ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητατων άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος - Δημοσιογράφος



Έτος 9ον (2013 - 2022)

Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icons by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή 26 Ιουνίου 2022

ΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΙΑΣΕΙΣ: ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΠΑΡΕΣΑΝΚΟ

 




Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς: «Μεθ' ημών ο Θεός», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 47-50.
(132 αξιόπιστα θαυμαστά ιστορικά γεγονότα που επιμαρτυρούν πως ο Θεός ενεργεί, με άπειρους τρόπους, για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους).
Η μετάφραση από τα σερβικά έγινε από το ζεύγος Νράγκαν και Ευαγγελία Σαραμάντιτς.
«Οι ιστορίες που δημοσιεύονται στο βιβλίο μας είναι μόνον ένα δεμάτι σταριών από το ανθρώπινο χωράφι της ζωής. Κάποιες από αυτές τις ακούσαμε εξ ιδίων και άλλες τις πληροφορηθήκαμε μέσω τρίτων ατόμων. Δημοσιεύουμε όμως μόνον εκείνες που είναι χαρακτηριστικές και αξιόπιστες.
Μερικές είναι σχεδόν ίδιες με τα θαύματα της Αγίας Γραφής, ενώ άλλες παρουσιάζουν ομοιότητα με θαύματα που έχουν καταγραφεί σε παλαιότερες εποχές στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Η Αγία Γραφή και η εκκλησιαστική μας παράδοση αποτελούν τα πλέον καταλληλότερα μέσα για την ερμηνεία αυτών των θαυμάσιων γεγονότων, που συνέβησαν στον κόσμο και επηρέασαν τις ανθρώπινες ζωές. Αποτελούν οδηγό για όποιον προσπαθήσει να τα εκτιμήσει, οδηγό που μειώνει την πιθανότητα της πνευματικής πλάνης.
Συμβάλλουν στη διάκριση της αλήθειας από την πλάνη, του φωτός από το σκοτάδι και της πραγματικότητας από τα σύμβολα. Ποιό όμως είναι το συμπέρασμα το οποίο συνάγεται από τέτοιου είδους βιώματα; Πιθανόν είναι μόνον ένα και μοναδικό: Ο Θεός είναι Αυτός που οδηγεί τον κόσμο και κυβερνά την κάθε ανθρώπινη ζωή. Ο Θεός ενεργεί με άπειρους τρόπους για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους.
Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με το βιβλίο του «Εμμανουήλ» αποδεικνύει την αγάπη του για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των ιστοριών είναι ένα: πως ο Θεός είναι δίπλα μας και αόρατα κινεί τα νήματα της ζωής όλων μας. Υπάρχει το πνευματικό βασίλειο, το βασίλειο του Θεού, το οποίο είναι γεμάτο από τις ψυχές των Δικαίων. Υπάρχει μόνον ένας νόμος, ο νόμος της Δικαιοσύνης του Θεού, ο νόμος της ηθικής. Οτιδήποτε άλλο ονομάζεται νόμος, είναι σκιά και σύμβολο αυτού του μεγάλου και αιώνιου νόμου του Θεού. Με λίγα λόγια, εμείς οι ταξιδιώτες αυτού του κόσμου δεν είμαστε μόνοι στον δρόμο μας. Μαζί μας είναι ο Θεός και όλος ο ουράνιος στρατός. Εμμανουήλ: «Μεθ' ημών ο Θεός»: Μαζί μας είναι ο Κύριος».
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.






ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ» ΜΕΡΟΣ 5ον


ΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΙΑΣΕΙΣ


1. Μια αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε στο μοναστήρι Μπαρεσάνσκο


(Από το ημερολόγιό μου, 1935)


Μόλις τελείωσε η πρωινή λειτουργία στο μοναστήρι του Αγίου Μερκουρίου ήρθε ένας άνθρωπος και ζήτησε να του διαβάσουμε προσευχή. Λεγόταν Βασίλειος, φαινόταν απολύτως υγιής και απαντούσε με σαφήνεια σε όλες τις ερωτήσεις.


Κάποιοι που τον γνώριζαν από παλιά, μας πληροφόρησαν ότι κάποτε τον είχαν φέρει στο μοναστήρι δεμένο ως παράφρονα. Ο ιερέας, ο πατήρ Χρήστος Παρεσάνσκι μας είπε ότι τότε εκτός από παράφρων ήταν και βουβός. Δεν μπορούσε να αρθρώσει ούτε λέξη.


Τότε, μας είπε ο πατήρ ο πατήρ Χρήστος, ο Βασίλειος φιλοξενήθηκε επτά ολόκληρες ημέρες στο μοναστήρι. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας του διάβαζε την προσευχή. Ένα πρωί, όταν ο ιερέας έφτασε στο μοναστήρι ξαφνιάστηκε ακούγοντας τον Βασίλειο να του λέει:


<<Σε παρακαλώ πάτερ, να με κοινωνήσεις>>. Ο Βασίλειος, με την παραμονή του στο μοναστήρι και με την ανάγνωση των ευχών, ηρέμησε, θεραπεύτηκε και άρχισε να μιλάει! Ο Βασίλειος αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα της δύναμης και της ελεημοσύνης του Θεού. 


Ανάμεσα στον λαό που εκείνη τη μέρα μαζεύτηκε στο μοναστήρι, για να δοξάσει τον Άγιο Μερκούριο, ήταν και πολλοί μάρτυρες που έζησαν και επιβεβαίωσαν το παραπάνω γεγονός.


2. Η αληθινή ιστορία μιας τρελλής γυναίκας


Ο ιερέας Ιωάννης Μπόσκοβιτς διηγείται τα παρακάτω: <<Μια χρονιά, στη γιορτή της Αγίας Τριάδας, βρισκόμουν στο μοναστήρι Όστρογκ, στο Μαυροβούνιο. Εκείνη την ημέρα, μαζεύτηκε πολύς κόσμος από την πόλη Τσέτινα και ήρθε και ο Μητροπολίτης Μητροφάνης. 


Κάποια στιγμή είδαμε κάποιους ανθρώπους να σέρνουν από τα χαλινάρια εφτά άλογα. Σε ένα από αυτά τα άλογα καθόταν μία γυναίκα δεμένη. Την κρατούσαν μάλιστα από το πλάι, για να μην πέσει. Στα υπόλοιπα άλογα ήταν φορτωμένα τα πράγματά της.


Ένας από τους ανθρώπους, που ήταν μαζί τους, με αναγνώρισε και μου είπε: <<Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να κατεβάσουμε αυτή τη γυναίκα, είναι η σύζυγος ενός σπουδαίου Αυστριακού διευθυντή, που είναι υπεύθυνος για την είσπραξη των φόρων στην περιοχή της Ερζεγοβίνης.


Ζει στην πόλη Μόνσταρ, κοντά στο Σαράγεβο και της είχε διαγνωστεί παραφροσύνη στον υψηλότερο βαθμό. Την φέραμε στον Άγιο Βασίλειο να την βοηθήσει. Έλα κι εσύ, να μας συνοδεύσεις>>.


Εγώ, στη συνέχεια τους παρουσίασα στον Μητροπολίτη και εκείνος με παρακάλεσε να την προσέχω. Θυμάμαι το όνομά της ήταν Μόλτσικα και νομίζω ότι ήτανε καθολική. Αρχικά την οδηγήσαμε κάτω, όπου η Λάρνακα με τα άγια λείψανα, και μετά την βάλαμε σε ένα σκοτεινό κελί του μοναστηριού. Εκεί έμεινε τρεις μέρες.


Τις πρώτες δύο μέρες ήταν πολύ ανήσυχη, έβγαζε κραυγές, έσπαγε κάθε τι που έβρισκε μπροστά της και ήταν  επιθετική με όλους μας. Καθημερινά την οδηγούσαμε στην λειψανοθήκη του Αγίου Βασιλείου και της διαβάζαμε προσευχές.


Την τρίτη ημέρα καθώς πηγαίναμε στο κελί της απορήσαμε, γιατί δεν ακουγόταν τίποτε. Ανοίξαμε το κελί και την είδαμε να κάθεται ήσυχη και σιωπηλή! Μας είδε και μας ρώτησε: <<Για όνομα του Θεού, πού βρίσκομαι>>; Εμείς της είπαμε πού βρισκόταν και τί έγινε. Αυτή τότε ξέσπασε σε κλάματα. Η λογική της επανήλθε και ήταν έρημη και υγιής!


Ήμουν μάρτυρας σ' αυτό το αξιοθαύμαστο γεγονός.


Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξαναήρθε στο μοναστήρι Όστρογκ μαζί με τον άντρα της και έφεραν δώρα στο Μοναστήρι. Ο άνδρας της φορούσε αυστριακή στολή και ένας Μαυροβούνιος, που τον είδε με αυτή τη στολή αστειευόμενος φώναξε:


<<Ελάτε, εδώ είναι ένας Γερμανός, ας τον σκοτώσουμε...>> Ο άνδρας και η γυναίκα του τρομαγμένοι, άφησαν τα δώρα τους μπροστά στο Μοναστήρι και έφυγαν βιαστικά για το σπίτι τους.


3. Η αληθινή ιστορία για τον βουβό νεαρό, ο οποίος γιατρεύτηκε με θαυματουργικό τρόπο


Η εκκλησία της Παναγίας, στην πόλη Τίρνοβο είναι ξακουστή λόγω πολλών θαυμάτων! Η Παναγία γιάτρευε πολλούς με θαυματουργικό τρόπο. Η Ζάκα Αποστόλοβιτς, η οποία γεννήθηκε σ' αυτή την πόλη και τώρα ζει στην πόλη Βίτολα, μας μιλάει για ένα θαύμα που το έζησε η ίδια προσωπικά.


Μας είπε τα εξής: Κάποτε έφεραν από την Αμερική, ένα νεαρό, ο οποίος ήταν βουβός για τρία χρόνια. Τον έφεραν στο Τίρνοβο, για να τον ελεήσει η Παναγία και να τον θεραπεύσει. Εγώ τότε -λέει η Ζάκα- ζούσα δίπλα στην εκκλησία, και είχα τα κλειδιά της εκκλησίας. 


Κάθε πρωί πήγαινα πρώτη στην εκκλησία και την ξεκλείδωνα. Μετά από μένα έρχονταν οι πιστοί, που συνήθως έφερναν ασθενείς να τους θεραπεύσει η Παναγία. Αυτός ο βουβός νεαρός, με το που άνοιγα την εκκλησία, ερχόταν μέσα, μετά από εμένα, πρώτος.


Ένα πρωί κίνησα για την εκκλησία, όπως έκανα κάθε μέρα. Τότε είδα ξαφνικά μπροστά μου τον νεαρό! Είχε φτάσει νωρίτερα από μένα. Στάθηκε μπροστά μου και μου είπε: <<Για ποιο λόγο πάντα εσύ ξεκλειδώνεις>>;


Τράβηξε τα κλειδιά από τα χέρια μου και άνοιξε την εκκλησία. Εγώ, ακούγοντάς τον να μιλάει, έμεινα έκπληκτη. Από τότε ο νεαρός δεν ήταν πια βουβός και μιλούσε...>>.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μεθ' ημών ο Θεός>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>,
Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 47-50.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου