ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

ΓΙΑΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ 567 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΕΑΛΩ Η ΤΟΥΡΚΙΑ;




του Λάζαρου Μαύρου


Ποιά είναι, άραγε, όλα εκείνα τα γενεσιουργά ορμέμφυτα, σε μια φατρία του υποκόσμου, μια συμμορία εγκληματιών, τα οποία παράγουν ηδονικούς οίστρους στα μέλη της, ώστε να περηφανεύονται, να καμαρώνουν και να γιορτάζουν, επιδεικνύοντας μεταξύ τους, ως ύψιστη δόξα, τα κακουργήματά τους, με διψασμένη επιδίωξη να επιτύχουν περισσότερα και κακουργηματικότερα;


Πώς αναπτύχθηκαν και θρονιάστηκαν στα υψηλότερα βάθρα της συμμοριακής συνείδησης του υποκόσμου, ως υπέρτατες αξίες θριαμβευτικής δόξας, τα επιτεύγματά τους σε κάθε μορφή εγκληματικότητας; Πώς κοκορεύεται μεταξύ των μελών των συνδικάτων του εγκλήματος η καυχησιά για το ποιος διέπραξε τους περισσότερους φόνους, τις περισσότερες ληστείες, τις κτηνωδέστερες βαναυσότητες σε βάρος των θυμάτων τους;


Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, που αναφέρονται στη μικρή κλίμακα του υποκόσμου των εγκληματικών συμμοριών, μπορούν ίσως να βοηθήσουν και στην εξιχνίαση της μεγάλης κλίμακας κακουργημάτων, των συγκροτημένων σε κράτη εγκληματιών της ανθρωπότητας, σφαγέων των λαών. Ο Χίτλερ και η κρατικά συγκροτημένη συμμορία των κακούργων ναζιστών του Εθνικοσοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, 1933-1945, δεν είναι το μόνο παράδειγμα.


Υπήρξε πολύ πριν από τον Χίτλερ και συνεχίζει να υπάρχει εν ζωή και εν δράσει, μια άλλη κρατικά οργανωμένη συμμορία κακούργων με παρόμοια ορμέμφυτα και παραπλήσιες αξίες, διαρκέστερη επί αιώνες, ονόματι Τουρκία. Η οποία εορτάζει επί 567 χρόνια ως υπέρτατη αξία και ύψιστη δόξα την Άλωση της Βασιλίδας των πόλεων, 29 Μαΐου 1453. Και καυχιέται ως υπερήφανη κληρονόμος και συνεχιστής του Πορθητή της Κωνσταντινούπολης, του Κατακτητή, του Σφαγέα, του Λεηλάτη, του Λαφυραγωγού, του Βιαστή, του Αρχιλήσταρχου, του Σφετεριστή.


λλα κράτη και λαοί, στον σύγχρονο και πιο πολιτισμένο κόσμο, εορτάζουν τις επετείους των αγώνων για ελευθερία, γιορτές αντιστασιακών και απελευθερωτικών αγώνων τερματισμού της υποδούλωσης, η Τουρκία εορτάζει τα τρόπαιά της ως κατακτητής και υποδουλωτής.


- Άλλα κράτη, όπως η Γερμανία, μεταμεληθέντα για τα φρικτά κακουργήματα που διέπραξαν σε βάρος των λαών οι πρόγονοί τους, καθιέρωσαν ετήσιες τελετές συγγνώμης και έστησαν μνημεία απόδοσης τιμών στα θύματά τους.


- Η Τουρκία γιομίζει από μνημεία των σφαγέων και γενοκτόνων προγόνων της και πανηγυρίζει τις κατακτήσεις, τις υποδουλώσεις, τις εξοντώσεις των λαών, επίμονα και επιδεικτικά στρίβοντας το μαχαίρι στις αιμάσσουσες πληγές που προκάλεσε σε άλλους λαούς.


- Άλλα κράτη και λαοί περηφανεύονται για τα δημιουργήματα τέχνης και πολιτισμού των προγόνων τους, η Τουρκία περηφανεύεται για την Αγιά Σοφιά των Ελλήνων της Πόλης που σκλάβωσε... Αυτό παραμένει, μονίμως αναλλοίωτο, διαρκώς συντηρούμενο κι επιτηδείως εκσυγχρονιζόμενο, το βαθύτερο... DNA του τουρκικού κράτους. Καταλλήλως υποτάσσοντας κάθε πρόσφορο μέσο, κάθε είδους πολιτική, τεχνολογία, επιστήμη, δραστηριότητα, διεθνείς σχέσεις και μέσα υλικής ενδυνάμωσης, του τουρκο-ισλαμικού της χαρακτήρα, προκειμένου να επανορθωθεί ως νεο-πορθητής υλοποίησης των νεο-οθωμανικών επιδιώξεών της στην περιοχή και στον κόσμο.


- Το 1683 οι ορδές των Οθωμανών απέτυχαν για δεύτερη φορά να εκπορθήσουν τη Βιέννη και να αλώσουν την υπόλοιπη Ευρώπη. Τώρα το επιχειρούν με άλλους τρόπους. Αφού πρώτα εξασφαλίσουν εκείνο που ο Χίτλερ ονόμασε «ζωτικό χώρο - Lebensraum»:


- Καθοδηγητική έννοια στο «Στρατηγικό Βάθος» του νεο-οθωμανισμού που εκπόνησε για τους τουρκο-ισλαμιστές του Ερντογάν, ο Αχμέτ Νταβούτογλού τους.


- Η τουρκική επικυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η απαραίτητη πρώτη προϋπόθεση. Και μαζί η ταυτόχρονη διείσδυση και τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια. Διά μέσου των οθωμανικών καταλοίπων - μουσουλμανικών τουρκογενών μειονοτήτων στα διάφορα κράτη.


- Με καθοδηγητικό υπόδειγμα πολιτικής το τουρκικό επίτευγμα στην Κύπρο 1959 - 1974, όπως υποδεικνύει και το «Στρατηγικό Βάθος» του Νταβούτογλου. Δίνοντας απτή συνέχεια στην πετυχημένη τουρκική στρατηγική Νιχάτ Ερίμ 1956 «επανάκτησης Κύπρου»...


Όσες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες κι αν έχουν εξυφάνει και καλλιεργήσει, περί Τουρκίας, επί δεκαετίες, λόγω της δειλίας τους και των φοβικών τους συνδρόμων, τα Ηττημένα Μυαλά των συμβιβαστών και των συνθηκολόγων και των «εκσυγχρονιστών» και των επαναπροσεγγιστών σε Αθήνα και Λευκωσία, οι φρεγάτες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και τα τουρκικά γεωτρύπανα στην κυπριακή ΑΟΖ και στην Κρήτη, η τουρκική πολεμική αεροπορία στο Αιγαίο, ο τουρκικός μεταναστευτικός κριός στον Έβρο, οι πράξεις και η ρητορία μίσους του νεο-σουλτανάτου της Τουρκίας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογών στην Ελλάδα και στην Κύπρο: - Είτε υποταγή είτε αντίσταση.


Οι δεκαετίες της πολιτικής του κατευνασμού της Τουρκίας, που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας και τα ολοφάνερα αποτελέσματα της ματαιοπονίας τους, δεν δικαιολογούν σήμερα τους ισχυρισμούς περί απουσίας επαρκούς γνώσης για το τι εστί Τουρκία.


- Ουδείς, έστω και ο πιο άχρηστος, ψεύτης, υποκριτής, μπαγαπόντης και δημαγωγίσκος κομματάρχης πολιτικάντης στην Αθήνα και στη Λευκωσία, έχει πλέον το δικαίωμα να καλλιεργεί την παραπλάνηση ότι δήθεν ψάχνει να εξιχνιάσει, να μάθει και ν’ αντιληφθεί τις «πραγματικές προθέσεις» της Τουρκίας.


- Η Τουρκία τις εκφωνεί και τις εξαγγέλλει διαρκώς στεντόρεια urbi et orbi, εδώ και σε όλον τον κόσμο και, προπάντων, τις πράττει και τις μεθοδεύει και τις υλοποιεί. Πολλαπλασιάζοντας τις δυνάμεις του πολεμικού της στόλου και της αεροπορίας της, αυξάνοντας τις δυνάμεις των μισθοφόρων νεο-γενιτσάρων τζιχαντιστών της, εργαλοποιώντας και εξαθλιωμένους από την ίδια πληθυσμούς και διευρύνοντας τις ορδές των διπλωματών της σε όλον τον κόσμο.


Οι ίδιες δεκαετίες έδειξαν ωσαύτως (όπου και όσο δοκιμάστηκε να ορθωθεί και όπου φευ σαθρώς εγκαταλείφθηκε) τη χρησιμότητα και την αξία της στρατηγικής της Αποτροπής που όφειλαν και οφείλουν να πυργώσουν η Ελλάδα και η Κύπρος απέναντι στην Τουρκία.


- Αποτροπή, η οποία απαιτεί πρωτίστως την ενδυνάμωση όλων των συντελεστών εθνικής ισχύος, στρατιωτικών, διπλωματικών, οικονομικών, κοινωνικής συνοχής, εθνικής ενότητας και αγωνιστικού φρονήματος:


- Δεν μπορείς να ασκείς πολιτική αντίστασης απέναντι στην Τουρκία εάν εξακολουθήσει η Κύπρος να στερείται πολεμική αεροπορία και πολεμικό ναυτικό. Η Τουρκία, επιδεικνύοντας τους γιορτασμούς για τα 567 χρόνια άλωσης της Κωνσταντινούπολης, δηλώνει σαφέστατα τις πραγματικές της προθέσεις για το Αιγαίο, την Κύπρο, τη Θράκη, ως βατήρα και για τη... Βιέννη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου