ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020

''ΟΙ ΜΕΝ ΣΥΓΚΑΤΑΤΤΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΟΙ ΔΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΟΜΗΓΥΡΙΝ, ΩΣ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ!''



Ένα λίαν επίκαιρο και αρκούντως αυθεντικό δοκίμιο του λόγιου Μοναχού και δεινού κήρυκα Κοσμά Φλαμιάτου, που μέσα από την ξενόδουλη ανασύσταση του -εν τη γενέσει του- Ελληνικού Κράτους, την διαβλητή εγκατάσταση της Βαυαροκρατίας, την δόλια, ως και ωφελιμιστική παρείσφρηση της Αγγλογαλλικής δυναστείας και τις πρώτες εμφυλιακές, μισερές ''καρατομήσεις'' αδούλωτων μαρτύρων προσφέρει στον αναγνώστη την γνησιότητα της Πίστης και την αληθινή Φιλοπατρία. Το πηγαίον και η γνησιότητα του λόγου μοιάζει σαν να ''τυπώθηκε'' μόλις τώρα, με διαφορετικούς ή και ίδιους ευρωπαικούς ''εθνοσωτήρες'', τους ίδιους όμως πάντοτε ασύμμαχους ''συμμάχους'', αυτούς άλλωστε, που οριοθέτησαν και τον πολιτικό ''χρωματισμό'' των πρώτων νεότοκων και πολιτικά εξαρτημένων κομμάτων στην Ελλάδα: το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Ραγιαδισμός, υποτακτικότητα και δουλοφροσύνη υπό τον σκιερό ''μανδύα'' του Εθνικού Συντάγματος και της εγκατεστημένης Βασιλείας, που εισήγαγαν στους απονήρευτους Ρωμιούς, ξένα ήθη και νοσηρές, ''διαφωτιστικές'' διδαχές, ώστε να αναγκάσουν ακόμη και αυτόν τον Μακρυγιάννη να γράψει στη διαθήκη του, μιλώντας για ''απατεώνες της πατρίδας του''! Και όπως έγραψε και ο καθηγητής Αλέξιος Παναγόπουλος στο βιβλίο του ''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'': ''Οι ''ψευτοδιαφωτιστές'', που φραγκεμένοι δίδασκαν το πνεύμα της εσπερίας, αναγκάζουν τους πρωτομάρτυρες να καταγγείλουν δημόσια τους ηθικούς αυτουργούς, που κρύβονταν πίσω από τις ύποπτες αναθεωρήσεις του περιβάλλοντος του ρωμαιοκαθολικού Βασιλέα της προτεστάντισσας Βασίλισσας και του ανθέλληνα αντιβασιλέα Μάουερ''. Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος





''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ
ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''


Εκ του προηγούμενου

Περί προκοπής 

Όλα τα λογικά και αυτεξούσια όντα αγγέλων και ανθρώπων αφ' ης ώρας επλάσθησαν θεωρούνται εις τάξιν προκοπής μέχρι της συντελείας των αιώνων, και έως της φοβεράς και γενικής κρίσεως, εν η εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψει, επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, μέχρι, λέγω, αυτής της μεγάλης και φοβεράς ημέρας, τόσον οι εκ των αγγέλων και των πιστών ανθρώπων οι εκλεκτοί, όσον και οι εξ αυτών αποστάται, αποδεδοκιμασμένοι και απολλύμενοι, έρχονται εις πρόοδον και εις προκοπήν, αποθησαυρίζοντες έως τότε, οι μεν πρώτοι μισθούς και βραβεία, οι δε δεύτεροι ενοχήν και κατάκρισιν.

Καθώς αποτελέσματα και προκοπή της εν τω ουρανώ γενομένης αποστασίας του πρώην Εωσφόρου και Σατανά, θεωρούνται η πτώσις του τρίτου μέρους των Αγγέλων, του Αδάμ και της Εύας, και πάσα ανομία και πλάνη γενόμενα από τότε μέχρι της σήμερον και έως της συντελείας των αιώνων, υπό δαιμόνων και ανθρώπων, ωσαύτως όλοι οι εν ουρανοίς εκλεκτοί Άγγελοι θεωρούνται εις προκοπήν αρετής, διακονούντες και ενεργούντες τα όσα τείνουσιν εις υπακοήν και εις δόξαν Θεού και εις οικοδομήν της του Χριστού Εκκλησίας.

Ομοίως και όλοι εν γένει οι άνθρωποι, οι μεν εξ αυτών συγκατάττονται εις την τάξιν των εκλεκτών Αγγέλων συνεργούντες και συναγωνιζόμενοι αυτοίς προς όσα αφορώσιν εις την προς τον Θεόν υπακοήν, οι δε εις την των δαιμόνων ομήγυριν συνεργούντες και συναγωνιζόμενοι αυτοίς εις την εκ Θεού αποστασίαν.

Πας άνθρωπος προς τούτοις και μετά την αυτού αποβίωσιν θεωρείται εις αυτήν την τάξιν της προκοπής έως της γενικής κρίσεως, επειδή προς τοις άλλοις καθώς όλοι οι άγιοι και οι εκλεκτοί, αφήκαν εις τον δε τον Κόσμον πνευματικά τέκνα, ύλην αφορμάς και ενεργούσι τινές εξ αυτών πολλά θαύματα εις οικοδομήν της του Χριστού Εκκλησίας, ωσαύτως και όλοι οι αποδεδοκιμασμένοι και απολλύμενοι, παρέχουσι διαδόχους, και σκάνδαλα διά την εξ αυτής αποστασίαν.

Παρατρέχομεν πολλούς άλλους τύπους, προφητείας και μαρτυρίας εκ των θείων Γραφών και μνημονεύομεν ολίγων τινών ως μικρόν δείγμα. Μετά την εν Εδέμ πτώσιν των προπατόρων Αδάμ και της Εύας, την γενομένην υπό του εχθρού, εμμέσως διά του όφεως, από τότε ηκολούθησεν η προκοπή τόσον της αληθείας και αρετής, δι' ων προσκτάται η ζωή η αιώνιος όσον της πλάνης και ανομίας δι' ων ακολουθεί η εκ Θεού αποστασία, και εξ' αυτής ο θάνατος και η κόλασις.

Των μεν πρώτων από Άβελ μέχρις Ιωάννου του βαπτιστού, των δε δευτέρων από Κάιν μέχρι των Γραμματέων και Φαρισαίων οίτινες εσταύρωσαν τον Κύριον ημών.

Επειδή δε όλη η σειρά των δικαίων από Άβελ και των μετ' αυτόν Πατριαρχών, βασιλέων ευσεβών, ιερέων, προφητών και των άλλων δικαίων, θεωρείται ως οδός προπαρασκευαστική της ενσάρκου οικονομίας του Θεού, διά τούτο όλοι αυτοί θεωρούνται ως πρόδρομοι, ως εικόνες και τύποι κατά το μάλλον και ήττον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Εν όσω δε προσήγγιζεν ο καιρός τούτου του θείου και υψηλού μυστηρίου, τόσω και εις αυτούς  τους τύπους κατά την τάξιν της προκοπής, εφαίνετο ανώτερος ο βαθμός της προς Θεόν αγάπης και υπακοής διά της ταπεινοφροσύνης, διά του αγιασμού και του φωτισμού.

Επειδή δε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής υπήρξεν ο πλησιέστερος όλων των άλλων, διά τούτο και όλοι αυτοί οι βαθμοί εις αυτόν ήσαν ανώτεροι πάντων των προ αυτού.

Τούτο αινίττεται ο Κύριος ειπών το ''Λέγω γαρ υμίν μείζον εν γεννητοίς γυναικών Προφήτης Ιωάννου του Βαπτιστού ουδείς εστίν. (Λουκάς κεφ. ζ'. 28). Η αυτή προκοπή θεωρείται και εις την ανομίαν από Κάιν έως των Γραμμματέων και Φαρισαίων, και τούτο αινίττεται ο Κύριος ειπών αυτοίς΄ ''όπως έλθη εφ΄υμάς παν αίμα δικαιον, εκχυνόμενον επί της γης από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου ον εφονεύσατε μεταξύ του Ναού και του θυσιαστηρίου (Ματθ. κγ').

Εις την προκοπήν της πίστεως, της αρετής, του αγιασμού και του φωτισμού, θεωρούνται πολλοί και διάφοροι οι βαθμοί, αλλ' οι επίσημοι και οι γενικοί δι' ων προσκτάται η σωτηρία, και εν οις περιλαμβάνονται όλοι οι άλλοι υπάρχουσιν οι τρεις οι εφεξής:

Α'. Ο του μαθητού και του δούλου, τον οποίον αινίττεται ο επί την καλήν γην σπαρείς λόγος και καρποφορείσας τριάκοντα εις το εν. (Ματθ. ιγ'.)

Β'. Ο του φίλου, ον αινίττεται ο επί την καλήν γην σπαρείς λόγος και καρποφορήσας εκατόν εις το εν. (αυτόθι).

Γ'. Ο του υιού ον αινίττεται ο επί την καλήν γην σπαρείς θείος λόγος και καρποφορήσας εκατόν εις το εν. (αυτόθι). Έχομεν δε τύπους και προφητείας εκ της παλαιάς μαρτυρίας και τύπους εκ της Καινής Διαθήκης εις απόδειξιν τούτων των τριών βαθμών περί των οποίων ο λόγος γίνεται πολύ ευρύχωρος και εκτεταμένος διό και λέγομεν ολίγα τινά και συνεπτυγμένα εις μικράν νύξιν προς έρευναν και γνώσιν των ήδη σιωπωμένων.

Πρώτον μεν φαίνεται αινιγματωδώς και περιληπτικώς η προκοπή και οι εξ' αυτής βαθμοί εις τους εννέα μακαρισμούς (Ματθαίος ε'. 3-12). Εις τους τρεις πρώτους φαίνεται ο τύπος της μετανοίας ήτις εστίν η βάσις όλων των λοιπών αρετών΄ της δε μετανοίας χαρακτηριστικά εισίν η ταπεινοφροσύνη, το πένθος και η πραότης.

Εις τον τέταρτον θεωρείται ο τύπος της προς Θεόν αγάπης, ήτις γνωρίζεται εκ της προς την αληθινήν αρετήν αγάπης, διότι οι αγαπώντες την αρετήν τον Θεόν αγαπώσι (Ιωάνν. ιδ'. 21).

Εις τον πέμπτον μακαρισμόν θεωρείται ο τύπος της προς τον πλησίον αγάπης, ήτις υπάρχει ως αποτέλεσμα και καρπός της προς τον Θεόν αγάπης, και μέχρι τούδε θεωρούνται οι βαθμοί του μαθητού και του δούλου.

Εις τον έκτον θεωρείται ο ανώτερος βαθμός της αγάπης και του αγιασμού, και εις τούτον φαίνεται ο βαθμός του φίλου εις ον χορηγείται η υψηλή θεωρία και ο φωτισμός.

Εις τον έβδομον, όγδοον και έννατον θεωρείται η περαιτέρω προκοπή της αγάπης και του αγιασμού, και εις τούτους υπάρχει ο βαθμός του υιού.

Αυτή η προκοπή εις τους τρεις βαθμούς φαίνεται προς τοις άλλοις, μυστικώς μεν, αλλ' εναργέστερον εις τους Αποστόλους. Καθ' όσον εχώρουν εις την προκοπήν της ταπεινοφροσύνης, της αγάπης και του αγιασμού, τόσον αποκάλυπτεν αυτοίς ο Κύριος μυστήρια υψηλότερα. 

Καθ' όλην την σειράν του Ευαγγελίου μνημονεύει αυτούς ως μαθητάς και ως δούλους (Ματθ. ι. 24., Ιγ'. 13, 14). Όταν δε ήγγιζεν η ώρα του πάθους και εδίδαξεν αυτούς και ανέβησαν εις υψηλότερον βαθμόν της ταπεινοφρονοσύνης, της αγάπης και του αγιασμού τότε ανεβίβασεν αυτούς εις τον βαθμόν του φίλου, και επομένως τότε απεκάλυψεν αυτοίς υψηλότερα μυστήρια.

Διό και είπεν αυτοίς το, ''ουκέτι υμάς λέγω δούλους ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. Υμάς δε είρηκα φίλους ότι πάντα α ήκουσα  παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν''. (Ιωάν. ιε΄. 15). 

Γενόμενοι δε θεαταί και κοινωνοί οπωσούν των παθών του Κυρίου, και ως εκ τούτου ελθόντες εις υψηλοτέραν ανάβασιν, τότε επομένως ανέβησαν εις τον βαθμόν του υιού΄ διά τούτο και μετά την Ανάστασιν ουδαμού μνημονεύει αυτούς ο Κύριος ως δούλους, ως μαθητάς, ή ως φίλους, αλλ' ως αδελφούς (Ματθ. κη'. 10, Ιωάν. κ'. ιτ').

Αυτοί οι βαθμοί συνοπτικώς θεωρούνται εις την προκοπήν και εις τον καταρτισμόν της ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας.

Εις τα υγιά και γνήσια μέλη αυτής φαίνονται όλως αναπόστατα η προς Θεόν υπακοή, η ελπίς, η αγάπη και ο αγιασμός, αλλ' εις διαφόρους και ποικίλους βαθμούς. Ο εκ τούτων φωτισμός εις τον βαθμόν του μαθητού και του δούλου υπάρχει όμοιος εις το φως των αστέρων.

Εις αυτόν τον βαθμόν επικρατεί μάλλον ο φόβος ή η αγάπη και εις αυτόν ανήκει μάλλον η υπακοή εις τας εντολάς και εις την πράξιν της πίστεως και ουχί η γνώσις και η θεωρία των μυστηρίων.

Οι τοιούτοι, θεωρούνται, ως επί το πλείστον, ως νήπια κατά την νηπιακήν ηλικίαν, χρήζοντα διδασκάλων, κηδεμόνων, γονέων και γάλακτος, ουχί δε στερεάς τροφής κατά τον Απόστολον.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:
''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ
ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''
Αθήνα 1849, σελ. 117-120.
Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου