ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

 



...Εὒχομαι ἐκ βάθους καρδίας 

ΚΑΛΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

(και όχι ἀπλῶς… «γιορτές») , 

μέ τήν επάξιον συμμετοχήν ΟΛΩΝ στα Ἃγια Μυστήρια τῆς Εξομολογήσεωςκαί τῆς Θείας Κοινωνίας, 

μακριά ἀπό τήν λατρείαν τῆς ὓλης καί τοῦ φανταχτεροῦ, 

ἀλλά καταστροφικά φθοροποιοῦ συγχρόνου τρόπου ζωῆς, 

πού ὁδηγεῖ μέ... μαθηματικήν ἀκρίβειαν στό αιώνιον σκότος 

καί τήν ἀπώλειαν τοῦ πλέον πολυτίμου μας ἀγαθοῦ, 

της ψηχής μας…


Εἶναι, ὁ, ἀπό αἰώνων, δεινάστης τοῦ ΠΛΕΟΝΕΚΤΟΥ θνητοῦ, ὁ ὁποῖος, άγωνίζεται καί σέ όλη του τήν ζωή πασχίζει νά ἀποκτήση ὃλο καί περισσότερα ὑλικά «ἀγαθά», παραμελῶντας κάθε τί πού ἒχει σχέση μέ τόν ἐσωτερικό του κόσμο, μέ τήν ψυχή του καί μέ τήν ἐπικοινωνία του μέ Τόν Κύριο καί ΘΕΟ μας…! Ὁ διαρκῆς αὐτὀς ἀγῶνας γιά αὒξηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἀποσπᾶ όλη τήν δραστηριότητα τοῦ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗ θνητοῦ καί τοῦ προκαλεῖ, πέραν ἀπό τήν προσκόλλησή του στήν ΥΛΗ, ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΓΧΗ καί μία διαρκῆ ἀνησυχία γιά τήν «ἀξιοποίηση», αὒξηση ἀλλά καί διαφύλαξη αὐτῶν τῶν άνευ ουσιαστικής αξίας φθαρτῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἒναντι φθορᾶς, κλοπῶν, καταστροφῆς καί ἐν γένει απωλείας των…! 


Μέγα μέρος τῶν «θησαυρῶν» αὐτῶν, δαπανᾶται διά τήν διαφύλαξίν των, ἒναντι κλοπῶν, πυρκαϊῶν καί παντός εἲδους ἀκραίων φυσικῶν φαινομένων (εἲδαμε προσφάτως κατά τρόπον δυστυχῶς τραγικόν τό τι μπορεῖ νά συμβῆ μέσα σέ λίγα λεπτά) , ἀνταγωνισμῶν, πολέμων, συμφερόντων ἂλλων ΠΛΕΟΝΕΚΤΩΝ δούλων τῆς ὓλης κ.λπ….! Σκεφθῆτε τώρα, πόσος χρόνος, πόση προσπάθεια, πόση «σκέψη» καί «φροντίδα» ἀπαιτοῦν ὃλες αὐτές οἱ ἀγωνιώδεις προσπάθειες πού άποσκοποῦν στήν διάσωση, πολλαπλασιασμό, ἀξιοποίηση καί ἐν γένει περιφρούρηση τῆς ΥΛΗΣ τήν ὁποίαν μέ τόσην προσπάθειαν, κόπους καί ἂγχη «μάζεψε» ὁ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΣ ἂνθρωπος, εἰς βάρος τῶν πνευματικῶν του ἀναζητήσεων καί τῆς ἐπικοινωνίας του μέ Τόν Κύριον καί Θεόν μας. 


δῶ, πρέπει απαραιτητως νά κάνωμε ἓναν διαχωρισμόν, νά δώσωμε μίαν εἰκόνα στό θέμα, πού τοποθετεῖ τά πράγματα στήν σωστή τους διάσταση καί παύει νά «δαιμονοποιῆ» τήν ἐργατικότητα, τήν σωστή διαχείρηση, τήν ἐντός τῶν ἀποδεκτῶν ὁρίων προσπάθειαν τοῦ ἀνθρώπου γιά πρόοδο, προστασία τῆς Οἰκογενείας του, Βοήθειαν τῶν Οἰκείων του καί ἀξιοποίησιν τῶν δεξιοτήτων μέ τίς ὁποῖες τόν «προίκισε» Ὁ Κύριος, ἒχοντες κατά νοῦν τήν Παραβολήν τῶν ταλάντων καί τοῦ «πονηροῦ δούλου», τοῦ ὀκνηροῦ, τοῦ ΜΗ ἐργατικοῦ καί νά ΜΗ λησμονοῦμε τήν Θείαν Ἐντολήν «Ο ΜΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ, ΜΗΔΕ ΕΣΘΙΕΤΩ..! Εἶναι υποχρέωσις τοῦ κάθε Οἰκογενειάρχου, νά μεριμνᾶ νυχθημερόν γιά τήν στήριξιν τῶν μελῶν τῆς Οἰκογενείας του. 


Πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε, πώς ὁ Πλοῦτος γίνεται παγίδα τῶν ψυχῶν, ὃταν καταστῆ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ καί ὃταν ἡ ἀπόκτησίς του δεν σταματᾶ μπροστά στις ΑΔΙΚΙΕΣ, τήν ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, τήν ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, τό ΕΓΚΛΗΜΑ καί ἐν γένει ὃταν «κινῆ τά νήματα» τῆς ζωῆς τῶν δυστηχισμένων οἱ ὁποῖοι καθίστανται δούλοι του. Ἡ ἐργατικότης, ἡ λογική διαχείρησις τῶν ἐσόδων μιᾶς τιμίας και παραγωγικής ἐργασίας καί ἡ ἀποταμίευσις κάποιων ἀγαθῶν πρός ἀντιμετὠπισιν περιόδων ἀνεχείας, όχι μόνον δέν εἶναι ἐνέργειαι παραβαίνουσαι τούς Θείους Νόμους, άλλά, ἀντιθέτως, ὃταν συνοδεύωνται ἀπό καθαράν καρδίαν, επικοινωνιαν με Τον Κυριόν μας, παροχήν βοηθείας εἰς τούς εὑρισκομένους εἰς δυσχερεστέραν ἀπό ἡμᾶς θέσιν καί καθημερινή ἒκφρασιν ευγνωμοσύνης (Διά τῶν θερμών μας Προσευχῶν) πρός Τόν Κύριόν μας διά τήν παροχήν των, ἀποτελοῦν καθαράν ΕΥΛΟΓΙΑΝ. 


Στήν ἐποχήν τήν ὁποίαν ζοῦμεν, ἐποχή διαλύσεως των πάντων, ἐποχήν ΣΑΡΚΟΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΠΑΣΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ, ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΡΙΚΤΩΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ καί ΑΠΟΚΟΠΗΣ τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἐπικοινωνίαν του άπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη του πρός τόν ΕΝΑΝ, ΤΡΙΑΔΙΚΟΝ καί ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ μας, Τόν διά Τοῦ Ὀρθοδόξου Συμβόλου τῆς Πίστεώς μας περιγραφόμενον, αἱ σκοτειναί δυνάμεις ἒχουν «ξεσπαθώσει» καί κτυποῦν ἀλύπητα τόν ΑΠΟΣΤΑΤΗΝ ἂνθρωπον, δημιουργῶντας του προβλήματα ἐπιβιώσεως καί τόν κάνουν νά σκέπτεται: «Ἐγώ δέν ἒχω τρόπον νά ἐπιβιώσω, θά σκεφθῶ τώρα Θρησκεία καί Πατρίδα;» 


Καί αὐτά, τοῦ τά βάζουν στό μυαλό, ἀφοῦ πρώτα, μέ τά ἂφθονα μέσα πειθαναγκασμοῦ πού διαθέτουν ὃπως Μέσα Μαζικῆς…Συγχήσεως καί ΟΧΙ ἐπικοινωνίας, (Τῦπος, Τηλεοράσεις κ.λπ.), χρυσόν, ὓλη, εὐδαιμονισμὀν, «ἁπελευθέρωση» ἀπό τις «δεσμεύσεις» καί τούς «περιορισμούς» μιᾶς ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΖΩΗΣ, τόν ἒχουν παρασύρει σέ ἓναν ξέφρενον κόσμον γεμᾶτον σατανισμό, σαρκολατρεία, τενεκεδένια εἲδωλα μέ τήν πρόσκαιρη καί ἐπιφανειακή τους «λάμψη» νά τυφλώνη καί τόν καθιστοῦν ΑΠΟΣΤΑΤΗΝ καί ΑΡΝΗΤΗΝ τῆς Ἀρετῆς, τῆς Πίστεως, τῶν Ἠθικῶν Ἀξιῶν ποείθοντάς τον πώς ἡ πρόσκαιρος (ἐλαχίστης διαρκείας) ἐπίγειος ζωή, εἶναι αὐτό πού πρέπει νά τόν ἐνδιαφέρη καί ΟΧΙ ἡ ΑΩΝΙΟΤΗΤΑ πού ἀκολουθεῖ καί τῆς ὁποίας τό ΣΚΟΤΟΣ εἶναι μία ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ προοπτική..! 


Καί ΟΛΑ αὐτά, τά ἐπιτυγχάνουν οἱ σκοτεινές δυνάμεις, ἐκμεταλλευόμενες τήν ἂκριτον καί ὁλοκληρωτικήν παράδοσιν τοῦ ἀνθρώπου στα νύχια τῆς ὓλης, τοῦ Πλούτου (ὃπως τόν ὠρίσαμε πιό πάνω) καί τῆς ΣΑΠΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ τήν ὁποίαν ἐδημιούργησαν. Βλέπομε σήμερα τά ἀποτελέσματα τῆς ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ τοῦ ἀνθρώπου…! Ἒρχονται τά ΑΓΙΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ καί ἀκοῦμεπαντού νά εὒχωνται «καλές γιορτές», «καλές…διακοπές», κ.λπ., αποφεύγοντας νά ἀναφερθοῦν ἀκόμα καί στήν λέξη ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…! Μόνον γιά… ἐμπορικούς λόγους, χωρίς ίχνος πνευματικότητος, ἀκοῦμε νά λένε κάποιοι τήν λέξιν «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ», προκειμένου νά πλησιάσουν τόν ἂνθρωπο νά κάνη… «δῶρα», δηλαδή καί πάλιν γιά λόγους ὐλικῶν κερδῶν…!! Πόσο εὐτυχής ὑπῆρξεν ὁ πτωχός Λάζαρος, σέ σύγκριση μέ τόν «πλούσιο» γείτονά του…!



Γιά τόν Λάζαρο καί τήν εὐλογημένη του οἰκογένεια, 

τά ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ἦσαν πάντοτε ΧΑΡΑ, ΔΩΡΟΝ ΘΕΟΥ, 

ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ Κ.ἡ.Ι.Χ. ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ μας, 

 καί επιβεβαιωσις τοῦ ὃ,τι «ἀρκεῖ νά ζητήσης κάτι μέ πραγματική πίστη 

ἀπό τόν ἐνανθρωπίσαντα πρός σωτηρίαν μας Κύριο» καί μέ τόν τίμιο ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου, 

θά μπορέσης νά τό κατακτήσης. 

Ἡ γη μας, τα βουνά μας, οἱ θάλασσές μας, περιμένουν αὐτούς 

πού θά σκύψουν ἐπάνω τους καί θά ἀξιοποιήσουν 

τίς άπειρες δυνατότητες πού μᾶς δίδουν…! 

Εὒχομαι ἐκ βάθους καρδίας 

ΚΑΛΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

(καί όχι ἀπλῶς… «γιορτές»), 

μέ τήν επάξιον συμμετοχήν όλων στα Ἃγια Μυστήρια τῆς Εξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας, 

μακριά ἀπό τήν λατρείαν τῆς ὓλης καί τοῦ φανταχτεροῦ,

ἀλλά καταστροφικά φθοροποιοῦ συγχρόνου τρόπου ζωῆς, 

πού ὁδηγεῖ μέ... μαθηματικήν ἀκρίβειαν στό αιώνιον σκότος 

καί τήν ἀπώλειαν τοῦ πλέον πολυτίμου μας ἀγαθοῦ, 

της ψυχής μας.



Αρχιμανδρίτης π. Ευθύμιος Μπαρδάκας



Εφημέριος Ι. Ν. Παναγίας Προυσσιωτίσης, Τσακός Αγίας Παρασκευής Αττικής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου