ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ!




Οι άνθρωποι έτσι χάνουν την ελεύθερη βούληση, παύουν να είναι ελεύθερα άτομα, αποκτούν την ψυχολογία των μαζών και έτσι υποτάσσονται τυφλά σε αυτόν που ανακηρύσσεται "αφεντικό" τους.


Επειδή η γνώση είναι δύναμη, ας δούμε πως καθοδηγούνται οι μάζες και ειδικότερα πως αυτή η καθοδήγηση-χειραγώγηση εφαρμόζεται στην περίπτωσή μας τον τελευταίο καιρό.


Ομολογώ ότι το παίζουν καλά το παιχνίδι της χειραγώγησης μέσω της προπαγάνδας οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι. Έχουν καταφέρει να πείσουν την τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού για ότι έχει σχέση με τον "αόρατο" εχθρό του ιδιότυπου αυτού πολέμου, τον λεγόμενο κορωνοϊό!


Σε ένα πόλεμο (αλλά και στην ειρηνική περίοδο) η προπαγάνδα έναντι του εχθρού αποτελεί ένα βασικό όπλο. Παράλληλα, η ενημέρωση των δικών μας ανθρώπων είναι απαραίτητη, έτσι ώστε να έχουν εμπιστοσύνη στις κινήσεις μας και να μην γίνονται βορά της εχθρικής προπαγάνδας.


Έτσι, ενώ στον εχθρό κάνουμε Προπαγάνδα, στους δικούς μας κάνουμε Ενημέρωση. Στην περίπτωσή μας βέβαια, οι κυβερνώντες "μπέρδεψαν" μάλλον εκουσίως τον αποδέκτη της προπαγάνδας, εκτιμώντας ότι ο εχθρός είναι οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες.


Η Προπαγάνδα στοχεύει στον επηρεασμό της κοινής γνώμης, στηρίζεται κυρίως στην ψυχολογία των μαζών και ακολουθεί διάφορους κανόνες, τεχνικές, μεθόδους και μέσα. Η Ενημέρωση γενικά αποσκοπεί στην αντικειμενική πληροφόρηση του πληθυσμού επί των γενομένων. Και στις δύο περιπτώσεις επιχειρείται η χειραγώγηση των μαζών.


Οι άνθρωποι έτσι χάνουν την ελεύθερη βούληση, παύουν να είναι ελεύθερα άτομα, αποκτούν την ψυχολογία των μαζών και έτσι υποτάσσονται τυφλά σε αυτόν που ανακηρύσσεται "αφεντικό" τους.Τι είναι οι μάζες και πως χειραγωγούνται, πως καθοδηγούνται; Μάζα είναι η συσσώρευση ατόμων, κάτω από δεδομένες συνθήκες, όπου οι συνειδητές προσωπικότητες εξαφανίζονται και τα αισθήματα και οι ιδέες όλων των ατόμων προσανατολίζονται όλα στην ίδια κατεύθυνση.


Το "αφεντικό" αυτό, κατά τους ερευνητές της ψυχολογίας των μαζών, είναι ο λεγόμενος καθοδηγητής, ο οποίος έχει ως κύριο ρόλο να δημιουργήσει και να καθιερώσει την πίστη σε μια ιδέα, σε ένα μήνυμα.


Για να πετύχει στο ρόλο του ο καθοδηγητής, ο οποίος πρέπει να διαθέτει και το απαραίτητο κύρος, χρησιμοποιεί τα παρακάτω μέσα δράσης: την διαβεβαίωση, την επανάληψη και την μετάδοση. Μια καθαρή και απλή διαβεβαίωση, χωρίς αποδείξεις είναι σίγουρο μέσο για να μπει μια ιδέα, ένα μήνυμα στο πνεύμα των μαζών. Όσο πιο απλό είναι το μήνυμα τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό.


Όταν μάλιστα συνοδεύεται και από φόβο απώλειας της ζωής, εκφοβισμό με απειλές-επιδείξεις δυνάμεως και δημιουργία κλίματος ισχύος, τότε καρφώνεται στο μυαλό ως απόλυτα αληθές! Στην περίπτωσή μας το απλό μήνυμα "μένουμε σπίτι" και η όλη διαδικασία "ενημέρωσης" του λαού και επιβολής των περιοριστικών μέτρων της κυβέρνησης, γιατί έξω κυκλοφορεί ο "θάνατος", έκανε θραύση!


Η επανάληψη ωστόσο του μηνύματος είναι το κυριότερο εργαλείο και μάλιστα η επανάληψη με τα ίδια λόγια. Έτσι επαναλαμβανόμενο συνεχώς το μήνυμα, αποκτά αποκλειστικότητα στην καθημερινότητα, γίνεται μια αποδεδειγμένη αλήθεια και διαμορφώνεται ως ρεύμα κοινής γνώμης. Το βλέπουμε καθημερινά σε όλα τα ΜΜΕ να επαναλαμβάνεται συνεχώς! Τέλος, η μετάδοση είναι απαραίτητη έτσι ώστε το μήνυμα να φτάσει παντού.


Με τα σημερινά μέσα ενημέρωσης, κυρίως τηλεόραση και διαδίκτυο, το μήνυμα μεταφέρεται αστραπιαία και με μεγαλύτερη πειστικότητα, καθώς χρησιμοποιείται πλαισιωμένο με ήχο, εικόνα και κίνηση, στοιχεία που καθηλώνουν την ανθρωπομάζα και της περνούν με απίστευτη ευκολία το όποιο μήνυμα. Στην δική μας περίπτωση, είναι απολύτως βέβαιο ότι ο τελευταίος (από πλευράς αποστάσεως και προσέγγισης) παππούς και η τελευταία γιαγιά στην Ελλάδα έχουν γίνει γνώστες του κορωναϊού!


Βλέπουμε λοιπόν πως γίνεται εύκολα η χειραγώγηση και καθοδήγηση ενός λαού, όταν κάτω από συνθήκες φόβου απώλειας της ζωής, με την απειλή και τα μέσα προπαγάνδας τον μεταμορφώνεις σε μάζα, περιορίζοντας την οπτική του μόνο σε μια κατεύθυνση! Ας ελπίσουμε να αποδειχθεί ότι όλη αυτή η χειραγώγηση του Ελληνικού λαού ήταν για το καλό του και όχι για την εξυπηρέτηση ξένων ή και ντόπιων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.


Ας ελπίσουμε ότι αυτή η "άσκηση" παγκοσμίου κλίμακος, όπως την ονόμασε "εν τη ρύμη του λόγου του" πρωτοκλασάτο στέλεχος της κυβέρνησης, δεν είναι εργαλείο παγκοσμίου ελέγχου, στα πλαίσια της εγκαθίδρυσης μιας παγκόσμιας (αυταρχικής) διακυβέρνησης, την οποία εξαγγέλλουν διάφορα ξένα και ντόπια φερέφωνα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης!


Ο καιρός θα δείξει και πολύ σύντομα…





Νικόλαος Ταμουρίδης

Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ 
Αντιπρόεδρος ΔΕ Ελεύθερης Πατρίδας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου