ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΝΓ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΓ' Μέρος

( Τ ε λ ε υ τ α ί ο ν)

Η Εκκλησία της Ελλάδος μετά την απογύμνωσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της προτέρας μεγάλης αυτού Εθνικής δυνάμεως και την σχεδόν δούλωσιν αυτού εις την Τουρκικήν Δημοκρατίαν του Κεμάλ, είχε μέγαν προορισμόν εν τη όλη Ορθοδοξία και ηδύνατο και ώφειλε να είναι ο στύλος αυτής, το καύχημα και η ελπίς του πληρώματος των πιστών.

Η Εκκλησία της Ελλάδος ηδύνατο και ώφειλε να εδραιώσει το υπό πολλών και παντοίων κινδύνων εσωτερικών και εξωτερικών απειλούμενον και κλονιζόμενον κράτος αυτής, ερειδομένη εις το αρραγές των Κανόνων της καθόλου Ανατολικής Εκκλησίας και των παραδόσεων αυτής θεμέλιον.

Αντί τούτου είχε την αφροσύνην να ανοίξη διάπλατα την θύραν του ιερού αυτής αδύτου εις την Επανάστασιν και να παραδώση εις ανιέρους και αιματωμένας εκ του εγκλήματος χείρας, τα όσια και τα ιερά αυτής προς εμπορίαν, προς απόκτησιν προσωπικών αξιωμάτων και ωφελημάτων, αντί των οποίων διά βεβήλων συμβάσεων εδούλωσεν εαυτήν κατασπιλώσασα την θείαν ιστορίαν αυτής, ιστορίαν δύο χιλιάδων ετών, ιστορίαν αίγλης και δόξης, ιστορίαν καθηγιασμένην διά του αίματος του Ιδρυτού αυτής.

Η ανατροπή του Εκκλησιαστικού ημερολογίου, υπήρξεν το πρώτο ρήγμα του απροσμαχήτου τείχους αυτής των παραδόσεών της- ρήγμα διανοιγέν διά των ιδίων χειρών του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εις τας οποίας η επανάστασις εδάνεισε την καταστρεπτικήν της σκαπάνην. Διά της μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου η Εκκλησία της Ελλάδος αποσχισθείσα από του σώματος των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών ηυτομόλησε προς της Παπικής Εκκλησίας τας προφυλακάς, χωριζομένη από του όλου στρατοπέδου, της διά του τύπου του δόγματος αυτής.

Αλλ' όταν χιλιετηρίδων παραδόσεις και ιστορία ιερών μυστηρίων και θυσιών διεσκελίσθησαν και φρούρια ισχυρά θείων κανόνων και Συνοδικών αποφάσεων εκρημνίσθησαν διά να συντομευθή η απόστασις, η χωρίζουσα την Εκκλησίαν της Δύσεως από την Ορθοδοξίαν, ο τύπος της δογματικής διαφοράς θα σχισθή αύριον υπό του αυτού Αρχιεπισκόπου Αθηνών ή υπό άλλου νεωτεριστού συναδέλφου του, μετά της αυτής ελαφρότητος και ευκολίας, μεθ' ης κατερρίφθησαν τα υπερήφανα τείχη των παραδόσεων και των κανόνων της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, διά της μιαιφόνου σκαπάνης της Επαναστάσεως, οδηγουμένης υπό της ιεροσύλου χειρός ενός Ιεράρχου.

Προς εξαπάτησιν λαού και κλήρου διεμαρτυρήθησαν κατά της αδίκου δήθεν μομφής, της επιρριφθείσης εις αυτούς, ως Διοικούντας την Εκκλησίαν της Ελλάδος, ότι απεμπόλισαν τα συμφέροντα της Εκκλησίας, αθετήσαντες το δίκαιον αυτής. Και εκραύγασαν Ιησουιτικώς: ''Όχι δεν προσεκρούσαμεν εις τα δόγματα, ούτε εις τους κανόνας της Εκκλησίας!

Αλλά και αθετούντες τα δόγματα, ποιαν θα επέφερον μεγαλειτέραν βλάβην εις την Εκκλησίαν από την επενεχθείσαν διά της αθετήσεως των Ιερών παραδόσεων;

Αθετούντες τας παραδόσεις τι διέσωσαν κρατούντες το δόγμα; 

Εκρήμνησαν το όλον οικοδόμημα και κρατούσι τους ακρογωνιαίους λίθους αυτής, ίνα τους επιδεικνύουν εις τους απλουστέρους, ενώ διά της ισοπεδώσεως του πεδίου εφ' ου υψούτο το οικοδόμημα ήνοιξαν την δίοδον προς την Παπικήν Εκκλησίαν και τείνουν προς αυτήν την χείρα, έτοιμοι να τεθώσιν υπό το κράτος και την ευλογίαν αυτής.

Αι παραδόσεις είναι η ιστορία της Εκκλησίας ημών. Αι παραδόσεις είναι το κραταίωμα της πίστεως ημών. Αι παραδόσεις είναι η ιερά ημών κιβωτός. Διατί τας ηρνήθησαν;

-Μη επιχειρήσωμεν- αναφωνεί ο μέγας ιστορικός Παπαρρηγόπουλος- να ανατρέψωμεν διά της μικράς ημών σοφίας τους μεγάλους της φύσεως νόμους΄ μη επιβάλωμεν χείρα ιερόσυλον επί τας πατρίους παραδόσεις οι νήπιοι ημείς, οι χθες και πρώην ψηφίσαντες ποικίλας τελετάς και δοξολογίας, αίτινες ήνθησαν και απήνθησαν, ως ο χόρτος του αγρού, ο σήμερον ων και αύριον εις κλίβαννον βαλλόμενος, ενώ τα ιδρύματα των αοιδήμων ημών βασιλέων κατίσχυσαν τοσούτων αιώνων και τοσούτων πολιτικών μεταβολών!

Διά της αθετήσεως και αρνήσεως των Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων παραδίδομεν εις την Δυτικήν Εκκλησίαν το μοναδικόν όπλον μας.

Ιεράρχαι της Εκκλησίας της Ελλάδος: Σεις οι ενσαρκούντες την Ιδέαν της Πίστεως και της Θρησκείας, μη εγκαταλείψητε την ιεράν σημαίαν της Εκκλησίας εις τα βλήματα των εχθρών αυτής. Αναλογίσθητε, ότι Εκείνοι τους οποίους διεδέχθητε και ους εκπροσωπείτε, ''διά της πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, ειργάσαντο δικαιοσύνην, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλινον αλλοτρίων...''

Εις Υμάς ενεπιστεύθη η Εκκλησία και το πλήρωμα πάντων των πιστών την εκπροσώπησίν της, την ιερότητά της, το αλώβητον αυτής, την αίγλην της, την ισχύν και το κύρος της. Η δε αίγλη αυτής και η ισχύς της είναι αίγλη και ισχύς του Έθνους. Διά της μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου εξησθενήσατε την δύναμιν αυτής και εμειώσατε το κύρος της διασπάσαντες την Εκκλησιαστική Ενότητα, τον αδαμάντινον τούτον δεσμόν της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Έχετε καθήκον απέναντι των ιερών σκιών των Πατέρων ημών, απέναντι της Ιστορίας της Εκκλησίας, απέναντι των παραδόσεων αυτής, απέναντι αυτού του Έθνους να επαναφέρετε την Ενότητα της πίστεως, επί της οποίας εδράζεται η Εκκλησία ημών. Μόνον διά του όπλου τούτου θα ανταπεξέλθητε κατά του κινδύνου της εντελούς πτώσεως της Εκκλησίας και της εκμηδενίσεως αυτής.

Η ευθύνη της αρξαμένης αποσυνθέσεως του σώματος της Εκκλησίας, της νεκρώσεως αυτής και της τελείας δουλώσεώς της εις την Δύσιν, δουλώσεως συνεπαγομένης αναγκαίως την δήλωσιν του Έθνους θα βαρύνη αποκλειστικώς υμάς. Υψώθητε εις τα αναστήματα των Βασιλείων, των Χρυσοστόμων, των Γρηγορίων, των Γερμανών, των Φωτίων και των άλλων υπερμάχων της Ορθοδοξίας και του Έθνους, Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο ορθόδοξος λαός της Ελλάδος δεν θα παύση να παρακολουθή την δράσιν σας κλονισθείς εις τας περί Υμών πεποιθήσεις του. Και ο λαός γνωρίζει να αγωνίζεται υπέρ της Εκκλησίας και της πίστεως αυτού, ως ηγωνίσθη αδιαλείπτως διά μέσου των αιώνων και θα αναφωνή πάντοτε μετά του σοφού Βρυεννίου:

''Ουκ αρνησόμεθά σε, φίλη Ορθοδοξία· ου ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας΄ ουκ αφιστάμεθά σοι, μήτερ ευσέβεια. Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν, και εν σοι κοιμηθησόμεθα· ει δε καλέσοι καιρός, και μυριάκις υπέρ σού τεθνηξόμεθα''. 

ΓΡΗΓ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ

Τ Ε Λ Ο Σ

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Κυριακή 13 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.981, σελ. 1.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΝΒ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΒ' Μέρος

Ανεπτύξαμεν εις το προηγούμενον άρθρον, ποια ολέθρια αποτελέσματα επέφερεν η βεβιασμένη, αλόγιστος και αδικαιολόγητος καινοτομία της μεταβολής του Ημερολογίου εν τη Εκκλησία, πως διήρεσε τους ορθοδόξους Χριστιανούς θρησκευτικώς, πως εγέννησε την αμφιβολίαν περί της ιερότητος, του κύρους και του απαρασαλεύτου των Ιερών Κανόνων και των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων και της ισχύος των Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων.

Πώς επομένως εκλονίσθη η θρησκευτική πίστις παρά τω Λαώ και πως εν μια και τη αυτή οικογενεία επήλθε διχοστασία εν τω ζητήματι της πίστεως και της λατρείας. Ας προστεθή εις ταύτα και η μεγάλη επίδρασις, ην έσχε και εις αυτό το στράτευμα, ο εκ της μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου κλονισμός της πίστεως΄ διότι εν τη θεωρία, ήτις γίνεται εις το στράτευμα περί της αφοσιώσεως του στρατιώτου είς την έννοιαν της πίστεως και της Πατρίδος διδάσκεται και οφείλη να διδάσκεται ο σεβασμός και η προσήλωσις, τον Προγονικόν θησαυρόν της θρησκείας των Πατέρων ημών και της δι' αυτής αναγεννηθείσης Πατρίδος.

Αλλ' ο στρατιώτης, ο διδασκόμενος να σέβηται την θρησκείαν των Πατέρων και να τηρή τας παραδόσεις αυτών, ποιαν θα λάβη περί αυτών ιδέαν όταν γνωρίζη, ότι αυτοί οι Αρχηγοί της Εκκλησίας τας περιφρονούν και τας ανατρέπουν; Πώς και διά τίνος άλλου μέσου ή διά του παραδείγματος των Πατέρων της Εκκλησίας και των παρ' αυτών εις ημάς παραδοθέντων θα εμπνεύσωμεν εις τον στρατιώτην την Ιδέαν της θρησκείας και δι΄αυτής την Ιδέαν της Πατρίδος; 

Είναι γνωστή η εναντίον της θρησκείας προπαγάνδα και ο κομμουνιστικός άνεμος. Απέναντι της προσπαθείας των κομμουνιστών, ζητούντων να διαφθείρουν την θρησκευτικήν συνείδησιν διά των αναρχικών και ανατρεπτικών πάσης ηθικής τάξεως ιδεών, η Εκκλησία η ποιμαίνουσα ώφειλε να κατοχυρώση την θρησκείαν διά του τείχους του σεβασμού των Παραδόσεων και της αυστηράς συντηρητικότητος, ήτις αποτελεί και τον χαρακτήρα της ορθοδόξου ημών Εκκλησίας. 

Αντί τούτου έδωκεν αυτή το σύνθημα της κατακρημνίσεως των αρχαιοπαραδότων της Εκκλησίας σημάτων και συμβόλων και συνήργησεν  εις τον εγερθέντα σάλον και εις τον κλονισμόν του θρησκευτικού αισθήματος υπό των αντιθρησκευτικών οργανώσεων,  διά της μετά τόσης ελαφρότητος αν μη αντορθοδόξου προθέσεως καταρρίψεως ενός φυσικού οχυρώματος της θρησκείας, οίον είναι το Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον, το ισχύσαν επί δισχίλια περίπου έτη διά την Εκκλησίαν, και καταλυθέν διά μιας απλής Εγκυκλίου του Αρχιεπισκόπου Αυηνών. 

Ιδού το μέγεθος του αποτολμηθέντος υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών εγκλήματος κατά της θρησκείας και επομένως κατ' αυτού του Έθνους. Ανεξαρτήτως όμως τούτων, η Ορθόδοξος Εκκλησία από του 16ου αιώνος προσέλαβεν ίδιον χαρακτηριστικόν γνώρισμα εξωτερικόν, το Ιουλιανόν Ημερολόγιον, ως η Δυτική το Γρηγοριανόν. Το εξωτερικόν τούτο γνώρισμα ήτο σωτείρα άγκυρα διά το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, το οποίον εν τη ολότητι αυτού μη δυνάμενον να διακρίνη και εμβαθύνη εις τας υφισταμένας δογματικάς διαφοράς μεταξύ των δύο Εκκλησιών, προεφυλάσσετε από πάσης επιβούλου προπαγάνδας προς προσηλυτισμόν εις την κακοδοξίαν του Παπισμού διά της διαφοράς των 13 ημερών. 

Η διαφορά αύτη κατά τον αείμνηστον Ζολώταν απετέλη ένα των ογκολίθων του οικοδομήματος της Ορθοδοξίας, όπερ ούτος ισχυροποιείτο και προεφυλλάσετο από πάσης επιβουλής Παπικής Εκκλησίας. Η αποβολή του ογκολίθου τούτου, καθ' ον ιδίαν τρόπον εγένετο υπό του Αρχηγού της Ελληνικής Εκκλησίας ήτο αυτόχρημα προδοσία και απεμπόλισιν των υψίστων δικαιωμάτων και συμφερόντων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Είναι γνωστόν πως εκμεταλλεύθη η Λατινική προπαγάνδα τον άφρονα νεωτερισμόν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών εις βάρος του Ορθοδόξου ποιμνίου. Ενθουσιώδη τα Όργανα του Παπισμού εκληρυσσον και κηρύττουν, μεταξύ του Ορθοδόξου πλήθους, ότι ως επλανάτο η Ορθόδοξος Εκκλησία εις το ζήτημα του ημερολογίου και την αλήθειαν κατείχε μόνον η Δυτική, ούτω και εις όλα τα άλλα ζητήματα, τα διαιρούντα τας δύο Εκκλησίας συμβαίνει. 

Και εις ενίσχυσιν του κηρύγματος τούτου των Παπιστών εμφανίζεται αυτός ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προστατευόμενος υπό της Πολιτείας και ζητεί να παρεμποδίση πάσαν διαμαρτυρίαν. Αν εξ Εθνικής φιλοτιμίας και ευσεβείας ευρέθησαν ιερείς και μερίς του Λαού ζητούντες ως Έλληνες και ορθόδοξοι να εορτάζουν και λατρεύουν τον Θεόν και ουχί ως νεωτερίζοντες και Παπισταί, οι ιερείς ούτοι και οι πολίται κατεδιώχθησαν και εξακολουθούν διωκόμενοι υπό του πρωτοστάτου της Παπικής Καινοτομίας Αρχιεπισκόπου Αθηνών και τίνων άλλων Αρχιερέων δούλων του κόμματος και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. 

Οσάκις δε ο λαός κατά χιλιάδας κοινοτήτων και πόλεων εξεδήλωσε την θέλησίν του να εορτάζη κατά τας Παραδόσεις των Πατέρων του και όχι κατά το Εορτολόγιον του Πάπα, η Πολιτεία τη εισηγήσει του Αρχιεπισκόπου αντέταξε την βίαν των όπλων, ως συνέβη τελευταίον διά τους προσκυνητάς της Τήνου. Είναι ούτω ή δεν είναι συνεργός του Έργου του Παπισμού ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, διά των τοιούτων ενέργειών του;

Τί σημαίνει ότι προς επίδειξιν και εκπλήρωσιν ενός τύπου συντάσσει και απεστέλλει εις το Υπουργείον Έγγραφα, εναντίον δήθεν της Λατινικής προπαγάνδας, όταν διά των πράξεών του εμφανίζεται σύμμαχος αυτής; Είναι γνωστόν αφ' ετέρου, ποσον οργιάζει η αυτή προπαγάνδα εις τα κλίματα των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ανατολής, εις τα οποία η εισαγωγή του νέου ημερολογίου έχει την σημασίαν του πλήρους θριάμβου των σχεδίων του Παπισμού και της ανεπανορθώτου ζημίας της Ορθοδοξίας. 


Και λόγοι επομένως στοιχειώδους προνοίας υπέρ του Ορθοδόξου πληρώματος, έναντι του κινδύνου του Παπισμού και υπέρ της ευσταθείας των Αγίων του Θεού Ορθοδόξων Εκκλησιών επέβαλον την διατήρησιν του αρχαίου Εκκλησιαστικού καθεστώτος, απέναντι του οποίου μόνον άνθρωποι εστερημένοι βαθείας ορθοδόξου συνειδήσεως ηδύναντο να αδιαφορήσουν. Ουδείς, απολύτως ουδείς εκ των εν τη Αρχιεπισκοπή Αθηνών εζήτησε να μελετήση το ζήτημα της μεταβολής του Ημερολογίου από καθαράς ορθοδόξου Εκκλησιαστικής απόψεως. 


Ουδείς έστρεψε το βλέμμα προς την Ιστορίαν της Εκκλησίας και τας παραδόσεις της Εκκλησίας. Όταν ο σοφός Σολομών εν ταις παροιμίαις αυτού έλεγε: ''Μη μέταιρε όρια αιώνια α έθεντο οι πατέρες σου'' εκήρυσσε πρώτος τον νόμον του σεβασμού προς τας παραδόσεις. 

Και ο νόμος αυτός χαραχθείς έκτοτε εις τας συνειδήσεις των Χριστιανών απετέλει το θεμέλιον της πίστεως. Θεμέλιον παντός γραπτού και θετού νόμου ισχυρότερον. Αλλ' ο Αρχηγός της Εκκλησίας της Ελλάδος με αλαζονικήν δοξησοφίαν διασκέλισε τα ''αιώνια όρια, α έθεντο οι Πατέρες'', ίνα χωρήση αδέσμευτος προς την Εκκλησίαν της Δύσεως! 

Τί εκέρδισε σήμερον η Εκκλησία διά της ασεβούς διαρρήξεως  του υπερηφάνου τείχους των παραδόσεων και των σεβασμάτων της Ορθοδοξίας; Ποίον απέμεινεν αυτή όπλον κατισχύσεως και επιβολής απέναντι των ετεροδόξων της Δύσεως; Πώς θα αντεπεξέλθη κατά του κινδύνου της εκμηδενίσεως αυτής; 

Εις το επόμενον άρθρον περατούντες την όλην μελέτην ημών, θα είπωμεν την γνώμην μας.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

το Σάββατο 12 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.980, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΝΑ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΑ' Μέρος

Τα συμπεράσματα εκ της σειράς των δημοσιευθέντων άρθρων ημών επί των βασισθέντων επί της Ιστορίας της Ανατολικής ημών Εκκλησίας, επί των κειμένων Κανόνων, Συνόδων και Πατριαρχικών αποφάσεων διά μέσου ολοκλήρων αιώνων εκδοθεισών, ως και επί των εδραίων Πατέρων της Εκκλησίας, πηγάζουσι αφ' εαυτών. Ό,τι εθεμελιώθη εν τη Εκκλησία υπό των Αποστόλων του Χριστού και των διαδόχων αυτών Αγίων Πατέρων΄ ό,τι εσεβάσθησαν τόσοι αίνες΄ εν αδαμάντινον οικοδόμημα αγιασθέν διά των πράξεων, διά της πίστεως, διά του αίματος, διά των θυσιών, των αγίων, των μαρτύρων και των ομολογητών της πίστεως΄

ό,τι ανύψωσε και έκλεισε την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν διασωθείσαν εκ της Παπικής κατακτήσεως διά μόνης της εμμονής των Πατέρων και λοιπών μεγάλων της Εκκλησίας Ιεραρχών και υπέρ μαχών της πίστεως΄ ό,τι απετέλεσε το εδραίον θεμέλιον αυτής της εθνικής ημών αναστάσεως και δόξης, ήλθε να κρημνίση αναισθήτως, ασεβώς, αλογίστως, αντορθοδόξως και αντεθνικώς εις μίαν στιγμήν επαναστατικής ορμής, εν αύθαδες και αυθαίρετον πρόσταγμα του εκλεκτού της στρατιωτικής Επαναστάεως και δουλοθέντως αυτή Ιεράρχου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών΄

μία ανίερος απόφασις της ιδίας αυτού πρωτοβουλίας, εκ παιδαριώδους φιλοτιμίας και εκ κούφου αλαζονείας προκληθείσα ίνω επιδείξη πρόοδον πρόοδον πολιτισμού και ζήλον προσεγγίσεως προς την Εκκλησίαν της Δύσεως, ης εγένετο ασφαλές όργανον προς διχοστασίαν των ανατολικών Εκκλησιών.

Δεν αναλογίσθησαν οι μετά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και δι' αυτού τόσον βαναύσως πραξικοπήσαντες κατά της Εκκλησίας, ότι η μεταβολή του Ημερολογίου δεν διέσειε μόνον αυτά τα θεμέλια της Εκκλησίας, τα οποία τόσων αιώνων Εκκλησιαστικοί Άρχοντες, Βασιλείς και Αυτοκράτορες ηυλαβήθησαν, αλλά εκλόνοζεν αυτό το Εθνικόν ημών οικοδόμημα και έριπτε τον σπόρον της διαιρέσεως και της διασπάσεως της Ελληνικής φυλής.

Αμελέτητοι και ανιστόρητοι, ηγνόησαν τον μέγα αγώναν τον οποίον διεξήγαγον μεγάλοι Εθνικοί και Εκκλησιαστικοί άνδρες κατά του εκλατινισμού του Έθνους, μικρόν προ της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Ότε ο πολύς Βησσαρίων φοβούμενος τον εξισλαμισμόν του Έθνους, του οποίου εκλονείτο το οικοδόμημα και του οποίου η πτώσις διεφαίνετο αναπόφευκτος, συνεβούλευε και εκήρυττε την ανάγκην του προσεταιρισμού της Δύσεως διά της Ενώσεως της Ανατολικής Εκκλησίας προς την Δυτικήν,

νομίζων ότι δι' αυτού θα απέφευγε το Έθνος τη βοηθεία της Δύσεως την πτώσιν του και τον εξισλαμισμόν του, τότε κατέναντι του σχηματισθέντος ρεύματος της προς τον Πάπαν προσελεύσεως της Ανατολικής Εκκλησίας, ηγέρθη το γιγαντιαίον ανάστημα Μάρκου του Ευγενικού, του από Ιερέως χειροτονηθέντος μητροπολίτου Εφέσου, εκλεγέντος δε Εξάρχου πάσης της Ανατολικής Συνόδου, και εβροντοφώνησεν η ενσαρκωμένη εκείνη ιδέα της Ορθοδοξίας, ότι είναι προτιμώτερος ο τουρκικός ζυγός του Παπισμού΄

διότι ο μεν Τουρκικός ζυγός, ακούσιος ων δύναται να αποσεισθή, όταν το Έθνος εμμείνη εν τη πίστει αυτού, ενώ ο Παπισμός συνεπήγετο ''την... της πατρώας ευσεβείας αθέτησιν, εμμέσως δε του Γένους την εντελή εξόντωσιν''.

Διότι κατά τον Γεννάδιον τον Σχολάριον το έθνος έμελλεν αφεύκτως να υποστή το της εξωμοσίας όνειδος. Και αποβλέπων ο Μάρκος ο Ευγενικός, όχι πλέον απλώς εις της Ανατολικής Εκκλησίας την εις τον παπισμόν δούλωσιν, αλλ' εις του Έθνους αυτού την εξόντωσιν, ότε την 4 Ιουλίου 1439 επί Βασιλέως Ιωάννου του Παλαιολόγου συνεκλήθη εν Φλωρεντία η τον απαίριον Όρον της Ενώσεως των δύο Εκκλησιών μέλουσα να υπογράψη Σύνοδος και επρόκειτο δι΄αυτής να υποδουλωθή εις την Ρωμαικήν Παπωσύνην,

η Ανατολική Εκκλησία, η συγκροτήσασα τας Οικουμενικάς Συνόδους, η παραλαβούσα εκ των Αποστόλων τας παραδόσεις εν τη ιδία αυτών γλώσση και η αναπτύξασα τα Χριστιανικά δόγματα και καθορίσασα τους διοικητικούς θεσμούς κατά το Ελληνικόν πνεύμα, αποβλέπων, λέγομεν, ο Μάρκος ο Ευγενικός εις τον κίνδυνον της εξοντώσεως του Έθνους, ηγέρθη ενώπιον της Συνόδου εκείνης, της οποίας οι Ιεράρχαι με τρέμουσαν χείρα υπέγραψαν κατησχημένοι τον Όρον της εγκρίσεως και εξερχόμενος εκ της συνελεύσεως ανεφώνει το περιλάλητο εκείνο: 

''Ουχ' υπογράψω, ουδ' είτι και γέννηται''.  Και ήρχισε ρίπτων κεραυνούς κατά των κηρύκων της Ενώσεως και λέγων΄ ''Φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως, ως αυτούς εκείνους τους χριστοκαπήλους και χριστεμπόρους... Φεύγετε αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις Αποστόλους Χριστού''.

Την ιστορίαν ταύτην της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως σωτείρας δυνάμεως της Εθνικής ημών Ενότητος ηγνόησαν παντελώς οι σημερινοί Λούθηροι. Ηγνόησαν ότι ακριβώς η διαφορά του ημερολογίου και άλλαι Εκκλησιαστικαί ημών διαφοραί προς την Παπικήν και προς τας άλλας Εκκλησίας διέσωσαν επί αιώνας την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν και την Πίστιν ημών και δι' αυτής εκραταίωσαν του Γένους την Ενότητα και επέφερον την Ανάστασιν και την Ελευθερίαν του Έθνους.

Μόνον απολέσαντες εντελώς το αίσθημα της πίστεως και του Εθνισμού ηδύναντο να αμβλυωπώσι προς τον κλονισμόν, ον ήθελε προκαλέση η διά της αυθαιρέτου και μονομερούς μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου διάσπασις της Εκκλησιαστικής Ενότητος και χαλάρωσις του συνεκτικού δεσμού του ενούντος αρρήκτως τας Ανατολικής αυτοκεφάλους Εκκλησίας τας αποτελούσας εν Ενότητι την ισχυρωτέραν δύναμιν της Εθνικής υμών υπάρξεως.

Τί επήλθε δε εκ της καταφώρως ασεβούς εμπνεύσεως της βία επιβληθείσης καινοτομίας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εμπνεύσεως καθαρώς Αγγλικανικής; Οικτρά, οικτρότατα αποτελέσματα. Ουδ' επ' ελάχιστον προήχθη ο θρησκευτικός του Λαού βίος΄ τουναντίον ο αντορθόδοξος νεωτερισμός προσέκρουσεν εις το Έθνικόν και θρησκευτικόν αυτού αίσθημα,


απεμάκρυνε τη ευσεβεστέραν και υγιεστέραν αυτού μερίδα από της Εκκλησίας και διήγειρε ταύτην εις στάσιν και απείθειαν προς την κακόδοξον θέλησιν της Ιεραρχίας, η οποία οσάκις έθεσεν εις κίνησιν την αστυνομίαν διά να επιβάλλη την παράνομον και εκκλησιαστικώς έκθεσμον απόφασί της εγένετο πρόξενος και αιματηρών σκηνών, ως εν Μάνδρα, εν Θεσσαλονίκη, κ.λ.π.

Οι Αρχιερείς αντί ποιμένων μετεβλήθησαν εις απηνείς διώκτας της Ευσεβείας. Ιερείς καθηρέθησαν και ο λαός μετ' αυτών εφυλακίσθη. Διαπομπέφθη το ιερατικόν σχήμα και η Εκκλησία εγένετο αντικείμενον χλεύης και σαρκασμών διά της βιαίας κουράς παλαιοημερολογιτών ιερέων.

Και ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών εις εγκύκλια δημοσιεύματά του ισχυρίζετο αναληθώς ότι ο κοσμοπολιτικός νεωτερισμός του περιεφρούρει τας θρησκευτικάς παραδόσεις απ' εναντίας διεπιστώθη, ότι γενικώς παρά τω λαώ το ασεβές τούτο πραξικόπημα ήμβλυνε το καθόλου θρησκευτικόν φρόνημα, εμείωσε τον σεβασμόν εν γένει τούτου προς τας παραδόσεις, νηστείας κ.λ.π. της Εκκλησίας. 

Ποίαν δύναμιν, ποιον λόγον θα έχουν παρά τω λαώ, νηστείαι, τας οποίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και η Ιεραρχία δι' αυτού καταργεί και διαγράφει, ως η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, την οποίαν σχεδόν εξάλειψεν εκ της Εκκλησίας η μεταβολή του Ημερολογίου; 

Και διά να αποκαλύψωμεν, ποιαν ιδέαν είχε και έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών περί της νηστείας ταύτης και μετά πόσης χλεύης εκφράζεται δι' αυτήν, διδάσκων ούτω τον λαόν να μη πιστεύη εις την νηστείαν, αναφέρομεν ότι εις το επίσημον όργανον της Εκκλησίας της Ελλάδος ''η Εκκλησία'', το συντασσόμενον και διευθυνόμενον, κατά το πλείστον υπ' αυτού, εν τω υπ. αριθμ. 28 της 6 Δεκεμβρίου 1924 φύλλω αυτού γράφει υπεραμυνόμενος του νέου Ημερολογίου,

ότι άλλοτε κατά το 1719 (!!) επρόκειτο η Εκκλησία Κων/λεως να περιορίση την νηστείαν των Αγίων Αποστόλων εις 12 ημέρας, αλλ' ότε συνήλθε η Σύνοδος προς τούτο, ''οι μπακάληδες και οι ψαράδες του Φαναρίου, επειδή δεν θα επωλούντο ευκόλως η μουρούνα και το χαβιάρι του, έτρεξαν εις το Πατριαρχείον και εφώναζαν, ότι θέλουν να χαλάσουν την πίστιν του Χριστού, και οι Συνοδικοί φοβηθέντες δεν έλαβον καμμίαν απάντησιν (!!!)

Και αμέσως ο Αρχιεπίσκοπος εις το ασεβές και αναιδές τούτο δημοσίευμα της ''Εκκλησίας'', το οποίον λέγει, ότι το διηγείται ο Αθανάσιος Υψηλάντης, (!) προσθέτει το εξής:

''Ούτω λοιπόν ολίγοι μπακάληδες, χάριν του συμφέροντός των, ημπόδσαν την Εκκλησίαν να κανονίση την νηστείαν ταύτην, όπως εις τας ημέρας διακηρύττουσι τινές, ότι διά της γενομένης διορθώσεως του ημερολογίου εχάλασεν η θρησκεία και κατηργήθησαν τα πάθη του Χριστού'' (!!)
Ιδού πως διδάσκει ο Αρχηγός της Εκκλησίας τους πιστούς τον σεβασμόν προς τας παραδεδομένας νηστείας! Ιδού πως χλευάζει τας θρησκευτικάς παραδόσεις! Ιδού πως γελοιοποιεί την θρησκείαν! Και αξιοί έπειτα να είναι σεβαστή η θέλησίς του και να ασκή επιβολήν και κύρος εις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς!

Αλλά δεν ήμβλυνεν απλώς παρά τω λαώ το θρησκευτικόν φρόνημα η αλόγιστος και ασεβής καινοτομία του ημερολογίου, διήρεσεν αυτόν θρησκευτικώς εις γνησίους οθοδόξους και μη γνησίους. Αυτάς τας οικογενείας συνετάραξε, συζύγους εκίνησεν εις διάστασιν και τέκνα εναντίον γονέων παρέταξε και εν γένει προεκάλεσεν ανωμαλίαν εις τον κοινωνικόν και οικογενειακόν βίον από απόψεως θρησκείας.

Ανεστάτωσε τον ειρηνικόν βίον των πολλαχού της Ελλάδος Ιερών Μονών, εις πολλάς των οποίων μέχρι σήμερον συνεχίζεται αξιεπαίνως ο θρησκευτικός βίος κατά τας αρχαίας της Εκκλησίας παραδόσεις. Εις άλλας δε Μονάς διηρέθησαν οι Μοναχοί εις δύο μερίδας και οι ευσεβέστεροι αναγιγνώσκουν τας ακολουθίας ή και πανυχίδας, έτι επιτελλούν εις τα κελλία των κατά το πατροπαράδοτον εορτολόγιον, ενώ άλλοι κατά τύπους μόνον κατέρχονται εις τους ιερούς Ναούς.

Ούτω δε μία αδικαιολόγητος και άνευ ανάγκης τινός εκ συναρπαγής και αυθαιρέτως γενομένη μεταβολή, η ανατρέψασα το αρχαίον καθεστώς της Εκκλησίας, και τα βίαια μέσα άτινα ετέθησαν εις χρήσιν υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών προς επιβολήν αυτής, διέσεισαν εκ βάθρων το κύρος της Εκκλησίας και κατέρριψαν το κύρος αυτής. Αλλά και την πίστιν αυτήν εκλόνισεν παρά πολλοίς. Διότι ευλόγως εγεννήθησαν τα ερωτήματα΄

Εις ποιους λοιπόν κανόνας, εις ποιας παραδόσεις, εις ποιας αποφάσεις Συνόδων στηρίζεται η Εκκλησία ημών, αφού πας τις ελευθεριάζων δύναται ερχόμενος Μητροπολίτης να τας ποδοπατή και να τας ανατρέπη;

Και είναι λοιπόν τόσον πολύν αμφίβολον το κύρος κανόνων και παραδόσεων και τόσον ανθρώπινον, εστερημένον πάσης ανωτέρας πνευματικής δυνάμεως, ώστε μετά τόσης ευκολίας να γίνηται δεκτή η επί το κοσμοπολιτικώτερον μετατροπή αυτών; Πότε δε η Εκκλησία έλεγε προς τον λαόν την αλήθειαν; 

Μέχρι του 1924, επί 20 αιώνας, διεπομένη υπό τας διατάξεις και το καθεστώς των Πατέρων, ή από του 1924 και εφεξής διά της ιδρύσεως νέου κοσμοπολιτικού καθεστώτος; Ποίον εκ των δύο καθεστώτων ευρίσκετο εν τη αληθεία; Το των Πατέρων της Εκκλησίας ή το Επαναστατικόν καθεστώς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, το εγκαινιασθέν υπό του Πλαστήρα και του Γονατά εν αυτή τη αιθούση της Ιεράς Συνόδου;

Αλλ' είμεθα υποχρεωμένοι να συνεχίσωμεν τα συμπεράσματα ημών και εις επόμενον άρθρον.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Παρακευή 11 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.979, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (Ν' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Ν' Μέρος

Είδομεν εις το χθεσινόν άρθρον ότι κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας δεν οφείλεται υπακοή εκ μέρους των πιστών, εις αποφάσεις και διαταγάς προισταμένων της Εκκλησίας εκδιδομένας εναντίον των όσων παρά των Αποστόλων, των Πατέρων και των Συνόδων παρέλαβε και διεφύλαξεν η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Ο Μέγας Φώτιος γράφων προς τον Ιγνάτιον Μητροπολίτην Κλαυδιουπόλεως (επιστολή Φωτίου 163) περί του εναντίον αυτού τούτου του Φωτλίου ασεβεστάτου και οκταφώνου αναθέματος του γενομένου τη εμπνεύσει και εισηγήσει του Πάπα Ανδριανού του Β' (869 μ. Χ.) επί αυτοκράτορος Βασιλείου του Μακεδόνος, ον ο Φώτιος, προσελθόντα εις κοινωνίαν των Αχράντων Μυστηρίων απέπεμψε της Εκκλησίας, ως πατροκτόνον, δολοφονήσαντα τον θετόν αυτού πατέρα Αυτοκράτορα Μιχαήλ, γράφων, λέγομεν περί του αναθέματος τούτου του γενομένου προς χλεύην και ταπείνωσιν του Φωτίου και της Ανατολικής Εκκλησίας, λέγει τα εξής:

''Ήν ποτέ φευκτόν και φοβερόν το ανάθεμα, ότε κατά των ενόχων της ασεβείας, υπέρ των της ευσεβείας κηρύκων, εφέρετο. Aφ' ου δε η τολμηρά και αναίσχυντος των αλαστόρων απόνοια, παρά πάντα θεσμόν θείον τε και ανθρώπινον, και παρά πάντα λόγον Eλληνικόν τε και βάρβαρον, το οικείον ανάθεμα κατά των προμάχων τής ορθοδοξίας αναστρέφειν εφρυάξατο, και την βαρβαρικήν μανίαν εκκλησιαστικήν παρανομίαν εφιλονείκησεν απεργάσασθαι, αυτίκα και το φρικτόν εκείνο τής ποινής απάσης πέρας έσχατον, εις μύθους και παίγνια μεταπέπτωκε μάλλον δε, τοις ευσεβέσι και αιρετόν παρεσκεύασται.

Oυδέ γαρ ουδ' η πάντολμος των εχθρών της αληθείας γνώμη, τάς ποινάς, καί μάλιστα τάς εκκλησιαστικάς, ποιεί φοβεράς, αλλά των πασχόντων το υπεύθυνον ως το γε ανεύθυνον και εις χλεύην τας εκείνων τιμωρίας τρέπει, και κατ' εκείνων το δικαίωμα της τιμωρίας αναστρέφει, και τω υπ' αυτών τιμωρουμένω στεφάνους ακηράτους, και αθάνατον δόξαν, αντί ποινής απεργάζεται. Δι' ο και έκαστος των ευσεβών και αγίων, υπ' αυτών ηλλοτριωμένων Xριστού, μυριάκις αιρείται προπηλακίζεσθαι, και αναθεματίζεσθαι ή τοις αυτών μισοχρίστοις και θεοστυγέσιν μετά λαμπράς της ευφημίας κοινωνήσαι πονηρεύμασιν''.

Και εις άλλην επιστολήν του προς Γρηγόριον Διάκονον και Χαρτουλάριον (επιστολή Φωτίου 164) ο Μέγας Φώτιος γράφει: ''Ανεθεμάτισαν ημάς χρόνοις μακροίς πάσα σύνοδος αιρετική και παν εικονομάχων συνέδριον, ουχ ημάς δε μόνον, αλλά και πατέρα και θείον ημέτερον, άνδρας ομολογητάς Χριστού και αρχιερέων σεμνολόγημα∙ αλλ' αναθεματίσαντες εις τον αρχιερατικόν θρόνον ημάς ανήγαγον και μη θέλοντας... Αναθεματιζέτωσαν τοιγαρούν και υν οι παραπλησίως εκείνοις των Δεσποτικών εντολών αλογίσαντες, και παρανομίας απάσης πλατείαν την πύλην και ευρύχωρον αναπετάσαντες, ίνα και αυτοί από γης εις την ουράνιαν ημάς βασιλείαν και οκνούντας αναβιβάσωσιν''.

Όχι μόνον άρα υπακοή δεν οφείλεται εις προστάγματα και αποφάσεις εναντίας των θείων παραγγελμάτων και των αρχαιοπαραδότων ημίν θεσμών, ως είναι η αυθαίρετος, μονομερής και έκνομος απόφασις περί μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου, αλλά και αι ποιναί και αι καταδίκαι και τα αναθέματα και αι καθαιρέσεις δι' ανυπακοήν εις τοιαύτας αντορθοδόξους και αντικανονικάς αποφάσεις, είναι κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας και δη τον Μέγαν Φώτιον άνευ αποτελέσματος και ισχύος κατεργαζόμενα εις τους ούτω τιμωρουμένους αντί ποινής ''στεφάνους ακηράτους και δόξαν αθάνατον''.

Ουδείς εκ των πιστών έχει ευθύνην τινα αρνούμενος να υπακούση και να συμμορφωθή προς τοιαύτας αντικανονικάς και ακύρους αποφάσεις αυθαιρέτων και σατραπικών αρχηγών της Εκκλησίας. Τουναντίον πάντες έχουν καθήκον να ακολουθώσι τας παραδόσεις και τους κανόνας της Εκκλησίας και να μη ακολουθώσι νεωτερισμούς τους οποίους οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν καταδικάσει προ αιώνων. Αναθέματα και αφορισμοί και καθαιρέσεις διατασσόμεναι εναντίον των πιστών εκείνων οίτινες αρνούνται να δεχθώσιν  επιβαλλομένους αντικανονικούς νεωτερισμούς και οίτινες εμμένουν εις τας παραδόσεις της Εκκλησίας, είναι άκυρα και άνευ ουδενός αποτελέσματος.

Την απόφασιν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών περί μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου ως και την εκβιασθείσαν ομοίαν απόφασιν του Οικουμενικού Πατριάρχου πλείστοι εκ των παρ' ημίν και εκ του κλίματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ιεράρχαι απεδοκίμασαν. Αλλ' η θέσις αυτών ήτο και είναι τοιαύτη ώστε εξηναγκάσθησαν να δεχθώσιν την μεταβολήν χωρίς να επιδοκιμάζουν ταύτην. Έχομεν υπ' όψει επιστολήν διακεκριμένου Ιεράρχου του Πατριαρχικού θρόνου, του Σεβ. Κασσανδρείας κ. Ειρηναίου γραφείσαν εν Πολυγήρω τη 1/14 Μαίου 1924 προς φίλον του ιερομόναχον εις Καρυάς Αγίου Όρους. Εις την επιστολήν ταύτην ο διαπρεπής Ιεράρχης, πρόμαχος των πατρίων παραδόσεων, γράφει τα εξής:

''Εις την Γενικήν Διοίκησιν και την Κυβέρνησιν, παρ' ων το πρώτον ελάβομεν εντολάς προς εφαρμογήν του Νέου Ημερολογίου απηντήσαμεν αμέσως, ότι εν τοσούτω σοβαροίς ζητήμησιν εν οις διακυβεύεται το κύρος Αποστολικών και Συνοδικών κανόνων και διατάξεων, αδυνατούμεν να συμμορφωθώμεν προς συστάσεις κοσμικών΄ εις δε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ότε αργότερον ελάβομεν την υπ. αριθ. 756 ημερομην. 27ην Φεβρουαρίου εγκύκλιον αυτού και είδομεν ότι διατασσόμεθα αμέσως από τις 16 Μαρτίου να προσαρμόσωμεν προς το πολιτικόν Ημερολόγιον και το Εορτολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, και ανέγνωμεν την φράσιν ''μόνο δε το Πασχάλιον το γε νυν μείνη ως έχει'',

και ηκούσαμεν επισήμως εν Πατριαρχική εγκυκλίω το κατά το θέρος του 1923 συνελθόν εν Κων/πόλει, υπό την προεδρίαν του Μεταξάκη καταφανές αντορθόδοξον συνέδριον να αποκαλήται Πανορθόδοξον, γνωστού όντως ότι ουδείς των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής απεδέξατο να συμμετάσχη αυτού, και ανέγνωμεν την παρένθεσιν ''της πλειονότητος των αδελφών αυτοκεφάλων Εκκλησιών αποδεξαμένων ήδη κατ' αρχήν τας περί τούτων αποφάσεις του Πανορθοδόξου Συνεδρίου, ενίων δε και λίαν ήδη επισπευδουσών την εφαρμογήν, ενώ το αληθές είναι ότι ούτε τα τρία της Ανατολής Πατριαρχεία, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ούτε αι αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι Ρωσσίας, Σερβίας και Ρουμανίας εισήγαγον το νέον ημερολόγιον,

όταν είδομεν ταύτα πάντα θεωρήσαμεν καθήκον οικόν να γράψωμεν προς την Μητέρα Μεγάλην Εκκλησία εκτεταμένη επιστολήν και ευλαβώς να αποδείξωμεν τους κινδύνους,  ους διατρέχει η γαλήνη της Εκκλησίας, ένεκα της εφαρμογής του νέου ημερολογίου εν τοσούτω χαλεπώ καιρώ, εχαρακτηρίσαμεν δε πρεπόντως τα αντορθόδοξα σχέδια και ενεργείας του κακή τη μοίρα διά μέσου τοσούτων παρανομιών ανελθόντος τον Οικουμενικόν θρόνον Μεταξάκη, όστις νυχθημερόν ειργάζετο, ίνα κλονίση τα ασάλευτα θεμέλια της Ορθοδοξίας,

ήτοι τας Αποστολικάς και Συνοδικάς παραδόσεις και διατάξεις επιπροσθέτως ότι δεν πρέπει να παρασύρηται το Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπό των Εισηγήσεων του Αθηνών, ο οποίος έχει και αποστολήν να εφαρμόση το αντορθόδοξον πρόγραμμα του συνεταίρου του Μεταξάκη προς επικράτησιν της απιστίας...'' Γνωρίζομεν όμως και άλλους Ιεράρχας τόσον εκ των της Εκκλησίας της Ελλάδος όσον και εκ του κλίματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, των οποίων δυστηχώς δεν δυνάμεθα ακόμη να αναφέρωμεν τα ονόματα, οίτινες συμφωνούσιν ότι είναι αντορθόδοξος και αντικανονική η εφαρμογή και εν τη Εκκλησία του νέου (Γρηγοριανού) ημερολογίου, και ότι είναι άκυρος ως έκθεσμος και αντικανονική η περί της μεταβολής ταύτης απόφασις και ουδείς οφείλει υπακοήν εις αυτήν.

Θα αναφέρωμεν εν τούτοις την γνώμην διακεκριμένου λαικού ειδικώς ασχολουμένου εις το Κανονικόν Δίκαιον, του βουλευτού Λακωνίας κ. Πετρακάκου, δεινώς πολεμήσαντος την εφαρμογήν του νέου Εκκλησιαστικού Ημερολογίου, υπερμάχου δε του Παλαιού Ημερολογίου. Ούτος εις άρθρα αυτού δημοσιευθέντα εις Αθηναικάς εφημερίδας ως και εις την ''Ατλαντίδα'' της Αμερικής λέγει τα εξής:


''Εκ της συνεχούς αρθρογραφίας μου είναι γνωστά πλείστα σημεία εν τω ζητήματι της αποτολμηθείσης άρσεως της διαφοράς μεταξύ του νέου πολιτικού και θρησκευτικού ημερολογίου''... Και αναπτύσσων ο κ. Πετρακάκος περαιτέρω το θέμα αν οφείλεται υπακοή εις τας αντικανονικάς διατάξεις των προισταμένων της Εκκλησίας, καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι η υπακοή οφείλεται εις Κανονικάς εντολάς των προισταμένων, εις επιτάγματα αυτών ''καθαρά όντα αμαρτίας'' και επιλέγει:


''Η εντολή της Εκκλησίας, προς την οποίαν απήντησε διά της χαρακτηριστικής αυτού περιφρονήσεως ο Ελληνικός Λαός, η εντολή όπως προδίδοντες το θρησκευτικόν των Πατέρων ημών εορτολόγιον, ακολουθήσωμεν το των Λατίνων, διότι έτσι το ηθέλησαν μερικοί Λούθηροι (!!) της πολυτλήμονος Ελληνικής Εκκλησίας, υπήρξεν -ουχί πλέον διά τους Λαικούς αλλά διά τον κλήρον αυτόν- Κανονικής Υπήρξεν αμαρτίας καθαράς. Είναι φυσικώτατον δε και αυτονόητον πλέον ότι όπερ δεν δεσμεύει τους κληρικούς, κατά πολλώ βέβαια μείζονα λόγον δεν είναι ποτέ δυνατόν να δεσμεύση τον Λαόν''.

Εκτός όμως των ανωτέρω, επί τηλεγραφήματος του Συνδέσμου των Αγιορειτών προς την Σύνοδον και την Κυβέρνησιν, εφ' ου ο Μητροπολίτης Ιερισσού είπεν ότι δέον να υπακούσουν πάντες εις την απόφασιν της Εκκλησίας, ο κ. Πετρακάκος προσκληθείς επισήμως να γνωμοδοτήση, εγνωμοδότησεν ως εξής τη 23 Δεκεμβρίου 1926: ''Δεν επιτρέπεται υπακοή εις πράξεις τόσο βαναύσως αντικανονικάς ως η προκειμένη (περί του ημερολογίου) καθ' ης μάλιστα εκηρύχθη η πλειονότης της ορθοδοξίας''.

Εις το επόμενον τελευταίον άρθρον θα αναπτύξωμεν τα συμπεράσματα, τα εξαγόμενα εκ της ύλης δημοσιευθείσης μελέτης ημών.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Τρίτη 8  Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.979, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΜΘ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΜΘ' Μέρος

Οι αποτολμήσαντες το αντικανονικόν, το αντορθόδοξον, το αποσχισματικόν, το αντισυνταγματικόν και έκθεσμον πραξικόπημα της αυθαιρέτου και άνευ κοινής συμφωνίας απασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου, επιτυχόντες τούτο και καλύψαντες το ''έκνοον πρόσταγμά των'' με μίαν νομιμοφάνειαν Συνοδικής εγκυκλίου, υψώνουν ήδη τον δάκτυλον προ των χειλέων αυτών λέγοντες εις τους ελέγχοντας το πραξικόπημά των, τους εμμένοντας εις το πατροπαράδοτον ημερολόγιον:

-Σιωπή! Είναι απόφασις και διαταγή της Εκκλησίας. Δεν έχετε δικαίωμα να ομιλείτε. Οφείλετε υπακοήν. Μη υπακούοντες είσθε παραβάται των διαταγών της Εκκλησίας και τιμωρείσθε!

Είναι το αυτό, όπερ επέτασσεν η αιμοσταγής Επανάστασις του 1922 -η γεννήσασα και το Επαναστατικόν Εκκλησιαστικόν καθεστώς, το καταλύσαν την καθεστηκυίαν Εκκλησιαστικήν τάξιν. Και εκείνη διαπράξασα το στυγερώτερον και ειδεχθέστερον κακούργημα διά του τουφεκισμού εξ τιμίων Ελλήνων πατριωτών, των αρχηγών του Λαού και του Στρατού έλεγε:

Σιωπή! Ό,τι έπραξεν η Επανάστασις είναι νόμιμον. Δεν επιτρέπω έλεγχον. Οι τουφεκισμοί εγένοντο υπό του εκπροσωπουμένου υπό της Επαναστάσεως Κράτους! Οφείλετε να υπακούσητε και να εγκρίνητε τα τελεσθέντα!

Αλλ' είναι πράγματι ισχυρά, έχουν κύρος Εκκλησιαστικής νομίμου αποφάσεως, τα αποτολμηθέντα περί της μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου; Και οφείλουν υπακοήν εις την περί της μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου απόφασιν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και εις την -γνωρίζομεν κατά τίνα απατηλόν τρόπον επιτευχθείσαν- απόφασιν ή μάλλον σιωπηράν έγκρισιν της Ιεραρχίας της Ελλάδος οι τε κληρικοί Έλληνες ορθόδοξοι και οι λαικοί οι εμμένοντες εις το πατροπαράδοτον Ημερολόγιον;

Ας ενθυμηθώμεν και ας επαναλάβωμεν ότι και αν διά της μεταβολής του Εκκλησιατικού Ημερολογίου δεν εθίχθη δόγμα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τούτο δεν καθιστά την γενομένην μεταβολήν επουσιώδες τι και ανάξιον λόγου μη συνεπαγόμενον τάχα Κανονικά αποτελέσματα. Εθίχθη διά της μεταβολής αρχή υπέρ παν δόγμα. Η αρχή της Ενότητος της Εκκλησίας εν τη εξωτερική λατρεία. Εχωρίσθη δηλονότι η Εκκλησία της Ελλάδος από των λοιπών Εκκλησιών εν τη εκφάνσει της πίστεως, εν τη λατρεία.

Αυτή δε η διάσπασις της Ενότητος της Εκκλησίας προσβάλλει, ως είδομεν, και ρητούς Κανόνας Συνόδων Οικουμενικών και Τοπικών, διότι μεταξύ άλλων προσβάλλονται και καταπατούνται αι παραδόσεις καθ' ας άπαντες οι χριστιανοί εορτάζομεν και συνηστεύομεν ταυτοχρόνως.

Τούτο δε δεν είναι μόνον παράδοσις προφορική και έθιμον, αλλά και επιταγή ρητών κανόνων Αποστολικών και Οικουμενικών Συνόδων (ΝΓ' Αποστολ. Κανών, 52, 56, 79 της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου, 16 και ΙΘ' και Κ' της εν Γάγγρα, 50 και 64 της εν Καρθαγέννη κ.λ.π.) καθ' ας δέον να επικρατή η αυτή τάξις ως προς τας νηστείας εις απάσας τας Εκκλησίας.Υπομιμνήσκομεν τους Κανόνας 55 και 56 της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου καθ' ους: ''...έδοξε τοίνυν και τούτο ώστε την κατά πάσαν την Οικουμένην του Θεού Εκκλησίαν, μια κατακολουθούσαι τάξει την νηστείαν επιτελείν...''

Επομένως έχομεν απόφασιν της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκαλούσαν σχίσμα εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Και το σχίσμα της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι κατάδηλον. Εορτάζουσα άλλας ημέρας παρά εκείνας τας οποίας εορτάζουν και αι λοιπαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, αι μη μεταβαλούσαι το Ημερολόγιον, νηστεύουσα άλλας ημέρας παρά εκείνας καθ' ας νηστεύουν αι λοιπαί Εκκλησίαι, συνταυτίσασα το εορτολόγιον αυτής με το της Δυτικής Εκκλησίας, ανατρέψασα την εκ παραδόσεως καθεστηκυίαν τάξιν εν τη Εκκλησία, καταρτίσασα ίδια πασχάλια και Κυριακοδρόμια, και προκαλούσα ούτω διπλούν εντός του έτους εορτασμόν εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία των αυτών εορτών της Γεννήσεως, της Βαπτίσεως, της Κοιμήσεως και λοιπών εορτών αγίων, παρεβίασε αυτήν την επιταγήν του Αποστόλου Παύλου φωνούντος:


''παρακαλώ υμάς ίνα το αυτό λέγητε πάντες και μη είναι εν υμίν σχίσματα'' και το του Ιωάννου Χρυσοστόμου λέγοντος: ''Ει γαρ Θεού εστίν η Εκκλησία ήνωται και μία εστίν εν πάση τη Οικουμένη...ουδέ γαρ από του διεστάναι κατά την πίστιν τα σχίσματα εγίνοντο αλλ' από του την γνώμην διαιρείσθαι κατά ανθρωπίνην φιλονικείαν''. Επίσης δε και το του Αγίου Γρηγορίου ονομάζοντος την Εκκλησίαν ''άτμητον και αμέριστον και υφαντόν διόλου χιτώνα''. Εις τας διαταγάς της ούτω εκτός της Εκκλησιαστικής ενότητος και της Εκκλησιαστικής τάξεως τεθείσης Εκκλησιαστικής Αρχής της Ελλάδος, οφείλεται υπακοή;

Είναι υποχρεωτικός διά πάντα πιστόν ο έκθεσμος, ο αντικανονικός και μονομερής νεωτερισμός του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου; ΟΧΙ, λέγουσιν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Απόστολος Παύλος εις την προς Γαλάτας επιστολήν του (1, 8-10) λέγει: ''Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίσητε υμίν παρ' ο ευαγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω΄ ως προσερήκαμεν και άρτι πάλιν λέγω, ει τις υμάς ευαγγελίζηται παρ' ο παρελάβετε ανάθεμα έστω''.

Ο Μέγας Βασίλειος εις την ερώτησιν (ΡΙΔ') ''ει δη παντί και οτιδήποτε επιτάσσοντι υπακούειν'' απαντά: ''..Ώστε αν μεν τι συνεμπίπτον τη εντολή του Κυρίου, ή συμβαλλόμενον επιταχθώμεν ως του Θεού θέλημα σπουδαιότερον και επιμελέστερον καταδέχεσθαι χρη πληρούντες το ειρημένον΄ ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη Χριστού. Όταν δε τι εναντίον τη του Χριστού παραφθείρον ή μολύνον αυτήν επιταχθώμεν παρά τινος, καιρός ειπείν τότε:

Πειθαρχείν δη Θεώ μάλλον ή ανθρώποις μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος: Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσι, αλλά φεύξονται απ΄αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν, και του Αποστόλου τολμήσαντος υπερ της ημετέρας ασφαλείας και αυτών καθάψασθαι των Αγγέλων δι΄ών φησί: Καν ημείς ή Άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζητε υμίν, παρ΄ό ευαγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω. Εξ ων παιδευόμεθα, ότι καν πολύ γνήσιος τις ή, καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον ή προτρέπων ποιείν το υπ΄αυτού κεκωλυμένον φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κύριον''.

Ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός λέγει εις τον Β' λόγον του: ''...Ακούσατε λαοί, φυλαί, γλώσσαι, άνδρες, γυναίκες και παίδες, πρεσβύται, νεανίσκοι τε και νήπια, το έθνος των Χριστιανών και άγιον. Ει τις ευαγγελίζεται υμάς παρ΄ο παρέλαβεν η Καθολική (Ορθόδοξος) Εκκλησία παρά των Αγίων Αποστόλων, Πατέρων και Συνόδων και μέχρι του νυν διεφύλαξεν, μη ακούσητε αυτού μηδέ δέξησθε την συμβουλήν του Όφεως, ως εδέξατο Εύα και ετρύγησεν θάνατον. Καν Άγγελος, καν Βασιλεύς, ευαγελίζηται υμάς, παρ΄ό παρελάβατε κλείσατε τας ακοάς...''

Ας προσθέσωμεν εις τα ανωτέρω και όσα αυταί αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, ως είδομεν εις τα προηγούμενα, διέταξαν και δη η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διά του όρου αυτής ειπούσα: ''Ημείς τους προστιθέντας τι ή αφαιρούντας εκ της καθολικής Εκκλησίας αναθεματίζομεν΄ και ει τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστική, έγγραφον ή άγραφον αθεεί ανάθεμα''. Δεν δεσμεύει λοιπόν ούτε μοναχόν, ούτε άλλον κληρικόν, ούτε λαικόν τινα ή παρά τας κανονικάς διατάξεις ταύτας απόφασις η διαταγή του Αρχηγού της Εκκλησίας της Ελλάδος περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου και ουδείς οφείλει υπακοήν και συμμόρφωσιν προς αυτήν.

Εξαντλούντες το περί τούτον θέμα θα προσθέσωμεν εις το επόμενον άρθρον την περί τούτου γνώμην του Μεγάλου Φωτίου, αξίαν πολλής προσοχής.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Δευτέρα 7 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.979, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.