ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ;

Σήμερα, ο κόσμος φιλοξενεί μια πληθώρα θρησκευτικών κινημάτων, δογμάτων και δικαιοδοσιών, που συχνά συγχωνεύονται με παγκοσμιοποιητικές, πολιτικές, εθνοτικές και άλλες δομές. Όλα αυτά έχουν μια συγκεκριμένη θέση και κατέχουν μια συγκεκριμένη θέση στον παγκόσμιο χάρτη των θρησκευτικών οργανώσεων. Ορισμένες οργανώσεις είναι πολυάριθμες, με τεράστια περιουσιακά στοιχεία και επιρροή, ενώ άλλες είναι πολύ μικρές ομάδες για τις οποίες ουσιαστικά τίποτα δεν είναι γνωστό. Η Εκκλησία μας συγκαταλέγεται σαφώς μεταξύ των τελευταίων. Θα ήθελα να αξιολογήσω την κατάστασή μας, σύμφωνα με την προτροπή του Αποστόλου: «Εαυτούς εξετάζετε αν είστε στην πίστη· εαυτούς δοκιμάζετε» (Β΄ Κορινθίους 13:5).

Φυσικά, δεν έχει νόημα να μιλάμε για μη χριστιανικές θρησκείες, και δεν θα το κάνουμε αυτό. Μεταξύ της συντριπτικής πλειοψηφίας των Χριστιανών, δεν μπορούμε να ανήκουμε στην λεγόμενη «Καθολική Εκκλησία», αφού καλλιεργούν μια σειρά από αιρέσεις, η πιο σημαντική από τις οποίες είναι ίσως ότι θεωρούν τον «Πάπα» να κατέχει την υψηλότερη θέση στον χριστιανικό κόσμο — τη θέση του Ιησού Χριστού — ένας από τους τίτλους του Πάπα το μαρτυρά άμεσα: «Βικάριος του Χριστού» — Vicarius Christi (!). Αλλά οι παπικοί προχωρούν ακόμη περισσότερο στα ψέματά τους.

Σε ένα πεντάτομο παπικό εγχειρίδιο για σεμινάρια, το οποίο έχει περάσει από πέντε εκδόσεις στην εποχή του, υποστηρίζεται ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι πραγματικά παρών «ζωντανό» στον Πάπα: «Αν ο Ιησούς Χριστός είναι πραγματικά παρών στη Θεία Ευχαριστία, είναι πλήρως παρών εκεί;.. Προφανώς όχι... Είναι πραγματικά παρών σε αυτήν, αλλά είναι σιωπηλός... Ευλογώ τον Θεό που μας άφησε όχι μια νεκρή παρουσία, ας πούμε, δική Του, αλλά μια ζωντανή, ενεργή... Αυτό το μέρος Του, το οποίο αναζητώ μάταια στη σιωπηλή σκηνή... είναι παρόν αλλού· είναι στο Βατικανό, είναι στον Πάπα... Απομακρύνετε τον Πάπα, και ο Ιησούς Χριστός στη Θεία Ευχαριστία θα είναι ατελής».

Δηλαδή, σύμφωνα με τη λατινική ψευδή διδασκαλία, αποδεικνύεται ότι ο Χριστός είναι παρών στη γη υπό δύο μορφές - στα Άγια Δώρα - «ο νεκρός και σιωπηλός Χριστός», και στον Πάπα - «ο ζωντανός και ομιλών» (συγχώρεσέ με, Κύριε, που πρέπει να εξηγήσω αυτή την αίρεση). Εξ ου και η πλασματική «αλάθητος» του Πάπα, ο οποίος μόνος του υποτίθεται ότι είναι «πάνω» από ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού (η Εκκλησία μεταξύ των Λατίνων είναι αλάθητη), εξ ου και η επιθυμία των παπικών να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο και η ασταμάτητη προσπάθεια να απορροφήσουν όχι μόνο όλους τους Χριστιανούς, αλλά τώρα, στις μέρες μας, όλες τις θρησκείες γενικότερα.

Αλλά ούτε ο ίδιος ο Χριστός διόρισε τον αντιπρόσωπο Του, ούτε οι Απόστολοι εξέλεξαν «αντιπρόσωπο του Χριστού» μετά την Ανάληψή Του στους Ουρανούς. Μάλιστα, ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος, σε δύο επιστολές του, αυτοαποκαλείται Απόστολος και υπηρέτης του Χριστού, αλλά πουθενά αναπληρωτής-αντιπρόσωπος Του. Συνεπώς, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον Πάπα ως τέτοιο. Οι Λατίνοι εσκεμμένα παρερμηνεύουν την τριπλή συγχώρεση του Χριστού προς τον Πέτρο, ο οποίος Τον αρνήθηκε τρεις φορές (βλ. Ιωάννης 21), και παρουσιάζουν την άφεση αμαρτιών του Πέτρου για την αμαρτία της άρνησης ως τον διορισμό του ως αντιπροσώπου του Σωτήρα (!).

Οι Παπικοί, όπως συνηθίζουν, μπορεί να αρνούνται σήμερα όσα είπαν χθες, αλλά αυτό δεν αλλάζει με κανέναν τρόπο την ιδεολογία του παπισμού, αφού η ουσία της ψευδούς διδασκαλίας τους παραμένει αμετάβλητη. Μόνο οι εξωτερικές λεπτομέρειες αλλάζουν. Το δόγμα του παπισμού είναι, στον πυρήνα του, ειδωλολατρία, και ο Πάπας είναι είδωλο για τους Λατίνους. Για αυτόν τον λόγο, οι Ορθόδοξοι συχνά αποκαλούν τον Πάπα Αντίχριστο, αφού ισχυρίζεται ότι βρίσκεται στη θέση του Χριστού. Αυτό, ελπίζω, είναι σαφές.

Από τις πολλές Προτεσταντικές εκκλησίες, είναι αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς μία που να διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Εκκλησίας του Χριστού, αν και αυτές, όπως και παντού, επιδεικνύουν ορθή κρίση, αληθινή αξιολόγηση της κατάστασης της κοινωνίας μας και θυσία για τον Χριστό. Επειδή δεν δίνουν προτεραιότητα στην προσήλωση στην αδιάσπαστη Αποστολική Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός και επειδή συχνά αρνούνται την Ιερά Παράδοση, αμφισβητούν τα Ιερά Μυστήρια και άλλες αρχές που στηρίζουν την Εκκλησία του Χριστού, δεν μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο της παρούσας εξέτασής μας. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα για άλλα χριστιανικά κινήματα που εμφανίστηκαν αυθόρμητα και σε κάποιο σημείο της ιστορίας (αιώνες μετά την Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος) και συνήθως έχουν έναν συγκεκριμένο ιδρυτή και ημερομηνία προέλευσης.

Τώρα όσον αφορά την Ορθοδοξία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία που ασπάζεται πλήρως την ίδια πίστη και περιεχόμενο με την Αποστολική Εκκλησία. Φυσικά, με την προσθήκη αιώνων παραδόσεων που έκαναν την Εκκλησία πιο προσιτή στην κατανόηση και την πρακτική ενός δεδομένου λαού σε μια δεδομένη ιστορική περίοδο, χωρίς να επηρεάζεται η ίδια η ουσία της αρχικής Αποστολικής Εκκλησίας. Αυτή είναι η Εκκλησία των Επτά Οικουμενικών Συνόδων και των Τοπικών Εκκλησιών, ενωμένων μεταξύ τους, που ανάγονται σε αυτές τις Συνόδους.

Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εντοπίζουμε την διαδοχή μας μέχρι την Τοπική Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και την τελευταία Τοπική Σύνοδο του 1917-18. Δυστυχώς, όσοι αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι σήμερα δεν είναι απλώς διχασμένοι, αλλά ακόμη και διχασμένοι, κατακερματισμένοι και σε αντίθεση μεταξύ τους. Διάφορες κοινότητες έχουν αποσχιστεί από την Τοπική Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως οι Παλαιοπίστοι που λατρεύουν τελετουργικά, και στις αρχές του 20ού αιώνα, διάφορες ομάδες που ήταν διατεθειμένες να συνεργαστούν με τους Σατανιστές Μπολσεβίκους στην προσπάθειά τους να καταστρέψουν την Εκκλησία του Χριστού στη γη μας, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων Ανακαινιστικών ομάδων και των Γρηγοριεφικών, δεν κατάφεραν να αποκτήσουν εξουσία ή αξιοπιστία εντός της Εκκλησίας και με την πάροδο του χρόνου έπαψαν να υπάρχουν οργανωτικά.

Στη συνέχεια, οι Θεομαχητές κατέστησαν αδύνατη την ύπαρξη ενός ελεύθερου Εκκλησιαστικού Κέντρου και όποιος μέσα στην Εκκλησία προήχθη σε θέσεις ηγεσίας της Εκκλησίας υποβλήθηκε σε έντονη πίεση και πραγματική φυσική απομόνωση, με την απειλή του θανάτου, εάν αρνούνταν να συμμορφωθεί με το θέλημα των Θεομαχητών. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι την έλευση του Σεργίου του Στράγκοροντ, ο οποίος αποδέχτηκε πλήρως όλους τους όρους των άθεων. Μαζί του ξεκίνησε η δημιουργία του σημερινού Πατριαρχείου Μόσχας—ενός οργανισμού απολύτως υποταγμένου στην εξουσία του Κρεμλίνου, αναπόσπαστου μέρους του, που υπηρετεί μόνο αυτό και εκπληρώνει αναμφισβήτητα όλες τις οδηγίες του. Όλοι οι άλλοι υποψήφιοι που αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τον διάβολο μαρτύρησαν ή πέθαναν στην απομόνωση (Μητροπολίτης Γιαροσλάβλ Αγαθάγγελος).

Στην ΕΣΣΔ, η Εκκλησία του Χριστού, πνευματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη από εξωτερικές δυνάμεις, αναγκάστηκε να κρυφτεί στο υπέδαφος, ενώ στο εξωτερικό επιβίωσε ως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, ελεύθερη και ανεξάρτητη από οποιεσδήποτε εξωτερικές δυνάμεις. Άλλες ρωσικές εκκλησιαστικές οργανώσεις - η OCA και οι Ευλογιανοί - βρίσκονταν υπό εξωτερική επιρροή, έλεγχο και εξάρτηση από το Κρεμλίνο ή από τους Τεκτονισμούς.

Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας Έτσι, εντοπίζουμε τη διαδοχή μας συγκεκριμένα από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας. Η Εκκλησία των Κατακομβών στην ΕΣΣΔ δεν είχε κεντρική κυβέρνηση και υπήρχε, ή μάλλον, επιβίωνε, ως ξεχωριστές, ετερόκλητες κοινότητες. Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος στην ΕΣΣΔ, οι ενορίες της και οι μεμονωμένοι εκπρόσωποί της που διατήρησαν την Ορθόδοξη συνείδησή τους εντάχθηκαν στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας. Το Κρεμλίνο, το οποίο ονειρευόταν να καταστρέψει την ROCOR από το 1920 (σύμφωνα με αρχειακά δεδομένα, ο Τούτσκοφ εργαζόταν ήδη πάνω σε αυτό), και το οποίο, στα τέλη του περασμένου αιώνα και στις αρχές αυτού του αιώνα, παρέμεινε (ακόμα και λόγω της ανεξαρτησίας του) πρακτικά ο μόνος οργανωμένος και έγκυρος αντίπαλος (και, με το άνοιγμα ενοριών στην πρώην ΕΣΣΔ, έγινε εσωτερικός εχθρός της), αφιέρωσε σημαντικές δυνάμεις και πόρους για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Αυτή η μαζική, σχεδιασμένη επιχείρηση καταστροφής της ROCOR, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 (λόγω της πτώσης του Σιδηρού Παραπετάσματος· μέχρι τότε, είχε πραγματοποιηθεί συστηματική εργασία), πραγματοποιήθηκε από μονάδες του Υπουργείου Εξωτερικών (οι πρέσβεις και το προσωπικό των πρεσβειών είχαν εντολή να παρακολουθούν τις εκκλησιαστικές λειτουργίες και να διεισδύουν σε κοινότητες) και την FSB, από κοινού με το Πατριαρχείο Μόσχας, υπό την επίβλεψη και τον έλεγχο του άθεου Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Το σοβιετικό πρόγραμμα «Ρωσικός Κόσμος» αναπτύχθηκε για αυτήν την ειδική επιχείρηση υπό την καθοδήγηση του Πούτιν. Αυτή η μεγάλης κλίμακας ειδική επιχείρηση χρηματοδοτήθηκε από τον προϋπολογισμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας και περιελάμβανε σημαντικό αριθμό επαγγελματιών - αξιωματικών και πρακτόρων - οι οποίοι, έναντι μισθών, μπόνους και κινήτρων, εκτελούσαν τις εντολές που τους είχαν δοθεί για την εκκαθάριση της Εκκλησίας. Αυτό, φυσικά, δεν περιλαμβάνει τα αφελή και παραπλανημένα άτομα εντός της ίδιας της ROCOR.

Έχοντας προσαρτήσει μέρος της ROCOR στο Πατριαρχείο Μόσχας και με αυτόν τον τρόπο το εκκαθάρισε, η FSB ανησυχούσε ότι το τμήμα της ROCOR που δεν είχε ευθυγραμμιστεί με την MP (το οποίο, συνολικά, αποτελούσε περίπου το ήμισυ ολόκληρης της πρώην ROCOR) δεν θα αποκαθίστατο, αναβιώνοντας έτσι την απειλή σοβαρής αντιπολίτευσης στο σοβιετικό καθεστώς. Για τον σκοπό αυτό, «αντάρτες» της KGB διεισδύθηκαν στις τάξεις των αδέσμευτων μονάδων, με στόχο τη σπείρουν διχόνοια και την αποτροπή της ενοποίησής τους. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής γνωρίζουμε μόνο έναν τέτοιο πράκτορα - τον M.V. Nazarov-Pakhomov, με την κωδική ονομασία KGB «Walter» (για την οποία, ευτυχώς, κατέθεσε ο ίδιος).

Στη Νέα Υόρκη, έγινε μια προσπάθεια να αναλάβει τον έλεγχο της Συνόδου μας ο επιχειρηματίας Γιούρι Λούκιν, ο οποίος προσφέρθηκε να στεγάσει τη Σύνοδο στο κτήμα του στο Mountain View (με κάμερες παρακολούθησης), αρκεί να πληρώναμε το ενοίκιο και τα κοινόχρηστα. Συμφώνησα, με έναν όρο: τα κεφάλαια που θα συγκέντρωνε η ​​Εκκλησία μας και θα επενδύονταν στην προσωπική περιουσία του Γιούρι Λούκιν να καταχωρούνται ξεχωριστά, έτσι ώστε σε περίπτωση που η σχέση μας επιδεινωθεί και η Σύνοδος φύγει από το Μάουντεν Βιου, να μπορέσουμε να λάβουμε τα κεφάλαια που είχαμε συγκεντρώσει. Αυτό είχε οριστεί έτσι ώστε, αν καταλήγαμε στον δρόμο, να μπορούμε είτε να αγοράσουμε είτε να νοικιάσουμε έναν χώρο για να συνεχίσουμε το έργο της Συνόδου. Ο Λούκιν αρχικά συμφώνησε αμέσως. Αλλά λίγες μέρες αργότερα, προφανώς μετά από διαβούλευση με κάποιον, δήλωσε ότι αυτό ήταν απαράδεκτο και ότι όλα τα κεφάλαια που θα συγκέντρωνε η ​​Σύνοδος θα έπρεπε να ανήκουν σε αυτόν προσωπικά - με άλλα λόγια, ήθελε τον πλήρη έλεγχο πάνω μας. Φυσικά, δεν μπορούσαμε να δεχτούμε τέτοιους όρους. Ο Γιούρι Λούκιν συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο του πρώην Επισκόπου Ανδρόνικου, ο οποίος διαμένει στο κτήμα του στο Μάουντεν Βιου, και των ιερέων και του ποιμνίου που τον υποστηρίζουν.

Σήμερα, είναι ήδη απολύτως σαφές ότι ο κύριος στόχος των ηγετών της ομάδας που περιέβαλε τον Μητροπολίτη Βιτάλι ήταν να τον κρατήσουν σε πλήρη απομόνωση για να αποτρέψουν την αναβίωση της πρώην ROCOR γύρω του. Δυστυχώς, αυτό ακριβώς πέτυχαν μέσω «επιτυχημένου» κατακερματισμού και σχισμάτων, απομακρύνοντας από τον Μητροπολίτη όλους τους «περιττούς» και «άχρηστους» ανθρώπους, οι οποίοι, πιθανότατα, προσπάθησαν να ενεργήσουν με απόλυτη ειλικρίνεια σε αυτή την κατάσταση.

Η συνειδητή ή υποσυνείδητη αντίθεση στην αναβίωση της ROCOR μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε όλα τα άλλα σχίσματα και «θραύσματα», των οποίων ο σκοπός και η ουσία είναι να υποχωρήσουν στην απομόνωση και να πεθάνουν μόνα τους. Στην πιο αθώα περίπτωση, αυτή είναι μια κοινότοπη σεκταριστική νοοτροπία, και στη χειρότερη περίπτωση, είναι η εκπλήρωση μιας άμεσης εντολής από τους θεομαχητές. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα είναι ένα σύνολο αιρέσεων, κλειστών και ετοιμοθάνατων. Το μόνο ερώτημα είναι σε ποια κατηγορία ανήκουν - αυτές που σχηματίστηκαν ανεξάρτητα, λόγω της απελπισμένης σεκταριστικής νοοτροπίας τους, ή αυτές που οργανώθηκαν από τους θεομαχητές. Υπάρχει ένα ολόκληρο πεδίο για σκέψη και συμπεράσματα εδώ - ποια από αυτές είναι ποια. Αλλά, φυσικά, αυτό δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος. Το κύριο σημάδι της μη Ορθοδοξίας μεταξύ των «αληθινών Χριστιανών» σήμερα είναι η αίρεση της αντίθεσης στο Δόγμα της Εκκλησίας και, ως εκ τούτου, η πλήρης έλλειψη δέσμευσης για την ενότητα της Εκκλησίας. Και αυτό, δυστυχώς, ισχύει ακόμη και για τους απλούς ενορίτες.

Όπως και ο Μητροπολίτης Βιτάλι, μου ανατέθηκαν ειδικά άτομα, ως ο μόνος επίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Εξωτερικού που δεν συμφώνησε στην ενοποίηση με το Πατριαρχείο Μόσχας την ημέρα της υπογραφής του Νόμου Ενοποίησης παρουσία του Πούτιν (ένας άλλος επίσκοπος που είχε αντιταχθεί σε εμένα, ο Επίσκοπος Δανιήλ, απομονώθηκε, όπως και ο Μητροπολίτης Βιτάλι, και τελικά «θεραπεύτηκε»). Αρκετοί άνθρωποι με δυσφήμιζαν σκόπιμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκείνη την εποχή (κάτι που, παρεμπιπτόντως, συνεχίζεται σε κάποιο βαθμό μέχρι σήμερα). Μεταξύ άλλων, εμφανίστηκε ακόμη και ένας λογαριασμός στο LiveJournal με μια παραμορφωμένη εκδοχή του ονόματός μου ( agafa - aggel ) και τη δική μου φωτογραφία ως όνομα χρήστη. Έχουν γραφτεί κατάφωρα ψέματα για την Εκκλησία μας και εμένα σε ανοιχτές πλατφόρμες πληροφόρησης, όπως η Wikipedia, και τυχόν προσπάθειες διόρθωσης των πληροφοριών εκεί έχουν οδηγήσει σε απειλές πλήρους αποκλεισμού από την τοπική διοίκηση. Επιπλέον, η πλήρης παρεμπόδιση, με την υποκίνηση του Πατριαρχείου Μόσχας, διαπράττεται από διοικητικούς πόρους παντού. Συνολικά, η Εκκλησία του Χριστού αντιμετωπίζει μια συστηματική, επαγγελματικά ανεπτυγμένη προσέγγιση. Το σύστημα της αόρατης παγκοσμιοποίησης λειτουργεί σήμερα και δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά λειτουργεί εναντίον του Θεού.

Βλέπουμε τώρα ότι οι ορθόδοξες κοινότητες, ελεύθερες και ανεξάρτητες από εξωτερικές δυνάμεις, είναι πρακτικά ανύπαρκτες, και η επαφή με εξαρτημένες, και επομένως μη ορθόδοξες, ομάδες ενέχει τον κίνδυνο να εξαρτηθούν, έστω και έμμεσα, από εξωτερικές πολιτικές ή μασονικές δυνάμεις. Επομένως, είναι αδύνατο να ενωθούμε με θρησκευτικές οργανώσεις που δεν είναι ελεύθερες και έχουν κάποια μορφή εξωτερικής εξάρτησης. Επιθυμούμε να είμαστε αποκλειστικά Ορθόδοξοι. Είμαι, φυσικά, αντίθετος σε όλες τις τεχνητά δημιουργημένες οργανώσεις, ιδίως τις θρησκευτικές. Η Εκκλησία του Χριστού ιδρύθηκε από τον Χριστό μια για πάντα. Όλες οι προσπάθειες του Στάλιν και της παγκόσμιας Τεκτονικής να οργανώσουν την Εκκλησία υπό την επιρροή και τον έλεγχό τους είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ενώπιον του Προσώπου του Θεού, του Ευαγγελίου και της επερχόμενης Βασιλείας. Όσο πιο μακριά βρίσκεται η Εκκλησία από τα πολιτικά γεγονότα, τόσο πιο κοντά βρίσκεται στον Χριστό. Αλλά, τόσο στα κομμουνιστικά όσο και στα μετακομμουνιστικά κράτη, η ιδεολογία της δουλοκτησίας ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι στη Ρωσική Ομοσπονδία που παρακολουθούν την κατάσταση των εναλλακτικών θρησκευτικών οργανώσεων - αφενός, με στόχο την εξάλειψή τους με την ένταξή τους στο Πατριαρχείο Μόσχας, και αφετέρου, για να τις εμποδίσουν να ενωθούν σε οποιαδήποτε πραγματική δύναμη. Το άθεο σοβιετικό σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί συστηματικά σήμερα.

Προς το παρόν, παραμένουμε μόνοι στην Τοπική Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ή μάλλον, συνεχίζουμε να παραμένουμε έτσι, όπως κάποτε κατέθεσε ο Άγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος για την απομόνωση της ROCOR. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε αυτό, αλλά επίσης δεν βλέπουμε κανέναν γύρω μας που να διαθέτει όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Είμαστε ανοιχτοί σε διάλογο με όλους όσους είναι ανεξάρτητοι και ειλικρινά θεωρούν τους εαυτούς τους πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς και αγωνίζονται για την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Πιστεύουμε ότι ανήκουμε στην αληθινή Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και, μέσω αυτής, στην Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός. Δεν πρέπει να μας απασχολεί υπερβολικά ο αριθμός μας ή ο συνολικός αριθμός όσων σώζονται — αυτό είναι το βασίλειο του Θεού. Το κύριο πράγμα είναι ότι είμαστε ελεύθεροι από εξωτερικές επιρροές και ότι μόνο ο Θεός είναι πάνω από εμάς. Πιστεύουμε ότι η Εκκλησία μας θα σωθεί, καθώς δεν έχει απομακρυνθεί από την αρχική Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, και αν ο Χριστός το χειροτόνησε έτσι, τότε και εμείς θα σωθούμε σε αυτήν: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, γιατί ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκάς 12:32). Ας είναι!

+ Μητροπολίτης Αγαθάγγελος

2 Φεβρουαρίου 2026 πολ. ημ.

* BOUGAUD (Εμίλ, Αββάς). Χριστιανισμός και Νεωτερικότητα, Τόμος IV «L'Eglise», Παρίσι, Poussielgue frères. 1882, σσ. 506-516. — BOUGAUD (Εμίλ, Αββάς), Χριστιανισμός και Νεωτερικότητα, Τόμος IV «Η Εκκλησία». — Παρατίθεται από: Χέρμαν Ιβάνοφ-Δέκατος Τρίτος. «Η Ρωσική Εκκλησία απέναντι στη Δύση», Μόσχα, Εκδοτικός Οίκος Grad Kitezh, 1994, σελ. 238. * Εκ του ιστολογίου «internetsobor.org». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.