ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2020

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ




του Δημήτρη Κάτσουρα, Θεολόγου, 

φ. Πολιτ. Επιστήμης & Διεθν. Σχέσεων

Η Εορτή της Αναστάσεως ΔΕΝ μετατίθεται. Αύριο, Τετάρτη, έχουμε την απόδοση της Εορτής του Πάσχα. Η αυριανή ημέρα δεν είναι το Πάσχα, αλλά η απόδοση (όπως λέγεται στη γλώσσα του εκκλησιαστικού Τυπικού της Θείας Λατρείας) του Πάσχα, δηλαδή το τέλος του εορτασμού του. Άλλο, λοιπόν, το τέλος και άλλο η αρχή.


Βεβαίως, οι “ευσεβείς και φιλέορτοι” και όσοι δυνάμενοι θα σπεύσουν να απολαύσουν πνευματικά και αυτή την (αυριανή) Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, κατά την οποία μάλιστα ψάλλονται απαραλλάκτως τα της εορτής που αποδίδεται, όπως συμβαίνει στις “αποδόσεις” όλων των Δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών.


Ωστόσο, δεν θα ακούσουμε το “Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών”! Αυτό ψάλλεται μόνο κατά τη νύκτα της Αγίας Αναστάσεως του Κυρίου, οπότε ανάβουμε τις αναστάσιμες λαμπάδες μας.


Ακούγονται αυτό τον καιρό διάφορα και προκαλείται ο λαός, με κίνδυνο αντί να ενισχυθεί και παρηγορηθεί, μετά τη δοκιμασία που πέρασε αλλά δεν τελείωσε, να απογοητευθεί περισσότερο και σκανδαλισθεί. Το κακό έγινε και δεν αλλάζει! Δεν χρειάζονται δικαιολογίες, καρικατούρες και υποκατάστατα.


Αντιθέτως, όσο πικρό κι αν είναι (τό λάθος που έγινε) πρέπει να το θυμόμαστε, ώστε να μην επιτρέψουμε να ξανασυμβεί! Έχει πλέον περίτρανα επιβεβαιωθεί ότι ήταν δυνατό και τα λογικά υγειονομικά μέτρα να τηρηθούν και η αλυσίδα του παραδοσιακού εορτασμού του Πάσχα να μη διαρραγεί, όπως, δυστυχώς, συνέβη. [Σημείωση: Ας μη βιαστούν κάποιοι, μόνο και μόνο για “αντιλογία”, να πουν ότι Πάσχα για τους Χριστιανούς είναι όλη τους η ζωή, ή ότι κάθε Κυριακή εορτάζουμε την Ανάσταση. Είναι γνωστά αυτά.


Πενήντα δύο φορές (όσες και οι Κυριακές) μέσα στο έτος, εορτάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία την Ανάσταση! Δε νομίζω, όμως, πώς είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να μή καταλαβαίνει σε τι αναφερόμαστε. Εξάλλου υπάρχει διαφορά μεταξύ του “είναι” και του “πρέπει να είναι”! Πάντως, η πρόσφατη εμπειρία άφησε στους πιστούς μάλλον την απόγευση της εγκατάλειψης του Χριστού μόνου πάνω στον Σταυρό, χωρίς τη συμπαράσταση ακόμη και των…μαθητών Του.]


Σ’ αυτόν τόν τόπο φθάσαμε κανείς να μην εμπιστεύεται κανένα, κανείς να μην ακούει κανένα και κυρίως να μη γίνεται διάλογος πραγματικός και πολιτισμένος, όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα. Αντί αυτού, μάθαμε κι εμείς καλά το παγκοσμιοποιημένο παιγχνίδι του φόβου και της επιβολής με νομιμοφανείς διαδικασίες της κυρίαρχης, ορθής ή εσφαλμένης, άποψης.


Τα σφάλματα και τα παθήματα ένα καλό έχουν, ότι μας διδάσκουν μαθήματα – κατά τή σοφή λαϊκή ρήση “τα παθήματα, μαθήματα” – και γίνονται παραδείγματα αποφυγής. Τα σφάλματα όμως, για να λειτουργήσουν έτσι ευεργετικά, δεν πρέπει να καλύπτονται, ούτε να εξωραΐζονται, ούτε να αμνηστεύονται με σαθρές δικαιολογίες.


Τα σφάλματα χρειάζονται μετάνοια από τους “δράστες” και τους “συνενόχους” των. Ο λαός, παρότι έχει και αυτός, όπως πάντα, τις δικές του ευθύνες, είναι γεγονός ότι αιφνιδιάστηκε και παγιδεύτηκε στο φόβο. Αντιθέτως, οι άρχοντες, πολιτικοί και θρησκευτικοί, δεν έχουν καμμιά δικαιολογία για τους αδέξιους, άστοχους (;) ή απαράδεκτους χειρισμούς του θέματος.


Επειδή, όμως, είμαστε ακόμη μέσα στο κλίμα της Αναστάσιμης περιόδου ας πούμε, εκ καρδίας, μαζί με τον υμνωδό το “συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει και ούτω βοήσωμεν Χριστός Ανέστη”! Η συγχώρηση είναι απαραίτητη για να προχωρήσουμε μπροστά “μη ως άσοφοι”, πλέον, “αλλ’ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν ότι αι ημέραι πονηραί εισί”(Εφεσ. 5, 15), όπως έλεγε ο Απόστολος Παύλος.


Και, κυρίως, νά προχωρήσουμε με ζωντανή μνήμη, όχι με λήθη, που οδηγεί στα ίδια και σε χειρότερα λάθη. Αλλωστε, η Αλήθεια που θέλουμε να ακολουθούμε, δεν μπορεί εξ ορισμού να συμβιβαστεί με τη λήθη, αφού αλήθεια σημαίνει πρωτίστως ζωντανή μνήμη (αλήθεια: “α” στερητικό και “λήθη”).


Η αλήθεια, εν τέλει, είναι εκείνη που μας ελευθερώνει, όπως διασώζει στό ευαγγέλιό του ο Ιωάννης περί του Χριστού λέγοντος “Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς” (Ιω. η΄, 32)!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου