ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΕΡΕΥΣ π. ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, ΚΤΗΤΩΡ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΙΜΝΗΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ (1919-1992)

Μικρό οδοιπορικό στη ζωή και τον βίο του μακαριστού ιερέως του πατρίου ημερολογίου π. Προκοπίου,

κτήτορος και πρώτου λειτουργού του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου, Λίμνης Άνω Λιοσίων.

Ο μακαριστός ιερέας π. Προκόπιος Προκοπίου γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1919 κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο στον Πειραιά. Ο πατέρας του γεννημένος το 1878, εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος στο Βασιλικό -τότε- Ναυτικό, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να τον στείλει στη Μικρασία μαζί με την γυναίκα του, για έργα ηλεκτροδότησης της Σμύρνης. Εκεί βαπτίσθηκε από τον εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο ο υιος του Προκόπιος, που έμελε να γίνει λειτουργός του Υψίστου έχοντας αυτήν την άσβεστη φλόγα παιδιόθεν. Ο Μάρτιος του 1919 ήταν περίοδος διεθνών ανακατατάξεων που προηγήθηκε της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της απόβασης στη Σμύρνη. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα συμμετείχε στις τελευταίες μάχες της Κριμαίας εναντίον των Ρώσων μπολσεβίκων, μέχρι να αποχωρήσει από την Οδυσσό στις 20 Μαρτίου 1920. Στα των εσωτερικών της χώρας, η μικρή Ελλάδα τότε ήταν χωρισμένη πολιτικά, με την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη να εκπροσωπεί την πλευρά των Συμμάχων της Αντάντ και την κυβέρνηση στην Αθήνα με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να είναι ουδέτερη ή φιλο-Γερμανική.

Ο απόλυτος Διχασμός. Μέσα σε αυτό το κλίμα που μύριζε κατά κυριολεξία «μπαρούτι», οι γονείς του π. Προκοπίου -λίγο μετά τη βάπτισή του- αναγκάζονται να φύγουν από την Σμύρνη με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου. Η μητέρα του, όπως διηγόταν αργότερα, περιέγραφε τις εκτραχηλισμένες και αλλόφρονες σκηνές φόβου και πανικού, που επικρατούσαν κατά την φυγή τους, βλέποντας τις σφαγές που σημειώνονταν στο λιμάνι της πόλης από τους Νεότουρκους... Ερχόμενος στον Πειραιά έβγαλε το εξατάξιο Γυμνάσιο τότε, καθώς και την Ριζάρειο Σχολή. Ευτύχησε να έχει καθηγητές του, μαθητές του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, ενώ εργάσθηκε ως λογιστής στον Ναύσταθμο του Πολεμικού Ναυτικού και την Χωροφυλακή. Πάντα όμως είχε μέσα του τον διακαή πόθο να γίνει ιερέας. Από παιδί. Στην αρχή έψελνε στον Άγιο Νικόλαο Περάματος και όποτε ερχόταν από την Κωνσταντινούπολη ο Θρασύβουλος Στανίτσας έλεγε στους μαθητές του: «Την Κυριακή θα είμαι στην τάδε εκκλησία, θέλω το... «Προκοπάκι» στη θέση του αριστερού ψάλτη».

Η αλλαγή του ημερολογίου και γενικότερα οι πρωτοφανείς αλλοιώσεις στα εκκλησιαστικά παραδεδομένα του εμφύσησαν την αγάπη προς τους Γνησίους Ορθοδόξους. Παντρεύτηκε την πρεσβυτέρα του Αρχοντούλα, το γένος Σταθάκη, αποκτώντας τρία παιδιά: δύο κορίτσια κι ένα αγόρι. Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή του ήρθε ύστερα από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε στα Χαυτεία και αναγκάσθηκε τότε με πρόσφατο νόμο του Γεωργίου Παπανδρέου να βγεί σε πρόωρη σύνταξη. Τότε ήταν και η καταλληλότερη ευκαιρία που αναζητούσε: να γίνει κληρικός στο μικρό ποίμνιο των Γνησίων Ορθοδόξων. Με την συγκατάθεση της γυναίκας του, που ποτέ δεν του αρνιόταν αυτή του την επιθυμία, χειροτονήθηκε στην αρχή από τη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Ανδρέα στην Κοίμηση της Θεοτόκου στις Τζιτζιφιές, μετά διορίσθηκε στην Αγία Ελεούσα πίσω από τις φυλακές Αβέρωφ και αργότερα ήρθε στο Μενίδι στον Άγιο Δημήτριο. Αρχές δεκαετίας του '80 αποφασίζει -κατόπιν της μεγάλης του ευλάβειας στον Άγιο Γεώργιο- και μαζί με τη βοήθεια κάποιων γειτόνων του στη περιοχή Λίμνη των Άνω Λιοσίων να χτίσει την ομώνυμη εκκλησία του Αγίου. Τότε ήταν η εποχή που προσχώρησε στη Σύνοδο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυξεντίου, μετά την επιστροφή του Ακακίου Παππά από την Αμερική και τις χειροτονίες από την Σύνοδο των Ρώσων της Διασποράς.

Η ανοικοδόμηση του Ιερού Ναού έγινε με πολύ κόπο από Ποντίους της περιοχής και φυσικά με τα πιο πενιχρά μέσα που είχαν. Στην αρχή φτιάχτηκε ένα δωμάτιο, μετά επεκτάθηκε κι ακριβώς δίπλα σε ένα κελλάκι ζούσαν ο π. Προκόπιος μαζί με την πρεσβυτέρα του. Ένας από τους πρώτους ευεργέτες του ναού υπήρξε κάτοικος της περιοχής, που διατηρούσε βενζινάδικο και του έδωσε -τότε- το ποσό των εκατό χιλιάδων δραχμών για να αγοράσει τα ιερά σκεύη για την εκκλησία. Όλες οι εργασίες του νεόδμητου Ναού πέρασαν από τα χέρια του, που ως καλός εγάτης του Ευαγγελίου εργαζόταν ακάματα για την ολοκλήρωση του έργου. Ήταν πράος άνθρωπος ο π. Προκόπιος, μάλλον κλειστός, αλλά οπωσδήποτε κοινωνικός. Ελεήμων και πατερικός, προσέτρεχε σε όσους χρειαζόντουσαν την βοήθειά του και την ανάγκη του και παρ' όλα τα προβλήματα υγείας που είχε, ιδιαίτερα με το ζάχαρό του, νήστευε και προσευχόταν θερμά. Με την πάροδο του χρόνου μεγάλωσε τον Ναό και εξυπηρετούσε περισσότερους πιστούς, αλλά και νέους ανθρώπους, που προσέτρεχαν να ακούσουν έναν αυθεντικό πατερικό λόγο. Η πρεσβυτέρα του, τα τελευταία χρόνια, του έκανε την ινσουλίνη και του έλεγε να ξεκουράζεται περισσότερο. Εκείνος όμως, προσηλωμένος στα πνευματικά του καθήκοντα της έλεγε: «άμα φύγω, ας είναι κι απ' το ζάχαρο». Τελικά αποδήμησε εις Κύριον από το ζάχαρο που τον χτύπησε στην καρδιά του. Κοιμήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1992 αφήνοντας ένα πλούσιο πνευματικό έργο και μια πνευματική παρακαταθήκη στους επιγόνους του. Με άδεια του μακαριστού πλέον δημάρχου Άνω Λιοσίων κ. Νικολάου Παπαδήμα, το σκήνωμα του π. Προκοπίου ενταφιάστηκε ακριβώς δίπλα από την εκκλησία, που γι' αυτήν πάλαιψε στη ζωή του λόγω και έργω προκειμένου, ως καλός ποιμήν να ποιμένει τους πιστούς που προσέτρεχαν σ' αυτόν. Να έχουμε την ευχή του και την ευλογία του!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον υιό του κ. Θεόδωρο Προκοπίου, που συναντήσαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου και ο οποίος μας έδωσε τις πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του μακαριστού πατρός του, Πρεσβυτέρου π. Προκοπίου.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος