ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥ Π.Σ.Ε, ΤΩΝ ΛΟΥΘΗΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ''ΛΕΙΤΟΥΓΙΑ'' ΣΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΝΑΟ




''Θείων Λειτουργιών'' σε αιρετικούς ναούς συνέχεια... Μετά την Μπολόνια, ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επισκεφθεί την Ισλανδία από τις 12 έως τις 15 Οκτωβρίου 2017 προσκεκλημένος από την ''Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία'' της Ισλανδίας, το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (WCC) και τον ''Αρκτικό Κύκλο''. Όπως μετέδωσε το Π.Σ.Ε. από την έδρα του στην Γενεύη, ο Πατριάρχης θα δώσει ομιλία με τον τίτλο ''Ειρήνη με τη Γη'', στην συνέχεια θα προεδρεύσει μίας... ''Θείας Λειτουργίας'' στον... αιρετικό, ''καθεδρικό ναό Hallgrimskirkja'' του Ρέικιαβικ και θα συμμετέχει οικουμενιστικών εργασιών στις 15 Οκτωβρίου. 


Κατά την επίσκεψή του στην Ισλανδία θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ισλανδίας, Dr. Guοni Th. Jοhannesson και τον Πρωθυπουργό Bjarni Benediktsson. ''Η επίσκεψη του... ''Πράσινου Πατριάρχη'' στην Ισλανδία είναι πραγματικά ιστορικής σημασίας, σε μια εποχή που έχουμε ορίσει στην ''ισλανδική εκκλησία'', την ''Εποχή της Δημιουργίας'', λέει ο... ''Λουθηρανός επίσκοπος'' Agnes M. Sigurοardóttir. Οι ρίζες της Εκκλησίας του βρίσκονται στους πρώτους χριστιανούς και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κατατάσσεται ως πρώτος μεταξύ των συνομηλίκων στην Ορθόδοξη Εκκλησία παγκοσμίως. 


Από το 1991, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, έδειξε ότι δεν μένει στην ιστορία, αλλά είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παγκόσμιους οραματιστές, ειρηνοποιούς και κατασκευαστές γεφυρών της εποχής μας. Είναι γνωστός για την φιλική του, οικουμενική ανοικοδόμηση, για τις περιβαλλοντικές ανησυχίες του και το έργο του που σχετίζεται με την ειρήνευση και τη συμφιλίωση. Έχει επίσης αναλάβει την πρωτοβουλία να συγκαλέσει πολλές διεθνείς συνελεύσεις για να διερευνήσει τη θρησκευτική ανοχή και τις συνομιλίες με θρησκευτικούς ηγέτες Μουσουλμάνων και Εβραίων''... 


Ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Βαρθολομαίος έρχεται στην Ισλανδία, μαζί με πενταμελή αντιπροσωπεία, με την ευκαιρία της Διάσκεψης του WCC "Ειρήνη με τη Γη", που θα διεξαχθεί από τις 11-13 Οκτωβρίου και θα μεταφέρει μήνυμα για το ίδιο θέμα στη Συνέλευση του Αρκτικού Κύκλου στη Χάρπα. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (WCC) συνεργάζεται με τον ''Αρκτικό Κύκλο'' και θα διοργανώσει συζήτηση υπό την αιγίδα του Ισλανδικού Ινστιτούτο Θρησκευμάτων και Συμφιλίωσης.



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου