ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο, 25 Απριλίου 2020

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΠΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΗ - Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΟΜΩΣ, ΥΜΝΕΙ ΤΗΝ ΕΓΓΥΤΗΤΑ





Η νέα τάξη πραγμάτων, φαίνεται πως, με πρόσχημα την επικινδυνότητα της πανδημίας, ξεκίνησε να προλογίζει και να διακηρύττει μια νέα μορφή κοινωνίας. Την κοινωνία των αποστάσεων.


Ο κίνδυνος των αποστάσεων μεταξύ ανθρώπων. Διάφοροι ειδικοί ή «ειδικοί», επιστήμονες και μη, μιλούν συνεχώς στα κανάλια υποστηρίζοντας πως τους επόμενους μήνες θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αποστάσεις.


Όμως πάνω στο σενάριο ενός τέτοιου τρόπου ζωής, θα πρέπει να θέσουμε κάποιους προβληματισμούς. Η αξιοθαύμαστη σοφία, η οποία βρίσκεται διάχυτη μέσα στον ανεκτίμητης αξίας θησαυρό που ονομάζεται Ελληνική γλώσσα, όρισε πως η λέξη που σημαίνει «συνάνθρωπος», θα ταυτιστεί και θα ενωθεί με τη λέξη «κοντά».


Ποιά είναι αυτή η λέξη; Πλησίον. Κοντά. Ο πλησίον. Ο συνάνθρωπος. Ο κοντινός μας άνθρωπος. Αυτός που βρίσκεται κοντά μας ή και αυτός που φέρνουμε εμείς κοντά μας, με τη δική μας προσπάθεια. Ο εγγύς μας άνθρωπος, με τη μεταφορική έννοια, αλλά και με την κυριολεκτική.


Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η λέξη «πλησίον» (μια αγαπημένη λέξη του Ευαγγελικού πνεύματος), συγχέει σκόπιμα την έννοια της μικρής απόστασης, με την έννοια του συνανθρώπου μας. Οι μεγάλες αποστάσεις, οι αποστασιοποιήσεις, δεν βοηθούν στην πρόοδο της αγάπης μεταξύ συνανθρώπων. Η μακρόχρονη αποξένωση από τα «κοινά», είναι πιθανό να γεννήσει ψυχρότητα και αδιαφορία στην καρδιά.


Ασφαλώς και δεν είναι η ίδια η εγγύτητα μεταξύ ανθρώπων, αυτή που θα γεννήσει την εκτίμηση, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Η προαίρεση των ανθρώπων είναι αυτή, που θα αποφέρει αυτά τα κέρδη. Όμως η εγγύτητα ανθρώπου με άνθρωπο, είναι αυτή που δημιουργεί ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα, και όχι μια ενδεχομένως στρεβλή αντίληψη των πραγμάτων που υπάρχει μόνο μέσα στο κεφάλι μας.


Ακόμα και αν δεν έχεις ψυχρότητα μέσα σου, είναι άλλο πράγμα να προσπαθείς να φανταστείς τις δυσκολίες και τις ανάγκες του συνανθρώπου σου και άλλο πράγμα να τις διαπιστώνεις όπως ακριβώς είναι, από κοντά. Πλησίον του πλησίον.


Άλλο πράγμα να σκέφτεσαι με ενδιαφέρον ή και αγάπη τον συνάνθρωπο, αλλά χωρίς κόπο, ανέξοδα, και άλλο να θυσιάζεις τη βολή σου, προσφέροντας τη νοητική αλλά και τη φυσική σου παρουσία σε αυτούς που έχουν ανάγκη από τη στήριξη σου, τη βοήθεια σου, τη συμβουλή σου, τη φροντίδα σου, την παρέα σου.


Τα μέτρα κατά της πανδημίας, μας καθήλωσαν αναγκαστικά σε μια καθημερινότητα απομόνωσης και αποξένωσης. Είναι απολύτως σίγουρο, πως αυτή η «κοινωνία των αποστάσεων» η οποία έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, θα θέσει σε κίνδυνο όλες εκείνες τις αξίες και τις αρετές που έχουν σχέση με την προσφορά προς τον πλησίον.


Ο ιός είναι μια πολύ καλή και βολική πρόφαση, για να αυξηθεί έτι περαιτέρω, η κοινωνική αδιαφορία η οποία αναμφίβολα ήταν μια ήδη υπάρχουσα μάστιγα των λαών. Ο κίνδυνος των αποστάσεων μεταξύ χριστιανών. Όμως μέσα σε αυτά τα νέα δεδομένα, διατρέχει σημαντικό κίνδυνο να αλλοιωθεί και η ζωή των Χριστιανών. Να διαταραχθεί ακόμη και η ίδια η ποιότητα και η οντότητα της μυστηριακής τους ζωής, μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.


Οι απαράδεκτες και πρωτοφανείς απαγορεύσεις του κράτους και η παθητική στάση της ηγεσίας της Εκκλησίας που επέφεραν το (εντελώς λανθασμένο) οριστικό κλείσιμο των ναών, ανάγκασε τους χριστιανούς να στραφούν μαζικά, προς τη βοήθεια της τεχνολογίας για να συνεχίσουν να έχουν μια στοιχειώδη επαφή με τις ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.


Έτσι, σιγά σιγά εξοικειωθήκαμε περισσότερο, με το φαινόμενο του τηλε-εκκλησιασμού. Αν λάβουμε υπόψη τη λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκε η εκκλησία, αλλά και το ότι τα μέτρα προφύλαξης και οι περιορισμοί θα αρχίσουν να αίρονται με αρκετά αργούς ρυθμούς, μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε πόσο πολύ θα καθυστερήσουν να ανοίξουν ξανά οι ιεροί ναοί. Άρα ο τηλε-εκκλησιασμός, θα εξακολουθήσει να υπάρχει στις ζωές μας και η εξοικείωση με αυτόν, ίσως γίνει μεγαλύτερη.


Όμως θα είναι ολέθριο λάθος να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, να συμβιβαστεί και να θεωρήσει αυτού του είδους τον εκκλησιασμό, ως κάτι το φυσικό. Ή ακόμη χειρότερα, το να θεωρήσει κάποιος τον τηλε-εκκλησιασμό, ως μια πιο ωφέλιμη κατάσταση, από ότι θα ήταν η φυσική του παρουσία σε έναν ναό.


Όχι. Δεν είναι φυσικό. Είναι μία αναγκαστική και προσωρινή παραχώρηση, που δεν την επιλέξαμε – ειδικά με τον τρόπο που επιβάλλεται – και που κινείται έξω από την αληθινή φύση της Εκκλησίας και της εκκλησιαστικής ζωής. H Εκκλησία του Χριστού, είναι θεμελιωμένη επάνω στην εγγύτητα και τη συνύπαρξη των πιστών, στους χώρους που προορίζονται για τη λατρεία του Θεού. Τους ιερούς ναούς:


«Oὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20). (Διότι όπου δύο η τρεις είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι και εγώ εν μέσω αυτών). Η ίδια η λέξη «εκκλησία» προέρχεται απ το «εκ –καλώ», που σημαίνει προσκαλώ άτομα για να σχηματίσουν ομάδα. Συνέλευση. Συνάθροιση. Μια πνευματική «εκκλησία του δήμου».


Στην εκκλησία βρίσκεται ο Ιερέας. Όχι στην τηλεόραση, ούτε στο live – streaming. Στον ιερό ναό, εκεί θα τον βρεις. Αυτός θα σου προσφέρει τη Θεία Κοινωνία, αυτός θα σε εξομολογήσει (και όχι η εικόνα που έχεις στο σπίτι), αυτός θα τελέσει όλα τα ιερά Μυστήρια και τις Ακολουθίες.


Ακόμα και όταν όλοι οι περιορισμοί παύσουν, δεν θα είσαι σε θέση να γνωρίζεις για πόσο καιρό ακόμα θα είναι ελεύθερος ο κάθε Ιερέας, να εκτελεί τα ιερά καθήκοντα του, γι αυτό κάνε και εσύ ό,τι μπορείς για να παλέψεις για την ελευθερία του, έτσι ώστε να μπορεί να τα ασκεί ανεμπόδιστα. Τα δικά του δικαιώματα είναι και δικά σου. Γιατί η εκκλησία είναι πολλές ψυχές, αλλά ένα σώμα. Κλήρος και λαός.


Και εσύ είσαι υποχρεωμένος να παλέψεις για τα δικαιώματα του άξιου Ιερέα και αυτός είναι υποχρεωμένος να παλέψει για τα δικά σου δικαιώματα ως χριστιανού. Μόλις ανοίξει λοιπόν ο ναός, σβήσε την τηλεόραση και κατευθύνσου εκεί που βρίσκεται η αληθινή βάση σου…





Ελευθέριος Ανδρώνης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου