ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 12ο (2013 - 2025)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ ΜΑΥΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ ΜΑΥΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2020

ΠΕΡΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΝΤΑΣ ΤΑΣΣΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΧΝΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ



Ο αείμνηστος Ιερομόναχος
π. Θεοδώρητος Μαύρος 
αναιρών τις φρονηματικές κακοδοξίες
κατά τις συνεχούς και αδιαλείπτου
Θείας Μετάληψης.


 ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ 


[...] ''Ο άγ. Νικόδημος αναφέρων εις την υποσημείωσιν της ερμηνείας του ΙΓ' κανόνος της ΣΤ' Οικουμενικής ότι: ''...είναι αρκετή εις αυτήν (την θ. κοινωνίαν δηλ.) η τριήμερος νηστεία... οι δε δυνάμενοι νηστεύειν προ αυτής και ολόκληρον εβδομάδα καλώς ποιούσιν'', ουδέν έτερον επεθύμει να τονίση, παρά το πως πρέπει να προετοιμάζωνται σωματικώς οι αραιώς (πρόσθες και έγγαμοι) και  κ α τ ά  μ ή ν α  τουλάχιστον μεταλαμβάνοντες.


Πόθεν συμπεραίνω τούτο; Εκ των ιδίων λόγων του οσίου πατρός, των αναφερομένων εις την υποσ. 1 του Θ' Απ. Κανόνος: ''Αλλά και η Ορθόδοξος Ομολογία (σ. 111) λέγει, ότι οι ευλαβέστεροι Χριστιανοί να εξομολογούνται κάθε μήνα. Ει δε τούτο, δήλον, προσθέτει ο άγιος πατήρ, ότι και να κοινωνούν ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ όμως με την πρέπουσαν προετοιμασίαν της συντριβής... και της κατά δύναμιν νηστείας,  π ε ρ ί  η ς  ό ρ α  κ α ι  τ η ν   υ π ο σ η μ ε ί ω σ ι ν  του ΙΓ'  τ η ς  Έ κ τ η ς''.


Τί σαφέστερον τούτου, διά τον επιθυμούντα, εννοείται, να αναγιγνώσκη αμερολήπτως και απαθώς του λόγους των αγίων πατέρων;


Διά τους συνεχώς όμως μεταλαμβάνοντας πως ήτο δυνατόν να απαιτή ο άγιος πατήρ την παρομοίαν σωματικήν προετοιμασίαν, όταν αυτήν την συχνότητα εννοή και διδάσκη ως ακολούθως:


''Η μ ε ί ς  ά λ λ ο  μ έ τ ρ ο ν  δ ε ν  έ χ ο μ ε ν  ε ι ς  τ η ν  μ ε τ ά λ η ψ ι ν,  π α ρ ά  μ ό ν ο υ ς  τ ο υ ς  ι ε ρ ο ύ ς  κ α ν ό ν α ς  τ ω ν  Α π ο σ τ ό λ ω ν  κ α ι  ό λ η ς  τ η ς  Ε κ κ λ η σ ί ας  τ ο υ  Χ ρ ι σ τ ο ύ,  ή γ ο υ ν  ν α  κ ο ι ν ω ν ώ μ ε ν,  αν  ε ί ν α ι  δ υ ν α τ ό ν,  Κ Α Ι  Κ Α Θ'  Ε Κ Α Σ Τ Η Ν,  Ή  Τ Ε Τ Α Ρ Τ ΟΝ  Τ Η Σ  Ε Β Δ Ο Μ Α Δ Ο Σ,  κ α θ ώ ς  δ ι α λ α μ β ά ν ε ι  ο  Μ.  Β α σ ί λ ε ι ο ς  κ α ι  ο  Θ ε ί ο ς  Χ ρ υ σ ό σ τ ο μ ο ς.  Ή  Τ Ο Υ Λ Α Χ Ι Σ Τ ΟΝ  Κ Α Θ Ε  Σ Α Β Β Α Τ Ο Κ Υ Ρ Ι Α Κ Ο Ν   κ α ι  τ α ς  λ ο ι π ά ς  ε ο ρ τ α σ ί μ ο υ ς  η μ έ ρ α ς. (Περί συν. Μεταλήψεως, σ. 96, έκδ. 1961). 


Ερωτώμεν τον π. Ηλία και πάντας τους ομόφρονάς του: Πώς οι μεταλαμβάνοντες καθ' εκ'αστην, ή τέταρτον της εβδομάδος, θα εφαρμόζουν προηγουμένως την τριήμερον νηστείαν, ή έστω και της μιας ημέρας; Πότε, εν τοιαύτη περιπτώσει ούτοι θα καταλύουν; Ή μήπως η Εκκλησία την συνεχή μετάληψιν συνέδεσεν αρρήκτως και μετά της συνεχούς νηστείας, ώστε ο επιθυμών να τηρήση την πρώτην να μη δύναται ν' αποφύγη την δευτέραν;


Ποίος πατήρ ή ιερόν κείμενον αναφέρει που τοιούτόν τι; Όταν διά θέματα πολύ μικροτέρας του παρόντος σημασίας οι άγιοι πατέρες προέβλεψαν και μετά πολλής λεπτομερείας και σοφίας συνεκρότησαν το ωραίον οικοδόμημα της ιεράς Παραδόσεως, πως ήτο δυνατόν, λέγω, να αμελήσουν δι' εν τοσαύτης σπουδαιότητος και σοβαρότητος θέμα; 


Διά τούτο ακριβώς ούτε οι ιεροί Κανόνες, ούτε τις των αγίων διερμήνευσεν ή ωμίλησεν περί της ''κατά δύναμιν νηστείας'' ως σημαινούσης  ω ρ ι σ μ έ ν η ς  μορφής δίαιταν, διότι εγνώριζον πολύ καλώς, ότι διά μεν τους συνεχώς μεταλαμβάνοντας (ως π.χ οι ιερείς) αύτη θα συνίστα την αφ' εσπέρας εγκράτειαν τούτων, διά δε τους αραιώς, την νηστείαν αναλόγων ημερών (κατά την περίπτωσιν εκάστου), περί των οποίων ωμίλησα σαφώς και πλειστάκις. (Ε. Σ. σ. 151 - 203).


Αντιθέτως μάλιστα οι ιεροί Κανόνες ορίζουν κατάλυσιν εν Σαββάτω, καίτοι εγνώριζον σαφώς οι συντάξαντες αυτούς ότι η Κυριακή αποτελεί την κατ' εξοχήν ημέραν προσελεύσεων των πιστών εις το μυστήριον! Ποία τρανοτέρα απόδειξις τούτου απαιτείται προκειμένου ο π. Ηλίας και οι συμφωνούντες αυτώ ν' αντιληφθούν το αντικανονικόν και αντιπαραδοσιακόν της διδαχής των;!...


Διατί προσέχουν αυτό που ο άγιος Νικόδημος πρότεινε διά τους αραιώς μεταλαμβάνοντας, και μάλιστα ουχί υπό μορφήν εντολής, απορρίπτοντες όμως τους ανωτέρους λόγους του αυτού πατρός, τους εκφράζοντας την πολιάν παράδοσιν και πράξιν της Εκκλησίας διά τους ''αδιορίστως'' προσερχομένους εις το μυστήριον;


Πώς ο π. Ηλίας δεν σκανδαλίζεται βλέπων συχνότατα τους ιερείς που τον μεταλαμβάνουν  ν α  κ α τ α λ ύ ο υ ν  ε κ  π ά ν τ ω ν  α φ'  ε σ π έ ρ α ς  και την πρωϊαν να λειτουργηθούν; Πώς δεν τους συνέστησε τόσα έτη που ζη μαζί των, ότι η ανωτέρω πράξις των αποτελεί ασέβειαν προς το μυστήριον, και συνεπώς διά να λειτουργούν συνεχώς πρέπει να νηστεύουν και συνεχώς; Ή μήπως απέφυγε να τους συστήση τα ανωτέρω διότι ετύγχανον ιερείς;


Μα μήπως οι λαϊκοί και πολλώ μάλλον οι Μοναχοί δεν έχουν τα αυτά δικαιώματα με αυτούς αναφορικώς προς το σημείον αυτό; Ας αναγνώση προσεκτικώς τας σελ. 78 - 80 του περί συνεχούς Μεταλήψεως έργου των γνωστών αγίων, διά ν' αντιληφθή πόσον ενάντια προς αυτούς διδάσκει και.. νομοθετεί'' [...].



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα εκ του βιβλίου του αειμνήστου π. Θεοδωρήτου Ιερομονάχου 
''ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΩΜΕΝ'' 
Ακριβής θεώρησις της εν προκειμένω διδαχής και πράξεως της Εκκλησίας. 
Άγιον Όρος - Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 5 - 7.

Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΥΒΡΙΣΤΗΣ ΚΙ ΟΙ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ




Το μικρό κείμενο που ακολουθεί είναι ένα από τα πολυπληθή άρθρα του μακαριστού Ιερομονάχου - θεολόγου π. Θεοδωρήτου Μαύρου. Δημοσιευμένο πριν από είκοσι χρόνια (!) διατηρεί τη δική του διαχρονική και επίκαιρη, πνευματική αξία, όσο ακόμη θα υπάρχει: α. Κλήρος που βαυκαλίζεται θελκτικά κι εξαγοράσιμα από την έκπτωση του μισθολογικού αυτοπροσδιορισμού του, β. 


από Αγιορείτες που κήδονται υπερφίαλα και δονκιχωτικά για την απόστατη και φαύλη, κυβερνητική τους ''μοναρχία'', αλλά αγνοούν -εντυπωσιακά ανίερα- την εξαρτησιογόνο και αιρετικά άσωτη διοικητική τους επιστασία, γ. από ποίμνιο, που εγκλωβισμένο περίτεχνα στον ιστό της παγκοσμιοποιημένης αράχνης διακτινίζεται διθυραμβικά στο δικό του digital -τηλεοπτικό- ''survivor'' και δ. από απροσδιόριστους ''νεοαποτειχισμένους'', που έκαναν ''ευαγγέλιο'' την ημίαιμη αποτείχιση, την αυτοσχέδια ομολογία και την εύθυμη απομίμηση της πατερικής παράδοσης. Εύχεσθε!


Γιώργος Δ. Δημακόπουλος



''Στην Θρονική εορτή του Φαναρίου (30.11.'98) προσφωνών ο Πατριάρχης την παπική αντιπροσωπεία ετόνισε την ανάγκην πλήρους ενώσεως μετά της Ρώμης. Αναζητών εν συνεχεία τους υπαιτίους του σχίσματος θεωρεί συνυπευθύνους γι' αυτό παπικούς και ορθοδόξους, τονίζοντας ότι ''η μετάνοια ημών δια το παρελθόν είναι απαραίτητος''! Προσέθεσε δε και κάτι που ούδέποτε ετόλμησαν να προφέρουν ορθόδοξα χείλη και δη αρχιερατικά: 


''Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών, υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεου''!!! (Εκκλ. Αλήθεια, 16.12.'98). Συνεπώς κατ' αυτόν, ΟΛΟΙ οι άγιοι Πατέρες, από την εποχήν του τελικού σχίσματος (1054) μέχρι σήμερα, οι αγωνισθέντες διά την παραμονήν της Ορθοδοξίας εις την αλήθειαν και αρνησάμενοι την υποταγήν αυτής στην παπικήν αίρεσιν, ΥΠΗΡΞΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ! 


του μακαριστού Ιερομονάχου, π. Θεοδωρήτου Μαύρου


Ποίος ορθόδοξος θ' ανεχθεί να βλασφημούνται κατ' αυτόν τον κυνικόν τρόπον οι άγιοι πατέρες του; Πώς είναι δυνατόν να παραμένει στον Οικουμενικόν Θρόνον ένας τέτοιος ιεράρχης και να τιμάται μάλιστα ιδιαζόντως από τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κ. Χριστόδουλον, να μνημονεύεται δε από την Σύνοδόν του και τους Αγιορείτας πατέρας, ως ''ορθοτομών τον λόγον της αληθείας''; Και ύστερα διαμαρτυρόμεθα, διατι θερίζουν την νεολαία τα ναρκωτικά και το sex. 


'Oταν βλέπουν την υποκρισίαν και την απιστίαν των ποιμένων τους, ποιος θα τολμήσει να τους μιλήσει για ιδανικά και ηθικές άξίες της Ορθοδοξίας; Σημειωτέον, ότι ο σχολιαστής της εφημερίδος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών ''Eκκλησιαστική Αλήθεια'' εχαρακτήρισε το κείμενoν της προσφωνήσεως ''βαρυσήμαvτον'', σαν να ήτο κάπoιoς προτεστάντης, που εσχολίαζε τις διαφορές παπικών καί ορθοδόξων... Δια τούτο, όσοι ετοιμάζουν την υποδοχήν για τον αρχηγόν του Φαναρίου τον Μάιον, και όσοι θα παρευρεθούν σ' αύτήν, όχι μόνον θα αμαρτήσουν πολύ τιμώντες τον ατιμάσαντα τους τιμίους πατέρας, αλλά και θ' αποδείξουν σαφώς, ότι δεν διαθέτουν αισθητήρια διακρίσεως καλού και κακού.


Με την πράξιν τους αυτή, οι μεν ρασοφόροι επικροτούν την αίρεσιν και πλανούν τον λαόν του Θεού, ο οποίος βλέποντας τους ποιμένας του να τιμούν τον αποστάτην των ''πατρικών όρων'' θα συμπεράνουν, ότι ο τιμώμενος ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας και είναι πάσης τιμής άξιος! Οι δε πιστοί επευφυμούντες τον υβριστήν της Ορθοδοξίας θα φανερώσουν, ότι έχουν περισσότερον ενδιαφέρον στο να διαλέγουν τα φρέσκα φρούτα ή τα ψάρια τους, παρά τον ποιμένα των ψυχών τoυς... 


Όσοι αγαπούν Χριστόν και Ορθοδοξίαν δεν θα πρέπει να πάνε στην υποδοχή του Βαρθολομαίου, ή αν πάνε, θα πρέπει να κρατούν πανό διαμαρτυρίας και αποδοκιμασίας του. Όσοι κληρικοί παρευρεθούν στην υποδοχήν πρέπει να αποδοκιμασθούν από το ευσεβές ποίμνιον. Όταν θα πάνε στον ναό τους να λειτουργήσουν, πρέπει να τον βρούνε άδειο! 


Av γίνει το αντίθετο και εν γνώσει τους οι πιστοί αποδέχονται τέτοιους ποιμένας, να γνωρίζουν ότι όλες οι τυχόν αρετές τους μηδενίζονται από την αδιαφορίαν τους δια την σώζουσαν αλήθειαν. Ο λόγος των πατέρων· είναι σαφής: ''Και αν όλα τα χρήματα του κόσμου προσφέρει κάποιος (σε πτωχούς), αλλά κοινωνεί προς την αίρεσιν, η προσφορά του αύτη δεν τον καθιστά φίλο του Θεού, αλλά εχθρόν'' (p.G. 99, 1205 Α).''




Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απόσπασμα άρθρου του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου 
εκ του περιοδικού ''Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ '',
Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος 1999, αρ. φύλλου 33, σελ. 2.


Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΦΑΣΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ





'' Ώ της πωρώσεως!, 
ώ της θεομαχίας!
Χριστός ήρνητο... επίσκοποι περιορίζοντο... μοναχοί και μονάζουσαι, λαϊκοί, λαΐζουσαι· 
οι μεν τυπτόμενοι, οι δε φρουρούμενοι· 
άλλοι λιμοκτονούμενοι, έτεροι ξεόμενοι· 
... έτεροι θανατούμενοι... και συ, 
ώ τρισάθλιε, αιχμαλωτισθείς στην ψυχοφθόρον κοινωνίαν της αιρέσεως 
και διαμένων εις το ολετήριον, 
ως πρέπει να λεχθή και όχι Μοναστήριον, κομπάζεις ότι είσαι καλά! ''

                                                                                                              

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης

 

Τό έχουμε γράψει πολλάκις,
ότι οι θεολόγοι μας, δυστυχώς, δεν διαφέρουν του Ιερατείου και του Μοναχισμού,
σε ό,τι άφορα την άγνοιαν και αδιαφορία τους για ζωτικά θέματα ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας.
Και ενώ μερικοί εξ αυτών
έχουν οπωσδήποτε την δυνατότητα να ασχοληθούν με Κανονικά θέματα,
προκειμένου να επισημάνουν το μέγεθος της συντελουμένης αποστασίας των επισκόπων τους,
αυτοί αδιαφορούν σκανδαλωδώς,
ασχολούμενοι με ότι άλλο δύναται να φαντασθή κανείς.
Αγνοούν λοιπόν και αποφεύγουν να γνωρίσουν επισταμένως το ιερόν Πηδάλιον
που θα τους πρόσφερε τον κατάλληλον οπλισμόν
διά την αντιμετώπισιν της αποστασίας των ημερών μας.
Μήπως αυτό είναι κάτι το αδιάφορον ή δευτερεύον;



Εάν εις όλα τα λοιπά αριστεύσουν και αδιαφορήσουν για το κεφαλαιώδες θέμα της πίστεως, αυτό και μόνον είναι ικανόν να τους καταστήση ενόχους και «εκτός νύσσης» τρέχοντας... Διαβάζουν πολλά περιοδικά και γνωρίζουν διάφορα άσχετα προς την αποστολήν τους κείμενα, αλλά το ιερόν Πηδάλιον, όπου διασώζει ολόκληρον σχεδόν την ιεράν Παράδοσιν της Ορθοδοξίας μας, γι' αυτούς είναι κάτι το σχεδόν άγνωστον ή αδιάφορον! Τα ανωτέρω τα έχομε διαπιστώσει πολλάκις στας μετ' αυτών συζητήσεις μας και το ζούμε καθημερινώς διαβάζοντας τα διάφορα θρησκευτικά φυλλάδια που εκδίδουν. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ασήμαντον λεπτομέρειαν εκφράζει την πτωχείαν και μονομέρειαν της δραστηριότητος των, την απουσίαν της καθολικότητος εκ της διδαχής των. Και τούτο, διότι το περιεχόμενο του ιερού Πηδαλίου πρέπει ν' αποτελή πυξίδα και γνώμονα διά την όλην δράσιν των. Επειδή δεν γίνεται αυτό, έχομε τα σημερινά θλιβερά αποτελέσματα: την αδιαφορίαν ενώπιον της παναιρέσεως της εποχής μας· την χλιαράν και αλλοιωμένην προσφοράν του Ευαγγελικού μηνύματος· το θαυμάζειν δήθεν αγίας προσωπικότητας της Δύσεως... Αντιθέτως η έμπρακτος σπουδή του Πηδαλίου αναδεικνύει τους ομολογητάς της Εκκλησίας, αναδεικνύει τους πιστούς οικονόμους της ιεράς παρακαταθήκης. Αυτό έπραξαν και οι προ ημών αγιάσαντες, ώστε ο βίος και τα έργα των να γίνουν προσθήκαι περιφανείς εις το ζωντανό βιβλίο της Παραδόσεως. Το φρόνημα των απετέλει έκφρασιν και μετάφρασιν των θείων λογίων. Η σκέψις και η δράσις των εξέφραζον το «πατερικόν φρόνημα», κάτι που εσήμαινε ζωντανή συμμετοχή στις άγιες ρίζες του παρελθόντος. «Η πιστότητα προς την Παράδοση δεν είναι μία αφοσίωσις προς την αρχαιότητα, αλλά μάλλον η ζωντανή σχέσις με το πλήρωμα της χριστιανικής ζωής. Η έκκλησις προς την Παράδοσιν δεν είναι τόσο πολύ μία έκκλησις προς αρχαιότερα πρότυπα, όσον είναι μία έκκλησις στην καθολική εμπειρία της Εκκλησίας, στο πλήρωμα της γνώσεως της» («Άγιοι Κολλυβάδες», Μάρτ. '97). Η συμμετοχή στο πλήρωμα αυτό θα παρουσίαση εν συνεχεία τους αγλαούς καρπούς της, την αγιότητα του βίου και την πιστήν διακονίαν της αγίας κληρονομιάς. Δεν πρόκειται για νεκρή επανάληψιν της παραδοθείσης πίστεως και πράξεως, αλλά για «δημιουργικήν επέκτασιν της αρχαίας Παραδόσεως με αφετηρίαν την εν Χριστώ ζωήν» (Γ. Φλωρόφσκυ). Δυστυχώς στις ήμερες μας, στους θεολογικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους παρατηρείται ένας φοβερός διχασμός· η υπερτόνησις των αγαθών έργων εις βάρος της καθαρής πίστεως. Και όταν λέμε καθαράν πίστιν εννοούμε αυτήν που μας παρεδόθη υπό των αγίων Πατέρων και όχι αυτήν που κηρύσσουν και ζουν οι σύγχρονοι οικουμενισταί θεολόγοι και κληρικοί. Διότι από που παρέλαβον την συνιερουργίαν μετά του πάπα και την συμπροσευχήν με τους Βουδδιστάς, Μουσουλμάνους και πυρολάτρας, Όπως έγινε στην Ασσίζη, Βανκούβερ και Καμπέρα; Από που παρέλαβον το κήρυγμα και την διδαχήν, ώστε να τολμούν να το διακηρύττουν και διά πατριαρχικής Εγκυκλίου, ότι οι αιρετικοί είναι συγκληρονόμοι της Χάριτος και κοινωνοί των Μυστηρίων του Θεού; Να συμπροσεύχωνται με τους πάσης φύσεως αιρετικούς, αλλόθρησκους, μάγους, παπαδίνες, παστόρισσες; νά συνιερουργούν γάμους, βαπτίσεις, κηδείες με τους αιρετικούς; να φθείρουν την ακολουθίαν του αγίου βαπτίσματος; Να θεωρούν τον παπισμόν «αδελφήν εκκλησίαν» και να απαγορεύουν τον αναβαπτισμόν τους; Να διώκουν και δυσφημούν, όσους τολμούν να τους παρατηρήσουν και ελέγξουν, αποκαλούντες αυτούς σχισματικούς και αιρετικούς;Και όλα αυτά διότι έχουν πάρει διαζύγιον από την Παράδοσιν, διότι υβρίζουν το ιερόν Πηδάλιον αποκαλούντες «τείχη αίσχους» τους ιερούς Κανόνας!!. Και το ακόμη χειρότερον είναι, ότι ενώ μερικοί κληρικοί και λαϊκοί αντιλαμβάνονται την προδοσίαν και την ελέγχουν —έστω γραπτώς— συνεχίζουν εν τούτοις να θεωρούν τους πεπτωκότας επισκόπους των ως «ορθοτομοΰντας τον λόγον της αληθείας»! Και μόνον αυτό; τρέμουν κυριολεκτικώς μήπως διά τον έλεγχον τους τιμωρήσουν ή αφορίσουν! Ποίοι; Αυτοί που δυνάμει είναι προ πολλού αφωρισμένοι και καθηρημένοι υπό των Ιερών Κανόνων διά τα αντορθόδοξα έργα των! Όντως σχιζοφρενική θεολογία μη έχουσα τίποτα το κοινόν με το ένδοξον παρελθόν των αγίων πατέρων μας.Ιδιαιτέρως βεβαίως υπεύθυνοι εν προκειμένω είναι οι Μοναχοί και Μοναχαί, οι Κανονικοί λεγόμενοι, αφού ό βίος των πρέπει να ρυθμίζεται υπό των ιερών Κανόνων. Ποίαν απολογίαν θα δώσουν στον Θεόν διά την αδικαιολόγητον σιγήν των; Πώς θα αντικρύσουν τους συναδέλφους των ομολογητάς την ημέραν της Κρίσεως, όταν εκείνοι διά πολύ μικρότερα εξωρίσθησαν και ποικίλως εβασανίσθησαν, αυτοί δε ακολουθούν τους συμμαχήσαντας με την αίρεσιν επισκόπους των;Βεβαίως δικαιολογούνται, ότι διατηρούν τα ιερά καθιδρύματα και ποικίλως ανακαινίζουν, αλλ' η καύχησις αυτή είναι ματαία και ανυπόστατος, αφού γίνονται αιτία να διατηρήται και μεγαλύνεται η αίρεσις. Παρομοίως εκαυχώντο διάφοροι ηγούμενοι έπί εικονομαχίας, κοινωνούντες με τους αιρετικούς εικονομάχους, προφάσει διατηρήσεως των Μονών και διασώσεως των Μοναχών, προς τους οποίους γράφει τα εξής φοβερά ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: «Ω της πωρώσεως!, ω της θεομαχίας!


  

Χριστός ήρνητο... επίσκοποι περιορίζοντο... μοναχοί και μονάζουσαι,
λαικοί, λαιζουσαι·
οι μεν τυπτόμενοι, οι δε φρουρούμενοι·
άλλοι λιμοκτονούμενοι, έτεροι ξεόμενοι ...
έτεροι θανατούμενοι... και συ,
ώ τρισάθλιε,
αιχμαλωτισθείς στην ψυχοφθόρον κοινωνίαν της αιρέσεως και διαμένων εις το ολετήριον,
ως πρέπει να λεχθή και όχι Μοναστήριον,
κομπάζεις ότι είσαι καλά! ...
Ποίον ναόν διετήρησας,
αφού εμίανας τον ναόν του Θεού που είσαι συ ο ίδιος;
Ποίους δε αδελφούς διέσωσας, αφού κατεστράφησαν διά της ολεθρίας σου κοινωνίας μετά της αιρέσεως;» (Ρ.G. 99, 1337C).
Καιρός να ανανήψουν Γέροντες και Γερόντισσες,
και, ή να ομολογήσουν, ή να παραιτηθούν,
διότι, αν δεν μετανοήσουν,
ως τονίζει ο ανωτέρω φωστήρ, «ου χριστιανούς ηγητέον»!


Περιοδικό ''Ο Αγιορείτης''
Ιούλιος-Αύγουστος 1997
Πηγή: Ιστολόγιο αντιοικουμενιστών συγγραφέων 
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

 

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος



Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

ΔΙΔΑΧΕΣ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑΣ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ





Αποτελεί αυταπόδεικτη άλήθεια γιά τόν πολιτικό χώρο,

ότι κανείς δικτάτορας 

δέν θά μπορούσε νά σταθή χωρίς συνεργάτες.
Τό ίδιο ακριβώς συμβαίνει καί στον εκκλησιαστικό χώρο.
Κανείς αιρετικός

 δέν θά μπορούσε νά ευδοκίμηση,
αν δέν είχε αύτούς πού θά επικροτούσαν, ή τουλάχιστον θά άνέχονταν σιωπηρός τήν αΐρεσίν του,
θά κοινωνοΰσαν μαζί του καί θά τόν ακολουθούσαν.
Καί γιά νά γίνουμε πιό συγκεκριμένοι.
Άπό θεολόγους καί κληρικούς όλων τών μετώπων έχει χαρακτηρισθή ό Οικουμενισμός,
ώς παναίρεσις.
Ενώ ξεκίνησε δειλά μέ τό σύνθημα τής άγάπης,
κατέληξε σήμερα νά διακηρύσση «γυμνή τή κεφαλή»
ότι ή "Ορθοδοξία δέν είναι ή 'Εκκλησία, άλλα μαζι μέ τις λοιπές αιρέσεις, παπισμού καί προτεσταντισμού, συναποτελούν τήν ‘Εκκλησίαν!
Καί τό κατόρθωσαν αύτό οι οίκουμενισταί πατριάρχαι,
διότι είχαν βοηθούς καί συναντιλήπτορας στην άνίερη προσπάθεια τους εκατοντάδας επισκόπων και χιλιάδας ιερέων καί μοναχών,
πού είτε έπικροτοΰσαν, είτε σιωπούσαν διά τήν προδοσία!



Έτσι ή αίρεσις τού Οίκουμενισμοΰ έχει δύο χαρακτηριστικά, πού δέν είχαν οί παλαιές αιρέσεις πρώτον, τήν καθολικήν κατά τής ‘Ορθοδόξου Εκκλησίας έπίθεσιν καί όχι μόνον έναντιον ένός δόγματος καί δεύτερον, τήν καθολικήν σχεδόν άποδοχήν τής αίρεσεως άπό τούς κορυφαίους κληρικούς καί θεολόγους τής Ορθοδοξίας, μέ έλαχίστας εξαιρέσεις στό χώρο τών ίερέων καί μοναχών. Σημειωτέον, ότι οί έξαιρέσεις αύτές αναφέρονται μόνο στό θεωρητικό πεδίον, δηλαδή στά λόγια καί τήν πέννα, χωρίς ούδεμίαν πρακτικήν έκφρασιν άντιστάσεως, όπως είναι ή διακοπή κοινωνίας μέ τήν αΐρεσιν κ.λ.π.Τό θλιβερώτερον, όμως έν προκειμένω είναι ή δικαιολογία πού προβάλλουν αύτοί οϊ ρασοφόροι παντός βαθμού προκειμένου νά υποστηρίξουν τήν θέσιν τους. Λέγουν χαρακτηριστικός, ότι ένεργούν έτσι,διότι έπθυμοΰν νά εύρισκωνται έντός ‘Εκκλησίας, άφοΰ, όπως ισχυρίζονται,μόλις διακόψουν κοινωνίαν μέ τούς αιρετικούς προϊσταμένους των ή τούς κοινωνούντας μέ αύτούς, θά εΰρεθοΰν αμέσως έκτός Εκκλησίας.Όποια διαστροφή τής όρθοδόξου διδασκαλίας! Ένώ οί Iεροί Κανόνες καί ό σύνολος χορός τών όμολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν,ώς σωτηριώδη άντίδρασιν καί προστασίαν τής ‘Εκκλησίας τήν διακοπήν κοινωνίας μέ τούς αιρετικά κηρύσσοντας, αύτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς άντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν πρός τήν αΐρεσιν καί τήν ένισχύουν διατηροΰντες τό ποίμνιόν τους άνύποπτο στό πλευρό τών κακοδόξων, άλλά καί υβρίζουν όλους τούς όμολογητάς πατέρας τού παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αύτούς ώς έκτός ‘Εκκλησίας άγωνισθέντας, άφοΰ ώς γνωστόν, έπραξαν τά ακριβώς αντίθετα άπό ότι πράττουν αύτοί σήμερα. Σαφέστατη όπόδειξις τής υποκειμενικής καί άκρως άντορθοδόξου θέσεώς των είναι, ότι οΰδεμία μαρτυρία αναφέρουν πρός στηριγμόν τών λεγομένων των. Έλλειψει δέ πατερικών επιχειρημάτων δημιουργούν συνεχώς νέα έκ τού προχείρου, πρός παρηγοριάν τών οπαδών τους, διότι κάθε λίγο οί αιρετικοί οίκουμενισταί πού άκολουθούν, διά λόγων καί έργων τούς αχρηστεύουν τά παλαιά!.. Γράφομεν τά ανωτέρω διότι προσφάτως έδημοσιεύθη στόν «‘Ορθόδοξον Τύπον» (12.3) άρθρον τού ήγουμένου τής Ί. Μονής Γρηγορίου ‘Αγίου Όρους, εις τό όποΐον, ένώ καταδικάζεται τό «οίκουμενιστικό παραλήρημα» τών ήμερόν μας, τονίζεται συγχρόνως ότι «έμείς μένουμε στήν Αγία μας ‘Εκκλησία, διότι πιστεύουμε, ότι μέσα άπό τήν Εκκλησία καί όχι έκτός αύτής ήμποροΰμε νά άγωνισθούμε». Ή άλήθεια όμως έν προκειμένω είναι ότι ή στάσις τους αυτή τούς τοποθετεί έκτός άγωνιζομένης κατά τής αίρεσεως 'Εκκλησίας καί συνεπώς μετά τής μερίδος τών αιρετικών πού κοινωνοΰν. "Αν δέ ληφθή ύπ' όψιν,ότι οί Άγιορεΐται μνημονεύουν τον Βαρθολομαίο, τόν πρυτάνη τών οίκουμενιστών, τότε άντιλαμβάνεται κανείς τήν τραγικότητα τής άνωτέρω προτάσεως τού ήγουμένου, ό όποιος δυστυχώς, έκφράζει τό κοινό πιστεύω τών 'Αγιορειτών. (Έκτός βεβαίως τών ζηλωτών πατέρων). Καί μόνον οί λόγοι τού Μ. 'Αθανασίου όπου προτρέπει τούς πιστούς νά προσεύχωνται στό ύπαιθρον προκειμένου νά μήν κοινωνήσουν μέ τούς Άρειανούς (ΒΕΠΕΣ, 33, 199), καί τών άγιων Χρυσοστόμου καί θεοδώρου τού Στουδίτου, πού τονίζουν: ότι εχθροί τού θεού δέν είναι μόνο οι αίρετικοί, άλλα καί οί κοινωνούντες μέ αύτούς, έστω καί άν θεωρητικός απορρίπτουν τήν αΐρεσιν (P.G. 99. 1164 Α), ανατρέπει εκ θεμελίων τό άνωτέρω άρθρον τού ήγουμένου. Τό τραγικόν είναι, ότι ό 'Αγιορείτης ηγούμενος στό τέλος του άρθρου του έπικαλεΐται τάς εύχάς «τών μέχρι θανάτου» άγωνισθέντων κατά τής αίρεσεως όμολογητών. Είναι όμως άποδεδειγμένον ιστορικώς, ότι άντίστασιν «μέχρι θανάτου» στήν αΐρεσιν έκαναν μόνον όσοι διέκοπτον κοινωνίαν πρός αύτήν, καί διά τούτο έξωρίζοντο ή έθανατούντο. Άντιθέτως ή διακονία τών «έντός έκκλησίας» δήθεν άγωνιζομένων εκφράζεται άριστα ύπό τού κατωτέρω λόγου τού Μ. Βασιλείου: «Ήμίν δέ πρός τώ φανερώ πολέμω τών αίρετικών έτι καί ό παρά τών δοκούντων όρθοδοξεΐν επαναστάς, πρός έσχατον άσθενείας τάς έκκλησίας κατήγαγεν» (έπ. 92).


ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Ο μακαριστός π. Θεοδώρητος, κατά κόσμον Ιωάννης Μαύρος,
γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17-11-1935.
Σπούδασε Θεολογία και έλαβε το πτυχίο του στην Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1963.
Διετέλεσε βοηθός του Καθηγητού Μάρκου Σιώτου, με προοπτική την Πανεπιστημιακή έδρα.
Όμως την ίδια χρονιά εγκατέλειψε τα εγκόσμια και ακολούθησε την μοναχική οδό.
Το 1968 έγινε υποτακτικός του Γέροντος Καλλινίκου του Αγιαννανίτου.
Στη Σκήτη της Αγίας Άννης έλαβε και το Μέγα Αγγελικό σχήμα από τον Γέροντα Ευθύμιο, μετέπειτα Ηγούμενο της Ι. Μ. Εσφιγμένου.
Παρών στην κουρά του ήταν και ο Γέροντας Χρυσόστομος Σπετσών.
Το 1971 με την έκδοση του βιβλίου του "Διάλογοι της ερήμου περί Οικουμενισμού" αποτειχίζεται, μαζί με τον Γέροντά του Καλλίνικο,
από τους έχοντας κοινωνίαν με τον Αθηναγόρα μνημονευτές και συντάσσεται με τους Ζηλωτές.
Στα τέλη της δεκατίας του 1980 και μετά από τον διωγμό του από το Άγιον Όρος,
λόγω των γραπτών του,
ο νέος αυτός Κολλυβάς ακολουθούντας γνώριμους δρόμους, κατεβαίνει στην Πάρο,
όπου το 1990 ιδρύει με τον Γέροντά του το Ησυχαστήριο του Ευαγγελισμού.
Το 1986 είχε λάβει και την ιερωσύνη από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς Επίσκοπο Βιτάλιο.
Τέλεσε την τελευταία Θεία Λειτουργία την Πέμπτη 14/27-9-2007 της Τιμίας Υψώσεως του Σταυρού
και σαν σήμερα Πέμπτη 21/9-4/10 το απόγευμα στις 8.30 παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.
Αιωνία η μνήμη αυτού!

(Ιστολόγιο Κρυφό Σχολειό)


 


Πηγή: Περιοδικό, ''Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ'', Μάρτιος 1999
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


Print Friendly and PDF
Εικόνες θέματος από A330Pilot. Από το Blogger.