ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2020

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΟ, ΨΕΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑ




ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ 12/25-05-2020


ΘΕΜΑ: Ἀπάντηση σὲ συκοφαντικό, ψευδὲς καὶ παράλογο ἀρθρογράφημα


Τὴν 07/20-05-2020 στὸν ἱστοχῶρο «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE» ἐμφανίσθηκε μία ἀνάρτηση μὲ τίτλο: «Ἐκκλησία ΓΟΧ: Οἱ δῆθεν "πατριῶτες" δηλώνουν τώρα αἱρετικοὶ γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ὀφέλη». Ὁ τίτλος ἐμφανίζεται μὲ φόντο φωτογραφία τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ὥστε δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται στὴν Ἐκκλησία μας. Συντάκτης τοῦ ἄρθρου ἀναφέρεται κάποιος κύριος, ὁ ὁποῖος δὲν παραλείπει νὰ ἀναφέρει δίπλα στὸ ὄνομα καὶ τὶς ἰδιότητές του: «Θεολόγος – Κοινωνιολόγος καὶ …Ἀρθρογράφος(!)». Αὐτὸς λοιπὸν ὁ κ. ἀρθρογράφος, ἀρθρογράφησε ἀρθρώνοντας λόγο συκοφαντίας, ψεύδους καὶ παραλογισμοῦ.


Συκοφαντίας, διότι μᾶς κατηγορεῖ ὅτι δηλώνουμε αἱρετικοί, γιὰ νὰ ἀποκομίσουμε ὀφέλη, δίχως νὰ ἀναφέρει στοιχεῖα γιὰ τὸ πότε, ποὺ καὶ πῶς ἐμεῖς ἔχουμε κάνει μία τέτοια δήλωση, διότι ἁπλούστατα δὲν ὑπάρχει. Ψεύδους, διότι ἐνῷ ἀναφέρει στὸ τέλος του ἄρθρου του: «Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς παραθέτουμε τὰ σχετικὰ ἐδάφια τοῦ Νόμου», ἀντὶ γιὰ ἐδάφια τοῦ Νόμου, παραθέτει 2 φωτογραφικὰ στιγμιότυπα ἀπὸ τὴν 80σέλιδη γνωμοδότηση τοῦ νεοημερολογίτου Καθηγητοῦ κ. Κυριάκου Κυριαζοπούλου!


Τὸ ὄνομα ἀρχείου nea_gnono4301_1.pdf τὸ ὁποῖο διακρίνεται ἐμφανῶς στὰ δύο φωτογραφικὰ στιγμιότυπα, ἀποκαλύπτει τὴν προέλευσή του, διότι μὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ὄνομα ἔχει ἀναρτηθεῖ ἡ γνωμοδότηση αὐτὴ στὸν ἱστότοπο ὁμάδος πρώην μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας στὸν Βόλο, οἱ ὁποῖοι -κατόπιν εἰσηγήσεως τοῦ κ. Κυριαζοπούλου, τὴν ὁποίαν ἐπίσης δημοσιεύουν- δηλώνουν ἐγγράφως ὅτι ἔχουν συστήσει «διακεκριμένη γνωστὴ θρησκεία, κατὰ τὸ ἄρθρ. 13 τοῦ Συντάγματος». Πλήρεις ἀπαντήσεις γιὰ τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται στὴν γνωμοδότηση τοῦ κ. Κυριαζοπούλου, μπορεῖ κανεὶς να βρεῖ ΕΔΩ. Ἡ γνωμοδότηση αὐτή, ὅπως ἔχει ἤδη γνωστοποιήσει ἡ Ἐκκλησία μας μὲ ἐπίσημη Ἀνακοίνωσή της ἀπὸ 09/22-03-2019, διαπιστώθηκε ὅτι περιέχει αἱρετικότατες καινοφανεῖς ἰδέες.


Παραλογισμοῦ, διότι ἀφ’ ἑνός, δὲν ἔχει καμία ἔννοια λογικῆς ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ πρόσκτηση τῆς ἰδιότητος τοῦ αἱρετικοῦ προσδίδει ὁποιαδήποτε οἰκονομικὰ ἤ ἄλλα ὀφέλη μέσα στὸ Ἑλληνικὸ Κράτος (ἢ καὶ σὲ ὁποιοδήποτε Κράτος τοῦ κόσμου), ἀφ’ ἑτέρου δὲν ὑφίσταται κἄν τρόπος προσκτήσεως μιᾶς τέτοιας ἰδιότητας στὸ νομικό μας σύστημα.


συκοφαντῶν, ψευδολογῶν καὶ παραλογιζόμενος ἀρθρογράφος θεωρεῖ ὅτι ἔχουμε «θέσει ἑαυτοὺς σὲ χειρότερη μοίρα καὶ ἀπὸ αἵρεση» ἔτσι ὥστε νὰ εἰσπράξουμε κονδύλια ἀπὸ τὸ Κράτος, «τὸ ὁποῖο τάχα καταγγέλλουμε μετὰ βδελυγμίας»! Ταυτοχρόνως, κατακρίνει τὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μᾶς κατηγορεῖ ὅτι ἀδίκως κατηγοροῦμε τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (στὴν ὁποία προφανῶς ἀνήκει) καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὴν ὑποστήριξή τους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ.λπ.. Ἄν ὁ ἀρθρογράφος ἔχει ἐπιχειρήματα περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ὅτι δηλαδή ἡ ἐπίσημη νεοημερολογιτικὴ ἐκκλησία ἤ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ὑποστηρίζουν ἤ ἐφαρμόζουν τὸν Οἰκουμενισμό, ἂς τὰ παραθέσει. Ἀντ’ αὐτοῦ κατηγορεῖ ἐμᾶς μὲ τὰ προηγούμενα παράλογα ρήματα.


Δηλώνεται δὲ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας πρόκειται νὰ στραφεῖ νομικὰ ἐναντίον τοῦ ἀρθρογράφου καὶ ὅλων τῶν ἱστοχώρων / ἱστολογίων ποὺ φιλοξενοῦν καὶ ἀναδημοσιεύουν τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο, γιὰ τὴν προστασία της ἀπὸ αὐτὴ τὴν συκοφαντικὴ δυσφήμησή της.



Ἐκ τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου Δημοσίων Σχέσεων καὶ Ἐθιμοτυπίας



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου