ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

Ο ΔΙΠΛΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ






Άρθρο του Α. Καρατζά στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'' της 24ης Σεπτεμβρίου 1929, 

περί του διαμελισμού του εκκλησιαστικού ημερολογίου.




(Εκ μελέτης του εν Άργει δικηγόρου κ. Α. Καρατζά περί του Θρησκευτικού ημών Ημερολογίου και του Πασχαλίου, ήτις είνε υπό τα πιεστήρια, παρεχωρήθη ημίν υπό του εγκρίτου και ευσεβεστάτου συγγραφέως το κάτωθι μέρος προς δημοσίευσιν).

Εν τοις Ναοίς όλων των εν τω κόσμω Ορθοδόξων Εκκλησιών αναπαρίστανται καθ' έκαστον έτος άπαντα τα ιερά και θρησκευτικά μυστήρια και γεγονότα ως υποδεικνύονται εν ταις Ιεραίς Γραφαίς ότι εξετυλίχθησαν από της γεννέσεως της γης μέχρι της σήμερον΄


ήτοι απεικονίζεται εν τοις Ναοίς άπασα η μεγάλη αύτη του κόσμου θρησκευτική περίοδος και έκαστον θρησκευτικόν γεγονός και η επί τη μνήμη τούτου καθιερωθείσα υπό της Εκκλησίας εορτής, έρχεται, εορτάζεται και παρέρχεται καθ' έκαστον έτος και εις ωρισμένην ημέραν, ίνα επανέλθη, εορτασθή και απέλθη το επόμενον έτος και ούτω καθεξής.


Και άπαντα τα Ιερά Βιβλία τα χρησιμεύοντα διά τας καθ' ημέραν ιεροτελεστίας και τελετάς εν τοις Ναοίς όλων των εν τω κόσμω Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθορίζουσιν ωρισμένως όπως άπαξ καθ' έκαστον έτος εορτάζηται εκάστη εορτή και τελείται η μνήμη των Αγίων, οσίων και μαρτύρων της Εκκλησίας.


Και ο καθορισμός υπό της Μίας, Αγίας, καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας των εορτών, ως απέδειξα διά των δύο προηγούμενων μελετών μου, είχε κύριον και μόνον λόγον όπως άπαντες, οι εν τω κόσμω Ορθόδοξοι Χριστιανοί συνεορτάζωσι τας εορτάς τας ιδίας ημέρας.


Και οι Άγιοι Απόστολοι εις τας ιδίας αυτών διαταγάς, ας απευθύνουσι προς τους Επισκόπους, το αυτό παραγγέλλουσι, δίδοντες μάλιστα και τον λόγον διατι πρέπει να γίνηται το τοιούτον, διότι διατάσσουσι τα εξής:


''ΟΥ ΔΕΙ ΥΜΑΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΔΙΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΕΙΣΘΕ ΕΝΟΣ ΠΑΘΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛ' ΆΠΑΞ ΤΟΥ ΈΤΟΥΣ ΤΟΥ ΑΠΑΞ ΑΠΟΘΑΝΑΝΤΟΣ''. 


Άπαξ εγεννήθη ο Χριστός επί της γης, άπαξ εβαπτίσθη, άπαξ εσταυρώθη και ανέστη΄ άπαξ επίσης εγεννήθη η Θεοτόκος, άπαξ ευηγγελίσθη και εκοιμήθη, ως και άπαντες οι Άγιοι, μάρτυρες και όσιοι της Εκκλησίας μίαν φοράν απέθανον, και άπαξ καθ' έκαστον έτος πρέπει να εορτάζηται εκάστη καθιερωθείσα εορτή επί τοις Αγίοις τούτοις μυστηρίοις και θρησκευτικοίς γεγονόσι.


Τί όμως συμβαίνει σήμερον; Εορτάζει η Εκκλησία της Ελλάδος την γέννησιν του Χριστού, τα Άγια Θεοφάνεια και εν γένει απάσας τας Δεσποτικάς και Θεομητορικάς εορτάς, ως και απάσας τας άλλους ακινήτους, και μετά παρέλευσιν 13 ημερών από του εορτασμού εκάστης των εορτών τούτων, έρχονται αι Εκκλησίαι των Ιεροσολύμων, της Αντιοχείας και εν γένει άπασαι αι εν τω κόσμω Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, αίτινες δεν έρριψαν τους ιερούς μαργαρίτας της Εκκλησίας εις τους χοίρους και εορτάζουσι τας εορτάς ταύτας.


Έχομεν λοιπόν διπλούν εορτασμών των εορτών παρά της Ιεράς παραδόσεως της Εκκλησίας, παρά τας Αποστολικάς διατάξεις, παρά τα Ιερά βιβλία΄ αίτιοι δε τούτου εισίν οι Ιεράρχαι της Εκκλησίας ημών οίτινες αμαρτήσαντες διά της μεταβολής του θρησκευτικού ημών ημερολογίου απέναντι ιερών παραδόσεων και Κανόνων της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εδημιούργησαν μεταξύ πολλών άλλων κακών και το αντιθρησκευτικόν τούτο έργον. 



ΑΝΑΙΡΟΥΜΕΝ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ


Αλλά πως είνε δυνατόν, ημείς οι Ορθόδοξοι και γνήσιοι Χριστιανοί, οι μη υπαγόμενοι υπό την πνευματικήν εξουσίαν του Πάππα και της Δυτικής Εκκλησίας, οίτινες οφείλομεν να έχωμεν τύπον και υπογραμμών των πράξεων ημών, τας ιεράς Βίβλους, τας ιεράς προφητείας και παραδόσεις της Εκκλησίας ημών, να παραδεχθώμεν γέννησιν Χριστού, Βάπτισμα Χριστού, αναγγελλόμενα ημίν εκ Ρώμης, εκ της Δυτικής Εκκλησίας, της αιρετικής, και πως τολμώσιν οι Ιεράρχαι και ο κλήρος της Εκκλησίας ημών να ψάλλωσιν εορτάζοντες την γέννησιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού το ''σήμερον δέχεται η Βηθλεέμ Σπήλαιον'', μετά 13 ημέρας θα ήναι {...} και έτοιμον όπως δεχθή τον υπερούσιον;


Πώς τολμώσι να ψάλλωσι εορτάζοντες τα Θεοφάνεια και βαπτίζοντες τον Χριστόν ''εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε...'', ενώ μετά 13 ημέρας τα ύδατα του Ιορδάνου θα σκιρτήσωσιν όπως υποδεχθώσιν τον προερχόμενον να βαπτισθή Κύριον των Κυρίων; 


Εάν παραδεχθώμεν το τοιούτον, ου μόνον εμπαίζομεν τα ιερά ταύτα απολυτίκια και κοντάκια της Εκκλησίας μας, αλλά ταυτοχρόνως αναιρούμεν αυτάς τας Ιεράς Γραφάς, αυτάς τας μεγάλας Προφητείας δι' ων επροφητεύθη η γέννησις του Χριστού επί της γης.


Ο προφητάνακτας Δαυίδ, προφητεύων τούτον, ψάλλει εν τοις ψαλμοίς αυτού: ''Του αναγγείλλαι εκ Σιών το όνομα Κυρίου και την αίνεσιν Αυτού εξ Ιερουσαλήμ''. Εκ Σιών ανηγγέλθη το πρώτον και έκτοτε μάγοι την σήμερον συνεχώς και αδιαλλείπτως εκείθεν αναγγέλλεται νοερώς και πνευματικώς εις άπαντα τον κόσμον, η γέννησις του Ιησού, ίνα άπαντες οι εις τα πέρατα της γης Ορθόδοξοι Χριστιανοί την αυτήν ημέραν και την αυτήν στιγμήν μία φωνή {...} εκ Σιών ο ρυόμενος, ο σωτήρ του κόσμου θα έλθη εκ Σιών, εξ Ιεροσολύμων.


Και τούτον τον Χριστόν, τον αναγγελλόμενον εξ Ιεροσολύμων, τον σωτήρα της ανθρωπότητος, τον γεννηθέντα, βαπτισθέντα, σταυρωθέντα και αναστάντα εν Ιεροσολύμοις, τον Ιησούν τον Ναζωραίον, ημείς προσκυνούμεν, εορτάζομεν και αινούμεν.


Έτερον Χριστόν Ρωμαίον δεν αναγνωρίζομεν ουδέ παραδεχόμεθα διαμελισμόν Χριστού εις δύο, εις ένα Ρωμαίον και εις ένα Ναζωραίον, ουδέ παραδεχόμεθα διπλούν Βάπτισμα του Χριστού μας, εν εν Ρώμη και έτερον εν Ιορδάνη, διότι μόνον οι αιρετικοί αναβαπτίζονται, θεωρουμένου του πρώτου αυτών βαπτίσματος ανιέρου΄


και αν παραδεχθώμεν, ως ιερόν το πρώτον εν Ρώμη και εν Ελλάδι Βάπτισμα του Χριστού μας, τότε θα θεωρήσωμεν το δεύτερον Αυτού Βάπτισμα εν Ιορδάνη ανίερον!! Ο δε Θείος Παύλος μεγάλη τη φωνή βοά: ''εις Κύριος, μία πίστις, εν Βάπτισμα''.



Ο ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ


Αλλά τι άλλο ιερώτερον και επισημότερον γεγονός δύναται να παρουσιάση και συμπήξη την ένωσιν απάντων των εν τω κόσμω Ορθοδόξων Χριστιανών εν τη Εκκλησία και τη πίστει του Θεού μας, ή ο κοινός συνεορτασμός απάντων της κοσμοχαρμοσύνου εορτής του Χριστού, όσις εγεννήθη διά τον κόσμον σοφία από Θεού, δικαιοσύνη, αγιασμός και απολύτρωσις, ως και όλων των εορτών ας καθιέρωσεν η Εκκλησία;


Και τι άλλο επισημότερον γεγονός δύναται να παρουσιάση την διαίρεσιν και το σχίσμα ή το αντίθετον. Και ιδού το μέγα σχίσμα καταφανέστατον και πραγματικόν.


''Σήμερον η Παρθένος τον υπερούσιον τίκτει...'', ''εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε...'' ψάλει η Αγία Εκκλησία των Ιεροσολύμων εορτάζουσα την Γέννησιν και Βάπτισιν του Χριστού και την αυτήν στιγμήν άπασαι αι εν τω κόσμω Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, αίτινες δεν ηκολούθησαν  τας αντιθρησκευτικάς καινοτομίας, τα αυτά ψάλλουσι. 


Ποίοι δε δεν ψάλλουσι ταύτα; Οι άθεοι, οι πολυθεισταί, οι Ιουδαίοι, οι Μωαμεθανοί, η Δυτική Εκκλησία η αιρετική και φρίττω διότι θα προσθέσω ενταύθα και οι Ιεράρχαι και ο κλήρος της Εκκλησίας ημών.


Ούτοι ετάχθησαν παρά το πλευρόν των αθέων, των Ιουδαίων, των αιρετικών κ.λ.π. Εορτάζει μία οικογένεια την εορτήν οποιουδήποτε μέλους αυτής και άπαντα τα μέλη συνεορτάζουσι και μετ' αυτών άπαντες οι συγγενείς και οι φίλοι της οικογενείας. Είνε ο δεσμός της οικογενείας ανώτερος, ιερώτερος του δεσμού της Εκκλησίας;


Αλλ' ο δεσμός της Εκκλησίας δεν είνε ούτος μόνον, είνε πολύ ιερώτερος, πολύ ανώτερος, φθάνει εκεί όπου υπάρχει το τέλειον της αγιότητος, της αγαθότητος, της απείρου ευδαιμονίας.


Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός τοσούτον ηγάπησε τον άνθρωπον επί της γης, ώστε την τελευταίαν στιγμήν καθ' ην επρόκειτο να παραδοθή υπό του Ιούδα και να δώση το πανάχραντον αυτού σώμα να ριφθή επί του αγίου θυσιαστηρίου ο ανεξίκακος ούτος Θεός μας, ο αγαπήσας τους ανθρώπους ως δεν ηγάπησαν αυτούς αυτοί οι πατέρες των, αυταί οι μητέρες των, αυτοί οι αδελφοί, τα τέκνα και οι σύζυγοι αυτών, προσηυχήθη και παρεκάλεσε τον Πατέρα του ειπών μεταξύ άλλων και τα εξής:


''Πάτερ μου, ως Συ είσαι εν εμοί, καγώ εν Σοί και αποτελούμεν εν, τοιουτοτρόπως και πάντες οι εν τω κόσμω άνθρωποι οίτινες ήκουσαν ή θα ακούσωσιν εις το μέλλον τον λόγον μου, τον δεχθώσι και τον τηρήσωσι, να ώσιν εν εν ημίν''.


Ουδέν ολιγώτερον, ουδέν περισσότερον εζήτησεν ο Χριστός μας ή όπως ο άνθρωπος γίνη μέτοχος Αυτής της Θεότητος και αποτελέση εν μετ' Αυτής. Και ο Θεός, ο πατήρ σου, όστις ουδέποτε ηρνήθη εις τον αγαπητόν του υιόν και το παραμικρόν, ως τούτο ο ίδιος ο Χριστός μας βεβαιοί, ήκουσε και εδέχθη την παράκλησιν του υιού του, και πάντες οι άνθρωποι όσοι ήκουαν τον λόγον Αυτού, τον εδέχθησαν και τον τηρώσιν αποτελούσιν εν αδιαίρετον και αδιάσπαστον εν τω ενί του Πατρός και του Υιού, εισίν υιοί Θεού, εισί Θεοί, ως και ο Δαυίδ μαρτυρεί τούτο ψάλλων ''Θεοί εστέ''.



Εάν ήναι λοιπόν δυνατόν να φαντασθώμεν ποτέ, ότι δύναται ο Χριστός, ο υιός του Θεού να είπη προς τον Πατέρα του, μεθ' Ου αποτελεί εν:

''Πάτερ μου μέχρι της σήμερον συνεώρταζον μετά Σου, συνευφραινόμην και επανηγύριζον εις όλας τας εορτάς Σου, από σήμερον όμως και εις στο εξής δεν θα συνεορτάσω μετά Σου, αλλά θα πορευθώ να συνεορτάζω μετά των αιρετικών,

οίτινες ενώ ήκουσαν τον λόγον μου, ον Συ μου εδίδαξες, και τον εδέχθησαν, κατόπιν τον ηθέτησαν, επί τοσούτον δεν είνε δυνατόν να είπωμεν ταύτα προς την Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, ήτις αντιπροσωπεύει επί της γης αυτήν την Αγίαν Τριάδα, και εγκαταλείψωμεν ταύτην και απέλθωμεν προς τους αιρετικούς ίνα συνεορτάσωμεν μετ' αυτών,


των οποίων το αμάρτημα είνε ασυγχώρητον και μεγαλείτερον εκείνων οίτινες ενώ ήκουσαν τον λόγον του Θεού δεν τον εδέχθησαν, διότι ούτοι μεν είνε δεκτοί εις μετάνοιαν, εκείνοι δε κατά τον Θείον Παύλον δεν δύνανται να ανακαινισθώσι διά μετανοίας διότι διά τούτου θα ανασταυρώσωσι δις επ' αυτών τον Χριστόν,


αλλ' εμμένομεν εν τω Θεώ μας και εν τη Εκκλησία αυτού ηνωμένοι και αδιάσπαστοι, εν Αυτή τη Αληθεία ήτις άναρχος διαμένει εις τον αιώνα μία και αναλλοίωτος, μη επιδεχομένη διχασμόν και έλεγχον, και συνεορτάζομεν μετά της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν αποσχιζόμεθα ταύτης ίνα συνεορτάσωμεν μετά των αιρετικών...



Α. ΚΑΡΑΤΖΑΣ



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Άρθρο του Α. Καρατζά στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'' της 24ης Σεπτεμβρίου 1929

αριθ. φύλλου 9466, έτος 32ον.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου