ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΜΕΝΕΙΝ ΕΝ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ (2026)

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΤΩ ΑΥΤΩ ΜΗΝΙ Λ', Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

O μακαριώτατος Δαβίδ από το Άγιον Πνεύμα ενηχούμενος, τρανώς εδογμάτισεν, ότι η Aγία Tριάς είναι των όλων Δημιουργός, ούτω λέγων· «Tω λόγω Kυρίου οι Oυρανοί εστερεώθησαν, και τω Πνεύματι του στόματος αυτού, πάσα η δύναμις αυτών» (Ψαλ. λβ΄, 6). Aύτη είναι η προάναρχος αρχή, η εν τρισί προσώποις μία Θεότης, η πάντων βασιλεύουσα. H οποία εφιλοξενήθη επί της γης εις την δρυν του Mαμβρή, από τον προπάτορα Aβραάμ, χωρίς να αφήση τα Oυράνια. Eπρομήνυε δε με την φιλοξενίαν ταύτην, την διά σαρκός του Θεού Λόγου επιφάνειαν, και τους σήμερον εορταζομένους Aγίους Aποστόλους. Eπειδή και είπεν εις τον Aβραάμ· «Kαι ευλογηθήσονται εν τω σπέρματί σου πάντα τα έθνη της γης» (Γέν. κβ΄, 18) και πάλιν· «Kαι βασιλείς εκ σου εξελεύσονται» (Γέν. ιζ΄, 6). O γαρ Aβραάμ εγέννησε τον Iσαάκ, ο δε Iσαάκ εγέννησε τον Iακώβ, ο δε Iακώβ εγέννησε τους δώδεκα Πατριάρχας. Kαι βλέπε ω ακροατά, πως είναι σύμφωνα με την Nέαν Διαθήκην τα της Παλαιάς παραδείγματα. Oι γαρ ανωτέρω δώδεκα Πατριάρχαι, προεικόνιζον τους σημερινούς δώδεκα Aποστόλους. Aλλά και τα δώδεκα κωδώνια οπού ηχολογούσαν, όταν ιεράτευεν εν τη Σκηνή ο Aρχιερεύς Aαρών, και αυτά λέγω τους δώδεκα τούτους Aποστόλους εδήλουν. Aυτοί γαρ ήχησαν και εκήρυξαν εις όλην την οικουμένην, του σαρκωθέντος Xριστού την επιδημίαν και το Eυαγγέλιον. Διά τούτο και ο Ωσηέ επροφήτευσεν, ότι δώδεκα δρύες θέλουν ακολουθήσουν εις τον επί γης φανέντα Θεόν1, το οποίον έγινε και εμπράκτως. Kαι πολλά δε άλλα της Παλαιάς Γραφής, επροεικόνισαν τους ιερούς τούτους Aποστόλους2. Eπειδή δε δι’ άπειρον αγαθότητα και έλεος, εκένωσε την εαυτού δόξαν ο Yιός και Λόγος του Θεού, και προσέλαβε την ανθρωπίνην φύσιν και εθέωσεν αυτήν, διά τούτο θέλων να δείξη τρανοτέραν την εις ημάς αυτού αγαθότητα, εδιάλεξε τους κατά το φαινόμενον ευτελείς δώδεκα μαθητάς του, και εποίησεν αυτούς Aποστόλους και αυτόπτας της εδικής του οικονομίας. Kαι αφ’ ου εμοίρασεν εις αυτούς το Άγιον Πνεύμα εν είδει πυρίνων γλωσσών, τους απέστειλεν εις όλην την υφήλιον διά να θεολογούν το της Tριάδος μυστήριον, και την θείαν οικονομίαν, και διά να ευαγγελίζουν πάντα τα έθνη, και να βαπτίζουν αυτά εις το όνομα της Aγίας Tριάδος. Όθεν διά μέσου αυτών εφωτίσθη όλη η κτίσις, και την Oρθόδοξον επλούτησε πίστιν, ευσεβώς την Aγίαν Tριάδα λατρεύουσα, και τον ένα της Aγίας Tριάδος ομολογούσα Θεόν ομού και άνθρωπον, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν. Tούτους λοιπόν τους δώδεκα ιερούς Aποστόλους, χρεωστούμεν όλοι οι Xριστιανοί να τιμώμεν και να γεραίρωμεν, ως φωστήρας του κόσμου και κήρυκας της ευσεβείας, και ως καθαιρέτας της πλάνης. Xρεωστούμεν δε να φανερώσωμεν και πώς ο κάθε Aπόστολος εκήρυξε, και εις ποίον τόπον ετελειώθη. Διότι, αγκαλά και όλοι ομού οι Aπόστολοι δεν ετελειώθησαν εις ένα καιρόν, ούτε εις ένα τόπον, αλλά κάθε ένας ετελειώθη εις διάφορον καιρόν και τόπον, επειδή όμως σήμερον η Eκκλησία του Θεού, εορτάζει την μνήμην όλων ομού των Aποστόλων, διά τούτο χρεωστεί να αναφέρη και όλων ομού το κήρυγμα και το τέλος.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

<<Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού>>

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΕΙΑΣ ΤΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ: ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΙΕΡΕΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ - ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΚΟΙΜΗΤΑ ΚΑΝΔΥΛΙΑ...!

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΝ ΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΥΓΙΕΙΝΗ

30 ΙΟΥΝΙΟΥ - Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ;

ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ, ΠΑΝΕΥΦΗΜΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΒ'

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

Α. Α. ΓΚΛΑΒΙΝΑ: ''ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ'', ΑΠΟΣΤ. ΠΑΥΛΟΣ

Α. Α. ΓΚΛΑΒΙΝΑ: ''ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ'', ΑΠΟΣΤ. ΠΕΤΡΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΚΟΙΜΗΤΑ ΚΑΝΔΥΛΙΑ!...

Θαυμαστὴ ἐμφάνιση τῆς χορείας τῶν ΙΒ΄ Ἀποστόλων: Θεραπεία τοῦ Διακόνου Ἱερεμία ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους

Προσοχὴ στὰ ἀκοίμητα κανδήλια!... 

Ο πατὴρ Ἱερεμίας, αὐτὸς ποὺ μετέπειτα ἔγινε Ἀρχιερεὺς Βερατίου τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὅταν ἦταν Διονυσιάτης Ἱεροδιάκονος, περίπου τὸ ἔτος 1740, προσβλήθηκε ἀπὸ τὴν λοιμώδη νόσο πανώλη καί, γιὰ τὸ εὐμετάδοτο τῆς ἀσθένειας, κρίθηκε εὔλογο νὰ χωρισθεῖ ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Διονυσίου.

Ἔτσι, λοιπόν, στάλθηκε νὰ μένει σὲ ἕνα Κάθισμα, δηλαδὴ σὲ μιὰ μοναχικὴ Καλύβη, ἡ ὁποία, φαίνεται ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν Μονή, ἀπέχοντας ἀπὸ αὐτὴν περίπου ἕνα τέταρτο δρόμο μὲ τὰ πόδια. Αὐτὸ τὸ μοναχικὸ καὶ ἡσυχαστικὸ Κάθισμα, εἶναι τὸ Κάθισμα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐκεῖ, λοιπόν, ἔμενε αὐτὸς ὁ Διακο-Ἱερεμίας μαζὶ μὲ ἕναν ἄλλον εὐλαβῆ Γέροντα Μοναχό, ποὺ τὸν εἶχε γιὰ βοηθὸ στὴν δεινὴ ἀρρώστιά του.

Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, τόσο ἡ κατάσταση τοῦ ἀσθενοῦς, τοῦ Διακο-Ἱερεμία, χειροτέρευε. Ὁ γερο-βοηθὸς Μοναχός, πάλι, καταστεναχωριόταν πολὺ γιατὶ ἔβλεπε μέρα μὲ τὴν μέρα ὁ θάνατος νὰ πλησιάζει ὁλοένα τὸν ἀσθενῆ του. Κάποια μέρα, ἔτσι ὅπως αὐτὸς ἦταν βαριὰ περίλυπος, βλέπει νὰ κατεβαίνουν μέσα ἀπὸ τὸ βουνὸ Δώδεκα Ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ πρῶτα τὸν χαιρέτισαν μὲ εὐμένεια, βλέποντας τὸν νὰ εἶναι ἔτσι, σὲ αὐτὴ τὴν ὁλοφάνερη κατήφεια καὶ θλίψη, τὸν ρώτησαν νὰ μάθουν τὴν αἰτία.

Ὁ Γέροντας Μοναχὸς καὶ βοηθὸς τοῦ κατάκοιτου ΔιακοἹερεμία, τοὺς ἔδειξε βαρύθυμα μὲ τὸ χέρι του πρὸς τὸν κλινήρη καὶ ἀνήμπορο Διάκο καὶ τοὺς εἶπε ὅτι, κατὰ πάσα πιθανότητα, μέσα σὲ λίγες μέρες, φεύγει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωή. Οἱ Δώδεκα Ἐπισκέπτες, ἀφοῦ τὸν παρηγόρησαν, τοῦ εἶπαν: -Δὲν πεθαίνει ὁ Διάκονος! Ἔχε θάρρος, Γέροντα! Καὶ πήγαινε καὶ ἀνάγγειλε αὐτὸ ποὺ ἄκουσες ἀπὸ μᾶς τώρα καὶ στοὺς ὑπόλοιπους Ἀδελφοὺς τοῦ Μοναστηριοῦ, γιὰ νὰ τὸ ξέρουν. Γιά ᾿πες μᾶς μόνο τὸ ἑξῆς:

Γιατί δὲν ἀνάβεις τὰ καντήλια τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὴν πρέπουσα συνήθεια, καὶ τἄ ᾿χεις ὅλο σβηστά;... Ὁ Γέροντας Μοναχὸς δικαιολογήθηκε καὶ ἔριξε τὴν εὐθύνη στὸν «Δοχειάρη» (Ἀποθηκάριο), ποὺ δὲν τοῦ δίνει λάδι. Τότε τοῦ εἶπαν καὶ αὐτοί: -Πὲς τὸν Δοχειάρη, νὰ μὴ σοῦ στερεῖ τὸ λάδι γιὰ τὰ καντήλια τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ μὴ τὸν βρεῖ καὶ αὐτὸν ξαφνικὰ κανένα κακὸ καὶ λυπᾶται μετὰ χωρὶς κανένα ὄφελος!...

Ὁ Γέροντας, ἀκούγοντας τέτοια λόγια ἀπὸ ξένους – ὅπως νόμιζε – ἀνθρώπους, ἔμεινε ἔκθαμβος. Τοῦ ἦρθε μέσα τοῦ ἡ σκέψη νὰ τοὺς ρωτήσει: - Ποιοί εἶστε;… Ἀπὸ ποῦ κατάγεστε;… Ποῦ μένετε;… Αὐτοί, ὅμως, πρόλαβαν τὴν σκέψη του καὶ τοῦ εἶπαν: - Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ Κύριοι αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ Καθίσματος!... Καὶ ἀφοῦ εἶπαν αὐτὸν τὸν λόγο, προχώρησαν μέσα στὸν χῶρο τοῦ ἱεροῦ Καθίσματος καὶ μπῆκαν μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ γερο-Μοναχός, εὑρισκόμενος σὲ μεγάλη ἔκπληξη γιὰ τὰ ὅσα ἔβλεπε καὶ ἄκουγε, πάει στὸν ἄρρωστο Διάκονο νὰ δεῖ τὶ κάνει, ἀλλὰ καὶ συνάμα γιὰ νὰ τὸν παρηγορήσει μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἄκουσε. Καί, ὦ, τοῦ θαύματος! Αὐτὸν πού, πρὶν ἀπὸ λίγο τὸν εἶχε ἀφήσει μισοπεθαμένο, τώρα τὸν βρῆκε νὰ κάθεται χαρούμενο πάνω στὸ κρεβάτι του!

Ὁ Διάκος ἄρχισε νὰ εἶναι πολὺ καλύτερα στὴν ὑγεία του ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπροσδόκητη ἐπίσκεψη αὐτῶν τῶν παράδοξων καὶ ἄγνωστων Δώδεκα Ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ τὸν παρηγόρησαν καὶ τὸν εὐλόγησαν, κατευθύνθηκαν πρὸς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Καθίσματος καὶ μέσα ἀπὸ ἐκεῖ, μετά, ἔγιναν ὅλοι τοὺς ἄφαντοι!...

Τότε, λοιπόν, ὁ γέρων Μοναχός, ὁ βοηθὸς τοῦ πρὶν ἀσθενοῦς Διακόνου, ἐννόησε καὶ κατάλαβε, ὅτι οἱ ἐπισκέπτες ποὺ συνομίλησαν μαζί του, ἦταν οἱ Δώδεκα τοῦ Κυρίου Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Καταχαρούμενος, ἔτρεξε καὶ ἀνήγγειλε αὐτὸ τὸ θαυματούργημα σὲ ὅλους τοὺς Ἀδελφοὺς τῆς Μονῆς Διονυσίου. Ἰδιαίτερα μάλιστα, στὸν τσιγγούνη καὶ φειδωλὸ Δοχειάρη, γιὰ νὰ τοῦ παρέχει ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς λάδι γιὰ νὰ ἀνάβει τὶς καντῆλες. 

Ταυτόχρονα, δὲν παρέλειψε νὰ τοῦ ἀναφέρει καὶ τὴν ἀποστολικὴ προειδοποίηση, γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ αὐτὸς ἀρνηθεῖ ἀκόμη καὶ τώρα νὰ τοῦ δώσει λάδι. Ὅλοι μαζὶ οἱ Πατέρες ἐδόξασαν τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεος ποὺ ἔδειξε πρὸς τὸν δοῦλό Του, μέσῳ τῶν ἁγίων, ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Δώδεκα Ἀποστόλων Του.

Ἡ μεγάλη πρεσβεία καὶ Χάρη τους, ἂς συνοδεύουν αἰσθαντικὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν ἀγῶνα ὅλων μας, συντρέχοντας καὶ βοηθώντας μας, στὶς διάφορες καὶ ποικίλες ἀνάγκες τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἀμήν!

(*) Λαζάρου Μοναχοῦ Διονυσιάτου, Διονυσιάτικαι Διηγήσεις, Κεφ. 52ο, σελ. 142-143, ἀποδόσις στὰ νεοελληνικά. Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου, Ἅγιον Ὄρος 1988. Αναδημοσίευση εκ του ιστοτόπου της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ;

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Ἀγαπητοὶ Πατέρες καὶ Ἀδελφοί·

Μετὰ τῶν Ἁγίων Πάντων, ἀρχίζει σὺν Θεῷ ἡ περίοδος τῆς νηστείας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Εἶναι ἀρχαιοπαράδοτη, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ μᾶς προετοιμάζει ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα γιὰ νὰ ἑορτάσουμε τὰ ἔξοχα δοχεῖα τοῦ θείου Παρακλήτου, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους. Αὐτοὺς ποὺ ἀποτελοῦν τοὺς φωτιστὲς καὶ εὐεργέτες τοῦ κόσμου παντός. Αὐτοὶ οἱ θεοκίνητοι καὶ θεοδίδακτοι μετέδωσαν τὴν θεία διδαχὴ «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν» καὶ γέμισαν μὲ θεῖα νοήματα, θαύματα και σημεῖα «τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης», εἰς στερέωσιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Ἐσφράγισαν δὲ τὸ κήρυγμά τους μὲ τὸ αἷμα τους καὶ μᾶς κληροδότησαν τὴν Ἀποστολικὴ Διαδοχή, τὴν πυρφόρο χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τῆς ἀλληλοδιαδοχῆς τῶν Ὀρθοδόξων χειροτονιῶν.

Ἄς δεχθοῦμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μὲ εὐχαρίστηση τὴν ἔλευση τῶν ἡμερῶν τῆς νηστείας. Διαρκεῖ λίγες μόλις ἡμέρες, οὔτε δύο ἑβδομάδες τὸ ἔτος τοῦτο, καὶ μᾶς παρέχει νέα δυνατότητα νὰ ἱλαρύνουμε τὶς ψυχές μας μὲ φῶς καὶ ζωή.

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, δὲν μποροῦμε νὰ μὴν ψέξουμε τὴν φετινὴ ἐκτροπὴ τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν, οἱ ὁποῖοι στὴν ψευδαίσθηση ὅτι ἀκολουθοῦν ἕνα δῆθεν «διορθωμένο» Ἡμερολόγιο, αὐτὸ τοῦτο τὸ Γρηγοριανὸ Παπικὸ στὴν ρίζα του, ἐξαφάνισαν γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὴν εὐλογημένη αὐτὴ νηστεία! Ἔτσι τοὺς πληροφοροῦμε ὅτι λύπησαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ περιφρόνησαν τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους. Δὲν βαδίζουν κατὰ τὸ καθολικὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀφίστανται ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἀγάπης. Ἡ ἐπαναλαμβανόμενη αὐτὴ πεισματώδης ἐμμονή τους σὲ ἕνα προφανέστατο λάθος, τὸ ὁποῖο μάλιστα προσπαθοῦν σοφιστικῶς νὰ δικαιολογήσουν, ἀποδεικνύει τὸ μέγεθος τῆς ἀμετανοησίας τους ἐδῶ καὶ ἕναν ὁλόκληρο αἰῶνα!

Ἐν τούτοις, τοὺς ἀπευθυνόμαστε μὲ πόνο: Ἀδελφοί, «ἐσχάτη ὥρα ἐστι»! Ἡ «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» ἐπικρέμαται ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ὅλων μας, γιὰ τὴν θλιβερὴ ἀποστασία τῆς πλειοψηφίας καὶ δὴ τῶν ἀφρόνων ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι καταπατοῦν ἀσύστολα τὰ θεῖα παραγγέλματα! Ἄν δὲν ὑπάρξει διόρθωση τῶν ἐπταισμένων καὶ μετάνοια ἀληθινή, τότε μᾶς ἀναμένουν συμφορὲς βαρύτατες.

Ἀδελφοὶ Ὀρθόδοξοι πιστοί, τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας·

Μὲ τὴν καλὴ καὶ ἀσφαλῆ διαμονή μας στὴν Παρακαταθήκη τῆς πίστεως καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄς ἀγωνισθοῦμε ἐπιμελῶς στὶς ἡμέρες τῆς νηστείας νὰ καθαρίσουμε καλύτερα τὶς καρδιές μας, νὰ ἀγαπήσουμε βαθύτερα τὸν Χριστό μας, νὰ καταπατήσουμε ἐπὶ τέλους τὰ πάθη καὶ τὶς κακὲς συνήθειες ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν, νὰ ἀνακουφίσουμε καὶ νὰ ἀνυψώσουμε τὶς ψυχές μας, νὰ πλησιάσουμε εὐσυνείδητα τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Μετανοίας/Ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας.

Μὴν χάσουμε, παρακαλῶ, τὴν φωτιστικὴ παρηγορία τῶν καλῶν ἀναγνωσμάτων καὶ τῆς ἱερᾶς προσευχῆς. Μὴ μᾶς ἐξαπατήσει ἡ ἐμπαθὴς καὶ φιλαμαρτήμων «ψυχαγωγία» τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης, ποὺ κλέβει τὸν πολύτιμο χρόνο μας καὶ ἀδειάζει τὶς ψυχές μας. Μὴν μᾶς σκοτίσουν ἀκάθαρτες ἐπιθυμίες, ἀλλὰ ἄς σεβαστοῦμε τὴν ἱερότητα τοῦ σώματός μας ὅπως καὶ τῶν ἄλλων, καὶ μὴ προβοῦμε σὲ πράξεις ἀτιμίας!

Ἐπίσης, νὰ προσέχουμε τὰ λόγια μας, νὰ ἀποφεύγουμε τὸ μέγιστο κακὸ τῆς κατακρίσεως, νὰ προσέχουμε τὶ βλέπουμε, τὶ ἀκοῦμε, τὶ διαλογιζόμαστε, τὶ ἐπιθυμοῦμε! Μὴν μᾶς ἐξαπατήσει ἡ ραθυμία εἰς βάρος τῶν πνευματικῶν μας καθηκόντων. Μὴν ἐγκαταλείψουμε τὸν ἐκκλησιασμό. Μὴν ἐκθέτουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ κινδύνους ἀπὸ παρέες κακὲς καὶ συναστροφὲς ἐπιβλαβεῖς.

Μὴν ἀποτελοῦμε σκάνδαλο μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἔναντι τῶν ἄλλων, μὴν προσπαθοῦμε νὰ ὁμοιωθοῦμε στὴν ἐμφάνιση μὲ τοὺς κοσμικοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους χαρακτηρίζει τὸ ἔκδηλο σαρκικὸ φρόνημα ποὺ δὲν ἔχει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει καμία σχέση μὲ τὶς βασικὲς ἀρχὲς τῆς πίστεώς μας.

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί·

Μὴ λησμονοῦμε ὅτι δὲν εἴμαστε ἀθάνατοι, ἀλλὰ περαστικοὶ ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο. Καὶ θὰ δώσουμε ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ Βήματος τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ πῶς διαχειριστήκαμε τὰ τάλαντα καὶ χαρίσματα ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ἡ θεία Ἀγαθότητά Του.

Εἴθε νὰ ἐνδυθοῦμε «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν» καὶ νὰ αὐξήσουμε τὶς ἀγαθοεργίες μας μὲ ὅ,τι τρόπο μποροῦμε, ὥστε ὁ Φιλάνθρωπος Κύριός μας νὰ μᾶς χαρίζει πλούσια τὸ ἄπειρον Ἔλεος τῆς Εὐσπλαγχνίας Του καὶ στὴν παροῦσα ζωὴ καὶ στὸν μέλλοντα αἰῶνα. Ἀμήν!

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς

Εὐχέτης θερμὸς πρὸς Κύριον

Ὁ Μητροπολίτης

+ὁ Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμης

Λάρισα,

Ἑβδομὰς Ἁγίου Πνεύματος,

Ἰούνιος 2024

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΙΒ' ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Εκ της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ

   ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΕΝΔΟΞΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ  (Σύναξις: 30η Ἰουνίου) by ΓΙΩΡΓΟΣ   Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Αφιέρωμα στους Αγίους Αποστόλους από το 
 ''Εργαστήριο Εκκλησιοποιημένης Αγιογραφίας'' 
http://agiografikesmeletes.blogspot.com.
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου

Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών,

οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι' αυτό με την ευκαιρία της σεπτής τους εορτής τους εναποθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.

http://ntprodromoy.blogspot.com

Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους.

Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου. Είναι πάντως γεγονός πως πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για τα πρόσωπα και το έργο των αγίων Αποστόλων. Η σύντομη αυτή εργασία έχει ως στόχο να κάμει γνωστές τις προσωπικότητες και το έργο τους.

Το έχουμε τονίσει πολλές φορές πως ο συνειδητός χριστιανός δεν είναι παθητικός οπαδός και ουραγός κανενός αρχηγού, αλλά ενεργό κύτταρο του εκκλησιαστικού σώματος με γνώση, γνώμη και δημιουργική πρωτοβουλία στη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι θέλει τον πιστό η αγιοπατερική και ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.

Η λέξη απόστολος σημαίνει τον απεσταλμένο. Εν προκειμένω Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του. Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική Του προτροπή έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης» ( Πράξ.1,8). Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία.

Ευθύς μετά τη Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στις όχθες της λίμνης Γενησαρέτ, όπου απευθύνθηκε στους εκεί αλιείς, στους οποίους είπε: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ.4,20). Αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ.4,21). ’λλοι «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά των μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

Οι μαθητές ορίσθηκαν από τον Κύριο σε τρεις κύκλους ήτοι: τον στενό κύκλο των δώδεκα, τον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα και τον ευρύτατο κύκλο των πολυπληθών φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία είχε ο κύκλος των δώδεκα. Αυτοί βρισκόταν πλησίον Του και σ' αυτούς αποκάλυψε τα μυστήρια του Θεού. Αυτοί έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν τις αγιαστικές και λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους.

Αυτοί είχαν την τιμή να ορισθούν ως οι κατ' εξοχήν συνεχιστές του έργου Του, διότι μόνο σε αυτούς είπε: «Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16). Μετά τη Ανάσταση τους κατέστησε επίσημα διαδόχους του έργου Του: «καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς΄ λάβετε Πνεύμα ’γιον΄ αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε , κεκράτηνται» (Ιωάν.20,21).

Επίσης στο όρος της Γαλιλαίας, όπου είχαν συναχθεί οι έντεκα μαθητές, λίγο πριν την Ανάληψη τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20). Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας,

ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, ή τους κλειστούς κύκλους της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως.

Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Επειδή γαρ εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν… τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού.» (Α΄Κορ.1,21-29).

Η άσημη προέλευση των Αποστόλων είναι από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια ως σήμερα σημείο αναφοράς όλων των πολεμίων του Χριστιανισμού, ως δήθεν θρησκεία των παρακατιανών ανθρώπων. Η σάπια ψευτοδιανόηση θα ήθελε έναν Χριστιανισμό «φιλοσοφικό», ο οποίος θα έδινε έναυσμα για ανώφελες συζητήσεις στους κλειστούς κύκλους των «πνευματικών ανθρώπων», αποκομμένο από τον αγιαστικό και σωστικό του ρόλο. Επειδή αυτός δεν ταιριάζει στα δικά τους μέτρα, γι' αυτό απορρίπτεται από αυτούς και πολεμείται λυσσαλέα σε όλες τις εποχές! 

Το άγιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους, δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους.

Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αύξανε θεαματικά. Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου.

Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και γι' αυτό την αποποιήθηκαν.

Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.

Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό,τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό,τι εκείνοι έκτιζαν.

Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. ’χρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄

λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία ’γιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26). Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους.

Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ' εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ' εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι' αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ' ουσίαν το έργο των αγίων Αποστόλων.

Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν! Όλοι εμείς οι πιστοί του Χριστού και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ' αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.10,21).

ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ, ΠΑΝΕΥΦΗΜΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΒ'

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει μὲ ξεχωριστὴ λαμπρότητα τὴ Σύναξη τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ οἱ μνῆμές τους σὲ διάφορες ἡμερομηνίες τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ τὸ συλλογικὸ ἑορτασμὸ τιμᾶται σύμπασα ἡ χορεία τῶν μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι

ὡς συνεχιστὲς τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς, ἔστρεψαν τὸ ροῦ τῆς ἱστορίας καὶ ἄλλαξαν κυριολεκτικὰ τὴ μορφὴ τοῦ κόσμου. Χάρη στὸν ἰδικό τους ἀγώνα, τὶς ἀφάνταστες προσωπικὲς τους θυσίες, τὴ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό τους ἐθεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο.

Ἡ λέξη «Ἀπόστολος» σημαίνει τὸν ἀπεσταλμένο. Ἐν προκειμένῳ Ἀπόστολοι ὀνομάσθηκαν οἱ ἐκλεγμένοι καὶ καλεσμένοι ἀπὸ τὸν Κύριο Μαθητές Του νὰ συνεχίσουν τὸ σωστικό Του ἔργο, μετὰ τὴν εἰς τοὺς οὐρανοὺς Ἀνάληψή Του. Ἐπίσης, σύμφωνα μὲ τὴν χαρακτηριστική Του προτροπὴ ἔγιναν οἱ μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Ἡ ἐκλογὴ καὶ ἡ κλήση τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ὡς τὴν Πεντηκοστὴ καλοῦνταν Μαθητές, ἔγινε ἀμέσως μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς δημόσιας δράσεως τοῦ Κυρίου, στὴ Γαλιλαία. Εὐθὺς μετὰ τὴ Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στὶς ὄχθες τῆς λίμνης Γενησαρέτ, ὅπου ἀπευθύνθηκε στοὺς ἐκεῖ ἁλιεῖς, στοὺς ὁποίου εἶπε: «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αὐτοὶ «εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῶ».

Ἄλλοι, «ἀφέντες τὸν πατέρα αὐτῶν Ζεβεδαῖον ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ τῶν μισθωτῶν, ἀπῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ». Οἱ μαθητὲς ὁρίσθηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο σὲ τρεῖς κύκλους ἤτοι: τὸ στενὸ κύκλο τῶν Δώδεκα, τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ τὸν εὐρύτατο κύκλο τῶν πολυπληθῶν φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία εἶχε ὁ κύκλος τῶν Δώδεκα.

Αὐτοὶ εὑρίσκονταν πλησίον Του καὶ σ’ αὐτοὺς ἀποκάλυψε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶχαν τὴν εὐλογία καὶ τὴ δόξα νὰ ὁρισθοῦν ὡς οἱ κατ’ ἐξοχὴν συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του, διότι μόνο σὲ αὐτοὺς εἶπε: «Ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καὶ ἔθηκα ὑμᾶς, ἵνα ὑμεῖς ὑπάγητε καὶ καρπὸν φέρητε, καὶ ὁ καρπὸς ἡμῶν μένῃ». Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοὺς κατέστησε ἐπίσημα διαδόχους καὶ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του: «καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.

Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἐπίσης στὸ ὄρος τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχαν συναχθεῖ οἱ ἕνδεκα μαθητές, λίγο πρὶν τὴν Ἀνάληψη, τοὺς εἶπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».

Ὡς πρὸς τὴν ἐκλογὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων εἶναι χαρακτηριστικοὶ οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν... τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καὶ τὰ μὴ ὄντα, ἵνα τὰ ὄντα καταργήσῃ, ὅπως μὴ καυχήσηται πᾶσα σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ».

Τὸ ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συνεχίσθηκε καὶ συνεχίζεται διὰ τῶν διαδόχων αὐτῶν. Αὐτὴ ἡ άδιάκοπη διαδοχὴ συνεχίζεται ἔως σήμερα καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἀδιάκοπη διαδοχὴ προσώπων καὶ πίστεως καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται ἡ Ἐκκλησία μας Ἀποστολική.Οἱ Ἅγιοι Δώδεκα Ἀπόστολοι εἶναι: ὁ Ἀπόστολος Πέτρος († 29 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας († 30 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου († 30 Ἀπριλίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου († 9 Ὀκτωβρίου), ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης († 24 Σεπτεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος († 14 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Βαρθολομαῖος († 11 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς († 6 Ὀκτωβρίου), ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος († 16 Νοεμβρίου), ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας († 19 Ἰουνίου), ὁ Ἀπόστολος Ματθίας († 9 Αὐγούστου), ὁ Ἀπόστολος Σίμων ὁ Ζηλωτής († 10 Μαΐου).

Πηγή: http://www.profitisilias.gr

30 ΙΟΥΝΙΟΥ - Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Αγαπητοί μου φίλοι και φιλέορτοι Χριστιανοί μου, στις 30 Ιουνίου εκάστου έτους, η Ορθόδοξη Εκκλησία µας εορτάζει τους Δώδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέρει ένας ύμνος της εορτής, την οποία φάλαγγα αρχικά εξέλεξε ο Κύριός μας, πλην  βεβαίως του Ιούδα του Ισκαριώτη...

https://www.iliaoikonomia.gr

Αυτοί λοιπόν είναι: Σίμωνας (Πέτρος), Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμωνας ο Ζηλωτής, Ιούδας ο αδελφός του Ιακώβου του μικρού και ο Ματθίας, που εξελέγη μέσα στο υπερώο τις παραμονές της Πεντηκοστής, σε αντικατάσταση του Ιούδα του Ισκαριώτη...

Την ζωή του καθενός των Αποστόλων αυτών, σκιαγραφεί η Εκκλησία μας, στις ιδιαίτερες γιορτές τους. Στην εορτή αυτή γίνεται υπενθύμιση της ενότητας που είχαν μεταξύ τους, αλλά και της ηθικής τους, που τόσο συνέβαλε στην πνευματική εν Χριστώ αναγέννηση του κόσμου.

Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα.

Οι Απόστολοι του Χριστού θα ξεχωρίζουν μέσα στην Ιστορία της Εκκλησίας, σαν οι υπέρλαμπροι αστέρες πρώτου μεγέθους της πνευματικής ζωής. Απόστολος σημαίνει πρωταρχικά «απεσταλμένος, πρεσβευτής», ενώ μια πιο ειδική σημασία και ευρύτερα χρησιμοποιούμενη είναι «απεσταλμένος παρά του Θεού ».Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ο όρος δήλωνε κάθε απεσταλμένο για την εκπλήρωση συγκεκριμένης αποστολής ή τον αγγελιαφόρο.

Ο ίδιος ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές του ως αντιπροσώπους του στον κόσμο και με το κήρυγμά τους να καλέσουν κοντά στο Θεό όχι μονάχα Ισραηλίτες αλλά και εθνικούς ("ειδωλολάτρες"). Εν προκειμένω Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του.

Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική προτροπή Του, έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης». Οι Δώδεκα Απόστολοι, που είχαν παρακολουθήσει την επίγεια δράση του Χριστού και είχαν μυηθεί στην αποστολή τους, ήταν οι κατεξοχήν μάρτυρες και κήρυκες της Ανάστασης του Ιησού, γι' αυτό και κατείχαν μοναδική και ανεπανάληπτη θέση στην ιστορία της Εκκλησίας και στο έργο του ευαγγελισμού των εθνών.

Οι Απόστολοι κράτησαν την Εκκλησία ενωμένη, την έφεραν στα πέρατα της οικουμένης και την σφράγισαν με την Αποστολική τους παράδοση… Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε το προνόμιο να ανήκουμε στην Εκκλησία των Αποστόλων, την Μία Εκκλησία, την οποία συγκροτούμε εν Αγίω Πνεύματι. Ανήκουμε στην Αγία Εκκλησία, γιατί ακρογωνιαίος λίθος της είναι ο Χριστός,

ο Οποίος αγιάζει τους πιστούς, δια των Μυστηρίων μέσα στην Εκκλησία. Ανήκουμε στην Καθολική Εκκλησία, δηλαδή στην Οικουμενική, καθότι ο Χριστός ήλθε στη γη, δίδαξε και έπαθε για όλους τους ανθρώπους. Στη λογική αυτή οι Απόστολοι ξεχύθηκαν στα έθνη και διέδωσαν το Ευαγγέλιο της αληθείας, καλώντας όλους στην εν Χριστώ ενότητα. Η Εκκλησία μέσα στην οικουμενικότητά της, διατηρεί ζωντανή την Αποστολική παράδοση...

Έφεραν δε εις πέρας την τιμητική Ιερή αυτή αποστολή τους οι Απόστολοι με τη Χάρη και βοήθεια του Παναγίου Πνεύματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Δεν είχαν κατά κόσµον προσόντα, στα οποία θα μπορούσαν να βασισθούν και να προχωρήσουν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Ωραία ερωτά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Tίνι γάρ ἐθάρρουν;».

Πού μπορούσαν να στηριχθούν και να έχουν θάρρος για το έργο τους; «Τῇ δεινότητι τῶν λόγων;», στη ρητορική τους μήπως ικανότητα; «Ἀλλά πάντων ἦσαν ἀμαθέστεροι», απαντά ο ίδιος ιερός Πατήρ. Ήσαν αγράμματοι ψαράδες. Αλλά μήπως μπορούσαν να βασισθούν, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, «τῇ περιουσίᾳ τῶν χρημάτων;», στον πλούτο τους; «Ἀλλ’ οὐδέ ράβδον, οὐδέ ὑποδήματα εἶχον», ήσαν δηλαδή πάμπτωχοι υλικά. «Ἀλλά τῇ περιφανείᾳ του γένους;», επιμένει να ερωτά ο Άγιος. 

Μήπως κατήγοντο από κάποιο ξακουστό γένος και αυτό τους έδινε «αέρα» και θάρρος; «Ἀλλ’ εὐτελεῖς ἦσαν καί ἐξ εὐτελῶν», απαντά. Ήσαν άνθρωποι άσημοι του άπλου λαού, παιδιά φτωχών γονέων με τίποτε το εντυπωσιακό κατά κόσµον. Και όμως αυτοί οι άσημοι, οι αγράμματοι και φτωχοί, με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ανέτρεψαν το κατεστημένο των αιώνων, φώτισαν την σκοτισμένη ανθρωπότητα, άνοιξαν την μετά Χριστόν εποχή στην ιστορία του κόσμου, εξευγένισαν με το κήρυγμα του Ευαγγελίου τα ήθη και εξαγίασαν με τη Χάρη των Μυστηρίων της Εκκλησίας τους ανθρώπους.

Η προσφορά των Αγίων Αποστολών στην ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Έθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος µας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο.

Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους και με την ζωή τους. Το έργο των Αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές Εκκλησίες, χειροτονούσαν Επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους.

Γράφει ο Άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ' εξοχήν βιβλίο της Ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς Πρεσβυτέρους κατ' εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23).

Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι' αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ' ουσίαν το έργο των Αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν! Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Αγαπητοί μου, οι Άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής: 

Οι πρωτοκορυφαίοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρώμη , ο πρώτος με σταυρικό θάνατο, με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό. Αλήθεια Αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί ονομάζονται αυτοί οι δύο Πρωτοκορυφαίοι; Διότι αγαπητοί μου, για να φέρουν ψυχές κοντά στον Χριστό, εργάστηκαν και κοπίασαν ιεραποστολικά, σε όλη την τότε γνωστή οικουμένη, περισσότερο από όλους τους άλλους Αποστόλους.

Ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πάτρα, σε σταυρό με σχήμα Χ.

Ο Άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πάτμο και τελικά πέθανε στην Έφεσο.

Ο Άγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας.

Ο Άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την ψυχή του.

Ο Άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας.

Ο Άγιος Ματθαίος μαρτύρησε διά λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας.

Ο Άγιος Ιάκωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ’ ένα σταυρό.

Ο Άγιος Σίμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ’ ένα σταυρό στη Μαυριτανία της Αφρικής.

Ο Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ένα δέντρο.

Τέλος, ο Άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.

Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωή τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωή αληθινά πνευματική.

Το μήνυμα της εορτής των Αγίων Αποστόλων είναι ξεκάθαρο προς όλους μας. Είναι μήνυμα παραδειγματισμού και μίμησης. Να γίνουμε όλοι ψαράδες ανθρωπίνων ψυχών. Όλοι μας να τρέξουμε όπως έτρεξαν και κοπίασαν οι εορτάζοντες Απόστολοι και Άγιοι, ώστε να μην βρεθούμε αναπολόγητοι ενώπιον του Κριτού, την ημέρα της Κρίσεώς μας.

Είμαστε υπεύθυνοι για τις ψυχές που χάνονται, διότι δεν γνώρισαν τον Χριστό. Είμαστε υπεύθυνοι που οι καρδιές των νέων μας δεν γνώρισαν και δεν αγάπησαν τον Χριστό ζώντας σήμερα μακρυά Του. Είμαστε υπεύθυνοι που δεν κερδίσαμε τις καρδιές και τις ψυχές φίλων, γειτόνων και συγγενών μας, ώστε να ζουν κοντά στον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Ας εργαστούμε αγαπητοί μου φίλοι και Χριστιανοί μου, όλοι λοιπόν από σήμερα ως αληθινοί μαθητές του Κυρίου μας, όπως ο ίδιος άλλωστε μας το ζήτησε. Ας γίνουμε ψαράδες ανθρωπίνων ψυχών σαν τους Αγίους Αποστόλους, να γίνουμε όλοι απόστολοι του μηνύματος του Ιησού Χριστού, σε εμάς τους ίδιους αλλά και στις οικογένειές μας.

Οι Άγιοι Απόστολοι να πρεσβεύουν στον Κύριο και να χαρίζουν δύναμη σε όλους μας, μιμούμενοι την πίστη, την υπομονή των εορταζομένων Αγίων και το Ιεραποστολικό τους έργο. Αμήν!

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΝ ΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΥΓΙΕΙΝΗ

Ένα κατατοπιστικότατο άρθρο στα περί νηστείας, με ιστορική αναδρομή και πατερικές αναφορές, χρήσιμο για την περίοδο της νηστείας των Αγίων Αποστόλων που διανύουμε.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του εκκλησιαστικού περιοδικού του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας
''ΠΑΝΤΑΙΝΟΣ'',
τόμος θ', αριθμ. 10, σελ. 145-155, της 10ης Μαρτίου 1917.

Οι ομιλούντες εις το κοινόν εν βήμασι μη εκκλησιαστικοίς εκλέγουσι συνήθως θέματα κατά προτίμησιν ευάρεστα τω ακροατηρίω, περίεργα, εμποιούντα εντυπωσιν διά το ασυνήθες και σπάνιον, και κατά δεύτερον λόγον ωφέλιμα και διδακτικά, ή τουλάχιστον συνδυάζουσι το τερπνόν και ευάρεστον μετά του ωφελίμου, ενώ ημείς σήμερον είμεθα ηναγκασμένοι, παρορώντες τελείως το τερπνόν και ευάρεστον τω κοινώ και κολακευτικόν, να ενδιατρίψωμεν επί ζητήματος υψηλού μεν και τα μάλιστα ευεργετικού, όχι όμως και επαγωγού και ευαρμόστου τοις πολλοίς. 

Αλλά διά τούτο ακριβώς ανέλαβον να ομιλήσω επί τοιούτου θέματος, ίν' αποδείξω πόση μεν η άδικος προκατάληψις και ανεξέταστος κατ' αυτού καταφορά, οπόση δε και οποία η εξ αυτού ψυχική και σωματική ωφέλεια. Διότι και τα φάρμακα είναι δυσάρεστα μεν τη γεύσει και αποκρουστικά, ωφέλιμα όμως και σωτήρια.

Η κοιλιοδουλεία και τα πάθη αποκτηνούσι τον άνθρωπον και δουλαγωγούσι το πνεύμα υπό την κυριαρχίαν της ύλης, τουναντίον δε η νηστεία, κατασιγώσα τα άτακτα ένστικτα, περισυλλέγει και συγκεντρώνει τας δυνάμεις της ψυχής και διευκολύνει την προσευχήν, δι' ης ο άνθρωπος  αναγνωρίζει εαυτόν ως πνευματικόν ον και σπεύδει προς τον προορισμόν αυτού.

Η μονομερής του σώματος περιποίησις καθιστά το πνεύμα ατροφικόν, μαρασμώδες και δούλον αυτού, οπόθεν απελευθερούται διά της νηστείας και της προσευχής. Ως βλέπετε, η νηστεία είναι μέσον προς τον σκοπόν, ουχί δε αυτός ο σκοπός, αλλά μέσον απαραίτητον και σωτήριον από  θρησκευτικής και υγιεινής απόψεως, εφ' ω επίκαιρον και ωφέλιμον εκρίναμεν ν' απασχολήσωμεν υμάς εις σύντομον ανάπτυξιν του θέματος τούτου,

τοσούτω μάλλον, όσες προλήψεις πολλαί επικρατούσι και καταδίκαι συνήθως άδικοι και αμελέτητοι εκφέρονται κατά τής νηστείας, το μεν ως μη επιβαλλομένης δήθεν υπό των αγίων Γραφών, αλλ' ως δημιουργήματος τάχα των μοναχών του μεσαίωνος, χρόνων σκοτεινών αμαθείας και δεισιδαιμονίας, το δε ως διατάξεως ανθυγιεινής και δυσχερέστατης εις την εκτέλεσιν.

Και κατ' αρχάς μεν εξετασθήσεται η νηστεία από ιστορικής, είτα δ' αυτό θρησκευτικής και τέλος από υγιεινής απόψεως. Η νηστεία, είτε ως τελεία ασιτία κατά την γραμματικήν της λέξεως έννοιαν (νη-εσθίειν), είτε ως αποχή από ωρισμένου είδους τροφίμων, αν εκληφθή, έχει την αρχήν αυτής από του Πλάστου ως εντολή εις τους πρωτοπλάστους.

Οι Ισραηλίται διατάσσονται εν τω Λευιτικώ να απέχωσι πάσης τροφής κατά την ημέραν του εξιλασμού. Ο Μωυσής, πριν ανέλθη εις το Θεοβάδιστον του Σινά όρος προς παραλαβών των εντολών του Νόμου, εξαγνίζει εαυτόν διά νηστείας" ≪και ην εκεί Μωυσής έναντι Κυρίου τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύκτας・ άρτον ουκ έφαγε και ύδωρ ουκ έπιεν≫ (Εξόδ. λδ', 38). Συγχρόνως δε και ο Ισραήλ νηστεύει επί τριήμερον.

Και ο προφήτης Ηλίας φεύγων τας επιβουλάς της ασεβούς Ιεζάβελ ενήστευσεν: ≪'Αγγελος Κυρίου ήψατο αυτού και είπεν αυτώ" ανάστηθι, φάγε, ότι πολλή από σου η οδός΄ και άνέστη και έφαγε και ήπιε και επορεύθη εν ισχύει της βρώσεως εκείνης 40 ημέρας και 40 νύκτας έως Χωρήβ≫ (Βασ. Γ'. ιθ', 8). Ο δε προφήτης Δανιήλ ομολογεί, ότι πριν αποκαλυφθή αυτός ο λόγος αληθινός και δύναμις μεγάλη και σύνεσις εν τη οπτασία ≪ήμην πενθών τρεις εβδομάδας ημερών άρτον επιθυμιών ουκ έφαγον και κρέας και οίνος ουκ είσήλθεν εις το στόμα μου≫ (Δαν. ε', 2).

Βραδύτερον καθωρίσθησαν και άλλαι ημέραι νηστείας τω Ισραήλ, ο έβδομος μην του έτους, είτα δε προσετέθη και ο Δος, ο Εος και  Ιος και τέλος η Τρίτη και η Πέμπτη της εβδομάδος διά λόγους Ιστορικούς. Από του Ιουδαισμού παρέλαβε τον θεσμόν της νηστείας και ο Χριστιανισμός ανύψωσε και εξηυγένισεν αυτήν συμφώνως τω υψηλοτέρω και τελειοτέρω προορισμό αυτού.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ενήστευε τρεφόμενος εν τη ερήμω με ακρίδας και μέλι άγριον. Καταρχόμενος του θείου έργου αυτού ο Κύριος προπαρασκευάζεται  εν τη ερήμω διά τεσσαρακονθημέρου προσευχής και νηστείας, το αυτό δε μέσον συνιστά τοις μαθηταίς αυτού προς ενίσχυσιν εν τω αγώνι κατά των θλίψεων και πειρασμών, όπερ και έπραττον κατά τας μαρτυρίας του Ευαγγελίου. Αλλά και παρ' άλλοις λαοίς προχριστιανικοίς άπαντα η νηστεία ως θρησκευτικός θεσμός.

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, καθ' Ηρόδοτον, ενήστευον πριν θυσιάσωσι δάμαλιν εις την θεάν 'Ισιν, κατά δε τον ιστορικόν Πορφυρών ενήστευον κρεάτων και ιχθύων και οίνου επί εβδομάδας όλας. Οι Ασσύριοι δεινώς αμαρτήσαντες και καταδικασθέντες εις αφανισμόν υπό του Θεού, εάν μη μετανοήσωσι, ταπεινούνται ενώπιον του Θεού διά του κηρύγματος του Προφήτου Ιωνά και νηστεύσαντες πάντες

(και όπερ μη ομιλήσαντος αυτού περί νηστείας) από του βασιλέως μέχρι του εσχάτου υπηκόου και των ζώων αυτών και εν σάκκω και σποδώ προσευχηθέντες εν μετανοία, σώθηκαν από της καταστροφής. Και παρ' άπασι δε τοις αρχαίοις Ανατολικούς λαοίς, τοις Βουδισταίς και Βραχμανισταίς, τοις γυμνοσοφισταίς, τοις πιστεύουσι την μετεμψύχωσιν, η νηστεία και η ακρεωφαγία είναι θρησκευτικώς επιβεβλημένη.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι, μέλλοντες να τελέσωσι τα Ελευσίνια μυστήρια, ενήστευον. Οι εν Κρήτη ιερείς του Διός ενήστευον ωσαύτως ισοβίως, οι ιερείς και αι ιέρειαι των μαντείων πριν χρησμοδοτήσωσι. Και οι Λακεδαιμόνιοι, κατά τον Αριστοτέλη, ενήστευον πριν άρξωνται της επιθέσεως προς απελευθέρωσιν συμμαχικής πόλεως πολιορκουμένης. Αλλά και οι Ρωμαίοι ενήστευον΄ ο σοφός Νουμάς, ο Ιούλιος Καίσαρ ο Αύγουστος, ο Βεσπεσιανός, αυτοκράτορες, ετήρουν τας νενομισμένας νηστείας.

Ο δε ιστορικός Ιώσηπος λέγει πάση πόλει Ελλήνων και βαρβάρων και παντί έθνει ≪νηστείαι και λίχνων αναπαύσεις και πολλά των εις βρώσιν ημίν ου νενομισμένων παρατειήρηται≫ (Κατά Άπίωνος β. λθ.). Γνωσταί είναι επίσης αι νηστείαι των Μουσουλμάνων. Βεβαίως ή πολυήμερος και τελεία ασιτία, ήτις ουδόλως συνιστάται υπό τής θρησκείας, φαίνεται τι απίστευτον και ανέφικτον, είναι όμως δυνατή εις τούς εκλεκτούς εκείνους της Θείας Προνοίας, ους προανεφέραμεν, οίτινες εν τη ασθενεία αυτών ετελειούντο διά της δυνάμεως του Θεού, ≪του διδόντος τοις πεινώσιν ισχύν και τοις μη οδυνωμένοις λύπην≫ (Ήσαίου μ', 29).

Αλλά και ημείς εις στιγμάς αυτοσυγκεντρώσεως των ψυχικών δυνάμεων, εν ημέραις θλίψεως και συνοχής καρδίας, ουδεμίαν δίδομεν προσοχήν εις τας ανάγκας του σώματος. Ο μέγας φιλόσοφος της Χαιρωνείας διημέρευεν καί διενυκτέρευε νήστις εν εκστάσει εις επίλυσιν φιλοσοφικών ζητημάτων, πολλά δε και περίεργα λέγονται περί της εγκράτειας του σοφού Αμερικανού εφευρέτου Edisson.

Οι φακίραι των Ινδιών, οι διά πολυχρονίου και τελείας ασιτίας επιδιώκοντες την αποπνευμάτισιν αυτών, οι ναυαγοί, οι επί ημέρας και εβδομάδας πολλάκις άσιτοι, οι επί στοιχήμασι μέχρι τεσσαράκοντα ημερών ενίοτε τελείως, νηστεύοντες, μαρτυρούσι περί του δυνατού της απολύτου νηστείας παρά τω ανθρώπω.

Αλλά διά το δυσχερές και επικίνδυνον της απολύτου νηστείας, η ημετέρα Εκκλησία καθιέρωσε δι' αποστολικών και Συνοδικών  κανόνων εν ημέραις τακτικαίς σχετικήν νηστείαν διά τους υγιείς, ήτοι αποχήν μεν από βαρέων, δυσπέπτων και δηλητηριωδών τροφίμων, περιορισμόν δε εις απλήν καί εύπεπτον τροφήν. Χρόνος δε νηστείας είναι η Τετάρτη και η Παρασκευή εκάστης εβδομάδος, η μεγάλη Τεσσαρακοστή, η των αγίων Αποστόλων, η της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η 40νθήμερος των Χριστουγέννων και άλλαι τινές μεμονωμένοι ημέραι.

Εκλήθησαν δε τεσσαρακοστοί εις ανάμνησιν της 40νθημέρου νηστείας του Κυρίου εν τη ερήμω και αναφέρονται εις διάφορα ιστορικά γεγονότα. Εν μια λέξει, η Εκκλησία συνέστησεν αποφυγήν των κρεάτων και των λιπαρών ουσιών, προσφυγήν δε εις τας φυτικάς ουσίας. Αι πρώται οδηγίαι του Πλάστου προς τον άνθρωπον εν τω παραδείσω περί της διαίτης αυτού είναι διατάξεις νηστείας και εγκράτειας:

≪Ιδού δέδωκα υμίν πάντα χόρτον σπόριμον... υμίν έσται εις βρώσιν... και πάντα χλωρόν εις βρώσιν≫ (Γεν. α' 29). Και μετά την έξωσιν αυτού εκ του Παραδείσου ≪και φαγί τον χόρτον του αγρού έως του αποστρέψαι σε εις την γην εξ ης ελήφθης≫ (Γεν. γ' 19). Και ο σοφός Παροιμιαστής ≪μη ίσθι οινοπότης, μηδέ εκτείνου συμβολαίς χρεών αγορασμοίς≫ (κγ', 10).

Συνηγορών δε ο Μ. Βασίλειος υπέρ της φυτοφαγίας λέγει: ≪ουκ ην εν τω παραδείσω οίνος, ούπω ζωοθυσίαι, ούπω κρεωφαγίαι≫. Βραδύτερον λοιπόν, μετά την πτώσιν των πρωτοπλάστων και δη μετά τον κατακλυσμόν του Νώε, οπότε συν τη αμαρτία επήλθε και η εξασθένησις της ανθρώπινης φύσεως, εισήχθη η κρεωφαγία.

Επειδή δε η κρεωφαγία και καθ' εαυτήν, μάλιστα δε συνδεδυασμένη με τα καρυκεύματα και την ποικιλίαν της μαγειρικής, και το σώμα νοσώδες και δυσκίνητον καθιστά, ως προιόντες θ' αναπτύξωμεν, και την ψυχήν παχυλοτέραν απεργάζεται και στερεί ταύτην των προς πτήσιν πνευματικών αυτής τάσεων, η Εκκλησία εθέσπισε θεσμόν αόριστον την νηστείαν.

Εννοεί δε η θρησκεία νηστείαν όχι μόνον κατά ποιόν, αλλά και κατά ποσόν, διότι η κατάχρησις και των αθωοτέρων τροφών άγει εις το αυτό αποτέλεσμα, ως διδάσκει ο πατήρ τής Ιατρικής Ιπποκράτης: ≪μήτηρ υγιείας ακορία τροφής και αοκνία πόνων, όπου δ' αν τροφή παρά φύσιν πλείων εισέλθη νόσον ποιεί δήθεν οι παχείς σφοδρά ταχυθάνατοι μάλλον των ισχνών παχεία δε γαστήρ λεπτόν ου τίκτει νουν≫. Ο δε φιλόσοφος Σενέκας αποφαίνεται, ότι ≪οι πλείστοι των ανθρώπων δεν αποθνήσκουσιν, αλλ' αυτοκτονούσι διά πολυφαγίας≫.

Ο φυσιολόγος Jean Finot εν τη ≪Επιθεωρήσει≫ της 1ης Μαρτίου 1906 συνιστά την εγκράτειαν και ολιγοφαγίαν, χαρακτηρίζων ως ολεθρίαν την πολυφαγίαν ≪ενώ αι κατώτεραι τάξεις, λέγει, δεκατίζονται υπό του αλκοολισμού, αι εύποροι τάξεις πληρώνουσι φόρον ολέθριον εις την λευκωματουρίαν. Τα δύο άκρα, της αθλιότητος και του πλούτου, συναντιόνται ούτως επί τής οδού των παθήσεων και των νόσων.

Εν τούτοις αι εκ της πείνης στερήσεις είνε ολιγώτερον επιβλαβείς ή η κατάχρησις τών τροφών≫. Καταδικαστέα λοιπόν θρησκευτικώς η κατάχρησις ου μόνον κατά ποιόν, αλλά καί κατά ποσόν, διότι και ή δευτέρα οδός είναι επιβλαβής και αιτία σπατάλης. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος λέγει: ≪ετρυφήσατε επί της γης και εσπαταλήσατε, εθρέψατε τας καρδίας υμών, ως εν ημέρα σφαγής≫ (ε, 5). Και ο Μ. Αθανάσιος: ≪ου το βραδυφαγήσαι μόνον νηστεία εστίν, αλλά και το βραχυφαγήσαι≫. 

'Ο,τι είπομεν περί τροφών επιβλαβών, τούτο ισχύει και επί ιών οινοπνευματωδών ποτών, διότι και ταύτα υπεκκαίουσι τα πάθη και τας ορμάς, ωθούσιν εις την ακολασίαν και ασωτείαν, προκαλούσι φλογώσεις και υπεραιμίας και καταστρέφουσι την υγιείαν. Η μέθη αιχμαλωτίζει την διάνοιαν επί τα πονηρά, κενώνει τα βαλάντια, αποδιώκει την αιδώ και την σωφροσύνην και καταντά εκούσια μανία παραφροσύνης χαλεπωτέρα.

Σολομών ο σοφός εν τω βιβλίο των Παροιμιών άριστα ζωγραφίζει τα αποτελέσματα της οινοπνευμαχοποσίας, λέγων ≪ακόλαστον  οίνος καί υβριστικόν η μέθη, πας δε άφρων τούτοις συμπλέκεται≫.., (κ', 1)΄ ≪τίνι ουαί, τίνι θόρυβος, τίνι κρίσεις, τίνι αηδίαι και λέσχαι, τίνι συντρίμματα διακενής ; τίνος πελιδνοί οι οφθαλμοί; ου των εγχρονιζόντων εν οίνοις; (κγ', 29). Πας μέθυσος και πορνοκόπος πτωχεύσει και ενδύσεται διερρηγμένα καί ρακώδη πας υπνώδης≫ (κζ', 21).

Άκουε δε και του θείου Χρυσοστόμου: ≪ου μόνον τα σώματα των ούτω διακεψένων καί αηδή και πλαδαρά και διάβροχα και δυσωδίας αφόρητου πανταχόθεν έμπλεα γίνεται, αλλά και η ψυχή πολύ του σώματος εστιν αηδεστέρα, πολλώ μείζονα εκείνου νοσήματα δεξαμενή παρά της τρυφής≫... και αλλαχού: ≪φαγών και εμπλησθείς πρόσεχε σεαυτώ απόκρημνος γάρ εστιν ο τόπος της τρυφής≫. Ούτως ο γαστρίμαργος, ηδυπαθής και οινόφλυξ, ο μη εγκρατευόμενος, φέρεται μοιραίους εις σωματικήν καί ψυχικήν αυτοχειρίαν κατά τούς λόγους του Κυρίου:

≪προσέχετε εαυτοίς μήποτε βαρυνθώσιν υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτικαίς και αιφνίδιος εφ' υμάς επιστή η ημέρα εκείνη (Λουκ. κα', 34)≫. Εν μια λέξει η μεν κατάχρησις άγει εις τήν φθοράν καί την απώλειαν, το δε μέτρον  είναι αόριστον και άγει εις την ζωήν και σωτηρίαν ψυχής και σώματος. Η νηστεία είναι μέγας ο δάσκαλος της ηθικής, σφυρηλατεί και μορφώνει χαρακτήρας, υπομονήν, θέλησιν και αντοχήν. Εν αυτή εύρεν ο Προφητάναξ Δαβίδ απαλλαγήν από του διπλού εγκλήματος αυτού, οι Νινευίται την σωτηρίαν, οι μαθηταί του Κυρίου και πάντες οι άγιοι άνδρες την ενίσχυσιν και την ηθικήν ρώσιν. (...)

Η πολυφαγία, λέγει ο εκκλησιαστικός συγγραφεύς άγιος Ιωάννης ο της Κλίμακος, είναι ή κεφαλή της αμαρτίας・ αύτη διευθύνει τα πάθη και τας ηδονάς, είναι η θύρα δι' ης εισέρχεται η κακία, διευθύνει όλας τας δυνάμεις του ανθρώπου εις τα κακά έργα και την κόλασιν αυτή εξώρισε τον Αδάμ εκ του Παραδείσου και εθανάτωσεν αυτόν, αύτη απεστέρησε τόν Ήσαύ τών πρωτοτοκιών,

αύτη εθανάτωσε τους Εβραίους εν τη ερήμω, αυτή εμέθυσε τον Νώε, αύτη έκαυσε τα Σόδομα και τα Γόμορα υπεκκαύσασα πρώτον τας σαρκικάς ηδονάς των κατοίκων αυτών εις ασέλγειαν αύτη ώθησε τον Λωτ εις αιμομιξίαν, αύτη απώλεσε τον Ηλί μετά των υιών αυτού. Ο την εαυτού θεραπεύων γαστέρα και πνεύμα πορνίας νικήσαι θέλων, όμοιος εστί τω μετ' ελαίου σβεννύοντι εμπρυσμόν θλιβομένης κοιλίας ταπεινούται η καρδία, θεραπευόμενης δ' αυτής γαυριά λογισμός. 

Εν Καίρω τω 18 Φεβρ. 1917

+ Πρωτοσύγκελλος ΝΙΚΟΛΑΟΣ