ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ: ΤΟ ΔΟΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ





Αυτό που τεκμαίρεται αναφανδόν, ως το κυριότερο και βασικότερο απαύγασμα των αυθόρμητων, ελληνικών λαοσυνάξεων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα με την συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων λαού απ' όλη την Ελλάδα είναι ένα και μοναδικό: πως αυτός ο λαός, ο γαλουχημένος και δεσμωτικά εκπαιδευμένος να κινείται και να χειραγωγείται ως κλόουν από τα κάθε λογής εν δυνάμει κόμματα εξουσίας, έφτασε επιτέλους στην πολιτική του ωρίμανση να αυτοδιαχειρίζεται εκείνος τις πρακτικές του μέλλοντός του και να χειρίζεται αυτός το πολιτικό του αύριο, το κατά το δυνατόν βεβαίως! 


Σε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, υπήρχε η αγαστή, αμφότερη και αμφίπλευρη πελατειακή σχέση αγοραπωλησίας μεταξύ ''κρατούντων'' και ''κρατουμένων'', διά τούτο και κάθε κομματικός, παροχικός σχεδιασμός, λίγο πριν τις εκλογές προσέφερε το δικό του εκδωρούμενο, πολιτικό ''μοναστηράκι'', μια απλόχερη -πάρε κόσμε- ''πλατεία Αβυσσηνίας'', όπου έβρισκες αραδιασμένες, παρεχόμενες συντάξεις, εκχωρούμενα και επιδοτούμενα δάνεια σε προσιτή τιμή ευκαιρίας, αφιδείς μειώσεις δυσβάστακτων φόρων, φιλάνθρωπα έως γενικευμένου, μαζικού κλαυθμού μέτρα για πολύτεκνες οικογένειες, συνανθρώπους μας με ειδικές ανάγκες και άλλες ειδικές κατηγορίες. 


Απ΄όλα είχε ο μπαξές! Από τις δημαγωγικότερες κραυγές πολιτικής ελεημοσύνης και εφαρμοσμένου, κομματικού λαικισμού, επιδέξιας, συνεδριακής και ολομέλειας λαοπλάνης, μέχρι και κάποιους μπαλκονάτους και γραφικούς ψευτοντερβίσηδες, που φωνασκούσαν ως υπαίθριες, μαυροτσουκαλιασμένες κουρούνες στους αυλοκόλακες παρατρεχάμενούς τους να ''τα δώσουν όλα''!... Με άλλα λόγια, κάτω από την ''εύθραυστη'' επιφάνεια των ιδεολογικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων υπήρχε αυτή η -χυδαία, μαρξιστικά αποκαλούμενη- ''Μάζα'' των απλών, μεροκαματιάρηδων ή και μισθοσυντήρητων ανθρώπων, τυλιγμένων στα ατσάλινα γρανάζια του πολυδαίδαλου, κρατικού μηχανισμού, αναγκασμένων να ''αριστεύσουν'' στο μάθημα της ''Πολιτικής Οσφυοκαμψίας'', προκειμένου να βοηθηθούν για πράγματα, που οι ίδιοι οι Κομματικοί Οσφυοκάμπτες ήταν υπεύθυνοι να πραγματώσουν. 


Σήμερα πάλι, ζούμε στον αστερισμό του ανέξοδου, μπολσεβίκικου και γκαιμπελίστικου Ψεύδους ή καλύτερα στην εποχή της κυβερνητικής, παρωχημένης ''Κωλοτούμπας'', όπου βέβαια, οι αριστεροί, αλαζόνες γλουτοστάτες δεν διαχειρίζονται ...βεβαίως... την Εξουσία, απλώς έχουν πάρει την διακυβέρνηση της χώρας για να παίζουν παιχνίδια -ακατάλληλα διά ανηλίκους- μέσα στην αγοραία, ξενοδοχειακή αγκάλη της! Και -ώ- της εντελώς ''συμπτωματικής'' ειρωνείας! Οι ίδιοι, που γυρνούσαν ως ''κομματικοί ιαχωβάδες'' σε πάνδημες λαοσυνάξεις αγροτών, φορτηγαντζίδων, γεωργών, δημοσίων υπαλλήλων, κλωστουφαντουργών, ''αδερφών νοσοκόμων'' και άλλων ευαγών επαγγελμάτων της Λ. Συγγρού, οι ίδιοι σήμερα αποκαλούν τα συλλαλητήρια, ως εθνικιστικές πηγές ανομίας, ως φασιστοειδή, ακροδεξιά εγερτήρια μίσους ή ως πατριδοκάπηλες μαζώξεις περιθωριακών στοιχείων!... 


Τυχαίο; Όχι βεβαίως! Οι πλείστες, όσες παρασυνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όσες και οι ''δημοκρατίες'' της πρώην Τιτοικής Γιουγκοσλαβίας -λόγω Σκοπίων- έχουν ανδρωθεί (;) με την ολοκληρωτική, τεχνική μιας επικής Προπαγάνδας, που οι Μπολσεβίκικοι ινστρούχτορες, φραξιονιστές, ρεβιζιονιστές και πάσης φύσεως πολιτικοί τους συγγενείς απόγονοι έχουν ''ταρριχεύσει'' στο πολιτικό DNA τους, αυτό που έλεγε κάποτε ο Νόαμ Τσόμσκι: '' Η Προπαγάνδα είναι η Βία της Δημοκρατίας''. Ή για να είμαστε και εντός του κλίματος των ημερών: αυτό που έλεγε ο Κάσπερ Χ. '' Προπαγάνδα είναι η τέχνη να φωτογραφίσεις τον διάβολο χωρίς οπλές και κέρατα''... 


Ό,τι δηλαδή έκανε και ο άγνωστος γλύπτης Κωστής Γεωργίου με τον ''Phylax'' του Παλαιού Φαλήρου, όπου έκανε πιο προσιτή, εύπεπτη και δεκτική την εικόνα του βελίαρ χάριν βεβαίως- βεβαίως της Τέχνης, η οποία Τέχνη -ως γνωστόν- δεν έχει όρια, φραγμούς και περιθώρια, διά τούτο και οι καλλιτέχνες της αυτής συνομοταξίας είναι ελευθέρων και αφρόνων ηθών. Τα δύο -πραγματικά- λαικά συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, που ουδεμία σχέση έχουν με τα χειραγωγούμενα και καθοδηγούμενα τροτσκιστικά, σταλινοειδή, ροζ, φούξια, ακόμη και γαλάζια εκμισθωμένα και μαντρωμένα πεζοδρομιακά μορφώματα, αν μη τι άλλο έπνευσαν ανέμους εθνικής χειραφέτισης, ακηδεμόνευτης δημοκρατίας και μιας μυρωμένης και επικής ελευθερίας, που είχαμε χρόνια και χρόνια να γευθούμε στην καθημερινή, κατοχική βιοτή μας. 


Μακάρι ο Έλληνας απαλλαγμένος, ακηλίδωτος και αποδεσμευμένος από τις μεταπολιτευτικές κραυγές κυβερνητικού λαικισμού και εθνικής δημαγωγίας, έως και τις σημερινές -τρεις λαλούν και τρεις χορεύουν- κυβερνητικές, νεόκοπες ''μετρέσες'' που πουλούν ελπίδα με το δελτίο και συσσίτια με Μ.Κ.Ο, να ξαναβρούν την εαλωμένη υπό των μεταπολιτευτικών επιβητόρων τους, εθνική τους, ελληνική ταυτότητα. 


Διότι αυτά που έγραψε ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Σεβαλιέ βρίσκουν από χρόνια τώρα την πλήρη ταυτοποίησή τους και στις μέρες μας: ''Η Προπαγάνδα βασιλεύει, η Προπαγάνδα θριαμβεύει. Τα διαποτίζει όλα, τα παραμορφώνει όλα, όλα είναι Προπαγάνδα. Από εδώ κι' εμπρός, αυτή κανονίζει, την σκέψη μας, τις αντιδράσεις μας, την δραστηριότητα μας. H σύγχρονη βασιλεία της Προπαγάνδας είναι ένα τετελεσμένο γεγονός. Είναι ένα χαρακτηριστικό μιας νέας μορφής πολιτισμού. Οι Ιστορικοί του μέλλοντος θα ονομάσουν τον 20ο αιώνα, αιώνα της Προπαγάνδας''. Πόσο πολύ τον 21ο, θα συμπληρώναμε εμείς. Εύχεσθε!                                                                                       


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου