ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΕΞΑΠΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ





Ανακοίνωση 

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.

Η κατανυκτική περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής που διανύουμε μας φέρνει σε άμεση, καρδιακή επικοινωνία με τον Άρχοντα της Πίστεώς μας, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Την καρδιακή επικοινωνία με τον Σωτήρα Χριστό, την χρειαζόμαστε σήμερα, ειδικά, στην κρίσιμη περίοδο δοκιμασίας που βιώνουμε.


Αφορμή της επικοινωνίας μου προς όλους εσάς, τους πιστούς της Μητροπόλεώς μας, είναι το απειλητικό, για την ανθρωπότητα, φαινόμενο του κορονοϊού, που έχει απασχολήσει παγκοσμίως άπαντες. Πολλά έχουν δημοσιευθεί, κοινοποιηθεί κι ακουστεί από επιστήμονες, δημοσιογράφους και ειδικούς, για τη ραγδαία μετάδοση του θανατηφόρου ιού. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας έχει θορυβηθεί, έχει κυριευθεί από φόβο κι απόγνωση, για το τι θα συμβεί στο μέλλον.


Ωστόσο, παρότι οι συνθήκες είναι ενδεχομένως δυσκολότερες, δεν επιτρέπεται να λησμονούμε ότι και στο παρελθόν, η ανθρωπότητα δοκιμάστηκε με θανατηφόρες πανδημίες όπως η πανούκλα, η πανώλη, η λέπρα κι άλλες ακόμη απειλητικές, της εποχής εκείνης, ασθένειες. Ο Χριστιανικός κόσμος, αδελφοί, αντιμετώπιζε ανέκαθεν τις θανατηφόρες πληγές, όχι άτακτα, απερίσκεπτα ή αφελώς, όχι με πανικό κι απελπισία, αλλά με θάρρος, με επίγνωση της κρισιμότητας των συνθηκών, με ωριμότητα, μα κυρίως με Πίστη. 


Ως Χριστιανοί, ως Ορθόδοξοι, φέρουμε μεγάλο μέρος της ευθύνης για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας απειλής απ’ την οποία ο Κύριός μας, η προσωποποίηση της ευσπλαχνίας, μπορεί να μας λυτρώσει. Η Πίστη, αδελφοί, η θερμή και εγκάρδια προσευχή, η μετάνοια, η νηστεία είναι τα «επιχειρήματα» εκείνα του Ορθοδόξου, που σε περιόδους κρίσιμες προκαλούσαν πάντα τη θεία παρέμβαση. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί, σε όλες τις συνθήκες και με οιοδήποτε τρόπο, είτε με πάνδημες συμμετοχές σε δεήσεις σε Ναούς και Μοναστήρια και λιτανείες σε δρόμους και πλατείες, είτε με την προσωπική προσευχή ή την συμπροσευχή των μελών της οικογένειας ή των πνευματικών αδελφών κλεισμένοι στα σπίτια τους, απομονωμένοι, απομακρυσμένοι, ακόμη και κρυφά· πάντα, έβρισκαν τον τρόπο να επικαλεστούν την βοήθειά Του και πάντα, ως δώρο, την εισέπρατταν.


Να θυμηθούμε από κοινού, τις μεγάλες λιτανείες κατά τις οποίες οι Χριστιανοί μετέφεραν θαυματουργές εικόνες και λείψανα Αγίων για τον αγιασμό και τη θεραπεία των πιστών. Και πράγματι, όσες φορές με Πίστη ανέπεμπαν δεήσεις από την καρδιά τους προς τον Κύριο Ιησού, πάντοτε η θεραπεία, η απαλλαγή από τις θανατηφόρες ασθένειες ήταν δεδομένη για όλους, για ολόκληρες πόλεις, για ολόκληρα χωριά.


Να θυμηθούμε και τις περιπτώσεις εκείνες που κάποιοι λιγοστοί, μόνοι και απομονωμένοι, ψυχικά όμως καθαροί, πνευματικά διαυγείς και ώριμοι, και με πλήρη επίγνωση της δυνάμεως της Πίστης, μετέτρεπαν τα σπίτια τους σε Εκκλησιές, παρακαλούσαν τον Θεό και λάμβαναν, για λογαριασμό όλων, το έλεος του Κυρίου. Τις ημέρες αυτές, όχι μόνο η πατρίδα μας, αλλά παγκοσμίως η ανθρωπότητα δοκιμάζεται από ένα ύπουλο και πρωτόγνωρης δράσεως για την Επιστημονική Κοινότητα, ιό.


Έναν επικίνδυνο και πρωτοφανούς μεταδοτικότητας ιό, που και μια απλή συνύπαρξη σ’ ένα χώρο ή σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς, ή ακόμη και με μια χειραψία ή μια απλή επαφή με έναν φορέα του ιού, μπορεί να αποβεί μοιραία για τα ευάλωτα μέλη της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια, σχεδόν μη αντιμετωπίσιμη συνθήκη για τον άνθρωπο, αρκετοί είναι εκείνοι, που βρήκαν την ευκαιρία, να βγουν δημοσίως να καταλογίσουν ευθύνες, να κατηγορήσουν, να ειρωνευτούν, ακόμη και να εξυβρίσουν την Εκκλησία μας, με σκοπό να παρεμποδίσουν τους πιστούς να προσέλθουν στο Ποτήριο της Ζωής, στη Μετάληψη της Θείας Κοινωνίας του Άγιου Σώματος και Αίματος του Χριστού μας.


Πρόκειται όντως για ευκαιρία, για όλους, όσοι με μένος αντιμετώπιζαν πάντα τον γλυκύτατο Ιησού. Σίγουρα οι άπιστοι, οι κακόδοξοι, οι μη Χριστιανοί που δεν έχουν την εμπειρία της εν Χριστώ ζωής, δεν έχουν νιώσει τη Θεία Αποκάλυψη, το Φως της χαράς και της ουσίας, σίγουρα δεν γνωρίζουν. Η εκούσια άγνοια, η τύφλωση και το σκοτάδι, οδηγούν τους δύσμοιρους αυτούς στη βλασφημία. Όπως τότε, όπως πάντα άλλωστε, το αυτό πράττουν. Την κρίσιμη στιγμή κατηγορούν, δικάζουν, καταδικάζουν τον Σωτήρα.


Αγαπητοί μου αδελφοί, με επίγνωση της κρισιμότητας των ημερών, ομολογούμε ότι έχουμε, όντως, ευθύνη. Έχουμε χρέος και καθήκον να αντιμετωπίσουμε, ως Χριστιανοί και με όπλο την Πίστη μας, την απειλή για την ανθρωπότητα.  Θέλω να σας παρακαλέσω και να σας προτρέψω να εντείνουμε όλοι μαζί, Κληρικοί και λαϊκοί, τις προσευχές μας ενώπιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με την ελπίδα να μας απαλλάξει από τη μεγάλη αυτή λαίλαπα.


Να θεραπεύσει τους ήδη προσβεβλημένους από τον ιό, να ενισχύσει ψυχικά και σωματικά αυτούς που τους παραστέκονται, να φωτίσει τους ειδικούς, επιστήμονες και ερευνητές, να δώσει κουράγιο, δύναμη και αντοχή σε όλους μας, να φερθούμε με ωριμότητα και σύνεση, να αντέξουμε με υπομονή τις δύσκολες συνθήκες, να βγούμε ακόμη πιο πιστοί από την επικείμενη δύνη. Παράλληλα, να σεβαστούμε τον συνάνθρωπο, τον ευάλωτο, τις ευπαθείς ομάδες και την ευρύτερη κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε και δραστηριοποιούμαστε.


Να σεβαστούμε τους ιατρούς, τους νοσηλευτές και όλους, όσοι αγωνίζονται με αυταπάρνηση για την ίαση των νοσούντων και τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού. Να λάβουμε τα μέτρα εκείνα που η Επιστημονική Κοινότητα, αλλά και ο κοινός νους ορίζει, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το κύμα που έρχεται. Θάρρος αδελφοί, κι όχι αποκοτιά.Πίστη, δύναμη κι ελπίδα στον Χριστό μας. Την ερχόμενη Κυριακή, της Σταυροπροσκυνήσεως, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεως μας θα πραγματοποιηθεί η Ακολουθία του Μικρού Αγιασμού και θα αναγνωσθεί από τον Ιερέα η Ευχή για τη λοιμική νόσο.


Τον Αγιασμό αυτόν, να τον παραλάβετε οι πιστοί στα σπίτια σας, να τα αγιάσετε και καθημερινώς να λαμβάνετε προς αγιασμό και θεραπεία σας. Επίσης, την Δευτέρα το απόγευμα, μετά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως να πραγματοποιηθεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου προς θεραπεία και αγιασμό των ψυχών και των σωμάτων όλων. Μας είναι γνωστό ότι το Μυστήριο του Ευχελαίου πραγματοποιείται για τη θεραπεία και την εξαφάνιση κάθε ασθένειας, εφόσον υπάρχει Πίστη, όπως αναφέρει ο Άγιος Ιάκωβος, ο αδελφόθεος, εκείνος που μας παρέδωσε το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου.


Αγαπητοί μου αδελφοί, η δοκιμασία αυτή σίγουρα θα φέρει τη πνευματική άνοιξη, αρκεί εμείς, να είμαστε συνεπείς, με αίσθημα ευθύνης έναντι οποιασδήποτε πρόκλησης. Με ευχές για καλό υπόλοιπο της σαρακοστής,




Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

+ ὁ Ἀττικῆς & Βοιωτίας Χρυσόστομος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου