ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΠΟΓΚΡΟΜ ΔΙΩΞΕΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΕΥΜΕΝΟΥ ΘΡΟΝΟΥ




''Σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, 
το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσανατολίζεται στο να θέσει σε ακοινωνησία 
– προφανώς μονομερώς - ιεράρχες και κληρικούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, 
οι οποίοι με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα βάλλουν τόσο εναντίον 
της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αποφάσεών της, 
όσο και εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, 
αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου γενικώς, 
κι ας διατείνονται ότι τάχα «σέβονται τον θεσμό''.



''Κάποιος κύριος από τον Καναδά δημοσίευσε στο διαδίκτυο κείμενο 
και μεταξύ των άλλων εκφράζει την απορία του, 
πώς ένας θεολόγος – εννοεί την ελαχιστότητά μου – τόλμησε να γράψει για επιτίμια αφορώντα 
σε «αγωνιστές της Ορθοδοξίας». 
Προφανώς δεν κατανοεί τη διαφορά. 
Αυτοί που για εκείνον είναι «αγωνιστές», για μένα – και όχι μόνο – είναι δυσφημιστές! 
Οι Πειραιώτες, Καλαβρύτων, Ζήσηδες, Γκοτσόπουλοι, Χιρς, Κωστόπουλοι 
και οι συν αυτοίς, 
είναι υπεύθυνοι για το ότι δυσφημείται σήμερα η Ορθοδοξία «τοις έθνεσι»''... 


Εκ του αιρετικού Ιστολογίου παποφρόνων και λοιπών προτεσταντικών ''λυμάτων'': 
''Φως Φαναρίου''  ΕΔΩ!



Αιρετικό Ιστολόγιο Οικουμενιστικών φρονημάτων και πειθαρχημένων, διαχρονικών αυλοκολάκων ΕΔΩ διελάλησε με -ελαφρά και ησύχως τη καρδία- πριν λίγες ημέρες, την ''αγαπητική'' σύμπορευσή του και την φρονηματική του συμφωνία με παντός είδους δημοσιεύματα, που ανακοίνωναν Φαναριώτικες μισερές επιβολές ακοινωνησίας, αφορισμούς και λοιπά... ''εν Χριστώ'' επιτίμια σε εαυτούς αντιφρονούντες, πάντα βέβαια στο όνομα της... ''κατά Θεόν Αγάπης'' και της ''ευαγγελικής ομονοίας''! Είχαμε ξαναεπισημάνει ευσχήμως, παραινετικώς και προτρεπτικώς, πως οι Λατινόφρονες Βέκκοι του ''λεγεωναρικού'' Φαναρίου, άμα τη λήξει της Κολυμπαρικής, ιλαροτραγικής Ψευδοσυνόδου, θα ενέτειναν τα αντιοικουμενιστικά προγκρόμ διώξεων, την περιχαράκωση και τον ''δεσποτικό'' δεσμωτισμό των ''αντιφρονούντων'', την προσπάθεια φίμωσης, ελέγχου και λογοκρισίας δια μέσου των εγγενών Μητροπολιτών της αίρεσης.

Και όσο οι ''αντιοικουμενιστικές'' ενστάσεις θα υποχωρούσαν, θα ατονούσαν ή θα έμεναν ανενεργείς, τόσο περισσότερο θα ενεργοποιούντο οι αιρετικοθρεμμένοι μέντορες του Ορθόδοξου Διαμελισμού και της εκλατινισμένης Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης και θα επιτίθεντο, ως συνήθως πάντοτε ρεβανσιστικά, αυταρχικά και βεβαίως εκμαυλιστικά. 


Οι Οικουμενιστές ένοικοι του φραγκευμένου Θρόνου της Κωνσταντινούπολης, μετά και την άκραν του τάφου σιωπή, σχεδόν σύσσωμου του Αγίου Όρους -πλην της Εσφιγμένου- είδαν: 


α. Τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, που ενώ στην προσυνοδική συνδιάσκεψη της Μητρόπολης Πειραιώς -τον Μάρτιο του 2016- απειλούσε με Αποτείχιση, ύστερα να αναδιπλώνεται με περισσή άνεση και ανερμήνευτη ευκολία, ωσάν να μην έγινε τίποτα... 

β. Τον Μητροπολίτη Πειραιώς της καινοτόμου Εκκλησίας κ. Σεραφείμ -που ενώ κατά δήλωση του π. Θεοδώρου Ζήση- και αυτός θα αποτειχιζόταν, προφανώς εκ των υστέρων να το ξανασκέφθηκε... 

γ. Τον θεολόγο του Α.Π.Θ κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, που ενώ είχε υπογράψει προσυνεδριακά στην ίδια συνδιάσκεψη κοινή δήλωση περί Αποτείχισης, μετά ν' ανακαλεί την ίδια του την υπογραφή... 

δ. Τον Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία, που ενώ σε επίπεδο θεωρητικής σπουδής και ιεροκανονικής διερεύνησης του Οικουμενισμού ήταν υπέρ το δέον λαλίστατος και ανυποχώρητος, να μην κάνει ωστόσο χρήση των ιερών κανόνων  για Αποτείχιση... 

ε. Τον εσχάτως αποτειχισθέντα π. Σάββα Λαυριώτη να περιδράμει την ύπαιθρο προς διαποίμανση του παντελώς ανενημέρωτου ποιμνίου, ώσπου ο Μητροπολίτης Αργολίδας κ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος, να του απαγορεύει το ομιλείν... 


Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να εικάσει -αγαθά και εκλογικευμένα σκεπτόμενος- μόνο δύο τινά: 


1. Ή, οι προναφερθέντες ακολουθούν την γνωστή, αιρετικόμορφη, ''αρχικαιρική'' στρατηγική, (που αποδείχθηκε με εκπληκτική ακρίβεια, συνοδοιπορία, συνακολουθία και εντέλει συναυτουργία με τους διαχριστιανικούς Συγκρητιστές) με την οποία επιδιώκουν ακόμη και την καθαίρεσή τους, όταν και αν αυτή επέλθει ποτέ... 

2. Ή, όλες αυτές οι -ανέξοδα και φλύαρα θεωρητικές πάντα- αντιοικουμενιστικές εξάρσεις, τα ατέρμονα και χιλιογραμμένα ψηφίσματα διαμαρτυρίας, ο άκαρπες καταγγελίες και οι υπερφίαλοι δεικτικοί βερμπαλισμοί αποσκοπούν και μόνο στην εσωτερική υπερανάπαυση και τον διακριτικό καθησυχασμό του αποστατημένου και αδιάφορου ποιμνίου! 

Και στην πρώτη όμως, πολύ περισσότερο δε στην δεύτερη εκδοχή, η κατάθεση Ομολογίας επιρρίπτεται εξολοκλήρου στις καλένδες, εφ'όσον αυτή δεν συνοδεύεται από την χρήση των ιερών Κανόνων για Αποτείχιση, καθώς το ανθρωπάρεσκο θεαθήναι και το κοινωνικό φαίνεσθαι προίστανται οιασδήποτε πράξης έμπρακτης Ομολογίας Πίστεως. Και επειδή -συχνά- πολλοί άγευστοι, άοσμοι και προπαντώς κακοί μαθητές της εμπειρικής και βιωματικής Ορθοδοξίας εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, να ομιλούν για την ''μέση και βασιλική οδό'' στην κοινωνία τους με την αίρεση, ας θυμηθούν το αυτονόητο, πως: Αποτείχιση εστί Ομολογία και Κοινωνία εστί Συνομολογία.


Ένας αιώνας εδραίωσης και διακίνησης του δυσώδους και δαιμονόπληκτου Οικουμενισμού 

μέσα στους κόλπους της καινοτόμου Εκκλησίας, 

ως φαίνεται -πλην των Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου 

και ολίγων -μονομερώς- αποτειχισθέντων, δεν δίδαξε κανέναν... 

Η ''Επιφανειακή μέση και βασιλική οδός'' αποδείχθηκε παντελώς τεθλασμένη, 

απροσπέλαστη και τελματώδης και η περίφημη αναμονή μέχρι το ''κοινόν ποτήριον'' 

δημιούργησε στρατιές αλλοιωμένων πνευματικά ''Ορθοδόξων,'' 

που προτεσταντίζουν ''Ευαγγελιστικά'' και καθολικίζουν παπικά. 

Τα εκκλησιαστικά αξιώματα, οι επισκοπικοί θρόνοι, οι δημόσιες σχέσεις, 

οι χαριεντισμένες, παποκαισαρικές αβροφροσύνες, 

αλλά κυρίως αυτή η εκλατινισμένη πια Εκκλησία που έγινε παπόφρονη, ''κεκοσμημένη Εξουσία,'' 

μεταποιήθηκε ''αχρικαιρικώς'' σε ένα θρησκευτκό εντευκτήριο κοινωνικής αλληλεγγύης, 

σε μια Μ.Κ.Ο χρηματοδοτούμενη και διακινούμενη από ''εμπόρους'' και ''βαποράκια'' 

καθολικών, προτεσταντικών και λοιπών ''ναρκωτικών,'' 

που ευδοκιμούν, παράγονται και συσκευάζονται 

εκ του φραγκευμένου Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως. 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩΜΕΝ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΘΑ ΟΔΕΥΕΙ Ο ΑΣΤΗΡ...



Ἄνοιξε ἡ Περίοδος τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων 15η Νοεμβρίου – 24η Δεκεμβρίου



Ἀναμονὴ τοῦ Ἐρχομένου

Ἐντονώτερη Ἐγρήγορσι καὶ Προσευχή... 

Ἀσκητικὴ Προσπάθεια μὲ Εὔσπλαγχνη Διάθεσι... 

Πόθος νὰ οἰκειοποιηθοῦμε τὸν Ἐρχόμενο Κύριό μας... 

Φλογερὴ Πρόσκλησι πρὸς Ἐκεῖνον: «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ!»... 

Προσμονὴ γιὰ τὸ Πανηγύρι τῆς Νίκης τοῦ Φωτός... 

Ἔρχεται ἡ Ἑορτὴ τῆς Ἀνατολῆς Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Φῶς καὶ τὴν Ζωή... 

 «Ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ Ἀστήρ...».



15η Νοεμβρίου 2016 ἐκ. ἡμ., † Ἁγίων Γουρία, Σαμωνᾶ καί Ἀβίβου

Ἐλάχιστος Διάκονος τῶν τοῦ Χριστοῦ Προβάτων, Λεντίῳ Ζωννύμενος 

† ὁ Ὠρωποῦ καί Φυλῆς Κυπριανός


ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



Μοναχική Εὐγένεια


Τά σταφύλια τῆς ἀγάπης



Ἡ Μοναχική Κοινωνία ἔχει καί αὐτή τούς ἰδικούς της κανόνες συμπεριφορᾶς. 

Ἡ εὐγένεια καί ἡ λεπτότητα πρέπει νά τήν χαρακτηρίζουν. 

Εἶναι δέ προϋπόθεσις γιά τήν εὔρυθμο λειτουργία ἑνός Κοινοβίου ἢ μιᾶς Συνοδίας. 

Ὁ Ἀββᾶς Ἠσαΐας μᾶς ἔχει προσφέρει τέτοιους Μοναχικούς Κανόνας, 

πού καταπλήσσουν ὅλους μας. 

Ἀναφέρει λεπτομερῶς, τό πῶς θά κινηθῆς, τί θά πῆς, 

πῶς θά τό πῆς, πῶς θά καθίσης, πῶς θά μιλήσης, 

πῶς θά κοιμηθῆς, ἀκόμα καί πῶς θά πιῆς νερό! 

Ἔχει ἕνα μεγάλο κατάλογο μοναχικῶν τρόπων συμπεριφορᾶς. 



Ὅσο πνευματικώτερος γίνεται ὁ ἄνθρωπος, τόσο ἐκλεπτύνεται καὶ γίνεται εὐγενικὸς καὶ λεπτὸς εἰς τοὺς τρόπους. Ὁ Μοναχὸς ὠφείλει νὰ τηρῆ αὐτοὺς τοὺς κανόνας εὐγενείας. Ὁ Γερο-Θεοφύλακτος ἦταν προσεκτικὸς καὶ εὐγενικὸς Μοναχός. Δὲν τὸν ἄκουσε κανεὶς νὰ ὑψώνη τὴν φωνή του ἢ νὰ τρέχη, νὰ πολυλογῆ ἢ νὰ ἔχη παρρησία μὲ τοὺς συνασκητές του. Πρόδιδε τὴν εὐγένειάν του, διότι ἦταν τρόπος ζωῆς γι᾿ αὐτόν. Ἀπὸ τὸ μικρὸ δεῖγμα εὐγενείας ποὺ θὰ ἀναφέρω, μπορεῖ κανεὶς νὰ βγάλη πολλὰ συμπεράσματα, ποὺ εἶναι χρήσιμα γιὰ ὅλους μας. Ἔχουμε διαβάσει κατὰ καιροὺς ὡραῖες διηγήσεις γιὰ τὸ εὐλογημένο σταφύλι. Τὸ κορυφαῖο περιστατικό, εἶναι μὲ τὸ σταφύλι τῆς ἀγάπης ποὺ ἀναφέρεται στὸ Γεροντικό. Κάποιος προσέφερε ἕνα σταφύλι σ᾿ ἕναν Γέροντα καὶ αὐτὸς ἀπὸ ἀγάπη τὸ ἔδωσε σὲ ἄλλον Μοναχὸ καὶ ὁ ἄλλος στὸν ἄλλο καὶ ἔκανε ὁλόκληρο κύκλο καὶ ἔφθασε στὰ χέρια αὐτοῦ ποὺ πρῶτος τὸ προσέφερε! Θαυμάζουμε τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης τῶν Πατέρων! Στὴν Καλύβη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ὑπῆρχε μιὰ κληματαριὰ μεγάλη, ἡ ὁποία ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν κεντρικὴ εἴσοδο καὶ ἔφθανε μέχρι καὶ τὴν ξύλινη ἁπλωταριὰ τῆς καλύβης. Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος φρόντιζε ἀρκετὰ τὴν κληματαριὰ καὶ ὁ Θεὸς σκορποῦσε ἄφθονα τὶς πλούσιες εὐλογίες Του. Πάντα ἦταν κατάμεστη ἀπὸ εὔχυμους καρποὺς «ὡραίους καὶ καλοὺς εἰς βρῶσιν». Καθένας ποὺ τὴν ἔβλεπε τὴν θαύμαζε καὶ τὴν ζήλευε… Τὸ μειονέκτημα ἦταν ὅτι εὑρίσκετο πλησίον τοῦ κεντρικοῦ μονοπατιοῦ τῆς Σκήτης. Πολλοὶ ἐκ τῶν διερχομένων λαϊκῶν προσκυνητῶν, ἐργατῶν ἢ ψαράδων, ἔμπαιναν στὸν πειρασμὸ νὰ γευθοῦν ἀπ᾿ τὰ ὡραῖα σταφύλια· ἔστω καὶ ὀλίγες ρόγες ὡς εὐλογία. Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος καθήμενος στὴν ἁπλωταριὰ ἔκανε κομποσχοίνι καὶ λόγῳ τῆς πλουσίας φυλωσιᾶς τῆς κληματαριᾶς, δὲν τὸν ἔβλεπαν οἱ βιαστικοὶ «κλέπται». Τότε αὐτὸς γιὰ νὰ μὴν τοὺς προσβάλη σιγὰ σιγὰ ἄφηνε τὴν γωνίτσα του καὶ ἐκρύπτετο στὸ κελλί του ἕως νὰ φύγουν. Αὐτὸ προδίδει τὴν εὐγένειά του καὶ τὴν πνευματική του καλλιέργεια. Ὅταν οἱ ἄλλοι πατέρες διεμαρτύροντο γιὰ τὴν ἀντιμετώπισί του αὐτή, αὐτὸς ἔλεγε χαριτωμένα: - Εὐλογημένοι, ἡ Παναγία δὲν θὰ μᾶς ἀφήση, θὰ μείνουν καὶ γιὰ μᾶς!... Εὐγενὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ φύλαξε τὴν ψυχή του μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ εἶναι γνώρισμα τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων. Ὁ Γερο-Θεοφύλακτος εἶχε εὐγένεια ψυχῆς καὶ αὐτὴν πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ νεώτεροι Μοναχοί.



Αναδημοσίευση από τον Ιστότοπο της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 
Ἱερομονάχου Προδρόμου, Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος ὁ Νεοσκητιώτης, 
ἔκδοσις Ἱερά Καλύβη «Σύναξις Ἁγίων Ἀναργύρων», Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 70-72. 
Ἐπιμέλ. ἡμετ.

ΣΕ ΦΙΛΩ ΓΛΥΚΑ! Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ!



Πλησιάζουν Χριστούγεννα. 

Εἶναι τά δεύτερα Χριστούγεννα πού περνῶ μέσα σέ πηχτό σκοτάδι, 

μέσα σέ νύχτα δίχως σύνορα. 

Ὁ χρόνος δέν μέ ἀπασχολεῖ, δέν τόν μετρῶ. 

Δέν χρειάζομαι ρολόι, οὔτε ἡμερολόγιο. 

Ζῶ σέ ἔγκατα βαθιά, δέν ξεχωρίζω τίς ὧρες, τίς μέρες, τούς μῆνες, τά χρόνια. 

Μέ τή μυρωδιά νιώθω τά Χριστούγεννα κι ὄχι μέ τά μάτια. 

Τά νιώθω στόν ἀέρα. 

Κάθομαι μέ τό βλέμμα καρφωμένο στό ταβάνι καί νιώθω ἄδειος. 

Δέν ἔχω τίποτε νά ἐλπίζω, δέν περιμένω κάτι ν’ ἀλλάξει.



Σέρνομαι στό κενό, λιμνάζω…Καί θά σερνόμουν γιά πολύ καί θά λίμναζα… ἄν… Ἄν τοῦτο τό πρωΐ δέν ἐρχότανε ἕνα γράμμα ἀπό τή μάνα! Ἀπ’ τή μιά στιγμή στήν ἄλλη στό κελί μου ἔπεσε φῶς. Μόλις τό εἶδα δάκρυα χαρᾶς γέμισαν τά μάτια. Γιά μιά στιγμή ἔνιωσα μπροστά μου τά γράμματα νά χορεύουν τρελό χορό κι ἡ ἀγωνία δέν μέ ἄφηνε ν’ ἀναγνωρίσω τίς λέξεις. Ἔχωσα τό κεφάλι μου μέσα στό χαρτί καί βυθίστηκα στή γλυκιά μυρωδιά τῆς μάνας. Ἡ ζωή λοιπόν ὑπάρχει καί γιά μένα, κι ἀλήθεια μέ περιμένει! Τά λόγια της ἀντηχοῦν στ’ αὐτιά μου συνεχῶς… «Γιέ μου, γλυκό μου ἀγόρι. Τήν ἴδια τή στιγμή πού μοῦ ἔφυγες κόπηκε ἡ ἀναπνοή μου, ἔσπασε ἡ ψυχή μου. Τό σπίτι μας βυθίστηκε στή σιωπή, δύο χρόνια τώρα, καί βουβάθηκε ἡ ζωή μας. Τίποτε δέν εἶναι πιά τό ἴδιο. Τώρα ἔρχονται πάλι τά Χριστούγεννα κι οὔτε μιά στάλα χαρᾶς δέ χώρεσε στίς καρδιές μας. Τό μαράζι σου μᾶς λιώνει μέρα τή μέρα. »Στό γιορτινό τραπέζι δέν θά ’σαι πάλι πλάι μας. Ἡ θέση σου θά εἶναι ἀδειανή, ὅπως καί οἱ ἀγκαλιές μας. Δέν θέλω νά σέ φορτώσω μέ βαριά λόγια, μάτια μου, μά ἦταν μέσα μου καιρό καί δέν ἄντεξα στό θέατρο πού ἔπαιζα μπροστά στόν πατέρα καί τόν αδερφό σου. Βλέπεις, κάποτε τά λόγια ἀδυνατοῦν νά μένουν χωμένα βαθιά μας. Ζητοῦν διέξοδο καί δέ νοιάζονται γιά τό συναίσθημα πού θά προκαλέσουν. »Κάνε ὑπομονή, ἀκριβέ μου. Δέν μπορεῖ, θά ’ρθουν καλύτερες μέρες γιά ὅλους μας. Τό ἄστρο τῆς γιορτῆς ἴσως ζεστάνει τίς ζωές μας. Σοῦ στέλνω ὅλη μου τήν ἀγάπη καί τήν ἔγνοια! Καί νά θυμᾶσαι: τά πράγματα στή ζωή κάποτε ἀλλάζουν. Κάνε σύμμαχό σου τήν ἐλπίδα καί προχώρα δίχως πίσω νά κοιτᾶς! Γιά μᾶς θά εἶσαι πάντα ὁ μικρός μας Φλοριάν…



Σέ φιλῶ γλυκά,

Ἡ μαμά σου».


Ἀπό τό Γυμνάσιο Φυλακῶν Ἀνηλίκων Βόλου



Το γράμμα μιας μάνας, πριν από τα Χριστούγεννα, στο φυλακισμένο της παιδί. 
Εκ του περιοδικού ''Φίλοι Φυλακισμένων'' του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Ο ΟΝΗΣΙΜΟΣ.'' 
Τεύχος 13ο. Φθινόπωρο - Χειμώνας 2012. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Ο ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΘΡΟΝΟΣ




Από την εφημερίδα ''Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ,'' αριθμός 231 της 16/9/1935 πάτριο ημερολόγιο.


Η Κοινότης των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

πιστώς εμμένουσα εις ειλημμένας αποφάσεις, 

συνεχίζει τον τίμιον αυτής αγώνα 

υπέρ της ανορθώσεως της Εκκλησίας εις την ενότητα, 

ην διέσπασαν ουχί εξωτερικοί της Ορθοδοξίας εχθροί, 

αλλ' αυτοί δυστηχώς οι ηγούμενοι της Εκκλησίας, 

τελούντες υπό την αρχηγίαν του κ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών. 



Ούτος επαναστατικώ δικαίω ανελθών επί του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου και άφθονα διαθέτων πολιτικά μέσα, υποστηριζόμενος άμα υπό του Βενιζελισμού και των εν γένει μαλλιαροκομμουνιστών και λοιπών αθέων, κατόρθωσε να υπάγει την Εκκλησίαν εις το σημερινόν της θλιβερόν κατάντημα. Ούτος υπήρξεν ο επαναστατικώ δικαίω καινοτόμος μεταρρυθμιστής του Πατρίου Εορτολογίου. Ούτος παρέβη την Ιεράν του ημερολογίου Παράδοσιν, ην Επτά Άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι εθέσπισαν. Ούτος διήρεσεν τον λαόν εις δύο θρησκευτικάς μερίδας, εις νεοημερολογίτας και εις παλαιοημερολογίτας και από του Θρόνου αυτού, ον ελάμπρυνον τοσούτοι άλλοι εναρετότατοι Ιεράρχαι, είδε συρράξεις του Λαού εις τας οδούς της Πρωτευούσης, είδε ανάλγητος φόνους αθώων πολιτών, είδε λιποθύμους γυναίκας υπό τα τραύματα της εκτελεστικής εξουσίας, είδε καταπατουμένην την ιδέαν του Χριστιανισμού και ανατρεπομένους τους νόμους της ηθικής. Και όμως, δεν παρητήθη του θρόνου του, ως πας άλλος θα έπραττεν εις την θέσιν του, αλλ' εξακολουθεί να είναι ακόμη αρχηγός της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δεν τον παρορμά προς τούτο ουδεμία ευγενής ιδέα, παρά μόνον το μίσος προς τους τηρούντας απαρεγκλίτως τας Ιεράς Παραδόσεις. Έκδηλον το μίσος αυτού προς τους μάρτυρας Αρχιερείς, ους αυτός κατεδίκασε αντικανονικώς και αντισυνταγματικώς εις την ποινήν της πενταετούς εξορίας, εντός ηρειπωμένων υπό του χρόνου Μονών, Ιεράρχας ους δεν είναι ικανός και ν' ατενίσει ακόμη. Και ίσως την στιγμήν ταύτην καταβάλλει και απεγνωσμένην προσπάθειαν προς αντισυνταγματικήν διάλυσιν της Κοινότητος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, Πρωθυπουργούντος του κ. Τσαλδάρη, όντως εν τη αρχή του Λαικού Κόμματος και να ευρίσκονται εν τη εξορία καθηρημένοι Ιεράρχαι Βασιλικότατοι και υπό του αυτού Βενιζελικού Δικαστηρίου να απαλλάσσονται Ιεράρχαι Βασιλικοί κινηματίαι. Αίσχος! Δεν τον συγκινούν αι μέχρι τούδε διώξεις και τα μαρτύρια των θυμάτων του, δεν τον ενδιαφέρουν αι εκκλήσεις και αι διαμαρτυρίαι των χριστιανών του. Ανάλγητος και θρασύς ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών εξακολουθεί παραμένων εις τον θρόνον του, ον κατέλαβε επί Πλαστήρα, ον τοσούτα αδικήματα βαρύνουν, αδικήματα μεγάλα προς την Εκκλησίαν, άσπονδον μίσος προς Ιεράρχας και συλλειτουργούς του, υπερηφάνεια αλλαζονία και ασέβεια. Τοιούτος ο θρόνος του νυν Αρχιεπισκόπου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκκλησία διηρημένη, αποσχισθείσα των μεγάλων της Παραδόσεων, Εκκλησία ουχί της αγάπης, το κήρυγμα φθεγγομένης, αλλ' εξαπολυούσης το μίσος προς αλλήλους και τον διωγμόν αθώου θρησκευομένου πληθυσμού, ον η Κοινότης ημών περιλαμβάνει. Εν τούτοις η Κοινότης των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, άπαξ κατελθούσα εις τον αγώνα υπέρ των μεγάλων Παραδόσεων της Μίας, Αγίας και αδιαιρέτου Ανατολικής και Αποστολικής Εκκλησίας θα συνεχίσει αυτόν. Δεν πτοείται, ουδέ θα πτοηθεί ποτέ εκ των διωγμών του Πλαστηρογεννήτου Χρυσοστόμου, αλλά προτάσουσα την ασπίδα της αμύνης, κατά της αδικίας, θ' αμυνθεί υπέρ των δικαίων αυτής. 


Ο Μακαριότατος καίτοι Πλαστηροβενιζελικός διαθέτει σήμερον μέσα ισχυρά. 

Ημείς, 

ούτε μέσα διαθέτομεν, ούτε όπλα, 

αλλά τα τρία (3) εκατομμύρια λαού, ημέρα τη ημέρα αυξανομένου και την ισχύν του δικαίου 

 ελπίζομεν και θαρρούμεν, 

την οποίαν δεν θα δυνηθούν ποτέ να καταβάλουν 

οι ανίεροι του Μακαριωτάτου προσπάθειαι. 

Ας μένει εις τον ματωμένον Θρόνον του, έως πότε;...

Α.Ι


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' 
του μακαριστού Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου Γιαννακοπούλου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 
Τόμος Ζ', σελίδες 361 -362, Πειραιεύς 1987. 


ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ


ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΔΑΜΙΑΝΟΝ



Επιστολή του αειμνήστου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου προς τον Ιεροσολύμων Διαμανόν. 

(6-11-1924)



''Ὅταν ἡ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Κύπρου 

ἀκολουθοῦν τό τῶν Λατίνων ἡμερολόγιον, 

οἱ δέ τῶν Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας τό τῶν Ὀρθοδόξων 
δέν εἶναι μία ἐκκλησία, 
ἀλλ᾿ εἶναι ἐκκλησία σχισματική, ἀσύμφωνος, διῃρημένη. 
Εἶναι αἶσχος, Μακαριώτατε, 
καί ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καί δή οἱ κληρικοί νά ἐγκαταλείπωμεν τάς πατρῴας παραδόσεις 
καί νά ἀσπαζώμεθα τάς τῶν Λατίνων 
καί τάς τῶν ἀθέων ἀστρονόμων. 
Τήν Ἐκκλησίαν ἐστερέωσαν μέ κόπους καί μόχθους, 
μέ νηστείας καί ἀγρυπνίας, μέ αἵματα,
οἱ θεσπέσιοι καί θεόσοφοι τῆς Ἐκκλησίας μας Πατέρες. 
Αὐτοί ἐθέσπισαν καί πασχάλιον καί μηνολόγιον αἰώνιον, 
ὅπερ ἡ Ἐκκλησία μας ἐπί 1600 ἔτη διετήρησεν ἀλώβητον.''


Τῷ Παναγιωτάτῳ καὶ Μακαριωτάτῳ Πατριάρχῃ τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλὴμ Κυρίῳ Κῳ Δαμιανῷ ταπεινῶς προσκυνῶν εὐλαβῶς ἀσπάζομαι χαριτόβρυτον Αὐτοῦ δεξιάν. Εἰς τὸ ὑπ᾿ ἀριθ...2 φύλλον τοῦ Θρησκευτικοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Ἐκκλησία» ἀνεγνώσαμεν ἀπάντησιν τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος πρὸς τὸν Μακαριώτατον Ἀθηνῶν Μητροπολίτην κ. Χρυσόστομον. Ἐν τῇ ἐπιστολῇ Ὑμῶν ἐπαινεῖτε τὴν Ἱεραρχίαν τῆς Ἑλλάδος ὅτι καλῶς ἐποίησεν ἀκολουθήσασα τὸ τῶν Λατίνων ἡμερολόγιον καὶ ὅτι ἡ τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία φοβουμένη τοὺς Λατίνους δὲν δύναται νὰ τὸ ἀκολουθήσῃ. Ἐπιτρέψατέ μοι Μακαριώτατε νὰ ἐκφέρω τὴν ταπεινήν μου γνώμην περὶ τοῦ ζητήματος τούτου. Ἐάν, ὡς λέγετε εἶναι ὀρθὸν καὶ καλὸν τὸ ἡμερολόγιον, πρέπει καὶ ὑμεῖς νὰ τὸ ἀκολουθήσετε, δὲν πρέπει νὰ φοβηθῆτε τοὺς Λατίνους, πρέπει νὰ φοβηθῆτε τὸν Θεόν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία ὡς λέγει τὸ Σύμβολον τῆς πίστεως: «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Καὶ ὡς μία ἐκκλησία πρέπει εἰς πάντα νὰ εἶναι σύμφωνος. Ὅταν ἡ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τῆς Κωνσταντινουπόλεως,  τῆς Κύπρου ἀκολουθοῦν τὸ τῶν Λατίνων ἡμερολόγιον, οἱ δὲ τῶν Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀντιοχείας τὸ τῶν Ὀρθοδόξων δὲν εἶναι μία ἐκκλησία, ἀλλ᾿ εἶναι ἐκκλησία σχισματική, ἀσύμφωνος, διῃρημένη. Εἶναι αἶσχος, Μακαριώτατε, καὶ ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ δὴ οἱ κληρικοὶ νὰ ἐγκαταλείπωμεν τὰς πατρῴας παραδόσεις καὶ νὰ ἀσπαζώμεθα τὰς τῶν Λατίνων καὶ τὰς τῶν ἀθέων ἀστρονόμων. Τὴν Ἐκκλησίαν ἐστερέωσαν μὲ κόπους καὶ μόχθους, μὲ νηστείας καὶ ἀγρυπνίας, μὲ αἵματα οἱ θεσπέσιοι καὶ θεόσοφοι τῆς Ἐκκλησίας μας Πατέρες. Αὐτοὶ ἐθέσπισαν καὶ πασχάλιον καὶ μηνολόγιον αἰώνιον, ὅπερ ἡ Ἐκκλησία μας ἐπὶ 1600 ἔτη διετήρησεν ἀλώβητον. Ἔπρεπε, τουλάχιστον χάριν σεβασμοῦ καὶ εὐγνωμοσύνης, νὰ φυλάξωμεν ἐκεῖνο ὅπερ μᾶς παρέδωσαν ἐκεῖνοι καὶ ὄχι νὰ ἀκολουθήσωμεν τὸ τῶν Λατίνων, οἵτινες ἀποσχισθέντες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καθ᾿ ἑκάστην καινοτομίας ποιοῦν καὶ εἰσὶν οἱ ἀσπονδότεροι ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὑμεῖς φοβεῖσθε νὰ ἀκολουθήσετε τὸ τῶν Λατίνων ἡμερολόγιον. Ἐδῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα τὴν μίαν ἡμέραν ἐφήρμοσαν τὸ ἡμερολόγιον οἱ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ἑπόμενοι τῇ γνώμῃ τοῦ κυρ Μεταξάκη καὶ Γρηγορίου καὶ Χρυ- σοστόμου, καὶ τὴν ἄλλην εἰς τὰ σχολεῖα τῶν Λατίνων, εἰς ἃ φοιτῶσιν Ἑλληνόπαιδες καὶ Ἑλληνίδες, ἠναγκάσθησαν ὑπὸ τῶν διδασκάλων Φράγκων νὰ ἀπαγγείλωσι τὸ σύμβολον τῆς πίστεως κατὰ τὸ δόγμα τῶν Λατίνων καὶ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ νὰ ποιοῦν ὡς οἱ Λατῖνοι· οἱ δὲ Λατῖνοι ἀπεθρασύνθησαν καὶ καυχῶνται ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἤρχισαν νὰ γνωρίζουν τὰς πλάνας των καὶ ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον θὰ προσέλθουν εἰς τὸν Λατινισμόν. Ἐὰν ἐγνωρίζατε δὲ πόσην σύγχυσιν ἐπροξένησε τὸ νέον ἡμερολόγιον εἰς τοὺς ἐδῶ πιστοὺς Χριστιανούς, ἔπρεπε νὰ σπουδάζητε νὰ πείσητε τὸν Μακαριώτατον Χρυσόστομον καὶ τοὺς λοιποὺς Ἀρχιερεῖς νὰ ἐπαναφέρουν τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον. Πάντες οἱ εἰς τὰ πάτρια πιστοὶ ἠγανάκτησαν ἐναντίον τῶν Ἀρχιερέων, ἔχασε τελείως τὴν ὑπό- ληψίν του ὁ κλῆρος, ἀφ᾿ ἑνὸς μὲ τὸ κούρευμα ποὺ εἰσήγαγεν ὁ Μεταξάκης, ἐφ᾿ ἑτέρου μὲ τὸ νέον ἡμερολόγιον τῆς Ἱεραρχίας. 

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ



Κάποιος νέος, 

μας διηγείται ο Αββάς Ιωάννης του Λύκου, 

παρασυρμένος απ΄ του κόσμου τις ηδονές, 

είχε βυθιστεί στη λάσπη της ασωτίας. 

Κάποτε όμως συνήλθε, σαν το άσωτο, κι εζήτησε το δρόμο του γυρισμού στο σπίτι του Πατέρα. 

Άφησε τον κόσμο, 

για να βρει στην έρημο τον λυτρωμό, μακριά από τις αφορμές της αμαρτίας. 

Καταφύγιό του έκανε ένα παμπάλαιο μνήμα. 



Κλεισμένος θεληματικά σ΄ αυτή τη πρωτότυπη φυλακή, έκλαιε πικρά τη τραυματισμένη ψυχή του. Οι Άγγελοι εχαίρονταν, αλλά τα πνεύματα της πονηρίας, που είδαν να φεύγει τόσο απροσδόκητα η λεία από τα χέρια τους, δεν άργησαν να κάνουν έφοδο. Τριγύριζαν τη νύκτα το μνήμα κι έλεγαν οργισμένα: - Πού είσαι άθλιε; Γιατί μας απαρνήθηκες ύστερα από τόση φιλία; Αφού τα γεύτηκες όλα κατά κόρον, αποφάσισες να γίνεις άγιος. Πολύ αργά τώρα να παριστάνεις τον σώφρονα, ελπίζοντας για έλεος. - Έλα, έξω ανόητε, του φώναζαν άλλοι. Σε περιμένει η συντροφιά σου. - Δυστυχισμένε, του ψιθύριζαν οι πονηρότεροι, για σένα δεν υπάρχει σωτηρία. Αυτού που τρύπωσες, γρήγορα θα βρεις το θάνατο και την αιώνια καταδίκη. Με τόση κακία πάσχιζαν να τον φέρουν σε απελπισία! Μα ο γενναίος αγωνιστής ήταν πια αποφασισμένος να πεθάνει καλύτερα, παρά να γυρίσει στα ίδια. Ζήτησε με θερμή ικεσία τη Θεία βοήθεια, περιφρονώντας τη δαιμονική φαντασία. Την άλλη βραδιά ο διάβολος έγινε πιο απειλητικός: - Αν δεν βγεις αμέσως έξω, δεν γλυτώνεις από τα χέρια μου. Κι επειδή φυσικά εκείνος δεν τον άκουσε, του επιτέθηκε και τον άφησε σχεδόν νεκρό από χτυπήματα. Έτσι εκδικήθηκε. Οι συγγενείς του πάλι, ανήσυχοι για την ξαφνική του εξαφάνιση, τον αναζήτησαν παντού. Τέλος τον ανακάλυψαν σε κακή κατάσταση μέσα στο μνήμα. Μα όσο κι αν επέμεναν, στάθηκε αδύνατο να τον πείσουν να τους ακολουθήσει. Ακόμη μια νύκτα του επιτέθηκαν οι δαίμονες με ασυγκράτητη μανία και θα τον εθανάτωναν με τους άγριους δαρμούς, αλλά δεν είχαν εξουσία. Ο αθλητής δεν κλονίστηκε. Προτίμησε να χάσει τη πρόσκαιρη ζωή, παρά να μολύνει, ύστερα από τη μετάνοια, το σώμα και την ψυχή του πάλι με το μικρόβιο της αμαρτίας. Τότε τα δαιμόνια αναγνώρισαν την ήττα τους. - Νικηθήκαμε, νικηθήκαμε, φώναζαν θρηνώντας κι εξαφανίστηκαν και ούτε τόλμησαν πια να τον πειράξουν. Ελευθερωμένος έτσι από κάθε δοκιμασία, έμεινε στο μνήμα του ως το τέλος της ζωής του ο πρώην άσωτος, και αξιώθηκε να κάνει θαύματα, για να φανεί η δύναμις της μετάνοιας.



Εκ του Γεροντικού, ''Σταλαγματιές από την Πατερική σοφία,'' εκδόσεις ''Λυδία,'' Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 128. 
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΤΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



Ὁ ἀββᾶς Δανιήλ εἶπε: 

«Μᾶς διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος -τάχα γιά κάποιον ἄλλον, 

ἐνῷ ὁ ἴδιος ἦταν- τά ἑξῆς: 

Ἕνας Γέροντας καθώς καθόταν στό κελί του, ἄκουσε φωνή πού ἔλεγε: 

«Ἔλα, θά σοῦ δείξω τά ἔργα τῶν ἀνθρώπων». 

Σηκώθηκε καί βγῆκε. 

Τόν ἔφερε σέ κάποιο τόπο καί τοῦ ἔδειξε ἕναν Αἰθίοπα νά κόβει ξύλα 

καί νά κάνει ἀπ᾿ αὐτά ἕνα μεγάλο φορτίο, 

πού προσπαθοῦσε νά τό φορτωθεῖ, ἀλλά δέν μποροῦσε. 

Καί ἀντί νά ἀφαιρέσει ξύλα ἀπό αὐτό, 

ἔκοβε κι ἄλλα καί τά στοίβαζε στό φορτίο. 

Αὐτό τό ἔκαμνε γιά πολλή ὥρα. 



Προχώρησε λίγο παρὰ πέρα. Τοῦ δείχνει ἕναν ἄνθρωπο νὰ στέκεται πάνω σὲ λάκκο, νὰ βγάζει νερὸ ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ νὰ τὸ ρίχνει σὲ μία δεξαμενὴ ποὺ ἦταν ὅλο τρῦπες καὶ ἔπεφτε τὸ ἴδιο τὸ νερὸ πάλι στὸν λάκκο. Ξανὰ τοῦ λέει: «Ἔλα, θὰ σοῦ δείξω ἄλλο». Καὶ βλέπει ἕναν ναὸ καὶ δυὸ ἄνδρες καθισμένους σὲ ἄλογα ποὺ κρατοῦσαν οἱ δυό τους ἕνα ξύλο σὲ πλάγια θέση ὁ ἕνας δίπλα στὸν ἄλλο. Ἤθελαν νὰ περάσουν ἀπὸ τὴ θύρα, ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν, γιατὶ τὸ ξύλο ἦταν πλαγιαστό. Καὶ δὲν πῆρε τὴν ταπεινὴ θέση ὁ ἕνας πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὥστε νὰ μεταφέρουν τὸ ξύλο κρατώντας το πρὸς τὴν εὐθείσα ποὺ πήγαιναν, καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔμειναν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Αὐτοὶ εἶναι, ἐξήγησε, ἐκεῖνοι ποὺ βαστοῦν τὸν ζυγὸ τῆς δικαιοσύνης μὲ ὑπερηφάνεια, καὶ δὲν ταπεινώθηκαν νὰ διορθώσουν τὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ βαδίσουν τὴν ταπεινὴ ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μένουν ἔξω ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ κόβει τὰ ξύλα, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ πεσμένος σὲ πολλὲς ἁμαρτίες καὶ ἀντὶ νὰ μετανοήσει, βάζει κι ἄλλες πάνω στὶς ἁμαρτίες του. Τέλος, ἐκεῖνος ποὺ τραβὰ τὸ νερὸ εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, ναὶ μὲν κάνει καλὰ ἔργα, ἀλλὰ ἐπειδὴ σ᾿ αὐτὰ εἶχε ἀναμείξει ὄχι καλὸ σκοπό, ἔχασε ἐξαιτίας αὐτοῦ καὶ τὰ καλὰ ἔργα. Κάθε ἄνθρωπος λοιπὸν πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς στὰ ἔργα του, γιὰ νὰ μὴν κοπιάσει ἄδικα».


 Το Μέγα Γεροντικόν


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ



Απορεί κανείς, με αγαθή έκφραση εκκολαπτόμενου νηπίου, 

πως γίνεται από την μια, 

να υπερασπίζεται κανείς την άρτια ακεραιότητα της  Πίστης, 

κι από την άλλη να το επιτυγχάνει με ένα ψυχωτικό σύνδρομο παραβατικού αυταρχισμού, 

έναν θρασύ και δυσώδη τρόπο εγερμένου όχλου, 

που εκ του αποτελέσματος ανατρέπει άρδην τον φιλότιμο νοούμενο σκοπό! 

Ο ανεπίγνωστος ζηλωτισμός, 

που δεν γνωρίζει ποιμενικές μάντρες και στρατολογημένα ποιμνιοστάσια 

κινείται χωρίς θεολογικό υπόβαθρο, 

που προάγει το Χριστολογικό ήθος και η Αγιοπνευματική Χάρις της Τρισηλίου Θεότητας,  ακριβώς, 

γιατι ο ενεργών δηλώνει απών ή ωσεί παρών 

στην -αποκαλυπτικά- μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. 



Δυστηχώς, πολλοί χριστιανοί μας (ειδικευμένοι διαδικτυακά, ως δεικτικοί δογματοπλάστες στα περί Πίστεως) εγείρουν μία -φασιστικά- επηρμένη γλώσσα λαικής εμποροπανήγυρης, έναν καθ' όλα χυδαίο, εκμαυλιστικό λόγο εκούσιου, πνευματικού θανάτου κι έναν χειριστικά κινούμενο, λεκτικό τραμπουκισμό, όλα αυτά υπό το κράτος της υπεράσπισης της Πίστης. Απορεί κανείς, με αγαθή έκφραση εκκολαπτόμενου νηπίου, πως γίνεται από την μια να υπερασπίζεται κανείς την ακέραιη αρτιότητητα της Ορθόδοξης Πίστης, κι από την άλλη να το επιτυγχάνει με ένα ψυχωτικό σύνδρομο παραβατικού αυταρχισμού, έναν θρασύ και δυσώδη τρόπο εγειρμένου όχλου, που εκ του αποτελέσματος ανατρέπει άρδην τον φιλότιμο νοούμενο σκοπό! Ο ανεπίγνωστος ζηλωτισμός, που δεν γνωρίζει ποιμενικές μάντρες και στρατολογημένα ποιμνιοστάσια κινείται χωρίς θεολογικό υπόβαθρο, που προάγει το Χριστολογικό ήθος και την Αγιοπνευματική Χάρι της Τρισηλίου Θεότητας, ακριβώς, γιατι ο ενεργών δηλώνει απών ή ωσεί παρών στην -αποκαλυπτικά- μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Το να αποκαλείς τον αιρεσιάρχη διδάσκαλο του Οικουμενισμού κ. Βαρθολομαίο, ως ''Βοθρολομαίο'', αυτό δεν είναι θεολογικός λόγος, ούτε εξαγνιστική κομπορρημοσύνη, που ανατρέπει αφαιρετικά τον αποφατικό λόγο. Το να αποκαλεί κανείς τους -επί σκοπού- διακινούμενους λαθρομετανάστες ως ''πιθήκους'', ''τετράποδα'' και ''μαιμούδες,'' αυτομάτως έχει διαγράψει από την πνευματικά(;) κονιορτοποιημένη, ετεροζυγική ζωή του το ''κατ' εικόνα και ομοίωση,'' το ''Σύμβολο της Πίστεως,'' την ''Κυριακή Προσευχή'' και πλείστες άλλες ιερές Ακολουθίες στην ορθόδοξη Λατρεία της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για τον ευγενή και ευπροσήγορο λόγο του Χριστιανού, που πρέπει να διέπεται από το Χριστοκεντρικό ήθος και την Χριστολογική ευγένεια και πραότητα, σημειώνει πως ''αυτός (ο χριστιανός) δεν μπορεί να έχει καμμιά σχέση με τις φωνές της αγοράς, της πλατείας, των υπαίθριων θεάτρων ή του ιπποδρόμου, εκεί δηλαδή που ο Χριστός περισσεύει στα χείλη των ανθρώπων)! Εξάλλου, πολλοί εκ των χριστιανών μας έχουν συνταυτίσει απερινόητα μ' έναν υπολανθάνοντα και ολέθριο τρόπο, την Ορθοδοξία με τον Εθνικισμό, λες και μπορεί να ταυτοποιηθεί η ταπεινότητα με την αλαζονεία, η μειλιχιότητα και η ευπροσηγορία με την έπαρση και τον εγωισμό ή η φιλανθρωπία με τον σωβινισμό. Η Εκκλησία, ως πνευματικός κρουνός θεραπευτικών ιαμάτων, αλλά κυρίως, ως πνευματική αποκάλυψη του Θεού Λόγου και της αγιοπνευματικής χάριτος του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος δεν μπορεί να συνταυτισθεί με κανέναν ιδεολογικοπολιτικό ισμό, απλά, γιατι είναι εκ των ουκ άνευ ασύντακτες και αντίρροπες δυνάμεις. Μόνο ο Ελληνισμός, ως φυλετικός αποδέκτης, ως ακάματος σκαπανεύς εργάτης του Ευαγγελίου και ως διαχρονικός φύλαξ της Πατερικής Ορθοδοξίας δύναται να συνταυτισθεί απόλυτα στο πέρασμα δύο χιλιάδων -και έτι- χρόνων χριστιανικής ομολογίας. Κάποιος περιηγητής του Αγίου Όρους του Άθωνα συνάντησε κάποτε, κάποιον γέροντα, ασκητή και του είπε: - Γέροντα αγαπώ την Εκκλησία, γιατι είμαι Εθνικόφρων. - Όχι παιδί μου, του απάντησε ο γέροντας, δεν αγαπάς την Εκκλησία. Αγαπάς μόνο την Ορθοδοξία, αλλά ως ιδέα! Εγώ, που σου ομιλώ είμαι Θεόφρων και πάνω από τον Θεό μου δεν βάζω, ούτε την πατρίδα μου, που σε λίγο θα μου είναι ξένη και παρεπίδημη. Αγωνίσου παιδί μου για την πατρίδα σου σαν ένας καλός πατριώτης, αλλά περισσότερο αγωνίσου για την σωτηρία της ψυχής σου και της ψυχής του πλησίον σου''. Ο ανεπίγνωστος ζηλωτής του διαδικτύου υβρίζει, διαπομπεύει, ειρωνεύεται, εξεγείρεται, αποθρασύνεται και εκρήγνυται κάθε φορά υποβοηθούμενος υπό την δεξιάν πλάνην του οικείου δαίμονος. Δεν ευσχημονεί, δεν φέρεται με Χριστολογικό ήθος και αγιοπνευματική χάρι ευγενείας και πραότητος, αλλά μπροστά στην εγωική διεκδίκηση της Αλήθειας ή της δικής του αλήθειας εκρήγνυται, διαρικνύεται και εντέλει συντρίβεται και αποκαθηλώνεται υπό το ''ψευτοθεοκρατικό'' κράτος του αντίδικου διαβόλου.



Τα λόγια του Παύλου,
του Αποστόλου των Εθνών, στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του,
λες και γράφτηκαν αποκλειστικά γι' αυτόν:
''Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν,
και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν,
αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου,
και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω,
ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί,
η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται,
ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται,
ου λογίζεται το κακόν,
ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία,
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει!'' 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Η ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ



   Ὁ γιατρός Μιχαήλ Ἰγκόροβιτς παλιότερα φρόντιζε τόν Γέροντα Γαβριήλ. 

Ἦταν ἄνθρωπος, 

πού ποτέ δέν τόν εἶχαν ἀπασχολήσει τά θέματα τῆς πίστης καί τῆς σωτηρίας. 

Γιά ὅλα τά θέματα πού γίνονται στήν ζωή 

εἶχε καί κάποια «φυσική» ἐξήγηση. 

Ὁ Γέροντας Γαβριήλ ἐρώτησε κάποτε τόν γιατρό Μ.Ι.Φ.: 

- Πιστεύεις στήν ὕπαρξη τῶν πονηρῶν πνευμάτων, τῶν δαιμόνων; 

- Καλά… τό ξέρεις… Πιστεύω πολύ λίγο. 

- Σέ παρακαλῶ: Πρίν κάνεις ὁτιδήποτε ἄλλο ἐξέτασέ με γιά νά διαπιστώσεις,

 ἂν διανοητικά εἶμαι φυσιολογικός ἄνθρωπος. 

Ὁ γιατρός χαμογέλασε καί εἶπε πώς βρῆκε τόν π. Γαβριήλ ἀπόλυτα ὑγιή, 

«σώας ἔχοντα τάς φρένας». 

Τό σῶμα ὅμως καί ἰδιαίτερα ἡ καρδιά ἔχουν πολύ μεγάλη ἀδυναμία. 

Ὡραῖα, συνέχισε ὁ π. Γαβριήλ. 

Σήμερα στίς ἕξι ἡ ὥρα τό βράδυ λοιπόν, ἡ ἀναπνοή μου δυσκόλεψε. 

Ἐνῶ βρισκόμουν σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση ἐμφανίστηκαν μπροστά μου 

κάποια πονηρά πνεύματα, δαίμονες… 



- Μὰ αὐτὸ εἶναι παραίσθηση... διέκοψε ὁ γιατρός. - Ἐγὼ νομίζω ὄχι. Ἦταν δαίμονες, γιατὶ μὲ πί- εζαν καὶ μοῦ ᾿λεγαν: «Δὲν ὑπάρχει Θεός. Εἶσαι δικός μας, θὰ πεθάνεις». - Ὄχι, δὲν εἶμαι δικός σας,... τοὺς ἀπάντησα, δὲν θὰ πεθάνω. Πιστεύω πὼς ὁ Χριστὸς θὰ μὲ πάρει κοντά Του. Αὐτοὶ γέλασαν: «Χά, χά, χά. Οὔτε αὐτὸς οὔτε Θεὸς ὑπάρχει». «Ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τότε ποιός εἶναι ὁ σκοπός σας;... τοὺς ἀπάντησα. Ἐσᾶς ποιός σᾶς ἔφτιαξε; Ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τότε δὲν ὑπάρχετε οὔτε καὶ σεῖς. Εἶστε ψεῦτες! Εἶστε τὸ ψέμμα προσωποποιημένο, εἶστε διάβολοι!!! Φύγετε μακριὰ ἀπὸ μένα. Ἐγὼ πιστεύω στὸν Θεὸ καὶ Αὐτὸς θὰ μὲ σώσει!». «Χά, χά, χά… Ποῦ θὰ πᾶς; Θὰ δοῦμε. Εἶσαι ἁμαρτωλός!», ἀντέτειναν ἐκεῖνοι. «Ναί, ἀπάντησα, εἶμαι ἁμαρτωλός, ἐσεῖς μὲ παρακινεῖτε. Ὅμως μετάνιωσα, ἐξομολογήθηκα στὸν πνευματικό μου καὶ οἱ ἁμαρτίες μου συχωρέθηκαν». «Ναί, αὐτὸ εἶν᾿ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ μετάνοιά σου δὲν ἦταν καθαρή. Ἔφερνες πότε τὴ μιὰ δικαιολογία καὶ πότε τὴν ἄλλη γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖς στὸν Πνευματικό σου». «Αὐτὸ ὅμως, ἐπέμεινα, καὶ ἂν ἦταν ἔτσι, ἦταν ἀπὸ ντροπή. Μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι ἡ ἁμαρτία μου ἦταν πολὺ μεγάλη ντρεπόμουν. Ἡ ντροπὴ αὐτὴ ὅμως καὶ ὁ φόβος προέρχονταν ἀπὸ σᾶς τοὺς δαίμονες ποὺ προσπαθούσατε νὰ μὲ διατηρήσετε θύμα σας καὶ νὰ μὲ καταστρέψετε. Καὶ τώρα ἤρθατε γιὰ νὰ μὲ τρομάξετε. Δὲ θὰ τὰ καταφέρετε ὅμως. Πιστεύω καὶ ὁμολογῶ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ «ἦλθε εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμι ἐγώ» (Α´ Τιμόθ. α´ 15). Μετὰ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι καὶ νὰ φωνάζω στὸν Κύριο: «Κύριε, σῶσε με». Οἱ δαίμονες ὅμως ἐξακολουθοῦσαν νὰ μὲ πειράζουν. «Χά, ἀκοῦς τὶ λές; Τί μπορεῖς νὰ ἐλπίζεις πὼς θὰ κερδίσεις, ἁμαρτωλέ;». Ἐγὼ ξαναπροσευχήθηκα: «Ὅσιοι τοῦ Θεοῦ, βοηθεῖστε με ν᾿ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὶς συκοφαντίες καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων». Οἱ δαίμονες ἀπὸ τὴν ἄλλη μοῦ φώναζαν: «Ὄχι, ὄχι, θὰ χαθεῖς!!!». «Ὄχι, κραύγαζα ἐγώ. Ἀκόμα εἶμαι στὸ σῶμα μου. Μπορῶ νὰ μετανοήσω. Δὲ θὰ χαθῶ». Τότε ἐκεῖνοι ἄρχισαν νὰ μοῦ ἀποκαλύπτουν ὅλες τὶς ἁμαρτίες μου, ἀκόμα καὶ αὐτὲς ποὺ ἐγὼ δὲν τὶς εἶχα λογαριάσει γιὰ ἁμαρτίες. Μοῦ τὶς ἔδειχναν ὅλες. «Ὁρίστε, ἐδῶ εἶναι. Τὶς βλέπεις; Δὲν εἶναι αὐτὲς οἱ ἁμαρτίες σου; μὲ κατηγοροῦσαν συνέχεια οἱ ἀκάθαρτοι. Καὶ οἱ ὅσιοί σου ἴδιοι μὲ σένα ἦταν. 

ΓΙΑΤΙ ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ



Κάποτε ένας άγιος γέροντας 

προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, 

γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, 

ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται 

και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού. 

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, 

του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. 

Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, 

βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί... 



Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά. Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα. Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: « Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνειμε τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος. Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό. Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός. 



Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου 

και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, 

διότι είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστη 

η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση 

και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου 

να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. 

Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: 

«δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» 

και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, 

καθώς λέγει η Γραφή: 

«ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται». 

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό!


Γεροντικόν