ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ




Κατ΄αρχήν να διευκρινήσουμε,

πως η κοινότητα του Bose στην Ασίζη της Ιταλίας

ή το Ρωαμαιοκαθολικό ''μοναστήρι'' του έκπτωτου Παπισμού

αποτελεί μια μεικτή, κοινοβιακή ''μονή,''

όπου στα συνέδρια που κατά κόρον διοργανώνουν,

τα έχουν επισκεφθεί: η Μονή Πετράκη, η Μονή Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης,

η Μονή Μεταμορφώσεως της Ναυπάκτου, η Μονή Αγίου Ιωάννη του θεολόγου της Πάτμου,

η Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, Μονές του Αγ. ΄Ορους, και πάει λέγοντας.

α. Στον καταληκτήριο λόγο του ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Βαρθολομαίος

χρησιμοποίησε -όχι τυχαία- τον όρο ''Αδιαίρετη Εκκλησία,''

ακριβώς για να υπενθυμίσει για πολλοστή φορά εκείνο το φρούδο και ανεδαφικό ''ίνα ώσιν έν,''

άνευ βεβαίως της μετανοίας των Παπικών και της άρδην επιστροφής τους

στην άμπελο της Ορθοδοξίας.

β. Για να καταδείξει,

πως οι Παπικοί μελετούν συγγράμματα πατέρων της ''αδιαιρέτου Εκκλησίας''

και ουχί των θεοφόρων και ομολογητών Πατέρων μετά το σχίσμα του 1204,

για να υποβιβαστεί, να ευτελισθεί και να απαξιωθεί η συνεισφορά τους στον αντιαιρετικό αγώνα,

με πρώτο πυλώνα της αίρεσης βεβαίως τον εωσφορικό Παπισμό

και τα χιλιάδες παρακλάδια του.

γ. Ο ποντίφηκας του εσβησμένου Φαναρίου ομολόγησε αίρεση

(να ήταν η πρώτη φορά)

όταν απεκάλεσε τους συνδαιτυμώνας του ρωμαιοκαθολικού κοινοβίου

ως ''γνησίους αδελφούς'' και τον τόπο του Bose,

ως χώρος, που ''για όσους τον επισκέπτονται χαρίζει γαλήνη και ειρήνη, διότι εδώ υπάρχει μια γνησία πνευματικότης(...;).

Ιδού πόσο αναιδώς, αναίσχυντα και ανερυθρίαστα

οι Κωνσταντινουπολίτες Οικουμενιστές

από την μια απαξιώνουν, αμαυρίσουν και ''συσταυρώνουν'' τους αντιαιρετικούς πατέρες της Εκκλησίας μας

και από την άλλη τους εορτάζουν με περισσή περιφρόνηση και δεικτική απαξίωση.

Τα της μεγάλης συνόδου του 879 μ.Χ.

γνωστής ως και ως 8ης Οικουμενικής,

ποιος από τους εωσφορικά έκπτωτους θαμώνες του Φαναρίου

ενθυμείται αυτά που δογμάτισε:

''Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει,

η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική,

δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε,

εδογμάτισε:

«Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν.

Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας,

τω αναθέματι καθυποβάλλομεν.

Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι

ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη,

κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος.

Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν

έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι

ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν

παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία

το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!»


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος 


Η καταληκτήρια ομιλία του Οικουμενιστή πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Monastero di Bose



''Εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ από μακριά, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο αυτά τα συμπόσια τα επιστημονικά τα οποία διεξάγονται σ΄αυτόν τον ευλογημένον χώρον της Κοινότητος του Μπόζε, και πάντοτε χαίρομαι και συγκινούμαι διότι επιλέγονται θέματα σχετιζόμενα με την ορθόδοξη πνευματικότητα. Γι΄αυτό ανέφερα στην ομιλία μου προηγουμένως ότι εμείς οι Ορθόδοξες Εκκλησίες οφείλομεν ιδιαιτέραν ευγνωμωσύνην εις την Κοινότητα Μπόζε, διότι αυτόν τον θησαυρό που διαθέτει η ορθόδοξος Εκκλησία μας μεταξύ άλλων, δηλαδή την πνευματικότητα, αυτά τα συμπόσια, επιστημονικά και πνευματικά, την διαδίδει, την μεταδίδει σε όλους που συμμετέχουν ή οι οποίοι διαβάζουν τα πεπραγμένα αυτών των συνεδρίων, όταν εκδίδονται. 


Είπα και προηγουμένως ότι οι δεσμοί μας με την Κοινότητα του Μπόζε είναι πνευματικοί, είναι γνησίως αδελφικοί (προσωπικώς έχω έλθει πολλές φορές εδώ) και εκτιμώ αυτούς τους ανοικτούς ορίζοντες που διέπουν τας σκέψεις και τας πράξεις των μελών της Αδελφότητος του Μπόζε. Μελετούν και γνωρίζουν τους Πατέρας της Αδιαιρέτου Εκκλησίας• με τις εκδόσεις των και με τα συνέδριά των προσπαθούν να μεταδώσουν αυτήν την σοφίαν των Πατέρων της Αδιαιρέτου Εκκλησίας εις τον σημερινό κόσμο, εις τους πιστούς αμφοτέρων των Εκκλησιών, Καθολικής και Ορθοδόξου, και τους είμεθα πράγματι ευγνώμονες. 


Μερικοί πατέρες και ο π. Έντζο Μπίανκι, ο φίλτατος, έχουν επισκεφτεί επανειλημμένως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Κωνσταντινούπολη, αλλά και την Καππαδοκίαν και άλλα προσκυνήματα της καθ΄ημάς Ανατολής, και αυτές αι επισκέψεις, όπως και αι ειδικές μας επισκέψεις, εμού προσωπικώς και μελών της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εδώ, αμοιβαίως ενισχύουν τας σχέσεις μας, και εύχομαι και εις το μέλλον αυτή η αλληλοπεριχώρησις να συνεχισθεί και να ενταθεί. Τον π. Έντζο τον συγχαίρομε για μια ακόμη φορά που είχε τη πρωτοβουλία της ιδρύσεως αυτής της λίαν αγαπητής Κοινότητος. Τον ευχαριστούμε και τον συγχαίρουμε για ό,τι προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια της ηγουμενίας του, και τον συγχαίρουμε διότι οικειοθελώς, πρόσφατα, απεσύρθη από την διοίκησιν της μονής, της αδελφότητος, και παρέδωσε την σκυτάλη στον πατέρα Λουτσιάνο. 


Τώρα που έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο είμεθα βέβαιοι ότι με την σοφία και την πείρα που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια θα μπορεί να γράψει περισσότερα κείμενα, άρθρα και βιβλία, με τα οποία θα διαφωτίσει πολλόυς νέους θεολόγους και όχι μόνον. Επικαλόυμεθα επί τον ίδιον, επί το έργον του, και επί την προσφιλή αδελφότητα εδώ την χάριν του Θεού και το άπειρον αυτού έλεος, επί το κοινό αγαθό των Εκκλησιών μας. Εις εσάς όλους που είχα την ευκαιρία να συναντήσω χθές το βράδυ και σήμερα εύχομαι όλα τα καλά του Θεού, όπως συνείθησε να λέει ο προκάτοχος της Αυτού Μακαριότητος, ο Πατριάρχης Παρθένιος. Σας εύχομαι όλα τα καλά του Θεού, να συνέχίσετε μέχρι και το Σάββατο επιτυχώς το συνέδριό σας, τας εισηγήσεις, τας ακροάσεις, και να απέλθετε όλοι εντεύθεν με γαλήνην ψυχής. 


Άλλωστε αυτός ο τόπος για όσους τον επισκέπτονται χαρίζει γαλήνη και ειρήνη, διότι εδώ υπάρχει μια γνησία πνευματικότης. Δεν ξέρω κατά πόσον η πνευματικότης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας επηρέασε την πνευματικότητα της Κοινότητος Μπόζε, πάντως εδώ, το αισθάνεται κανείς όταν έρχεται, ότι βασιλεύει η αγάπη κυρίως, η ειρήνη, η γαλήνη, και η πνευματικότης. Ο Θεός μαζί σας! Είθε να ξανασυναντηθούμε εδώ ή στην Κωνσταντινούπολη ή κάπου αλλού! Ευχαριστώ.''


Οι υπογραμμίσεις στον λόγο του Οικουμενιστή Πατριάρχη είναι δικές μας.

Για την αντιγραφή 


ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου