ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

''Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΙΩΣΙΝ ΕΝΟΣ ΑΓΡΙΟΥ, ΥΑΛΑΚΤΙΚΟΥ ΚΥΝΟΣ, ΟΣΤΙΣ ΥΛΑΚΤΕΙ, ΟΡΜΑ, ΚΑΤΑΣΧΙΖΕΙ, ΚΑΤΑΔΑΚΝΕΙ ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΙ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗΝ''




Ένα λίαν επίκαιρο και αρκούντως αυθεντικό δοκίμιο του λόγιου Μοναχού και δεινού κήρυκα Κοσμά Φλαμιάτου, που μέσα από την ξενόδουλη ανασύσταση του -εν τη γενέσει του- Ελληνικού Κράτους, την διαβλητή εγκατάσταση της Βαυαροκρατίας, την δόλια, ως και ωφελιμιστική παρείσφρηση της Αγγλογαλλικής δυναστείας και τις πρώτες εμφυλιακές, μισερές ''καρατομήσεις'' αδούλωτων μαρτύρων προσφέρει στον αναγνώστη την γνησιότητα της Πίστης και την αληθινή Φιλοπατρία. Το πηγαίον και η γνησιότητα του λόγου μοιάζει σαν να ''τυπώθηκε'' μόλις τώρα, με διαφορετικούς ή και ίδιους ευρωπαικούς ''εθνοσωτήρες'', τους ίδιους όμως πάντοτε ασύμμαχους ''συμμάχους'', αυτούς άλλωστε, που οριοθέτησαν και τον πολιτικό ''χρωματισμό'' των πρώτων νεότοκων και πολιτικά εξαρτημένων κομμάτων στην Ελλάδα: το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Ραγιαδισμός, υποτακτικότητα και δουλοφροσύνη υπό τον σκιερό ''μανδύα'' του Εθνικού Συντάγματος και της εγκατεστημένης Βασιλείας, που εισήγαγαν στους απονήρευτους Ρωμιούς, ξένα ήθη και νοσηρές, ''διαφωτιστικές'' διδαχές, ώστε να αναγκάσουν ακόμη και αυτόν τον Μακρυγιάννη να γράψει στη διαθήκη του, μιλώντας για ''απατεώνες της πατρίδας του''! Και όπως έγραψε και ο καθηγητής Αλέξιος Παναγόπουλος στο βιβλίο του ''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'': ''Οι ''ψευτοδιαφωτιστές'', που φραγκεμένοι δίδασκαν το πνεύμα της εσπερίας, αναγκάζουν τους πρωτομάρτυρες να καταγγείλουν δημόσια τους ηθικούς αυτουργούς, που κρύβονταν πίσω από τις ύποπτες αναθεωρήσεις του περιβάλλοντος του ρωμαιοκαθολικού Βασιλέα της προτεστάντισσας Βασίλισσας και του ανθέλληνα αντιβασιλέα Μάουερ''. Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος





''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Εκ του προηγούμενου
Εις τον υιόν της ανομίας της Ανατολής, ου μόνον, ως είπα και ανωτέρω, έλειπεν όλως ο δόλος, η υπόκρισις και η ραδιουργία, ου μόνον απεσκοράκιζεν εκ του χριστιανικού λαού όλα τα σκανδαλα της διαφθοράς και της πλάνης,

ου μόνον ηνάγκαζεν αυτόν ίνα διατελή προσεκτικός, προφυλακτικός και καθαρός εις την διαγωγήν και εις τους λόγους αυτούς, ου μόνον ουδέποτε υποσκέλιζεν ή εβίαζε την συνείδησιν, άνευ αιτίας, αλλά πολλάκις έφερεν ακουσίως και αυτούς τους μη καθαρούς, κατά θείαν οικονομίαν εις υψηλόν βαθμόν του αγιασμού.


Επειδή όταν ενίοτε τις ορθόδοξος, είτε διά τίνα απρόσεκτον και βλάσφημον λόγον, είτε εξ άλλου τινός πειρασμού έπιπτεν εις την Οθωμανικήν θρησκείαν, το πράγμα γενόμενον επισήμως και φανερώς,

η δε πλάνη και οι οπαδοί αυτής όντες αποτρόπαιοι και βδελυκτοί, ήρχετο μετ' ολίγον εις αίσθησιν της ιδίας πτώσεως, και εγίνετο παρρησία εις οικοδομήν πολλών άλλων, ομολογητής, μάρτυς και θαυματουργός, ως φαίνεται πραγματικώς η περί τούτου αλήθεια εις το νέον Μαρτυρολόγιον.

Ο υιός της ανομίας της δύσεως, ου μόνον στηρίζει όλα τα μεγάλα και σπουδαία αυτού έργα εις την υπόκρισιν, και εις την ραδιουργίαν, ου μόνον επινοεί προς τοις άλλοις και φέρει πανταχόθεν όλα τα βδελύγματα της διαφθοράς και της πλάνης εις όλας τας κεντρικάς και σημαντικάς θέσεις των ορθοδόξων εις γενικήν διάδοσιν του κακού΄ 

ου μόνον ενεργεί συστηματικώς τοιαύτα ολέθρια σκάνδαλα, οποία ουδέποτε άλλοτε επίβουλος τις ή διώκτης επενόησεν ούτε εφαντάσθη, ου μόνον φέρει μεγάλην  βίαν εις την συνείδησιν, αλλ' εν' ω ρίπτει τους ορθοδόξους εις βαθύτερον και ολεθριώτερον βυθόν και αυτής της Οθωμανικής και Εβραικής θρησκείας,

οποία εστίν η πλάνη του θεισμού και της αθείας, συγχρόνως διδάσκει τον ίδιον αυτού προσηλυτισμόν τοιούτο βάθος και ποικιλίαν υποκρίσεως, επί σκοπώ, ίνα φέρη αθρόως και ανεπαισθήτως το γενικόν ναυάγιον,

ώστε εκ τούτου μένει υποψία έως και μεταξύ γονέων και τέκνων, και διά των τοιούτων υπενεργεί τοιαύτα υποκεκρυμμένα και απαίσια σκάνδαλα, ώστε και αυτοί οι άγιοι εάν ήσαν εις τοιαύτην την τρομεράν εποχήν ευρίσκοντο εις κίνδυνον υποσκελισμού και πτώσεως.

Τοιαύτη εν συνόψει υπάρχει η διαφορά μεταξύ του υιού της ανομίας της Ανατολής, και του υιού της ανομίας της Δύσεως.

Ο υιός της ανομίας της Ανατολής φέρει εν αυτώ την ομοίωσιν, ενός αγρίου, δηκτικού και υλακτικού κυνός, όστις υλακτεί, ορμά, κατασχίζει τα ενδύματα, καταδάκνει ενίοτε και φέρει οδύνην εις ολίγα μέλη του σώματος μιας ολοκλήρου οικογένειας, αλλ' ουδέποτε φέρει θάνατον.

Ούτος ου μόνον γίνεται ευαπάτητος, δελεάζεται και γίνεται ευδυσώπητος, δι' ολίγου άρτου ή κρέατος σεσηπότος εις αυτόν ερριμένου, αλλά προς τούτοις γίνεται φύλαξ και ασφάλεια εις την οικογένειαν, επειδή εξ' αιτίας της αγριότητος τούτου ουδείς κλέπτης ή επίβουλος δεν τολμά ίνα εισέλθη εκεί εκ του φόβου.

Ο υιός της ανομίας της Δύσεως φέρει εν αυτώ την ομοίωσιν ενός αγρίου και αιμοβόρου λύκου, όστις κεκαλυμμένος υπό το ένδυμα του προβάτου, εισέρχεται εις το ποίμνιον των προβάτων, και αφ' ου καταφάγη κρυφίως τους ποιμένας της ποίμνης, γίνεται οδηγός και φέρει κατά μικρόν και ανεπαισθήτως την φθοράν και τον όλεθρον εις αυτήν.

Ή μάλλον ειπείν ομοιάζει ως ένα πονηρόν δράκον, όστις εισέρχεται αποκρύφως εις την οικίαν μιας ευγενούς οικογενείας, και εκεί διά μόνης της εκπνοής αυτού φέρει τον όλεθρον και τον θάνατον εις αυτήν, και έπειτα αυτή η οικία καταντά σπήλαιον τούτου επί σκοπώ ίνα θηρεύη και φθείρη πολλούς άλλους ανθρώπους και ζώα εκεί γειτονεύοντα.

Η εκ του υιού της ανομίας της Ανατολής προερχομένη ασθένεια εις τους πάσχοντας σωματικώς, μεν φέρει την ομοίωσιν της ψώρας, υπό της οποίας ενοχλείται μεν ολίγον τι ο πάσχων και γίνεται βδελυκτός και ευκαταφρόνητος τοις άλλοις, αλλά συγχρόνως φέρει εις τον ασθενή και ωφέλειαν, επειδή απαλάττει αυτόν εκ της κακοχυμίας, όθεν και μετά την εκ ταύτης απαλλαγήν γίνεται πολύ ευτραφής και παχύς.

Κατά δε τον νουν ομοιάζει ως ένα τινά, όστις πάσχει υπό δυνατού πυρετού, και ως εκ τούτου συλλογίζεται και λαλεί ασθενώς, ατάκτως και παραλόγως και φέρει συμπάθειαν εις τους θεατάς, αλλά μετά την εκ του πυρετού απαλλαγήν γίνεται εμβριθέστερος, και συνετώτερος υπέρ το πρότερον.

Η εκ του υιού της ανομίας της δύσεως προερχομένη ασθένεια εις τους πάσχοντας σωματικώς μεν έχει την ομοίωσιν της πανώλης, υπό της οποίας ο πάσχων, πρώτον μεν λαμβάνει πληγάς και οδύνας εις τινά κεκρυμμένα μέλη του σώματος, έπειτα καταντά εις παραλογισμούς, εις παραφρονητικούς λόγους και μετά τούτο εις θάνατον.

Πνευματικώς δε και νοερώς ομοιάζει ως ένα δαιμονιζόμενον, εις τον οποίον, διά προλαβούσας αυτού αμαρτίας παραχωρεί ο Θεός και εισέρχεται πνεύμα πονηρόν και ακάθαρτον.

Εισελθόν δε, ανοίγει το στόμα του πάσχοντος και ενεργουμένου εις μεγάλας και φρικτάς βλασφημίας, εις αλλοκότους και παροργιστικάς ύβρεις κατά πάντων των κληρικών, των χριστιανών και των ειλικρινών αυτού φίλων, εις επαίνους και εγκώμια των εχθρών αυτού και όλων των Σατανικών έργων.

Κινεί αυτόν εις βεβήλωσιν του θυσιαστηρίου και εις φρικτάς και τρομεράς Ιεροσυλίας. Κινεί δε και εξοπλίζει τας χείρας του πάσχοντος εις φόνον και θάνατον των ιδίων αυτού γονέων, τέκνων, αδελφών, συγγενών και φίλων, εις πυρπόλησιν του ιδίου οίκου, κ.τ.λ. 

Τοιαύτη εν περιλήψει υπάρχει η διαφορά του υιού της ανομίας της Δύσεως ως προς τον υιόν της ανομίας της ανατολής.

Εκ τούτου προς τοις άλλοις φαίνεται πόσον ανείκαστον και μέγα κακόν εστίν εις τον άνθρωπον η αμαρτία, τόσον εις εαυτόν, όσον και εις τους περί αυτόν και εις τους εξ αυτών μεταγενεστέρους από γενεάς και γενεάν, εάν δεν ληφθώσι τα αναγκαία και κατάλληλα μέτρα εις κατάργησιν της ανομίας διά των όπλων της αληθινής αρετής και της μετανοίας. 

Εκ τούτου προς τοις άλλοις φαίνεται πόσον μεγάλη εστίν η διαφορά τόσον της αρετής, όσον και της ανομίας του κλήρου, ως προς εκείνα των λαικών.

Ότι δε αυτός ο υιός της ανομίας και της Δύσεως εγεννήθη εκ των ανομιών του εκεί κλήρου, εξάγεται εκ πολλών άλλων και εκ των εφεξής.

Πρώτον μεν επειδή η τούτου ανομία φέρει ομοίωσιν ως προς εκείνην του κλήρου.

Καθώς δε η αρετή του κλήρου, και η δι' αυτής προς Θεόν παρρησία και η ευχή αυτού διατηρεί τον λαόν εκ πάσης επιβουλής ορατών και αοράτων εχθρών και εκ παντός κινδύνου πνευματικού και σωματικού, ωσαύτως η ανομία τούτου, φέρει ως επί το πλείστον τον θάνατον και την απώλειαν εις τον αυτώ εμπιστευθέντα λαόν.

Τούτο θεωρείται και εις τον υιόν της ανομίας της Δύσεως ότι δηλαδή, διά της υπ' αυτού ενεργουμένης δολίου επιβουλής, πρώτον μεν μεν φέρει διά της διαφθοράς και της πλάνης γενικήν πτώσιν και απώλειαν πνευματικήν,

έπειτα δι' αυτής της πλάνης ενεργεί και ανοίγει διά της τέχνης και της ραδιουργίας σχίσματα αποστασίας εμφυλίους πολέμους, θανάτους γενικούς και σφαγάς, πάσαν ανωμαλίαν και όλα τα είδη των συμφορών εξ ων ακολουθούσι τα μεγάλα και γενικά ναυάγια.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:
''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ
ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''
Αθήνα 1849, σελ. 129-131.
Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου