ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ




Η σημερινή ημέρα της προσκύνησης του Τιμίου Σταυρού δίνει ψυχική δύναμη σε κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό. Μεσούσης της κατανυκτικής περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, ο Τίμιος Σταυρός τοποθετείται σε κεντρικό σημείο των Ιερών Ναών προς προσκύνηση από τους πιστούς. Αυτό γίνεται την Κυριακή της 3ης εβδομάδος, όχι τυχαία, μα στοχευμένα.


Η Αγία και μακαρία Ελένη βρήκε τον Τίμιο Σταυρό στην Αγία πόλη, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 6 Μαρτίου. Οι Άγιοι Πατέρες δικαίως θέσπισαν την προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού την ημέρα αυτή, τιμώντας το μέγα γεγονός της ευρέσεώς Του, τιμώντας παράλληλα και τον αγώνα του πιστού. Μια εορτή αναγνώρισης της προσπάθειας του Χριστιανού, μια ημέρα ενδυνάμωσης τ’ ανθρώπου, μεσούσης της πορείας προς την Ανάστασή Του.


Σήμερα, για πρώτη φορά στα χρονικά μας, αυτήν την μεγάλη ημέρα, όλοι μας, κι ο καθένας ξεχωριστά με το δικό του τρόπο, τιμήσαμε και προσκυνήσαμε τον Τίμιο Σταυρό. Οι ενορίες δίχως Θεία Λειτουργία, δίχως το γεμάτο αγάπη συγκεντρωμένο ποίμνιο, που με ευλάβεια και συντριβή γονατίζει μπροστά στο Ιερό σύμβολο. Πρωτόγνωρο για τη γενιά μας γεγονός, μα όχι καθοριστικό.


Στα μοναστήρια αδελφοί μου, έχουμε την ευλογία, κλεισμένοι οι Μοναχοί κι οι Μοναχές δυστυχώς δίχως πιστούς, να τελούμε ακώλυτα όλες τις Ακολουθίες. Δεν έπαψαν να ακούγονται, την κατανυκτική αυτή περίοδο της Σαρακοστής, οι εξαιρετικοί ύμνοι του Τριωδίου, δεν έπαψε να τελείται η Θεία Ευχαριστία, να κατεβαίνει ο Θεός στη γη, να ζεσταίνει και να φωτίζει τη ζωή και τον τόπο μας.


Σίγουρα μας διακατέχει λύπη, όχι όμως κατάθλιψη κι απελπισία. Με πίστη, καρτερία και δύναμη πρέπει να αποδεχτούμε την περίοδο αυτή ως κανόνα -εξ αμαρτιών μας- από τον ίδιο τον Κύριο. Είναι σημαντικό, το ότι αν και μακριά ο ένας από τον άλλον, η Εκκλησία, η Ιερά μας Σύνοδος με τους Αρχιερείς της είναι παρούσα, ανάμεσα στο ποίμνιο της Εκκλησίας μας. Την προηγουμένη εβδομάδα εμείς οι Αρχιερείς, τελέσαμε το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου. Ο κάθε Μητροπολίτης έλαβε για την επαρχία του το αγιασμένο έλαιο και το διένειμε σε όλες τις ενορίες και τις Μονές.


Όσοι εκ των πιστών έχετε παραλάβει το έλαιο του Αγίου Ευχελαίου, μετά την πρωινή και βραδινή σας προσευχή, να μυρώνεστε στο μέτωπο, χάριν ευλογίας, για ψυχική και σωματική υγεία. Να γνωρίζετε πως ανάλογα με την πίστη που το λαμβάνει ο καθένας, έχει και την αντίστοιχη θεραπεία. Με συνέπεια στο ύψος των περιστάσεων, η Ιερά Σύνοδός μας τέλεσε το Ευχέλαιο για το ποίμνιο της Εκκλησίας μας, με την ευχή, κανείς να μη προσβληθεί από τη νόσο, οιασδήποτε μορφής.


Ας μετατρέψουμε τον περιορισμό, την απομόνωση την «φαινομενική μοναξιά» σε ευκαιρία, αγαπητοί αδελφοί. Ας ακούσουμε ξανά τον Απόστολο Παύλο που μας λέει «χαιρετίζω την κατ' οἶκον ἐκκλησία». Ο Κύριός μας είναι πανταχού παρών, κι εμείς, σας διαβεβαιώ, δεν είμαστε μόνοι. 




Καλή δύναμη αδελφοί μου, βοήθεια μας ο Τίμιος Σταυρός.


Μετ’ ευχών,


+ ο Αττικής και Βοιωτίας Χρυσόστομος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου