ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ!




Αποτυχημένη κοινωνία, σ’ όλο της το πλάτος και το βάθος…

του Θάνου Οικονομόπουλου

«Επειδή τα μέτρα περιορισμού και αυτοπεριορισμού δεν εφαρμόζονται…» η κυβέρνηση αναγκάστηκε να βάλει ολόκληρη την χώρα σε καραντίνα μέχρι νεωτέρας!


Προκαλούσαν την δημοκρατική μας συνείδηση οι εικόνες Κινέζων αστυνομικών που έπιαναν με… απόχες και έσερναν στην απομόνωση απείθαρχους πολίτες που δεν υπάκουαν στα περιοριστικά υγειονομικά μέτρα. Ελεεινολογούσαμε τις αυταρχικές καθεστωτικές συμπεριφορές. Εμείς οι δυτικοί δημοκράτες με την αυξημένη συναίσθηση ατομικής και συλλογικής ευθύνης, εμείς που ομνύουμε στην ελευθερία μας η οποία σταματά μόνο εκεί που αρχίζει να θίγεται η ελευθερία του άλλου…


Ευτυχώς εμείς, που σεμνυνόμεθα ότι είμαστε… ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, ξέρουμε από όρια και ελευθερίες, από ατομικές και συλλογικές ευθύνες! Γι’ αυτό όταν σου λέει η πολιτεία «καταργώ για φέτος τα καρναβάλια, για να μη ψοφήσουμε σαν τα κοτόπουλα…», εμείς την γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια και καρναβαλιζόμαστε στους δρόμους επειδή «τα προετοιμάζαμε ένα χρόνο!» ή επειδή (δήμαρχος το είπε!) θα πάθει οικονομική ζημιά η πόλη…»!


«Μην τρέχετε με το πρώτο φτέρνισμα στα νοσοκομεία για αντί-κορωνοϊκές εξετάσεις, μεταδίδετε τον ιό, θα καταρρεύσει το σύστημα υγείας…» προειδοποιούν οι ειδικοί, στα… παλιά μας τα παπούτσια εμείς! Κλείνουν όλα τα σχολεία όλων των βαθμίδων της παιδείας για προληπτικούς λόγους, και τα «καμάρια» μας ξεχύνονται την επομένη σε εμπορικά κέντρα και καφετέριες, μεταφράζοντας ένα αναγκαστικό μέτρο κατά της επιδημίας, σε… δικαιολογημένη «κοπάνα» και με την βούλα της πολιτείας! Και καλά τα παιδιά-γονείς δεν υπάρχουν να εξηγήσουν, να συζητήσουν, να κλειδαμπαρώσουν την πόρτα εν ανάγκη;


Κι’ αφού διαπιστώθηκε ότι «τα μέτρα περιορισμού και αυτοπεριορισμού δεν εφαρμόζονται…», η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει… τα πάντα όλα- πλην φαρμακείων, σουπερμάρκετ και βενζινάδικων! Κι’ όμως την επομένη το πρωί, έγιναν οι πρώτες συλλήψεις για παράβαση των απαγορευτικών μέτρων!


Όλοι εμείς οι μάγκες… Ελληναράδες που όλα τα μασάμε και «ξέρουμε καλύτερα από τους επιστήμονες…» (εδώ η ίδια η Εκκλησία είδε κι’ έπαθε μέχρι να… ψιλοϋποχωρήσει από τον δογματισμό και την ξεροκεφαλιά της- και τελικά το’ κανε με μισή καρδιά, για να μην χρεωθεί νεκρούς πιστούς της…), συμπεριφερόμαστε σαν κρετίνοι! Περιμένουμε… να πεθάνει κάποιος δικός μας, να μην υπάρχει ΜΕΘ να σώσει τον 80χρονο πατέρα μας, για να καταλάβουμε πόσο ανεύθυνοι αγύρτες είμαστε και να… αρχίσουμε να φωνάζουμε έξαλλοι «που είναι το κράτος; Δεν υπάρχει κράτος!»


Αποτυχημένη κοινωνία εξ απαλών ονύχων. Μάθαμε στα ρουσφέτια, χτίσαμε παράνομα σε ποτάμια και χείμαρρους κι’ αρχίσαμε να… δυσανασχετούμε μόνο όταν και άλλοι ακολούθησαν το παράδειγμά μας και «καταστρέφουν το περιβάλλον!», βλαστημάμε θεούς και δαίμονες όταν πεθάνει ο άνθρωπός μας γιατί άργησε να’ ρθει το ΕΚΑΒ, αλλά μια χαρά οδηγούμε και «πήζουμε» τις ΛΕΑ στις εθνικές, για να γλυτώσουμε ένα τέταρτο επιστροφής.


Φοβάμαι ότι ούτε οι… κινέζικες απόχες δεν αρκούν να μας συνετίσουν. Αφού από μόνοι μας δεν καταλαβαίνουμε Χριστό, ας νομοθετηθεί εκτάκτως το μόνο, ίσως, μέτρο που μπορεί να αφυπνίσει την… συλλογική μας ευθύνη: επιβολή επιτόπου αυστηρότατων, εξοντωτικών προστίμων στους κορωνοπαραβάτες, και παραμονή στις φυλακές μέχρις ότου τα καταβάλουν! Γιατί, μπορεί ν’ αδιαφορούν για την υγεία των γύρω τους (και την δική τους…), αλλά την τσέπη τους την σέβονται!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου