ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ




Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή Δ΄ Κυριακή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο περιστατικό με τον εκατόνταρχο της Καπερναούμ επαινεί την πίστη του εκατόνταρχου, ο οποίος ήταν αλλοεθνής, και αλλόθρησκος σε σχέση με τη θρησκεία των Ιουδαίων. Ο εκατόνταρχος ήταν επιφανής Ρωμαίος στρατιωτικός, ο οποίος αν και ειδωλολάτρης αναζητούσε την Αλήθεια και πίστεψε πραγματικά στον Χριστό, ότι ήταν ο Αληθινός Μεσσίας, ο οποίος ήλθε να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία.


Σε αντίθεση με τους κατά κόσμο ομοεθνείς του Ιησού, Ιουδαίους οι οποίοι αν και ανατράφηκαν με τη διδασκαλία του Μωσαικού Νόμου δεν αναγνώρισαν τη θεότητα του Κυρίου, προσδοκώντας έναν επίγειο βασιλέα και μεσσία, ο οποίος θα τους απελευθέρωνε από τα ρωμαικά δεσμά και θα τους έκανε κυρίαρχο έθνος. Αυτή η πίστη του Ρωμαίου αξιωματικού αποδεικνύεται εμπράκτως με το να καταφύγει προς τον Κύριο, ο οποίος περιόδευε στην πόλη της Καπερναούμ.


Ο εκατόνταρχος πιστεύοντας στη θεία δύναμή Του, στην αλήθεια των Λόγων Του και της Αποστολής Του για την σωματική και ψυχική σωτηρία του όλου ανθρώπου, παρακαλεί τον Ιησού να θεραπεύσει τον δούλο του που τον υπηρετούσε στην οικία του αδιαφορώντας για την κοινωνική του θέση. Το θαυμαστό σε όλο αυτό περιστατικό γεγονός είναι η μεγάλη αρετή της ταπείνωσης του εκατόνταρχου, ο οποίος δείχνει αγάπη προς τον συνάνθρωπό του με αποτέλεσμα να θυσιάζει το εγώ του. Παρά την αίγλη και την εξουσία που του έδιδε το αξίωμα του καταδέχτηκε να ικετεύσει τον Κύριο για το δούλο του θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο να δεχθεί στην οικία του τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος πρόθυμα ανταποκρίθηκε στην παράκληση του να προσέλθει στην κατοικία του για να θεραπεύσει τον ασθενή δούλο του.


Είναι μεγαλειώδης η απάντηση που δίνει ο ρωμαίος στρατιωτικός στον Κύριο και Λυτρωτή των ψυχών και των σωμάτων ημών. Του λέγει Κύριε δεν είμαι άξιος για να εισέλθεις στην οικία μου, αλλά μόνο και ο λόγος σου είναι αρκετός για να θεραπευθεί ο δούλος μου, όπως εγώ έχω εξουσία να διατάζω τους στρατιώτες μου, ευθύς πορεύονται και ότι τους διατάζω να πράξουν αμέσως το πράττουν. Την εποχή εκείνη ήταν παράλογο πέρα από τα καθιερωμένα οι κύριοι να ενδιαφέρονται και να φέρονται ανθρώπινα στους δούλους τους.


Ο ρωμαίος εκατόνταρχος αν και αγνοούσε στη θεωρία τη διδασκαλία του Κυρίου καθώς το Μωσαικό Νόμο και τα λόγια των προφητών, εφάρμοζε έμπρακτα τη διδασκαλία του Κυρίου, δηλαδή η πίστη, η ταπείνωση και η αγάπη για τον πλησίον, σε αντίθεση με τους ιουδαίους οι οποίοι γνώριζαν εκ γενετής από τη μελέτη του μωσαικού νόμου και τα κηρύγματα των προφητών, δίχως όμως να τα εφαρμόζουν. Αποκορύφωμα της απιστίας τους ήταν η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Ιησού της λυτρωτικής δύναμης Του ως Μεσσία και της Θεότητας Του.


Η πίστη αυτή του εκατόνταρχου παρακίνησε τον Κύριο να ομολογήσει ότι τέτοια πίστη δεν βρήκε ανάμεσα στους ισραηλίτες, οι οποίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως εκλεκτά τέκνα του Θεού, οι οποίοι αυτοί μόνο κατέχουν την αληθινή διδασκαλία του Νόμου του Θεού. Καρπός, λοιπόν, αυτής της ζωντανής πίστης του ρωμαίου εκατόνταρχου είναι το θαύμα της θεραπείας του δούλου του από τον Χριστό μας εκείνη τη στιγμή. Σε αυτό το σημείο της ευαγγελικής διήγησης διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά ότι προϋπόθεση για το θαύμα είναι η πίστη στον Θεό και όχι το αντίθετο από το θαύμα να οδηγηθούμε στην πίστη, κάτι που επιζητούσαν οι ομοεθνείς του Ιησού δείχνοντας απιστία στο κήρυγμά Του.


Γι’ αυτό και ο Κύριος επαινώντας τη μεγάλη πίστη του αλλοεθνούς εκατόνταρχου συμπληρώνει τα λόγια Του με τη φοβερή υπενθύμιση ότι στη βασιλεία των ουρανών θα συναχθούν στη βασιλεία Του από όλα τα έθνη και οι υιοί της βασιλείας Του, δηλαδή εκείνοι στους οποίους αποκαλύφθηκε ανάμεσα τους και δεν Τον πίστεψαν θα εκβληθούν εις το σκότος το εξώτερον, εκτός της βασιλείας και θείας δόξης του Θεού.


Αγαπητοί μου αδελφοί, οι αρετές αυτές που αναφέρονται στο σημερινό ευαγγέλιο να διακρίνουν τον ρωμαίο αξιωματούχο, ο οποίος δεν γνώριζε, δεν είχε ανατραφεί με το Λόγο του Θεού, αλλά στην πράξη τις εφάρμοζε θα πρέπει να αποτελούν και δικούς μας καρπούς, οι οποίοι αξιωθήκαμε από τον Τριαδικό Θεό να βαπτισθούμε εις το όνομα της Αγίας Τριάδος και να λάβουμε δια του μυστηρίου του χρίσματος τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, να λαμβάνουμε τις θείες ευεργεσίες δια της μετοχής μας στα μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 


Οφείλουμε να αγωνισθούμε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος να καλλιεργήσουμε την αρετή της πίστεως, η οποία φανερώνεται και στις πράξεις μας με την ακράδαντη πίστη στο πρόσωπο του Χριστού στην αντιμετώπιση των πειρασμών όταν μας ταλαιπωρούν. Να αγωνιζόμαστε να έχουμε ταπεινό φρόνημα, να αναγνωρίζουμε την αναξιότητά μας προστρέχοντας στο μυστήριο της ιεράς εξομολόγησης συνεχίζοντας τον αγώνα μας κατά των παθών.


Τέλος, να προσπαθούμε να αγωνισθούμε για την απόκτηση ανιδιοτελούς αγάπης προς κάθε συνάνθρωπό μας ανεξαρτήτου εθνικότητος, θρησκείας, κοινωνικής τάξεως, θυσιάζοντας το εγώ μας για την ανακούφιση του πλησίον, όπως θυσιάσθηκε, δέχθηκε να γίνει άνθρωπος, να Σταυρωθεί, να Πεθάνει και να Αναστηθεί, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος για να μας χαρίσει δια της Εκκλησίας Του την Αιώνιο Ζωή, δίνοντας την ευκαιρία να ξαναγίνουμε κατά χάριν υιοί του Θεού.


Ας ενθυμούμαστε συνεχώς τα λόγια του Κυρίου με τα οποία τελειώνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή ότι οι κληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού λόγω της απιστίας τους θα εκβληθούν έξω απ’ αυτήν στο πνευματικό σκοτάδι, έτσι ώστε να μας αποτρέπουν από την πνευματική ραθυμία και οίηση που οδηγούν στην απιστία, αλλά δια των πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, της οποία σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την ανάμνηση της κατάθεσης της Αγίας Εσθήτας, δηλαδή του φορέματος της στο ναό των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη να μας σκεπάζει και να μεσιτεύει στον Υιό Κύριο και Θεό Της να αξιωθούμε και εμείς να είμαστε μέτοχοι μαζί με τους εκλεκτούς Του απ’ όλα τα έθνη στη αιώνιο βασιλεία του Τριαδικού Θεού.

https://www.i-m-paronaxias.gr/paronaxia/index.php


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου