: “Με ποιόν μιλάς πάτερ;”. 

Και εκείνος είπε: “Να οι Αγγελοι ήλθαν να με πάρουν και παρακαλώ να με αφήσουν για να μετανοήσω λίγο ακόμη”. 

Και του λέγουν οι γέροντες: “Δεν έχεις ανάγκη να μετανοήσης, πάτερ”. 

Και τους είπε ο γέρων: 

“Σας βεβαιώνω, ότι δεν βλέπω να έχω κάμει αρχή”. 


Και πληροφορήθηκαν όλοι ότι είναι τέλειος. Και πάλι, ξαφνικά, έγινε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο. Και φοβήθηκαν όλοι. Και τους λέγει: “Βλέπετε, ο Κύριος ήλθε και λέγει: Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου”. Και ευθύς παρέδωσε το πνεύμα. Και έγινε σαν αστραπή. Και γέμισε όλο το κελλί από ευωδία». Σ’ αυτήν την ατέλειωτη πορεία πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ξανακυλήσουμε στην αμαρτία. Ας μην απελπιστούμε. Το ιατρείο της μετανοίας είναι πάντα ανοικτό. «Το να πέσει κανείς είναι ανθρώπινο. Το να μείνει κανείς στην πτώση , δεν είναι ανθρώπινο, αλλά σατανικό», λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας. Διαβάζουμε πάλι στο Γεροντικό: «Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη, λέγοντας: “Τι να κάμω, Αββά, οπού έπεσα;” . Του λέγει ο γέρων: “Να σηκωθής πάλι. Λέγει ο αδελφός: “Σηκώθηκα και πάλι έπεσα”. Και λέγει ο γέρων: “Να σηκωθής πάλι και πάλι”. Λέγει τότε ο αδελφός: “Έως πότε;”. Λέγει ο γέρων: “Έως ότου σε βρη ο θάνατος, είτε στο καλό είτε στην πτώση. Σε όποια κατάσταση βρίσκεται ο άνθρωπος, σ ́ αυτή και φεύγει”». Ο Θεός πάντα μας περιμένει. Δεν μας απαρνιέται ποτέ. 



«Ρωτήθηκε ὁ Ἀββάς Μιώς ἀπό κάποιον στρατιωτικό, ἂν ὁ Θεός δέχεται μετάνοια. 

Κι ἀκεῖνος, ἀφοῦ τόν κατήχησε μέ πολλά λόγια, τόν ρωτᾶ: 

“Πές μου, ἀγαπητέ. Ἂν σοῦ σχισθεῖ ἡ χλαμύδα, τήν πετᾶς”; 

Λέγει: “Ὄχι, ἀλλά τήν ράβω καί τήν ξαναχρησιμοποιῶ”. 

Τοῦ λέγει τότε ὁ γέρων: 

 ''Ἂν λοιπόν σύ τό ροῦχο το λυπᾶσαι, ὁ Θεός τό πλάσμα του δέν θά το λυπηθεῖ;''


Εκ του βιβλίου ''Επιστροφή Μετάνοια και εξομολόγηση. Επιστροφή στο Θεό και στην Εκκλησία του'', 
του Μητροπολίτη Αργολίδας Νεκταρίου Αντωνοπούλου, 2013. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ...



…Τη θυμάμαι ν’ ανάβει το κερί και το θυμιατό, να βράζει στάρι και να ξεφλουδίζει ρόδια κι αμύγδαλα. Έπειτα ετοίμαζε το πιάτο και το ακουμπούσε κεντρικά στο τραπέζι.
«Είναι για τις ψυχές», μας έλεγε.
Τίποτε το μακάβριο σ’ όλα αυτά, αλλά αόριστη μια γλύκα που έδενε με τον δριμύ αέρα της πιο ανυπόμονης άνοιξης και μ’ έναν ήλιο - βασιλιά που βασίλευε χωρίς να πάψει ούτε στιγμή να βασιλεύει.
Ποιες ήταν οι ψυχές; Πού ήταν; Δεν ξέραμε. Απλώς τη χαζεύαμε που θυμιάτιζε τις κρεμασμένες φωτογραφίες στο σαλόνι. Είχαμε, βλέπεις, έτσι την ευκαιρία να τρυπώνουμε σ’ αυτό το διαρκώς κλειστό και κρύο δωμάτιο που το λειτουργούσαμε μόνο στις γιορτές. 

Εξ’ ου και το μεταφορικό του όνομα «Σιβηρία».
Έπειτα, σαν να γαλήνευε, καθόταν να μπαλώσει ένα ρούχο ή να σιδερώσει, ενώ το πρόσωπό της χαραζόταν από μια ακτίδα του ήλιου. Ο φεγγίτης ήταν ακριβώς από πάνω της. Κι εμείς χαζεύαμε τις άπειρες σκόνες που χόρευαν και στροβιλίζονταν μέσα στο πεδίο του φωτός.
Να ’ταν αυτές οι ψυχές; Και να ’ρχονταν έτσι πρόθυμα σαν αστραφτερά τίποτε, απλώς για να της στεφανώσουν το κεφάλι; Ο πατέρας της, η μητέρα της, τ’ αδέλφια της, οι φίλοι της που δεν ζούσαν, αλλά που υπήρχαν στην καθημερινή της ομιλία σαν παραμύθι, σαν παρηγορία. 

Αβίαστα, λες και τους μιλούσε. 

Σαν να ήταν μόλις χθες η αναχώρησή τους…



Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''Προσκυνητής''. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ



Σε άκρως οικογενειακή ατμόσφαιρα και όπως αρμόζει στην σπουδαιότητα της Ακολουθίας, τελέσθηκε την Κυριακή της Τυρινής, το απόγευμα ο πρώτος κατανυκτικός Εσπερινός, ο της Συγχωρήσεως, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Αχαρνών. Στην Ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, κ. Χρυσόστομος με τη συμμετοχή κληρικών της Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Αττικής & Βοιωτίας Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, προέτρεψε όλους να εισέλθουν φέτος «ουσιαστικά» στο στάδιο της νηστείας. Πρώτο βήμα για τον αγώνα μας αυτό, είναι να αποβάλουμε τα έργα του σκότους και να ενδυθούμε τα έργα του φωτός. Να συγχωρήσουμε όσους μας έχουν λυπήσει και αντιστοίχως να ζητήσουμε και εμείς συγχώρηση. Η καθαρή και ήσυχη συνείδηση είναι το σημείο ενάρξεως του αγώνα για το φωτισμό· η προσευχή, η ελεημοσύνη και η συγχωρητικότητα είναι τα όπλα για τους επερχόμενους πειρασμούς. Η αγάπη και η συγχώρηση είναι βασικά γνωρίσματα του αληθινού Χριστιανού. Ο Επίσκοπός μας, στο πλαίσιο της ομιλίας του, αφηγήθηκε μία πραγματική ιστορία, εξαιρετικά παραδειγματική, που άγγιξε τις ψυχές όλων μας. 



Η ιστορία αφορούσε δύο καρδιακούς φίλους, καλούς Χριστιανούς, που στην πορεία της ζωής τους -ο ένας ως Ιερωμένος και ο άλλος ως λαϊκός- πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις, χωρίστηκαν, αποστράφηκαν, ζήλεψαν, συκοφάντησαν και μίσησαν ό ένας τον άλλο. 

Όταν ο κληρικός κλήθηκε να μαρτυρήσει για την αγάπη του Κυρίου δια του απαγχονισμού, ο παλιός του φίλος -λαϊκός- έτρεξε να δώσει και να πάρει συγχώρεση, πριν εκείνος παραδώσει την ψυχή του. 

Αν αυτό συνέβαινε ο κληρικός θα αποτελούσε πιθανόν έναν από τους εκλεκτούς μάρτυρες του Θεού, ενώ ο λαϊκός θα ζούσε χριστιανικά με την ικανοποίηση και τη χαρά της συγχώρεσης. 

Αντί αυτού, ο ανυποχώρητος λόγω ζήλιας κληρικός, αρνήθηκε τη συγχώρεση στο συνάνθρωπο, έχασε τη Χάρη του Θεού και κατόπιν αρνήθηκε τον ίδιο τον Κύριο. 

Στον άκουσμα της προδοσίας του Χριστού, ο έχων επίγνωση λαϊκός, παραδέχτηκε και βροντοφώναξε την Ορθόδοξη πίστη του, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο μαρτύριο και να λάβει το πολυπόθητο στέφανο. 



Αυτή, είπε ο Επίσκοπός μας, είναι η δύναμη και η αξία της συγχωρητικότητας και ολοκλήρωσε την ομιλία του με την ευχή άπαντες να έλθουμε εις εαυτόν, να επιτρέψουμε το φως του Κυρίου να φωτίσει τη ψυχή μας, ιδιαιτέρως σε αυτή την περίοδο της Αγίας και μεγάλης Σαρακοστής με στόχο την πνευματική μας αφύπνιση. Τέλος, ο Σεβασμιώτατος διάβασε την Συγχωρητική Ευχή και όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, έδωσαν τον ασπασμό της συγγνώμης.



Εκ της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Αττικής και Βοιωτίας 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 


Εις τους αίνους της Κυριακής της Τυρινής ψάλλουμε το Ιδιόμελο: 

Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, 

ἀναζωσάμενοι τόν καλόν τῆς Νηστείας ἀγῶνα, 

οἱ γάρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καί ἀναλαβόντες τήν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, 

τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τήν Πίστιν, 

καί ὡς θώρακα τήν προσευχήν, καί περικεφαλαίαν τήν ἐλεημοσύνην, ἀντί μαχαίρας τήν νηστείαν, 

ἥτις ἐκτέμνει ἀπό καρδίας πᾶσαν κακίαν. 

Ὁ ποιῶν ταῦτα, τόν ἀληθινόν κομίζεται στέφανον, 

παρά τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως. 



Είναι πολλοί οι πνευματικοί και οι γεροντάδες, οι οποίοι συμβουλεύουν τα πνευματικά τους παιδιά να μην ανησυχούν για την κατάσταση στην Εκκλησία μετά την σύνοδο της Κρήτης. Είναι πολλοί αυτοί που νανουρίζουν τον πιστό λαό ώστε να κοιμάται τον «βαθύ ύπνο» απέναντι στα «πεπραγμένα» και κακώς «θεσμοθετημένα» της συνόδου του Κολυμπαρίου. Είναι πολλοί οι πνευματικοί πατέρες που δεν δέχονται ούτε λέξη πάνω στο φλέγον θέμα του θεσμοθετημένου πλέον οικουμενισμού, αλλά συνιστούν μόνο προσευχή με την δικαιολογία, ότι αυτά είναι μόνο για τους Ιεράρχες !!! Μάλιστα «ιδιόμορφη γερόντισσα», απ’ αυτές που ούτε καλόγριες είναι, ούτε σε μοναστήρι κανονικό μένουν… συμβούλευσε πριν λίγες μέρες, πνευματική μου θυγατέρα με τα εξής λόγια: «Αχ αδελφούλα μου Ιωάννα, μη… μην ασχολείσαι με αυτά… θα χάσεις την ψυχούλα σου… Εσύ μόνο προσευχή!!». Ας έλθουμε λοιπόν στο παραπάνω τροπάριο. Εισερχόμενοι στο στάδιο των αρετών αυτοί που θέλουν να είναι «νόμιμοι αθλητές» ποια όπλα προτρέπει ο υμνωδός να χρησιμοποιήσουν; Ναι… αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα…. Ναι… αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού…Πως όμως θα αντιπαρατεθούν στις επιβουλές του εχθρού; Βέβαια.. φορώντας ως θώρακα την προσευχή.. Βέβαια.. φορώντας ως περικεφαλαία την ελεημοσύνη.. Βέβαια..έχοντας στο χέρι ως «μάχαιραν».. την νηστεία..


Αλλά καλά μου παιδιά στον πόλεμο αυτόν τον πνευματικό.. μετράει πρώτα-πρώτα το κάστρο, πάνω στο οποίο θα πατάμε. 

Το κάστρο πάνω στο οποίο θα οχυρωθούμε. 

Και ποιο είναι αυτό το κάστρο; 

Ο υμνωδός προτρέπει… «ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τήν Πίστιν». 

Κάστρο και τείχος άρρηκτο λοιπόν η Πίστη μας. Ποια Πίστη όμως; 

Οποιαδήποτε πίστη, ή μόνο η αληθινή, έτσι όπως παραδίδεται από τους Άγιους Πατέρες της Εκκλησίας μας; 

Δυστυχώς η σύνοδος της Κρήτης δεν μπορεί να θεωρηθεί ακόλουθη των Οικουμενικών Συνόδων. 

Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι ανέτρεψε τα θέσμια και τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων. 

Όσοι λοιπόν εισέλθουμε στο στάδιο των αρετών ας κάνουμε έλεγχο. 

Το κάστρο πάνω στο οποίο μας τοποθετούν οι «σύγχρονοι» νεο-πατέρες της Εκκλησίας, είναι το «άρρηκτο τείχος της Ορθοδοξίας»; 

Είναι το «άρρηκτο τείχος της Ορθοδοξίας», όταν το τείχος αυτό δομείται από όλες τις μετα-πατερικές αθλιότητες; 


Και εκείνοι βέβαια έχουν δικαίωμα μέσα στο σκοτάδι του οικουμενιστικού τους παροξυσμού να λένε ότι θέλουν. Εμείς όμως δεν πρέπει να ελέγξουμε πάνω σε τι είδους τείχος θα πατάμε για να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις του εχθρού; Καλά μου παιδιά την Κυριακή που έρχεται, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, θα φωνάξουμε μαζί με τους Άγιους Πατέρες της εβδόμης οικουμενικής συνόδου: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, Αύτη η πίστις των Πατέρων, Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε». 

Ας ρωτήσουμε αυτούς που μετείχαν και αυτούς που υπέγραψαν τα κείμενα της Κρήτης. 

Είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη όταν ονόμασαν τους βλάσφημους και αιρετικούς παπικούς, Εκκλησία; 

Είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη όταν ονόμασαν Εκκλησία αυτούς που δεν προσκυνούν την «Άχραντον εικόνα του Κυρίου»; 

Και στο κάτω-κάτω της γραφής είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη, όταν δέχονται εν ώρα Θείας Λειτουργίας τους «αιρετικούς παπικούς και προτεστάντες» να παρίστανται θρασύτατα ενώπιον των Αγίων Μυστηρίων; 

Η απάντηση είναι ένα γιγαντιαίο όχι. 

Αυτοί λοιπόν οι μετα-πατέρες και μεταπατερικοί… οι ακολουθούντες ως τυφλοί την πομπή του φρικτού οικουμενισμού… ας κοιτάξουν να μετανοήσουν… 

Και βέβαια είναι σαφές ότι δεν μπορούν να γίνονται κριτές των Ορθοδόξως φρονούντων έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού, αγωνιστών πατέρων.
Καλό αγώνα.


Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''Ακτίνες''. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Η φωτογραφία ανήκει στην σελίδα του f.b. ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου''.

 π. Φώτιος Βεζύνιας


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''




Εκδόθηκε το νέο τεύχος του ορθοδόξου περιοδικού ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'', 

αριθμός φύλλου 4, Δεκέμβριος του 2017, 

που εκδίδει ο κ. Ιωάννης Ν. Παπαρρήγας και το ομώνυμο ιστολόγιό του στην ηλεκτρονική διεύθυνση ΕΔΩ.


Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ




Ομιλία του θεοφιλιστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος για την νηστεία της 

Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, 

που εκφωνήθηκε στο καθολικό της Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην 

Φυλή Αττικής, 

την  Κυριακή της Τυροφάγου 5 (18) Φεβρουαρίου 2018 π. η.


Ω, ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!



Μᾶς ἀφηγεῖται σήμερα ἕνας Ἱερέας τοῦ Βελιγραδίου τὸ ἀσυνήθιστο γεγονὸς μὲ μία ἐκδιδόμενη γυναίκα στοὺς δρόμους τοῦ Βελιγραδίου. Μία μέρα λίγο πρὶν βραδιάσει βάδιζε στοὺς δρόμους γιὰ τὴν «δουλειά» της. Καθὼς περνοῦσε δίπλα σ᾿ ἕναν κῆπο βλέπει ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἑτοιμάζεται νὰ ἀπαγχονιστεῖ. Ἔδεσε τὸ σχοινὶ στὸ κλαδὶ τοῦ δέντρου καὶ μὲ μιᾶς τὸ ἔβαλε γύρω ἀπὸ τὸν λαιμό του. Ἡ γυναίκα σβέλτα πήδησε πάνω ἀπὸ τὴν περίφραξη, τράβηξε τὸ μικρό της μαχαίρι ἀπὸ τὴν τσέπη κι ἔκοψε τὸ σχοινί, ὁπότε ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε στὸ χῶμα λιπόθυμος. Τοῦ ἔκανε μαλάξεις ὥσπου συνῆλθε. 


Τότε τῆς εἶπε ὁ αὐτόχειρας: «Γιατί τό ᾿κανες; 

Ἐγώ δέν μπορῶ νά ζήσω, δέν ἔχω στόν ἥλιο μοῖρα. 

Ἐξαιτίας τῆς φτώχιας μου, ἤθελα νά τελειώσω μ’ αὐτή τή μίζερη ζωή». 

Ἡ γυναίκα ἔβγαλε ὅσα χρήματα εἶχε μαζί της καί τοῦ τά ἔδωσε, ὑποσχόμενη ὅτι θά τόν βοηθᾶ κι ἄλλο ὥσπου νά βρεῖ δουλειά. 

Καί συνέχισε ἡ γυναίκα τήν δική της ἄπρεπη «δουλειά» καί μέρος ἀπό τά κέρδη της ἀπ᾿ αὐτή τήν «δουλειά», πήγαινε σ᾿ ἐκεῖνον τόν φτωχό καί τοῦ ἔδινε γιά νά συντηρηθεῖ. 


Ὅμως μετὰ ἀπὸ ἕξι ἑβδομάδες ἡ γυναίκα ἔπεσε στὸ κρεβάτι βαριὰ ἄρρωστη. Τῆς κάλεσαν τὸν Ἱερέα. Στὴν παρουσία τοῦ Ἱερέα ἐκείνη, ἤδη ἑτοιμοθάνατη, ἄρχισε νὰ λέει: «Ὦ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, γιατί ἤρθατε σ ᾿ ἐμένα;... Μὰ δὲν ξέρετε, πόσο βρώμικη καὶ ἁμαρτωλὴ γυναίκα εἶμαι ἐγώ;...». Λίγο μετὰ πάλι φώναξε: «Ὦ Κύριε Χριστέ, μὰ κι Ἐσὺ ἦρθες σ᾿ ἐμένα τὴν ἁμαρτωλή;... Γιὰ ποιό λόγο τὸ ἀξιώθηκα αὐτό;... Μὰ μόνο μὲ τὸ ὅτι ἔσωσα ἐκεῖνον τὸν φτωχὸ ἀπ᾿ τὸν θάνατο; Ἀλοίμονο σ᾿ ἐμένα τὴν ἀνάξια!... Ὤ, πόσο εἶναι μεγάλο τὸ Ἔλεος τοῦ Θεοῦ!...». Λέγοντας αὐτὸ ἄφησε τὴν ψυχή της, καὶ τὸ πρόσωπό της ἔλαμψε σὰ νὰ φωτιζόταν μὲ κερί. Νά, τὶ σημαίνει νὰ σώσεις τὴν ψυχὴ ἑνὸς ἀνθρώπου. Νά, πὼς μία πράξη ἐλέους πρὸς τὸν πλησίον σκεπάζει πολλὲς ἁμαρτίες! 


Εκ του περιοδικού της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
''ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ'', 
αριθμός 10, Ιούνιος 2017.
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐμμανουήλ, σελ. 193- 194, ἐκδόσεις «Χρόες», Δεκέμβριος 2010. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ



Ομιλία του αειμνήστου πνευματικού πατρός ημών 

Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού, 

στον Εσπερινό της Κυριακής της Τυρινής έτει 1998.



Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή 
με προσευχητική κατάνυξη και πλουσίους καρπούς μετανοίας. 

ΤΑ ΝΕΡΑ... ΤΑΡΑΧΤΗΚΑΝ



του Γιώργου Κασκάνη

Μην περιμένεις τα νερά να ηρεμήσουν ξανά. Καμιά φορά αυτό δεν γίνεται ποτέ. Μα κι αν γίνει, τώρα πια ξέρεις πόσο εύκολα αλλάζουν όλα μέσα σε μια στιγμή. Πίστεψες, λοιπόν, πως η ζωή είναι λιμνάζον ύδωρ. Πως εξασφάλισες την ηρεμία μιας στασιμότητας. Και δεν είχες αντιληφθεί πως ένα φθινοπωρινό φύλλο είναι αρκετό να ταράξει τα νερά. Ούτε και πως τα λιμνάζοντα δημιουργούν πάντα έναν βούρκο, βρομιά, δυσωδία. Χρόνια ολόκληρα έζησες με αυτό. Σε βαθμό που τόσο πολύ το συνήθισες, τόσο αναλλοίωτο το θεώρησες. Κι έπεσε άξαφνα ένας βράχος που κανε τα νερά να ταραχτούν, τη λάσπη να ξεχειλίσει, την εικόνα να αλλάξει ολοκληρωτικά. Και τώρα; Μην περιμένεις τα νερά να ηρεμήσουν ξανά. Καμιά φορά αυτό δεν γίνεται ποτέ. Μα κι αν γίνει, τώρα πια ξέρεις πόσο εύκολα αλλάζουν όλα μέσα σε μια στιγμή. Και να μην το είχες ξαναζήσει; Θυμάσαι τότε που μέσα σε λίγες μέρες άλλαξε όλη σου η ζωή; Θυμάσαι που τα όσα έκτιζες για χρόνια γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγες ώρες; Θυμάσαι την αβεβαιότητα που έζησες για μεγάλο χρονικό διάστημα; Είναι πραγματικά περίεργο πώς επανήλθες τόσο εύκολα σε κείνη τη νιρβάνα της αυτοϊκανοποίησης και της στασιμότητας. Κι ούτε διεκδίκησες το δικαίωμα της άποψής σου, της συμμετοχής σου. Αποδέχθηκες ξανά τους «φωστήρες», παρασύρθηκες από τις μεγάλες τους κουβέντες και πίστεψες πως σου είχαν προσφέρει μια νέα σταθερότητα, μια νέα ηρεμία. Επαναπαύτηκες κι εσύ περιμένοντας τα καλύτερα. Κι ούτε που σκέφθηκες ποτέ πως το νόμισμα θα έχει πάντα δύο όψεις. Δεν σου είπε κανείς να υιοθετήσεις τη μια ή την άλλη άποψη. Να ’σαι πιο ενεργός, να αναπτύξεις τη δική σου θεώρηση, να αναζητήσεις τον δικό σου ρόλο. Αυτό είναι που έπρεπε κι αυτό είναι που δεν έκανες. Ακόμα κι όταν όλα γύρω σου άλλαζαν, ακόμα κι όταν δημιουργούνταν συνθήκες μέσα στις οποίες θα μπορούσες να χωρέσεις τον δικό σου προβληματισμό, τις δικές σου ανησυχίες, τις δικές σου προσδοκίες. Έμεινες έρμαιο αυτών που έκαναν το πρόβλημά σου επάγγελμα. Τώρα τα νερά ταράχτηκαν. Βράχηκες ξαφνικά σαν νόμιζες πως ήσουν μακριά, πως δεν κινδύνευες. Κι ίσως είναι χρήσιμο κι αυτό. Έτσι, για να ξυπνήσεις και να αναθεωρήσεις συνολικά τη ζωή σου. Γιατί, τίποτα δεν είναι στάσιμο, τίποτα δεν είναι σταθερό, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Όλα αλλάζουν, όλα κινούνται, όλα αναμορφώνονται. Κι αν κάτι έχει πια σημασία, είναι σε αυτή την αέναη διεργασία της ζωής, να δηλώνεις παρουσία. Όχι με στερεότυπα αλλά με μια συνεχή διάθεση ρεαλιστικής ερμηνείας των όσων σε περιβάλλουν. Και με συμμετοχή. Κάποιοι το έκαναν και μια και δυο και τρεις φορές. Δεν βρήκαν τη δική σου ανταπόκριση κι αφέθηκαν κι αυτοί έρμαια στις ορέξεις των δικών τους «σωτήρων»...


Εκ του ιστολογίου ''ΠΟΛΙΤΗΣ''. 
Σχέδιο του Κων/νου Ξενόπουλου
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Γιώργος Κασκάνης



Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΗΜΩΝ ΔΙ'ΑΓΝΕΙΑΣ ΜΕΝΟΥΣΙ ΜΕΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΣΙ ΤΗΣ ΠΑΡ' ΑΥΤΟΥ ΖΩΗΣ Κ'ΔΟΞΗΣ



Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐάν ποιήσῃ ἄνθρωπος, ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, 

ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Φαίη τις ἄν ο φονευτής, εἰπέ μοι, τίνα δή τρόπον ἐνεργήσει τόν φόνον; ἆρ' οὐ δι' αἵματος; εἰ δέ δή τις ἕλοιτο φιλοψογεῖν ἑτέρους, οὐ διά γλώττης ἐστί τοιοῦτος; εἶτα ποῖον ἔσται τῶν πλημμελημάτων ὃ δρῶτο ἂν, οὐχί διά τοῦ σώματος; ψευδοέπης οὖν ἆρα λοιπόν ὁ πνευματοφόρος ἀναφανεῖταί που; μή γένοιτο· 

λαλεῖ γάρ ἐν Χριστῷ, Χριστός δέ ἐστιν ἡ ἀλήθεια· ἔσται δή οὖν ἀληθής. εἰ τῇδέ πη. τό χρῆμα διασκεπτόμεθα, εἴ τις ἕλοιτο τυχόν σκαιός εἶναι τούς τρόπους, εἰς ἑτέρους που πάντως ἔσται τοιοῦτος καί οὐκ εἰς ἑαυτόν. ἀποκτενεῖ γάρ ὁ φονευτής, οὐχ ἑαυτόν, ἀλλ' ἑτέρους, 

ὑβρίσει δέ καί ὁ λοίδορος οὐχ ἑαυτόν, ἀλλ' ἑτέρους, ἀδικήσει δέ καί ὁ πλεονέκτης οὐχ ἑαυτόν ἀλλ' ἐφ' ἑτέρους, καί ἐφ' ἑκάστῳ τῶν ἐκτόπων τινά τῶν δρωμένων τοιαύτην εὑρήσεις ὁδόν. οὐκοῦν κατά τόνδε τόν τρόπον 



Πᾶν ἁμάρτημα ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει.

ἁλώσεται γάρ ἀδικῶν αὐτό τό ἴδιον σῶμα, καί τίνα τρόπον, ἐρῶ.
τά μέλη τοῦ σώματος ἡμῶν διά μέν τῆς ἁγνείας Χριστοῦ μέλη μεμενηκότα, μεθέξουσι πάντως τῆς παρ' αὐτοῦ ζωῆς τε καί δόξης·
"μετασχηματίσει γάρ τό "σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν σύμμορφον τῷ σώματι τῆς "δόξης αὐτοῦ·"
εἰ δέ δή γένοιτο πόρνης μέλη, πῶς ἂν λάβοι τόν μετασχηματισμόν καί τήν τῆς πρός αὐτόν συμμορφίας λαμπρότητα νοητήν;
ἐγηγερμένων γάρ τῶν ἀπό γῆς σωμάτων κατά τόν τῆς ἀναστάσεως καιρόν
"Ἐκλάμψουσι μέν οἱ "δίκαιοι ὡς ὁ ἥλιος," οἱ δέ ἀσεβεῖς τε καί βέβηλοι καί βεβιωκότες ἐκτόπως, ἐγερθήσονται μέν, οὐ μήν ἔτι καί τήν εὐκλεᾶ διαβιώσονται ζωήν, ἀμέτοχοι δέ μένουσι καί δόξης·
ἀναστήσονται γάρ οὐκ "ἐν κρίσει οὔτε μήν ἐν βουλῇ "δικαίων," ἀλλ' ἐπί ποινῇ καί δίκῃ, κατοιχήσονται γάρ εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον·
πῶς γάρ ἐν δόξῃ τό κολαζόμενον;
προσεπάγει δέ τι καί ἕτερον, οὐκ ἀνικάνως ἔχον ἀναπεῖσαι μισεῖν τήν ἐπάρατον τοῦ σώματος ἡδονήν.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΙΔΟΣ



Τω αυτώ μηνί Γ'. Μνήμη του Δικαίου Συμεών του Θεοδόχου, και Άννης της Προφήτιδος. Η δε Σύναξις αυτών τελείται εν τω Αποστολίω του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, τω όντι εν τω σεβασμίω Ναώ της Υπεραγίας Θεοτόκου, πλησίον της αγιωτάτης μεγάλης Εκκλησίας. Ο μεν Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος έλαβε μακράν και πολυχρόνιον ζωήν εις τον κόσμον τούτον. Επειδή κ΄εχρηματίσθη: ήτοι απεκαλύφθη εις αυτόν από το Πνεύμα το Άγιον, ότι να μην ιδή θάνατον, προ του να θεωρήση με τους οφθαλμούς του τον Δεσπότην Χριστόν. Όθεν όταν ο Κύριος ημών επροσφέρθη εις τον Ναόν τεσσαράκοντα ημερών νήπιον, τότε εδέχθη αυτόν εις τας αγκάλας του. Και πληροφορηθείς από το Πνεύμα το Άγιον τα περί αυτού μέλλοντα, έλαβε το τέλος της ζωής του, κατά τον ανωτέρω χρηματισμόν κ΄την αποκάλυψιν του Αγίου Πνεύματος. Η δε Προφήτισσα Άννα, ήτον θυγάτηρ Φανουήλ, καταγομένη από την φυλήν του Ασήρ, ενός από τους δώδεκα Πατριάρχας τους υιούς Ιακώβ. Αφ΄ου δε συγκατοίκησε με άνδρα χρόνους επτά, κ΄τούτον υστερήθη διά του θανάτου: από τότε επαράμενεν εις τον Ναόν κ΄εκαταγίνετο εις όλη τη ζωή της εις προσευχάς κ΄νηστείας. Όθεν επειδή αδιακόπως ευρίσκετο εις τοιαύτα θεάρεστα έργα, διά τούτο κ΄ηξιώθη η μακαρία να ίδη τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, όταν επροσφέρθη τεσσαράκοντα ημερών νήπιον εις τον Ναόν από την Παναγίαν Μητέρα του και από τον δίκαιον Ιωσήφ. Ανθωμολογείτο δε αύτη: ήτοι ευχαρίστει και ενδοξολόγει τον Θεόν, και επροφήτευσε φανερά τα περί του Χριστού εις όλους εκείνους οπού ευρέθησαν τότε εις τον Ναόν, λέγουσα τοιαύτα λόγια. τούτο το Βρέφος, είναι εκείνος ο αυθέντης, οπού εστερέωσεν τον Ουρανόν κ΄την γην. τούτο το Βρέφος είναι ο Χριστός, περί του οποίου όλοι οι Προφήτες επροκήρυξαν. Ημείς λοιπόν την Μνήμην τούτων των δύο σήμερον εορτάζοντες, κηρύττομεν διά μέσου αυτών την φρικτήν κ΄απόρρητον του Θεού προς ημάς συγκατάβασιν. (όρα περί αυτών εις τον Θησαυτόν του Δαμασκηνού κατά την εορτήν της Υπαπαντής).


Επί τη μνήμη αυτών 

τη 3η (16η) Φεβρουαρίου κατά το πάτριο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο



Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου ''ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ 
υπό του εν μοναχοίς ελαχίστου ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ''
Β΄Τόμος, σελίδες 101 - 102, Βενετία 1819.
Η ζωγραφική ανήκει στον αγιογράφο κ. Κων/νο Ξενόπουλο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...