ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2020

Ο ΦΡΑΧΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ




«Ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καί φραγμόν αὐτῷ περιέθηκε…»
(Ματθ. κα', 33)

νας οἰκοδεσπότης φύτεψε ἕνα ἀμπέλι καί ἔβαλε γύρω του ἕνα φράχτη. Οἱ γεωργοί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρός τῆς συγκομιδῆς, κακοποίησαν ποικιλοτρόπως τούς ἀπεσταλμένους τοῦ οἰκοδεσπότου. Τελικά, φόνευσαν καί τόν κληρονόμο τῆς περιουσίας, τόν υἱό τοῦ οἰκοδεσπότου. Αὐτό ὅμως εἶχε τρομακτικές συνέπειες γιά τήν ζωή τους.


Αὐτή μέ λίγα λόγια εἶναι ἡ παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν, στήν ὁποία βλέπουμε τήν μακροθυμία ἀλλά καί τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπίσης καί τήν σκληροκαρδία καί τήν ἀχαριστία τῶν ἀνθρώπων, πού πολλές φορές δέν ἔχει ὅρια. Οἱ ἄνθρωποι ἀποδεικνύονται ἀνάξιοι τῆς μεγάλης δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ.


ἱερός Χρυσόστομος, ἀναλύοντας αὐτήν τήν παραβολή, λέγει ὅτι μετά τήν ἔξοδο ἀπό τήν Αἴγυπτο ὁ Θεός «νόμον ἔδωκεν (στούς Ἰσραηλῖτες) καί πόλιν ἀνέστησεν καί ναόν ὠκοδόμησε καί θυσιαστήριον κατεσκεύασε». Ὁ φραγμός εἶναι ὁ Νόμος πού ἔδωσε ὁ Θεός γιά νά φυλάξει τόν λαό Του ἀπό τήν πλάνη καί τήν ἀποστασία. Ὁ φραγμός δέν ἦταν γιά τήν Παλαιά Διαθήκη μόνον, ἀλλά ὑπάρχει καί στήν Καινή Διαθήκη.


ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής λέγει ὅτι ὁ Θεός ἔδωσε τρεῖς Νόμους, τρεῖς φραγμούς, γιά τήν χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στήν πνευματική ζωή, πού ἄν καί φαίνονται διαφορετικοί μεταξύ τους, εἶναι ὅμως ὁμοιογενεῖς, ἀφοῦ εἶναι ἔργο τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ φυσικός Νόμος (δηλαδή ἡ συνείδηση), ὁ δεύτερος εἶναι ὁ γραπτός Νόμος, πού δόθηκε στόν Μωυσῆ, καί ὁ τρίτος εἶναι ὁ Εὐαγγελικός Νόμος ἤ Νόμος τῆς Χάριτος. Βέβαια ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἔργο τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀλλά ὁ Νόμος βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά δέχεται καί νά διαφυλάσσει τήν θεία Χάρη.


τσι λοιπόν ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ, οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι ἁπλῶς μερικές ἠθικιστικές διατάξεις, ἀλλά «ρήματα ζωῆς αἰωνίου». Ὁ ἅγιος Μάξιμος μᾶς λέγει καί πάλι, ὅτι μέσα στίς ἐντολές ὑπάρχει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος καί τίς ἔδωσε. Ἐκεῖνος λοιπόν πού τηρεῖ τίς ἐντολές Του, ἑνώνεται μέ τόν Χριστό πού ὑπάρχει ἐκεῖ μυστικά. Ἀλλά ἐπειδή ὁ Χριστός ποτέ δέν εἶναι χωρισμένος ἀπό τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀφοῦ ἀποτελοῦν Τριάδα ὁμοούσιο καί ἀχώριστο, γι' αὐτό ὅποιος τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἑνώνεται μέ τήν Ἁγία Τριάδα. Ἐπίσης ἡ μή τήρηση τῶν ἐντολῶν μας ἀποστερεῖ τῆς ἀποκτήσεως τῆς Χάριτος. Ὁ ἀνυπάκουος λοιπόν, καταδικάζεται καί αὐτοκτονεῖ, διότι δέν οἰκειοποιεῖται τήν Χάρη τοῦ Χριστοῦ.


Σήμερα παρατηρεῖται μιά ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ νά ἀποκτήσει προσωπικές ἐμπειρίες ἑνώσεως μέ τόν Θεό. Ὅμως ἀδυνατεῖ νά προχωρήσει, διότι ἀκριβῶς τοῦ λείπει «ὁ φραγμός», πού εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ὁποίας ἀποκτοῦμε τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς. Ἐκεῖνος ὅμως πού θέτει στήν ζωή του τόν «φραγμό» τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ἀξιώνεται νά προχωρήσει στήν βίωση τοῦ πνεύματος τοῦ Νόμου, τήν προσωπική κοινωνία μέ τόν Θεό.


Αὐτή εἶναι ἡ ἀξία τῶν ἐντολῶν. Δέν καταργοῦν τήν ἐλευθερία μας, ἀλλά προσφέρουν τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιά τήν ἀπόκτηση τῆς αἰωνίου ζωῆς.


Πηγή: https://imkythiron.gr


π. Θεολόγος Παντελῆς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου