ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2020

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ''



Αείμνηστος Επίσκοπος Μαγνησίας κ. Χρυσόστομος Νασλίμης
 (1910-1973)

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα. Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.


''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης. Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.


Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας. Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.



ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ




ΣΤ. Εισαγωγή στον ιερό Κλήρο των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

του Χρήστου (π. Χρυσοστόμου) Νασλίμη.



ΣΤ.1. Η χειροτονία του στην Ιερωσύνη


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών είχε διαμορφωθεί όπως περιγράψαμε στο προηγούμενο Κεφάλαιο, κατά τα κρίσιμα εκείνα έτη 1935-1936. Ο ακάματος και γεμάτος ζήλο και ενθουσιασμό για την πρόοδο της Εκκλησίας Χρήστος Νασλίμης, ο οποίος παρακολουθούσε τις εξελίξεις του ιερού Αγώνος όσο του ήταν δυνατόν καλύτερα, έσπευσε από τον Βόλο στο Κέντρο τον Ιούνιο του 1936, για να συμμετάσχει στο προαναφερθέν ''Πανελλήνιο Συνέδριο των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών''΄και τούτο μάλιστα, μετά τα λυπηρά γεγονότα της διασπάσεως μικράς μερίδος της ''Κοινότητος'', τα οποία είχαν γίνει γνωστά ευρύτερα, δεδομένου ότι οι αποσχισθέντες είχαν κρατήσει το έως τότε επίσημο δημοσιογραφικό Όργανο των Γνησίων Ορθοδόξων ''Ο Κήρυξ των Ορθοδόξων''.


Επί τη ευκαιρία της καθόδου αυτής, ο νεαρός αγωνιστής Χρήστος, ο οποίος ήταν ήδη ευφήμως γνωστός στους Αρχιερείς και μάλιστα στον επί κεφαλής της Ιεράς Συνόδου Ιεράρχη του Βόλου Γερμανό, ''συνελήφθη'' από αυτούς και δυνάμεθα να πούμε ότι ''απήχθη'' κυριολεκτικώς, ώστε εντελώς απρόσμενα για τον ίδιο, χωρίς την οποιαδήποτε προετοιμασία, να δεχθεί την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του, κατά το παράδειγμα μεγάλων μορφών της Εκκλησίας, περί των οποίων διαβάζουμε στα Συναξάρια΄ ότι ενώ προσπαθούσαν να αποφύγουν το ενδεχόμενο προαγωγής τους στην Ιερωσύνη, τελικά με θεία νεύση και παρά την θέλησή τους, οδηγούντο σχεδόν διά της βίας στο ιερό Θυσιαστήριο΄ και έτσι εκπληρωνόταν σ' αυτούς κατά γράμμα το του Αποστόλου: ''ουχ εαυτώ τις λαμανβάνει την τιμήν, αλλά καλούμενος υπό του Θεού, καθάπερ και Ααρών'' (Εβρ. ε' 5).


Η ομοιότητα αυτή γενικώς του βιογραφουμένου μας με Αγίους Πατέρες και Διδασκάλους της Εκκλησίας μαρτυρείται από πολλούς που τον γνώρισαν, όπως για παράδειγμα φαίνεται και σε κείμενο παλαιμάχου Αδελφού: ''Ο πολύ χαρισματικός αοίδιμος Ιεράρχης κυρός Χρυσόστομος Νασλίμης κατά την γνώμη πολλών τότε πατέρων και αδελφών ήτο όχι απλώς ένας εκκλησιαστικός παιδαγωγός και διδάσκαλος, καθώς ένδακρυς σας το ομολογώ, αλλά ένας όντως Πατέρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά την έννοια του στίχου 15  του κεφαλαίου Δ' της Α' προς Κορινθίους Επιστολής του Αγίου Αποστόλου Παύλου [''εάν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ, αλλ' ου πολλούς πατέρας΄ εν γαρ Χριστώ Ιησού διά του ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα''] (Επιστολή κ. Επαμεινώνδα Α. Πριμάλη της 5/18.2.2016 προς τον γράφοντα).


Περί της πνευματικής πατρότητος του βιογραφομένου μας, αλλά και της σημασίας του ως Εκκλησιαστικού Διδασκάλου και Συγγραφέως, θα μας δοθεί ευκαιρία να αναφερθούμε εκτενώς παρακατιόντες. Επί του παρόντος επιστρέφουμε στο θέμα της περιγραφής της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του, περί της οποίας έχουμε δύο χαρακτηριστικές εξιστορήσεις, γραμμένες από τον ίδιο τον χειροτονηθέντα, σε δύο διαφορετικές ευκαιρίες και χρονικές στιγμές. Σε επιστολή από τον Βόλο της 24.6.1936, προς τον Μοναχό Αντώνιο Μουστάκα στο Άγιον Όρος, με τον οποίο όπως είπαμε διατηρούσε πνευματικό σύνδεσμο και σχέση φιλίας και αλληλοεκτιμήσεως, περιγράφονται με ζωντάνια τα γεγονότα των ημερών εκείνων.


Ότι, δηλαδή, κατόπιν εγκυκλίου προσκλήσεως από τα Γραφεία, σχετικά με την συγκρότηση του Πανελληνίου Συνεδρίου, ο Χρήστος Νασλίμης μετέβη πρόθυμα για να συμμετάσχει. Σύμφωνα με την διήγηση του αυτόπτου βιογραφουμένου μας, στο Συνέδριο στην Αγία Μαρίνα Καλλιπόλεως Πειραιώς της Κυριακής, 15/28.6.1936, τους απασχόλησε ειδικά το ζήτημα της οικονομικής ενισχύσεως του Κέντρου, όπως και της ηθικής τοιαύτης, σε περίπτωση μάλιστα απειλής των Αρχιερέων με δεύτερη εξορία. Οι λόγοι των αγίων Αρχιερέων Δημητριάδος και Πρώην Φλωρίνης συνέστησαν επιμονή και καρτερία με βεβαιότητα επικρατήσεως της αληθείας του δικαίου ιερού Αγώνος τους, και ''συνεκίνησαν ημάς και αυτούς μέχρι δακρύων''. (Βλ. Επιστολή της 24.6.1936 προς τον Μοναχό Αντώνιο Μουστάκα. Σημειωτέον ότι, οι Επιστολές του π. Χρυσοστόμου Νασλίμη είναι πάντοτε χειρόγραφες, αλλά διακρινόμενες για τον ωραίο και καθαρό γραφικό τους χαρακτήρα, ώστε να είναι ευανάγνωστες, ακόμη και όταν γράφει υπό την πίεση του χρόνου). 


Ακόμη, αναφέρθηκαν και στην αποστολή ονομαστικών καταλόγων των μελών των Παραρτημάτων, ''ίνα διαπιστωθή προς την Κυβέρνηιν, ότι οι Παλαιοημερολογίται είναι πολύ περισσότεροι των 70.000 και ότι ο Αρχιεπίσκοπος [Χρυσόστομος] Παπαδόπουλος ψεύδεται ασυστόλως. Ταύτα ως προς το Συνέδριον''. Επιστολή της 24.6.1936 προς τον Μοναχό Αντώνιο Μουστάκα. Σημειωτέον ότι, οι Επιστολές του π. Χρυσοστόμου Νασλίμη είναι πάντοτε χειρόγραφες, αλλά διακρινόμενες για τον ωραίο και καθαρό γραφικό τους χαρακτήρα, ώστε να είναι ευανάγνωστες, ακόμη και όταν γράφει υπό την πίεση του χρόνου. Επίσης, στην ίδια επιστολή αναφέρεται στο θέμα ιδρύσεως νέου Σωματείου, μετά την αποστασία των ''Κοινοτικών'', ''βάσει του Καταστατικού του προ του 1926 ακμάσαντος ''Συλλόγου των Ορθοδόξων'', με νέαν σφραγίδα και νέαν σύνθεσιν [πρόκειται για την σύσταση κατά το επόμενο έτος της γνωστής ΠΘΕΟΚ, ήτοι της Πανελληνίου Θρησκευτικής Εθνικής Ορθοδόξου Κοινωνίας]''.


Μετά ταύτα (συνεχίζει ο Χρ. Νασλίμης) έχω να σας πληροφορήσω, ότι οι Άγιοι Δημητριάδος και πρ. Φλωρίνης επανέλαβον τας προτάσεις, όπως δεχθώ ιερωσύνην΄ παρ' όλους δε τους δισταγμούς μου, με ηνάγκασαν να κύψω τον αυχένα, αφού εις τούτο ενίσχυε και η ψήφος του Παρ/τος Βόλου και ούτως, ύστερα από ένα έτος και πλέον, ο Άγιος Δημητριάδος ιερούργησε και με ήγαγε εις τον υψηλόν βαθμόν του Πρεσβυτέρου. Η χειροτονία μου εγένετο εις την Ι. Μονήν Κερατέας, όπου ανήλθον κατά σειράν τους της ιερωσύνης βαθμούς, συλλειτουργούντος και του Πνευματικού μου Πατρός Ακακίου, όστις εξέδωκε την κεκανονισμένην συμμαρτυρίαν, υπογραψάντων ως συμμαρτύρων των κ. Κων. Πολυζώη και Ανδρ. Χριστοπούλου, οίτινες ως εκρόσωποι του Παρ/τος Βόλου παρήσαν εις την χειροτονίαν μου. Μετωνομάσθην Χρυσόστομος.


(Σε έτερη Επιστολή του από τον Βόλο, της 22.10.1936, προς τον Μοναχό Αντώνιο Μουστάκα, γράφει ότι ''έγινε Μοναχός'' τότε, εννοώντας προφανώς ότι έλαβε τουλάχιστον την Ρασοευχή ή το λεγόμενο ''Μικρόν Σχήμα''. Για την Κουρά του σε Μοναχό υπάρχει σχετικό Πιστοποιητικό του Αρχιμ. π. Ακακίου Παππά της 17.6. 1936, από το Αρχείον αυτού (Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος). Ο βιογραφούμενός μας έλαβε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα λίγο πριν από την εις Επίσκοπον χειροτονία του, την Άνοιξη του 1962, στα Βουλευτήρια της Αγίας Άννης του Αγίου Όρους, όπως θα δούμε στον οικείο τόπο). Διά λόγους ευνοήτους δεν εμφανίζομαι ακόμη ως ιερεύς΄ αναμένω τον διορισμόν της Ιεράς Συνόδου ως εφημερίου και ιεροκήρυκος πάσης Θεσσαλίας και τοποτηρητού του Θρόνου του Αγίου Δημητριάδος Γερμανού.


Έχων υπ' όψει τους έξω και τους έσω πειρασμούς, οίτινες θέλουσι με επιτεθή, εδήλωσα εις τους Αγίους Αρχιερείς ότι δεν δύναμαι να εξασκώ τακτικήν εφημερίαν ούτε να περιέρχωμαι την Θεσσαλίαν ως εξ υποχρεώσεως, ειμή ως εκ βουλήσεως αβιάστου, και ο Άγ. πρ. Φλωρίνης συνεφώνησεν, όπως η χειροτονία μου εις ουδέν με υποχρεοί ειμή εις το να εξασκώ την ανωτέραν επίβλεψιν επί του Αγώνος εις την Θεσσαλίαν, ως εκρόσωπος του Αγ. Δημητριάδος. (Βλ. Επιστολή της 24.6.1936 προς τον Μοναχό Αντώνιο Μουστάκα. Σημειωτέον ότι, οι Επιστολές του π. Χρυσοστόμου Νασλίμη είναι πάντοτε χειρόγραφες, αλλά διακρινόμενες για τον ωραίο και καθαρό γραφικό τους χαρακτήρα, ώστε να είναι ευανάγνωστες, ακόμη και όταν γράφει υπό την πίεση του χρόνου). 



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 
Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 
''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 
ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 
τόμος Α', σελ. 124-128, Αθήνα 2019.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου