ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 13ο (2013 - 2026)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΒΙΟΣ ΟΣΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΓΑΛΗΣΙΩΤΟΥ (7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)




Ὁ Γρηγόριος Κελλαρίτης, ὅπως δηλώνει μέ τόν τίτλο τῆς συγγραφῆς του, παρουσιάζει τόν βίο, τήν πολιτεία καί τήν ἄσκησι τοῦ ὁσίου Λαζάρου, τοῦ γέροντός του. Εἶναι προφανής ἡ ἔννοια τῆς λέξεως ≪ἄσκησις≫, ὁ τρόπος δηλαδή τῆς κατά Χριστόν τελειώσεως, αὐτό πού δηλώνεται μέ τό τρίπτυχο ≪νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή≫.


Μέ τήν λέξι ≪πολιτεία≫ δηλώνεται κυρίως ἡ συναναστροφή τοῦ ὁσίου μέ τούς ἀνθρώπους καθώς καί οἱ ἁγιοπνευματικές του δυνάμεις, πού ἀπέκτησε διά τῆς ἀσκήσεως. Ὡς βίος τέλος εἶναι οἱ διάφορες φάσεις τῆς ἡλικίας τοῦ περιγραφομένου ἀνδρός. Ἔτσι μέ τίς τρεῖς τῆς ἐπικεφαλίδος λέξεις, δίνεται σύνολη ἡ μορφή τοῦ ὁσίου.


Ἀπό τά 255 κεφάλαια τοῦ Βίου πού ἐξεδόθησαν στά Acta Sanctorum Novembris, ἐνῶ εἶναι ἐμφανῆ μερικά χάσματα στό πρωτότυπο κείμενο, σχεδόν 80 μόνον ἀναφέρονται στόν ≪Βίον≫ τοῦ ὁσίου. Γενικῶς οἱ συναξαρισταί δέν δείχνουν μεγάλο ἐνδιαφέρον γιά νά καταγράψουν τήν φυσική ζωή τοῦ εἰκονογραφουμένου ἀπό αὐτούς προσώπου. Τό βάρος τῶν ἁγιολογικῶν κειμένων πέφτει συνήθως στήν ≪πολιτεία καί τήν ἄσκησι≫ τῶν ἁγίων. Λόγω τῆς μικρῆς σχετικά ἀναφορᾶς στόν Βίο, ἀλλά κυρίως ἐπειδή τά στοιχεῖα δέν εἶναι συγκεντρωμένα ἀλλά διάσπαρτα σέ κεφάλαια πού συχνά πολύ ἀπέχουν μεταξύ τους, εἶναι προφανῶς ἀπαραίτητη μία σύνταξί των, ἀπό τήν γέννησι ὥς τό τέλος τοῦ ὁσίου.


Σέ ἕνα χωριό τῆς Μαγνησίας, κοντά στόν Μαίανδρο ποταμό γεννήθηκε τό 968 ὁ Λέων, πέμπτο κατά σειράν τέκνο τοῦ Νικήτα καί τῆς Εἰρήνης. Ἐκτός τοῦ Ἰγνατίου, τοῦ μικροτέρου πιθανῶς, πού ἀργότερα ἔγινε ἡγούμενος τοῦ Γαλησίου, δέν ἀναφέρεται τίποτε γιά τά ἄλλα ἀδέλφια τοῦ ὁσίου. Οἱ μετρίας οἰκονομικῆς καταστάσεως γονεῖς, ≪ἐκ τῶν ἰδίων χειρῶν ποριζόμενοι τήν τροφήν≫, φρόντισαν νά δώσουν ἀνάλογη παιδεία στόν υἱό τους, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν γέννησί του παρουσίασε ὑπερφυσικά χαρίσματα. Φῶς οὐράνιο, πού γέμισε ὅλο τό σπίτι, ἔλαμψε μόλις γεννήθηκε, ἐνῶ ὁ ἴδιος, νεογέννητο βρέφος, βρέθηκε στραμμένος πρός ἀνατολάς μέ τά χέρια σταυρωμένα στό στῆθος σέ στάσι προσευχῆς.


Ὁ ἐκ μητρός θεῖος του Ἠλίας μοναχός, προεστώς τῆς μονῆς τῶν Καλαθῶν, τῆς περιοχῆς τῆς πατρίδος των, παροτρύνει τούς γονεῖς νά προσέξουν ἰδιαιτέρως τόν μικρό Λέοντα, γι’ αὐτό καί ἀπό ἕξι σχεδόν ἐτῶν τοῦ προσφέρουν ὅλη τήν μόρφωσι τῆς ἐποχῆς, φοιτῶντας σέ νοταρίους διαδοχικά στά μοναστήρια τῆς περιοχῆς, τῶν Ὀρόβων, τοῦ Στροβηλίου καί τῶν Καλαθῶν τοῦ θείου του. Πολύ ἐλεήμων ὁ Λέων, ἀγαπάει τά ἐκκλησιαστικά βιβλία καί εἰσάγεται στό πνεῦμα τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀσκήσεως. Δεκαεπτά ἐτῶν φοράει μόνος του μοναχικά ἐνδύματα, ἀλλά βρίσκει πολλές δυσκολίες. Ὕστερα ἀπό ἕξι μῆνες φεύγει κρυφά ἀπό τούς οἰκείους του ὡς προσκυνητής γιά τούς Ἁγίους Τόπους. Στόν δρόμο κοντά σέ ἕναν στυλίτη ἐνδύεται πάλι τά μοναχικά χωρίς κουρά, καί συνεχίζει τόν δρόμο του. Ἡ πορεία του εἶναι πλήρης ἀγαθοεργιῶν καί ἐναρέτου διαγωγῆς.


Πρός τούς Ἁγίους Τόπους ἀκολουθεῖ τά μεγάλα προσκυνηματικά κέντρα τοῦ καιροῦ του, μέ πρῶτο του σταθμό τόν ναό τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στίς Χώναις. Κοντά στήν Ἀττάλεια σταματάει λόγῳ περιπετειῶν σέ ἕνα μοναστήρι τῆς ἐπισκοπῆς Φιλητοῦ, ὅπου ὑποτάσσεται στόν ἐνάρετο προεστό, καί γίνεται μικρόσχημος μοναχός μέ τό ὄνομα Λάζαρος. Μετά τήν κοίμησι τοῦ γέροντός του ἐγκλείεται σέ σπήλαιο, ὅπου σύν τῷ χρόνῳ δημιουργεῖ μικρό μοναστήρι καί ἑξαμελῆ ἀδελφότητα, μέ τήν εὐλογία τοῦ ἐγχωρίου ἐπισκόπου. Εἶναι μόνον εἴκοσι ἐτῶν.


Ὁ κόσμος καί ἡ σύγχυσι πού ἄρχισε γύρω ἀπό τό ὄνομά του καί τό μοναστήρι τοῦ θυμίζουν τόν προορισμό του, μέ ἕναν μόνο ὀλιγοχρόνιο σταθμό στήν Ἀντιόχεια. Στό τέρμα τῆς πορείας του τά Ἱεροσόλυμα μέ τά πολλά καί μεγάλα προσκυνήματα. Στόν πανίερο ναό τῆς Ἀναστάσεως σχετίζεται μέ τόν ἀρχιδιάκονο, τῇ συνεργείᾳ τοῦ ὁποίου συγκαταριθμεῖται στούς μοναχούς τῆς μονῆς τοῦ ἁγίου Σάββα. Ὁ πόθος τῆς γνωστῆς κατά τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνήθειας νά ἀσκητεύουν οἱ μοναχοί στήν ἔρημο, τόν βγάζει, χωρίς τήν εὐλογία τοῦ ἡγουμένου, ἀπό τό μοναστήρι, γι’ αὐτό καί διωγμένος καταφεύγει στήν Λαύρα τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου.


Πάλι μέσῳ τοῦ ἀρχιδιακόνου τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἐπανέρχεται στόν ἅγιο Σάββα καί ὁ ἡγούμενος, ἀναγνωρίζοντας τήν πνευματική του πρόοδο, τόν κείρει μεγαλόσχημο γιά νά τόν στείλει στόν Πατριάρχη ἐν συνεχείᾳ, ὁ ὁποῖος τόν χειροτονεῖ διάκονο καί ἱερέα. Ἀσκούμενος κάποτε σέ ἔρημο μέρος, ἀκούει φωνή πού τόν καλεῖ νά ἐπιστρέψη στήν πατρίδα του, ἐνῶ τήν ἴδια ἐποχή οἱ Ἀγαρηνοί ἐπαναστατοῦν καί καταστρέφουν τόν Ναό τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτό ἀνάγκασε πολλούς μοναχούς νά φύγουν ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους. «Τότε δή καί οὗτοι ἀπάραντες ἐκ τῶν ἐκεῖσε, οἱ τοῦ κόσμου φωστῆρες καί τῶν θείων ἀποστόλων μιμηταί, ἐπί τά τῆς Ρωμανίας κλίματα ἄλλος ἀλλαχοῦ διεσπάρησαν. Καί γίνεται καί ἐπ’ αὐτοῖς, ὥσπερ πάλαι ἐπί τῶν ἀποστόλων ἡ τοῦ Στεφάνου ἀναίρεσις, αἰτία τῆς εἰς τόν σύμπαντα κόσμον διασπορᾶς» (κεφ. 19), σημειώνει ὁ συναξαριστής.


Ἔτσι ὁ Λάζαρος, μέ τόν φίλον του μοναχό Παῦλο, φεύγουν μέ σκοπό τό ἄλλο μεγάλο προσκύνημα, τήν Ρώμη ὅπου οἱ τάφοι τῶν Κορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Φτάνουν στήν Τιβεριάδα, προσκυνοῦν στό Θαβώρ, συνεχίζουν γιά τήν Δαμασκό καί ἀπό ἐκεῖ γιά τήν Τρίπολι. Στήν συνέχεια μέ τά πόδια ἔρχονται στήν Λαοδίκεια ὅπου καί χωρίζουν, ὁ Παῦλος γίνεται στυλίτης καί ὁ Λάζαρος συνεχίζει γιά τήν Ἀντιόχεια. Προσκύνησε στόν Στύλο τοῦ ἁγίου Συμεών στό Θαυμαστό ὄρος καί μέσῳ Κιλικίας φθάνει στήν Καππαδοκία γιά νά προσκυνήση τόν ναό τοῦ ἁγίου Βασιλείου στήν Καισάρεια. Εὐχάϊα μέ τόν ἅγιο Θεόδωρο τόν Στρατηλάτη καί Εὐχάϊτα μέ τόν Τήρωνα καί Χώναις εἶναι οἱ τελευταῖοι σταθμοί, μέχρι νά καταλήξη στήν Ἔφεσο στόν ναό τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.


Μέ τήν μητέρα του συναντήθηκε στό μοναστήρι τῶν Ὀρόβων, ἀλλά δέν πῆγε στό πατρικό του σπίτι. Ἔμεινε γιά λίγο στό μοναστήρι τῆς Θεοτόκου τοῦ Ἀππίονος, στήν περιοχή, καί, ἀναζητῶντας τόπο ἀναπαύσεως, βρίσκει τό μοναστηράκι τῆς Ἁγίας Μαρίνης στό Ὄρος Κουμαρών. Ἀρχίζει ἀπό ἐδῶ ἡ ἀνάβασι πρός τό Γαλήσιον, ὑποβάλλοντας διαδοχικά καί σκληρότερη ἄσκησι, ἀποφασίζοντας τόν στυλίτη βίο.


Ἑπτά χρόνια στήν Ἁγία Μαρίνα ζεῖ ὡς στυλίτης καί σιδηροφόρος. Ἡ ὄχλησι τοῦ κόσμου, συνδυασμένη μέ κάποια ἐσωτερικά προβλήματα τῆς ἀδελφότητος, στήν οὐσία ὅμως ἡ συνεχής αὔξησι τῆς ἀσκήσεως, τόν ὁδηγοῦν στό κατάλληλο ἀντικρινό ὄρος, τό Γαλήσιον. Μέχρι τότε στό Γαλήσιον εἶχαν ἀσκητέψει δύο ὅσιοι, ὁ Παφνούτιος ὁ Ἀθηναῖος καί ἕνας ὁσίως τελειωθείς βοσκός. Μέ τήν εὐλογία ἑνός στυλίτη τῆς περιοχῆς ἀρχίζει ἡ ἀνάβασι στό ὄρος. Πρῶτος σταθμός ἑξάμηνο διάστημα στό σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Παφνουτίου, μέ σκοπό τήν καλύτερη διάγνωσι τοῦ ὄρους. Ὁ μητροπολίτης Ἐφέσου τόν ἀναγκάζει νά γυρίση στήν Ἁγία Μαρίνα, γιά λίγο ὅμως. Αὐτός κρυφά κτίζει τόν πρῶτο στύλο, τοῦ Σωτῆρος, ὅπου θά ζήση γιά δώδεκα χρόνια.


Πάλι ἐσωτερικές διχοστασίες τῆς ἀδελφότητος τόν ≪ἀναγκάζουν≫ νά ἑτοιμάση τόν μέγα στύλο, τῆς Ἀναστάσεως, ὅπου θά ζήση τά ὑπόλοιπα χρόνια του. Στό τέλος τῆς ζωῆς του, ὀκτώ μόνον ἡμέρες πρό τοῦ τέλους του, συντάσσει τήν Διατύπωσίν του, ἕνα ἔγγραφο πού περιεῖχε τήν αὐτοβιογραφία, τό Τυπικό καί τήν Διαθήκη του, πράξι ἀπαραίτητη γιά νά μποροῦσε νά συνεχιστῆ ὁμαλά ἡ ζωή στό Γαλήσιον. Λίγες ὧρες πρίν κοιμηθῆ, τήν ὑπογράφει γιά νά εἶναι ἔγκυρη. Ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος Μονομάχος καί ὁ Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος ἐπικύρωσαν τό ἔγγραφο. Καί τήν Κυριακή, ἑπτά Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1054, ἐκοιμήθη ὁ ὅσιος Λάζαρος, ἀφήνοντας ὡς διάδοχο ἡγούμενο τόν ἀδελφό του Ἰγνάτιο.


Ἄν γενικῶς ὁ βίος τῶν μοναχῶν καλεῖται καί εἶναι ἡ ἐπίγειος ἀγγελική πολιτεία, πολλῷ μᾶλλον αὐτό ἐπαληθεύει στούς μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς περιπολεύοντες στυλίτες. Δέν εἶναι μόνον οἱ ὑπερουράνιες ἀρετές τοῦ στυλίτου, εἶναι καί ὁ ἴδιος ὁ αἰθεροβάμων στύλος πού ἀνυψώνει τόν ἀσκητή καί τόν καθιστᾶ τηλεβόα σάλπιγγα τῶν δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ γιά τό γένος τῶν ἀνθρώπων, διά τῆς μοναδικῆς πολιτείας. Ὁ ὅσιος Λάζαρος οὔτε περιφανοῦς ἐξαιρετικά καταγωγῆς ἦταν οὔτε ἰδιαίτερες σχέσεις μέ τήν Βασιλεύουσα διέθετε. Ἀντιθέτως προσπαθοῦσε νά διακόψη κάθε καπηλευτική προφητεία πρός τούς τότε ἰσχυρούς, πού δυνατόν νά δημιουργοῦνταν στό Γαλήσιον. Ἦταν ἀληθής προφήτης. Παρελάμβανε δηλαδή τό βούλημα ἀπό τόν ἐν ὑψηλοῖς κατοικοῦντα Θεό καί τό μετέφερε αὐτούσιο στούς ἀνθρώπους, καί δέν ἐπεκάλυπτε τίς ἀνθρώπινες ἀρέσκειες καί διαθέσεις μέ δῆθεν θεία ἀποκάλυψι. Καί ὅπως ἐν Κυρίῳ καυχᾶται, λέει ὅτι παρέλαβε τό ὄρος «ἄσημον καί κατάξηρον καί, ἀφανές πρίν τοῖς πᾶσι, κατάδηλον καί γνώριμον τοῦτο ἐποίησε» (κεφ. 62).


Πράγματι πρίν τόν ὅσιο Λάζαρο, τό Γαλήσιον ὄρος ἦταν τελείως ἄγνωστο. Μόνον δύο ἤ τρεῖς ἀσκητές φιλοξένησε ὡς τόπος καταδίκης καί θανάτου πικροῦ παρά ὡς ζείδωρο νάμα πηγῆς χριστοφιλοῦς ἀδελφότητος. Τό Γαλήσιον, ὅπως περιγράφεται στά ἁγιολογικά κείμενα – βίος ὁσίου Λαζάρου, ὁσίου Μελετίου, ἁγ. Ἀθανασίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως – καί σέ χρυσόβουλο τοῦ Ἀνδρονίκου Παλαιολόγου, ἦταν τελείως ἄγονο καί κατάξηρο, γι’ αὐτό ἀφ’ ἑνός δέν κατοικήθηκε συστηματικά καί ἀφ’ ἑτέρου ἐπελέγη ἀπό τόν ὅσιο Λάζαρο ὡς καταλληλότατο γιά τήν ἵδρυσι μοναστηρίων καί τήν ἄσκησι τῆς πνευματικῆς ζωῆς. *Απόσπασμα εκ του ιστοτόπου pemptousia.gr της 17.11.2020. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

▲ ▼
Print Friendly and PDF