ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: «ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ»

Λόγος ηθικός δέκατος (Β’):

«Για τη μέλλουσα Κρίση» – Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου.

Για τη φοβερή μέρα του Κυρίου και τη μέλλουσα κρίση, ότι δηλαδή συντελείται σ’ εμάς από εδώ ακόμη και πριν από τον θάνατο, καθώς καθαριζόμαστε με τα δάκρυα, και ότι σε όποιους θα πραγματοποιηθεί στην παρούσα ζωή δεν τους συναντά στη μέλλουσα. Και ποιά είναι η μέρα του Κυρίου και σε ποιούς φανερώνεται ξαφνικά. Και ότι η πίστη στον Χριστό δεν μπορεί μόνη να μας σώσει, αν δεν γίνουμε συνειδητά μέτοχοι και του Αγίου Πνεύματος˙ και ότι δεν λαμβάνουν τον Χριστό με το βάπτισμα όλοι οι βαπτιζόμενοι. Και πώς μπορεί κάποιος να γνωρίσει, αν έχει μέσα τον Χριστό και αν έχει γίνει μέτοχος του Αγίου Πνεύματος. Και ερμηνεία, παρενθετικά, στο χωρίο, «Εν αρχή ην ο Λόγος».1 Και μακαρισμός σ’ εκείνους που από τους αγώνες δέχθηκαν την επιφοίτηση του Πνεύματος.

…Όταν λοιπόν ακούς, αγαπητέ, να γίνεται λόγος για τέκνα του φωτός και για τέκνα της μέρας, μην πεις μέσα σου ότι, όσοι βαπτισθήκαμε στο όνομα του Χριστού και πιστεύουμε σ’ εκείνον και τον προσκυνούμε ως Θεό και τον ντυνόμαστε,1 είμαστε οπωσδήποτε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε τέκνα της μέρας και τέκνα του φωτός, και όχι τέκνα της νύχτας ούτε του σκότους. Μην πεις, ούτε να υποθέσεις αυτό, και περάσεις τις υπόλοιπες μέρες της ζωής σου με αμέλεια και αμεριμνησία, με το να νομίζεις μόνο και να έχεις τη γνώμη ότι είσαι κάτι, χωρίς να είσαι τίποτε˙ αλλά σκέψου και κοίταξε με ακρίβεια τον εαυτό σου και πες: «Αν όλοι οι άνθρωποι, που είναι στον κόσμο και βλέπουν με αισθητό τρόπο αυτό τον ήλιο, βρίσκονται στο σκότος, οπωσδήποτε και εγώ, επειδή δεν βλέπω τίποτε περισσότερο από τους άλλους, είμαι μαζί μ’ αυτούς στο σκότος.

Διότι όπως κάθε μέρα, όταν δύει ο ήλιος, γίνεται νύχτα και δεν βλέπω τίποτε περισσότερο από το σκότος, έτσι, και όταν πεθάνω, δεν θα δω πουθενά φως, αλλά θα είμαι στους αιώνες σε άφεγγο και ανήλιο σκότος και δεν θα δω πια με τα μάτια μου αυτό το ορατό φως˙ διότι, όταν οι άνθρωποι χωρίζονται από το σώμα, απομακρύνονται αμέσως από όλα τα ορατά. Αν λοιπόν είμαι τώρα στο σκότος, θα είμαι στο σκότος και μετά από τον θάνατο˙ θα έρθει οπωσδήποτε και σ’ εμένα η μέρα του Κυρίου, όπως ο κλέφτης τη νύχτα και όπως οι πόνοι στην έγκυο γυναίκα, και δεν θα μπορέσω να ξεφύγω».

Διότι η σωτηρία μας δεν γίνεται μόνο με το βάπτισμα του νερού, αλλά και με το Πνεύμα, ούτε η άφεση των αμαρτιών και η μετοχή της ζωής προσφέρεται μόνο με τον άρτο και τον οίνο της μετάληψης, αλλά και με τη θεότητα, που συνακολουθεί και που είναι μυστικά και ασύγχυτα αναμιγμένη σ’ αυτά. Λέγεται μάλιστα ότι είναι μυστικά αναμιγμένη, διότι δεν φανερώνεται σε όλους, αλλά σ’ αυτούς που είναι άξιοι της αιώνιας ζωής, και κάνει αυτούς που την βλέπουν τέκνα του φωτός και τέκνα της μέρας2˙ διότι εκείνοι που δεν βλέπουν το φως, αν και λάμπει δυνατά, βρίσκονται καθηλωμένοι στο σκότος.

Κανείς να μη σας εξαπατά, αδελφοί, με απατηλά λόγια,3 ούτε να στηρίζεται κάποιος μόνο στην πίστη προς τον Χριστό. «Διότι ο Χριστός», λέει ο απόστολος, «αν περιτέμνεσθε, δεν θα σας ωφελήσει τίποτε»4˙ και ακόμη λέιε, «Η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή».5 Όπως δηλαδή το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό, έτσι και η ψυχή χωρίς τα έργα είναι νεκρή. Διότι εκείνοι που ομολογούν ότι ο Χριστός είναι Θεός, αλλά δεν τηρούν τις εντολές του, δεν θα θεωρηθούν μόνο ότι τον αρνούνται, αλλά και ότι τον περιφρονούν˙ και όχι μόνο δίκαια θα καταδικασθούν, αλλά και αυστηρότερα από εκείνους που περιτέμνουν τα σώματά τους, διότι ακρωτηριάζουν τις εντολές του Θεού. Διότι εκείνος που περιφρονεί τον πατέρα του, πώς θα θεωρηθεί παιδί του; Εκείνος που χωρίζεται από το φως, πώς θα κατοικήσει, σαν μέσα σε μέρα, στο φως; Με κανένα τρόπο, αδελφοί!

Αν όμως κάποιος λέει ότι κανείς δεν μπορεί να τηρήσει όλες τις εντολές, ας γνωρίζει ότι συκοφαντεί και κατηγορεί τον Θεό ότι πρόσταξε σ’ εμάς αδύνατα πράγματα˙ αυτός δεν θα ξεφύγει την αναπόφευκτη καταδίκη, αλλά θα κατακριθεί και αυτός, όπως εκείνος που είπε: «Γνώριζα ότι είσαι σκληρός, επειδή θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν σκόρπισες»6˙ και θα ομοιωθεί με το φίδι, που είπε στον Αδάμ: «Επειδή ο Θεός γνώριζε ότι, την ώρα που θα φάτε από το δέντρο, θα γίνεται όμοιοι μ’ αυτόν, γι’ αυτό το λόγο πρόσταξε σ’ εσάς να μη φάτε απ’ αυτό το δέντρο».7 Διότι ο άνθρωπος αυτός αποκαλεί τον Θεό ψεύτη και πλάνο και γεμάτο από φθόνο˙ τον αποκαλεί ψεύτη, διότι ενώ εκείνος είπε, «Ο ζυγός μου είναι ωφέλιμος και το φορτίο μου ελαφρύ»,8 αυτός το παρουσιάζει ότι όχι μόνο δεν είναι ελαφρύ, αλλά ότι είναι και αβάσταχτο˙

τον αποκαλεί πλάνο, διότι κατέβηκε στη γη με πολλές υποσχέσεις, αλλά δεν θέλει να δώσει σ’ εμάς τίποτε, ή, καλύτερα, πρόσταξε σ’ εμάς, επειδή φθονεί τη σωτηρία μας, να κάνουμε και να τηρήσουμε αδύνατα πράγματα, ώστε, επειδή δεν θα μπορούμε να τα εκπληρώσουμε, να βρει τάχα εύλογη πρόφαση, να μας στερήσει από εκείνα τα αγαθά. Αλλά, αλίμονο σ’ εκείνους, που τα λένε αυτά, αν δεν μετανοήσουν˙ διότι ο Δεσπότης μας και Θεός δεν πρόσταξε τίποτε βαρύ, τίποτε δυσβάσταχτο, ή, καλύτερα, όλα συγχρόνως είναι κατορθωτά και εύκολα, καθώς και εγώ ο ίδιος γνώρισα, πιστέψτε με, ότι είναι εύκολη η εντολή του Θεού και η συνάντηση του ίδιου και της βασιλείας του. Αλλά θα σας το δείξω αυτό με παράδειγμα.

Ένας άνθρωπος που υπηρετούσε κάποιον επαναστάτη, αντίπαλο και εχθρό του βασιλιά των Χριστιανών, και που έκανε πολλά κατορθώματα και ανδραγαθίες εναντίον των δούλων του βασιλιά των Χριστιανών και που απολάμβανε πολύ μεγάλη τιμή από εκείνο τον τύραννο και από τα στρατεύματα που είχε στην εξουσία του, ειδοποιήθηκε αρκετές φορές από το βασιλιά των Χριστιανών να έρθει σ’ αυτόν και να είναι μαζί του και να λάβει μεγάλες δωρεές και να συμβασιλεύσει μ’ αυτόν.

Αυτός όμως για αρκετά χρόνια δεν ήθελε να έρθει, αλλά απεναντίας και αναθέρμανε από τότε σκληρότερα τον πόλεμο. Κάποια μέρα λοιπόν, αφού παραδέχθηκε το λάθος του και άλλαξε γνώμη, αποφάσισε να φύγει και να πάει μόνος του στο βασιλιά, επειδή σκέφθηκε μέσα του αυτό, ότι, δηλαδή, «αν και ως τώρα, παρ’ όλο που ο βασιλιάς με ειδοποίησε, δεν υπάκουσα, πιστεύω ότι δεν θα μου καταλογίσει τώρα, που επιστρέφω, την αναβολή των τόσων χρόνων και την καθυστέρηση, επειδή είναι, όπως ακούω, συμπονετικός και φιλάγαθος˙ θα με συμπονέσει μάλιστα και θα εκπληρώσει όλα, όσα μου υποσχέθηκε».

Καθώς λοιπόν τα σκέφτηκε αυτά μέσα του, τα έκανε πράξη˙ και αφού ήρθε στο βασιλιά και κράτησε ικετευτικά τα πόδια του, ζήτησε με κλάμα συγχώρηση. Αυτόν αμέσως, επειδή ο καλός εκείνος βασιλιάς κυριεύθηκε από απρόσμενη χαρά, αφού τον δέχθηκε, θεωρούσε σαν θαύμα τη μεταβολή και την ταπείνωσή του, που γι’ αυτά έπρεπε καλύτερα ο ίδιος να μιλά με θάρρος και να απαιτεί τιμές, για την αγάπη και την πίστη, που έδειξε σ’ αυτόν, εγκατέλειψε δηλαδή τον αποστάτη, ήρθε στη βασιλεία του και βρίσκεται γονατιστός, θρηνώντας για την καθυστέρηση και για τα κακά που έχουν γίνει προηγουμένως απ’ αυτόν˙ αφού τον ανασήκωσε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφίλησε9 ολόκληρο, αλλά και τα μάτια του, που έχυναν δάκρυα για πολλές ώρες.

Έπειτα, αφού πρόσταξε να φέρουν στέμμα και στολή και υποδήματα, όμοια μ’ εκείνα που ο ίδιος φορούσε, έντυσε ο ίδιος δια μέσου του εαυτού του τον πρώην εχθρό και αντίπαλο, χωρίς διόλου να τον κατηγορήσει˙ και όχι μόνο αυτό, αλλά νύχτα και μέρα χαίρεται και ευφραίνεται μαζί του, και τον αγκαλιάζει και τον φιλά στόμα με στόμα˙ τόσο πολύ τον αγάπησε, ώστε να μη χωρίζεται ούτε στον ύπνο του, και να κοιμάται μαζί του, και να τον αγκαλιάζει επάνω στο κρεβάτι, και να τον σκεπάζει με το επανωφόρι του από παντού, και να βάζει το πρόσωπό του επάνω σε όλα τα μέλη του.

Τέτοια είναι και η δική μας σχέση προς τον Θεό, και γνωρίζω ότι έτσι, με τέτοιο δηλαδή τρόπο, δέχεται και αγαπά ο φιλάγαθος Θεός εκείνους που μετανοούν, φεύγοντας τον πλάνο κόσμο και τον κοσμοκράτορα διάβολο και προσερχόμενοι σ’ αυτόν σαν σε βασιλιά και Θεό, απαλλαγμένοι από τα πράγματα του βίου, αν άραγε δεν φαίνεται σε μερικούς βαρύ το να εγκαταλείψουν εκείνη που τους γέννησε και να απαρνηθούν τους φίλους τους και συγγενείς και να αφήσουν τον φθαρτό πλούτο, επειδή εγώ δεν βρήκα να είναι τίποτε βαρύ ή ενοχλητικό ή δυσβάσταχτο, όταν κατέφυγα στον Θεό και Σωτήρα μου. Αλλά, αν πρέπει να πω σ’ εσάς την αλήθεια, και να φανερώσω σε όλους αυτά που δεν ήθελα, να αποκαλύψω δηλαδή αυτά στην αγάπη σας, για να προσφέρω σε κάποιους από σας κάτι καλό, έβλεπα, σε κάθε δυσκολία και θλίψη και νομιζόμενη ταλαιπωρία, να αναβλύζει μέσα μου άφθονη η χαρά και η ευφροσύνη με την αποκάλυψη και φανέρωση του προσώπου του, ώστε να εκπληρώνεται ολοφάνερα σ’ εμένα ο λόγος του Παύλου, που λέει τα εξής:

«Η προσωρινή λοιπόν και ελαφριά θλίψη προετοιμάζει για μας μεγάλη δόξα»10˙ και ο λόγος του Δαβίδ, που λέει: «Στη θλίψη με ανακούφισες»11˙ ώστε από τα λόγια αυτά να θεωρώ τιποτένιες τις επερχόμενες θλίψεις και τους πειρασμούς, απέναντι στη δόξα του Ιησού Χριστού, που δεν είναι μέλλουσα, αλλά αμέσως αποκαλύπτεται σ’ εμένα12 δια μέσου του Αγίου Πνεύματος, που για τη μετοχή και τη θέα της δεν υπολόγιζα διόλου ακόμη και τις ίδιες τις αρρώστιες που οδηγούν στο θάνατο, και οποιαδήποτε άλλη αβάσταχτη οδύνη, που προκαλείται στους ανθρώπους από τους κόπους, με το να ξεχνώ κάθε οδύνη και λύπη του σώματος. Έτσι λοιπόν σκεφτόμουν απ’ αυτό ότι είναι ελαφρύ το φορτίο των εντολών και ωφέλιμος ο ζυγός του Κυρίου13 επειδή όμως δεν έβρισκα κάποια αιτία, ώστε για χάρη του να πεθάνω σύντομα, αισθανόμουν, πιστέψτε με, αβάσταχτη θλίψη.

Λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί, αφήνοντας όλα, ας τρέξουμε γυμνοί,14 και πηγαίνοντας στον Δεσπότη Χριστό, ας πέσουμε γονατιστοί και ας κλάψουμε μπροστά στην αγαθότητά του, ώστε και ο ίδιος, βλέποντας την πίστη και την ταπείνωσή μας, να μας δεχθεί και να μας τιμήσει παρόμοια, ή, μάλλον, λαμπρότερα, και να μας στολίσει με τη δική του στολή και με το δικό του στέμμα, και να μας κάνει άξιους συνδαιτυμόνες του επουρανίου νυμφώνα. Διότι το να πάει κάποιος από βασιλιά σε φθαρτό βασιλιά και να αποκτήσει επίγεια βασιλεία, δεν είναι ίδιο με το να ανεβεί από τη γη στους ουρανούς, και να αξιωθεί αιώνια δόξα και άφθαρτη βασιλεία, και να γίνει συγκληρονόμος και συμμέτοχος του Θεού, και να γίνει όχι μόνο βασιλιάς, αλλά και θεός από τον Θεό, και να ευφραίνεται μαζί με τον Θεό στους αιώνες των αιώνων. Ας μην προτιμήσουμε λοιπόν, παρακαλώ, αδελφοί, κάτι από τα γήινα και απ’ αυτά που φθείρονται, για να μην εκπέσουμε από τη δόξα και την ένωση του Χριστού˙ αλλά από εδώ ακόμη, αφού καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, να λάβουμε τους αρραβώνες,15 ή, καλύτερα, να φροντίσουμε να αποκτήσουμε εκείνον τον ίδιο, αυτόν δηλαδή που είναι επάνω από όλα, και που είναι σε όλα, και που είναι κάθε αγαθό.

Ούτε και να πει κάποιος, «Εγώ έχω τον Χριστό, με το να τον λάβω από το άγιο Βάπτισμα», αλλά ας μάθε ότι δεν λαμβάνουν με το βάπτισμα τον Χριστό όλοι αυτοί που βαπτίζονται, αλλά μόνο αυτοί, που έχουν βέβαιη πίστη και που ευπρέπισαν τους εαυτούς τους με τέλεια γνώμη ή με προκάθαρση, και που έτσι ήρθαν στο βάπτισμα. Και αυτό θα το γνωρίσει εκείνος που ερευνά τις Γραφές από τα αποστολικά λόγια και έργα, διότι έχει γραφεί: «Όταν λοιπόν οι απόστολοι, που βρίσκονται στα Ιεροσόλυμα, άκουσαν ότι η Σαμάρεια έχει δεχθεί το λόγο του Θεού, έστειλαν σ’ αυτούς τον Πέτρο και τον Ιωάννη, οι οποίοι, αφού κατέβηκαν στη Σαμάρεια, προσευχήθηκαν γι’ αυτούς, για να λάβουν Άγιο Πνεύμα˙ διότι δεν είχε ακόμη κατεβεί το Άγιο Πνεύμα σε κανένα απ’ αυτούς, αλλά ήταν μόνο βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Τότε, οι απόστολοι έβαζαν επάνω τους τα χέρια και λάμβαναν Άγιο Πνεύμα».16 Είδες, πώς δεν λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα αμέσως όλοι αυτοί που βαπτίζονται; Έμαθες από τους αποστόλους ότι, αν και πίστεψαν και βαπτίσθηκαν κάποιοι, δεν ντύθηκαν τον Χριστό με το βάπτισμα;17 Διότι, αν θα γινόταν αυτό, δεν θα χρειάζονταν στη συνέχεια την ευχή και την επίθεση των χεριών των αποστόλων˙ διότι, καθώς λάμβαναν το Άγιο Πνεύμα, λάμβαναν τον Κύριο Ιησού. Διότι δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλο το Πνεύμα. Και ποιός το λέει αυτό; Ο ίδιος ο Θεός Λόγος, μιλώντας στη Σαμαρείτιδα, λέει: «Ο Θεός είναι Πνεύμα»18. Αν λοιπόν ο Χριστός Θεός είναι Πνεύμα, σύμφωνα με τη φύση της θεότητας, και εκείνος, που τον έχει, έχει Άγιο Πνεύμα˙ και εκείνος που έχει το Πνεύμα, έχει πάλι τον ίδιο τον Κύριο, όπως λέει και ο Παύλος˙ «Το Πνεύμα είναι ο Κύριος».19

Υποσημειώσεις:

1. Πρβ. Γαλ. 3, 27
2. Α’ Θεσ’. 5,5
3. Εφ. 5,6
4. Γαλ. 5,2
5. Ιακ. 2,20
6. Ματθ. 25, 24
7. Γέν. 3,5
8. Ματθ. 11,30
9. Πρβ. Λουκ. 15,20
10. Β’ Κορ. 4, 17
11. Ψαλμ. 4,2
12. Πρβ. Ρωμ. 8, 18
13. Ματθ. 11,30
14. Γυμνοί˙ απαλλαγμένοι από τα πράγματα του βίου.
15. Πρβ. Εφ. 1, 14 (αρραβώνες˙ εδώ, η πρόγευση)
16. Πράξ. 8, 14-17
17. Πράξ. 8, 14-17
18. Γαλ. 3, 27
19. Ιω. 4, 24

*Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου – Έργα (Νεοελληνική απόδοση). Εκδόσεις: Περιβόλι της Παναγίας. Μάιος 2017. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη. *Εκ του ιστολογίου Ορθόδοξη Πορεία» της 20.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Β') - ΝΗΣΤΕΙΑ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 203-205.
Ιδού πως περιγράφει ο ίδιος (ο Άγιος Ιωάννης) την εν Κροστάνδη ιερατικήν ζωήν και διακονίαν του:
<<Από των πρώτων ημερών του υπουργήματός μου εν τη υψηλή υπηρεσία της Εκκλησίας του Θεού, εθεώρησα ως κανόνα της ζωής μου να είμαι πιστός
και ζηλωτής εν τω ιερατικώ μου έργω και αυστηρώς επαγρυπνώ επί του εαυτού μου και της πνευματικής ζωής μου.
Προς τον σκοπόν τούτον ήρχισα να μελετώ και να σπουδάζω την Γραφήν, αποκομίζων εξ αυτής οικοδομήν ως άνθρωπος, ως ιερεύς και ως μέλος του κοινωνικού συνόλου.
Ήρχισα τότε να συντάσσω και το ημερολόγιόν μου, εν τω οποίω επακριβώς εσημείουν τους αγώνας μου κατά των κακών σκέψεων και πειρασμών, τας μετανοίας μου, τας μυστικάς μου προσευχάς και τας μετά του Θεού πνευματικάς εντεύξεις μου.
Καθ' εκάστην Κυριακήν και εορτήν συνήθιζον να κηρύττω είτε ιδικόν μου κήρυγμα, είτε εκ της συλλογής του επισκόπου Γρηγορίου.
Εκτός των ειθισμένων εκκλησιαστικών μου καθηκόντων, ευθύς εξ αρχής, επειδή και εγώ ήμην ποτέ πτωχός, εφρόντιζον περί των πτωχών.

Προ είκοσιν ετών είχον την έμπνευσιν της ιδρύσεως εν Κροστάνδη <<οίκου βιομηχανίας>> τον οποίον διά της Θείας βοηθείας κατώρθωσα να αποπερατώσω το 1873>>.
Ο πατήρ Ιωάννης καθ' όλον το ιερατικόν του στάδιον, όπερ διήρκησε 53 έτη, ουδέποτε ελησμόνει ότι ήτο ιερεύς.
Ελειτούργει καθ' εκάστην, εκήρυττε συχνότατα, τουθ' όπερ ήτο ασύνηθες κατά την εποχήν εκείνην εν Ρωσσία, επεσκέπτετο τας κατοικίας των πτωχών ενοριτών του και εβοήθει αυτούς,
έπειθε τους αλκοολικούς να εγκαταλείψωσι το πάθος της μέθης, εγίνετο τα πάντα τοις πάσι, ενίοτε δε και ανυπόδητος επέστρεφεν εις την οικίαν του, διότι έδιδε τα υποδήματά του εις πτωχούς χριστιανούς!
Τη 20ή Δεκεμβρίου του 1908 εκοιμήθη εν Κυρίω καταλιπών οπίσω αυτού φήμην ανδρός αγίου.
(Εκ του προλόγου του βιβλίου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

7. Διόρθωσις της ζωής (Β') - 8. Νηστεία

Διόρθωνε τον εαυτόν σου από τα παραπτώματά σου και από την ευσέβειαν μην απομακρύνεσαι. Παράδιδε την συνείδησιν, την ζωήν σου και τα έργα σου εις τον Θεόν, ο Οποίος γνωρίζει τας καρδίας μας. Εξέταζε όμως αμερολήπτως τον εαυτόν σου. Δεν είσαι άραγε δύσκολος κατά τον χαρακτήρα σου, ιδιαιτέρως εις τους οικιακούς σου; Ίσως είσαι σκυνθρωπός, στρυφνός, ακοινώνητος και σιωπηλός. Πλάτυνε την καρδίαν σου και γίνε κοινωνικός και εύχαρις, χωρίς όμως να παραδίδεσαι υπέρ το πρέπον εις την ευθυμίαν' έσο ευγενής, όχι προκλητικός, και γλυκύς εις τους ελέγχους. «Πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω» (Α' Κορ. 16,14) είπεν ο Απόστολος. Υπόφερε μερικά πράγματα, παρερχόμενος αυτά εν σιωπή και κάμνε ότι δεν τα βλέπεις. «Η αγάπη τα πάντα υποφέρει». Ενίοτε ένεκα ενός ελέγχου ο οποίος γίνεται με ανυπομονησίαν, εξεγείρεις εχθρότητα διότι ο έλεγχος δεν έγινε με πνεύμα πραότητος και αγάπης, αλλά με πνεύμα εγωϊστικής καθυποτάξεως των άλλων. Λάβε στεράν απόφασιν εν τη ψυχή σου να μισής κάθε αμαρτίαν σκέψεως, λόγου και πράξεως και, όταν πειράζεσαι εις την αμαρτίαν, απόφευγε μήπως το μίσος σου στραφή εναντίον του προσώπου του αδελφού σου ο οποίος έδωκεν αφορμήν διά την αμαρτίαν. Μίσει την αμαρτίαν με όλη την καρδίαν σου, λυπού όμως τον αδελφόν σου' δίδασκε αυτόν και προσεύχου δι' αυτόν προς τον Παντοδύναμον, ο Οποίος μας βλέπει όλους και δοκιμάζει τας καρδίας μας και τα μύχιά μας. «Ούπω μέχρις αίματος αντικατέστητε προς την αμαρτίαν ανταγωνιζόμενοι» (Εβρ. 12,4). Είναι αδύνατον να μη περιπίπτης εις την αμαρτίαν αν μη έχης ριζωμένον μίσος κατ' αυτής εν τη καρδία σου. Η φιλαυτία πρέπει να εκριζωθή. Κάθε αμαρτία προέρχεται από την φιλαυτίαν. Η αμαρτία πάντοτε παρουσιάζεται ή προσποιείται ότι θέλει το καλόν μας, παρέχουσα υποσχέσεις αφθονίας και αναπαύσεως. «Καλόν το ξύλον εις βρώσιν, και αρεστόν τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίον του κατανοήσαι» (Γεν. 3,6). Τοιοτοτρόπως εμφανίζεται πάντοτε η αμαρτία.

8. Νηστεία

«Και νυν λέγει Κύριος ο Θεός υμών, επιστράφητε προς με εξ όλης της καρδίας υμών, και εν νηστεία και εν κλαυθμώ και εν κοπετώ» (Ιωήλ 2,12). «Ος αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν» (Ματθ. 16,25), ήτοι όστις επιθυμεί να σώση τον παλαιόν του, σαρκικόν, αμαρτωλόν άνθρωπον, θα απολέση την ζωήν του, διότι η πραγματική ζωή συνίσταται εις την σταύρωσιν και νέκρωσιν του παλαιού ανθρώπου με τας πράξεις του και την ένδυσιν «του νέου, του ανακαινιζομένου εις επίγνωσιν κατ' εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3,9-10). Άνευ της νεκρώσεως του παλαιού, σαρκικού ανθρώπου, δεν υπάρχει ζωή αληθινή ή αιωνία μακαριότης. Όσο πληρεστέρα και οδυνοτέρα είναι η νέκρωσις του παλαιού ανθρώπου, τόσον τελειοτέρα θα είναι η ανακαίνησις και η αναγέννησίς σου, όσον δε βαθυτέρα η κάθαρσις, τόσον μεγαλυτέρα η καθαριότης εν τη μελλούση ζωή. Νέκρωσον τον εαυτόν σου και θα εύρης νέαν ζωήν. Ω, αισθάνομαι ότι όταν διατελώ εν πλήρει υγεία και δεν βασανίζω το σώμα μου με κόπους και μόχθους, αποθνήσκω κατά το πνεύμα, η Βασιλεία του Θεού δεν είναι πλέον εντός μου, η δε σαρξ μου και ο Διάβολος με καταβάλλουν. Είναι αναγκαία η νηστεία διά τον χριστιανόν διά να καθαρίζη την διάνοιάν του, να ανυψώνη και αναπτύσση τα αισθήματά του και να ωθή την θέλησίν του εις χρήσιμον και ωφέλιμον δραστηριότητα. Τας τρεις αυτάς ανθρωπίνους ικανότητας τας σκοτίζομεν και τας καταπνίγομεν ιδιαιτέρως «με την κραιπάλην και μέθην και μερίμνας βιωτικάς» (Λουκ. 21,34). Με αυτάς απομακρυνόμεθα από τον Θεόν, την πηγήν της ζωής και περιπίπτομεν εις φθοράν και ματαιότητα, διαστρέφοντες και μολύνοντες την εικόνα του Θεού την οποίαν έχομεν εντός ημών. Η κραιπάλη και η φιληδονία μας καρφώνουν εις την γην και αποκόπτουν,, ούτως ειπείν, της ψυχής τας πτέρυγας. Αναλογισθήτε όμως πόσον υψηλά επέτων αι ψυχαί των ασκητών και των εγκρατών! Υψώνοντο μέχρι των ουρανών όπως οι αετοί' αυτοί οι επίγειοι έζων με την ψυχήν και την καρδίαν των εις τους ουρανούς και εκεί ήκουον άρρητα ρήματα και εκεί εμάνθανον την θείαν σοφίαν. Πόσον όμως ο άνθρωπος καταπίπτει με την λαιμαργίαν και την μέθην! Διαφθείρει την φύσιν του, η οποία εδημιουργήθη ατ' εικόνα Θεού, και γίνεται όμοιος προς τα κτήνη και χειρότερος ακόμη. Ουαί ημίν, διά τας παρανόμους προσηλώσεις μας και τας ανόμους συνήθειάς μας! Μας εμποδίζουν εις την αγάπην του Θεού και του πλησίον και εις την εκπλήρωση των εντολών του Θεού' εμφυτεύουν εντός μας εγκληματικήν, στοργικήν φιλαυτίαν, το τέλος της οποίας είναι όλεθρος αιώνιος. Τοιουτοτρόπως ο μέθυσος δεν λυπείται να δαπανά χρήμα διά την ικανοποίησιν της σαρκός και την αποβλάκωσίν του, ενώ τουναντίον λυπείται να δώση ολίγα λεπτά εις τον πτωχόν' ο καπνιστής ρίπτει δεκάδας και εκατοντάδας ρουβλίων, λυπείται δε να δώση λεπτά τινα εις τον πτωχόν, τα οποία θα ηδύνατο να σώσουν την ψυχήν του' όσοι επιθυμούν να ενδύωνται πολυτελώς, ή αγαπούν τα ωραία έπιπλα και τα κινεζικά δαπανούν υπέρογκα ποσά εις αυτά και παρέρχονται με αδιαφορίαν και περιφρόνησιν τους πτωχούς' όσοι αγαπούν να ζουν πλουσίως δεν λυπούνται να εξοφδεύουν δεκάδας και εκατοντάδας ρουβλίων διά γεύματα, ενώ τουναντίον λυπούνται να δώσουν και ολίγα λεπτά εις τους πτωχούς. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 203-205.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ''ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΥΡΩΣΙΜΟ''

Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Β'

 της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (2024)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι φιλοσοφία, οὔτε ἰδεολογία, ἀλλὰ καρδιακὸ βίωμα καὶ τρόπος ζωῆς. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι εἶναι ἕνα ταξίδι μὲ ὁδηγὸ τὸν Χριστό. Γιὰ νὰ συμμετάσχουμε σὲ αὐτὸ τὸ ταξίδι, δὲν ἀπαιτοῦνται ἱκανότητες μεγαλύτερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὁποῖες ὅλοι διαθέτουμε. Ὡστόσο, ὑπάρχουν δύο ἀπαραίτητες προϋποθέσεις: νὰ θέλουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστό μας καὶ νὰ σηκώσουμε μὲ προθυμία τὸν Σταυρό μας.

Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς λέει ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετὰ τὴν κοσμοχαρμόσυνη Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ: «ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, (πρῶτα) νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ σηκώσει τὸν Σταυρό του καὶ (τότε) νὰ μὲ ἀκολουθήσει».

Πραγματικά, αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ εἶναι Χριστιανός, αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ ἀνήκει στὴν κιβωτὸ τῆς σωτηρίας, στὸ πνευματικὸ στρατόπεδο καὶ στὴν μεγάλη οἰκογένεια ποὺ λέγεται «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», πρέπει νὰ εἶναι πολὺ συνειδητοποιημένος καὶ ἀποφασισμένος. Ἀποφασισμένος γιατί; Γιὰ νὰ ἀφήσει πίσω του τὸ ἐγωιστικὸ «θέλω». Ἀκούγεται ἴσως ξένο ἢ σκληρὸ αὐτὸ γιὰ κάποιους, ἀλλὰ σκεφτεῖτε τὸ διαφορετικά.

Σκεφτεῖτε ἕναν στρατιώτη κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς μάχης νὰ προβάλλει τὸ θέλημά του ἐνάντια στὶς ἐντολὲς τοῦ ἔμπειρου καὶ σοφοῦ στρατηγοῦ. Ὁ στρατιώτης αὐτὸς καὶ τὴν ζωή του θὰ χάσει καὶ κακὸ στὸ στράτευμα θὰ προκαλέσει. Κατανοοῦμε, ἔτσι, γιατὶ ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας καὶ νὰ συμμορφωθοῦμε μὲ τὸ Θέλημά Του.

Τί θέλει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Χριστός; Τί διαβάζουμε στὸ Εὐαγγέλιο; «Ἂν θέλετε νὰ εἶστε φίλοι μου, ἐμένα νὰ μιμεῖσθε». Ὁ Θεός μας εἶναι Θεὸς τῆς θυσίας καὶ τῆς προσφορᾶς, καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε ἔμπρακτα. Καταδέχθηκε νὰ φορέσει τὸ ἔνδυμά μας, τὴν ἀνθρώπινη φύση, καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ πάνω στὸν Σταυρό· θυσιάσθηκε, γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς. Ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε Θεία Λειτουργία θυσιάζεται καὶ μᾶς προσφέρει τὸ Πανάχραντον Σῶμα Του καὶ τὸ Πανάσπιλον Αἵμα Του.

Ἐφόσον, λοιπόν, εἶναι Θεὸς τῆς θυσίας καὶ τῆς προσφορᾶς, ἔτσι πρέπει νὰ εἴμαστε καὶ ἐμεῖς. Ἡ προσφορά, ἡ δοτικότητα καὶ ἡ θυσία δὲν περιορίζεται μόνο στὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Δὲν προσφέρουμε στὸν συνάνθρωπο μόνο δίνοντάς του ἕνα κομμάτι ψωμί, οὔτε -στὴν χειρότερη περίπτωση- δίνοντας ἕνα ροῦχο τὸ ὁποῖο πάλιωσε καὶ δὲν τὸ χρειαζόμαστε πλέον. Προσφέρουμε καὶ μὲ δύο καλὰ λόγια ποὺ θὰ ἀφήσουμε νὰ βγοῦν ἀπ΄ τὴν καρδιά μας, δύο λόγια παρηγοριᾶς καὶ στήριξης. Προσφέρουμε καὶ ὅταν διαθέσουμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ βοηθήσουμε ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη.

Ἡ προσφορὰ καὶ ἡ θυσία εἶναι Σταυρός. Καὶ βέβαια αὐτὸ ἰσχύει τόσο γιὰ τοὺς λαϊκούς, ὅσο καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς ρασοφόρους. Τὸ ὅτι φορέσαμε τὸ τιμημένο ράσο δὲν σημαίνει ὅτι αὐτομάτως θυσιασθήκαμε. Ἂν φορέσαμε τὸ ράσο καὶ κοιτᾶμε πρῶτα τὰ τοῦ οἴκου μας καὶ μετὰ τὴν Ἐκκλησία, πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴ θέση μας, διότι διαφορετικά, δὲν θὰ ἐπιτύχουμε.

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι χάραξαν τὴν πορεία. Ἀνταποκρίθηκαν πλήρως στὸν εὐαγγελικὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ, ἀπαρνήθηκαν ὄχι μόνο τοὺς ἑαυτούς τους, ἀλλὰ καὶ τὶς οἰκογένειές τους, σήκωσαν τὸν Σταυρό τους, τὸν Σταυρὸ τῆς θυσίας, τῆς κούρασης, τῶν κινδύνων, καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σαγηνεύσουν ὅλη τὴν οἰκουμένη. Καὶ ἀφοῦ σαγήνευσαν τὴν οἰκουμένη, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο -πλὴν τοῦ Θεολόγου Ἰωάννου- μαρτύρησαν, καθὼς ἦταν ἀπόλυτα βέβαιοι ὅτι μετὰ τὴν Σταύρωση ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση.

Ὁ Χριστός, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μᾶς καλεῖ νὰ σηκώσουμε τὸν Σταυρό μας, ἀλλὰ μᾶς δίνει καὶ τὴν δύναμη νὰ τὸν σηκώσουμε. Κανενὸς ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὶς δυνάμεις του καὶ αὐτὸ διότι ὁ Θεὸς μᾶς στηρίζει ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ δύσκολες στιγμές: «καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουθενώσει». Καὶ τὸ ὅτι τὴν Σταύρωση ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν κοίμησή μας, ἀλλὰ εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ ἐπαναλαμβάνεται στὴ ζωή μας. Αὐτὴ ἡ Ἀνάσταση φέρνει στὴν ψυχὴ τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγαλλίασης.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἐνθυμεῖται καὶ τιμᾶ τὴν ἑορτὴ τῆς Γ΄ Ἐμφανίσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στὸν οὐρανό, ἡ ὁποία συνέβη κατὰ τὴν διάρκεια Ἀγρυπνίας πρὸς τιμὴν τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μὲ τὸ πάτριο ἑορτολόγιο τὸ ἔτος 1925 στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Ὑμηττοῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ στήριξε τοὺς εὐσεβεῖς Ὀρθοδόξους νὰ παραμείνουν στὴν παράδοση τῶν Πατέρων.

Ἔτσι ὅπως φάνηκε ὁλοφώτεινος ὁ Τίμιος Σταυρός, ἔτσι ὁλοφώτεινοι πρέπει νὰ εἴμαστε κὶ ἐμεῖς. Κὶ ἂν δὲν εἴμαστε, νὰ γίνουμε! Νὰ γίνουμε Φῶς Χριστοῦ. Μόνο ἂν ἔχουμε φῶς μέσα μας, θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ μεταδώσουμε πρὸς δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνηση, εἰς τοὺς ἀιώνας. Ἀμήν! Εὔχομαι ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας νὰ εἶναι πάντοτε γιὰ ἐμᾶς ὁ φάρος ὁ ὁποῖος θὰ ὁδηγεῖ τὴν πορεία μας πρὸς τὸν Οὐρανό, μέσα ἀπὸ τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση.

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗ WOKE ΑΤΖΕΝΤΑ;

Στη δημόσια αντιπαράθεση για τον γάμο ομόφυλων έχει επιβληθεί ένα παραπλανητικό στερεότυπο. Και το στερεότυπο αυτό είναι πως, όσοι αντιδρούν σε αυτόν και στο ευρύτερο αφήγημα μέσα στο οποίο αυτός εντάσσεται, είναι θρησκόληπτοι φονταμενταλιστές, ενώ αυτοί που είναι υπέρ παλεύουν για την απαλλαγή της κοινωνίας από θρησκευτικούς σκοταδισμούς.

του Κώστα Γρίβα

Στην πραγματικότητα όμως, το ευρύτερο αφήγημα το οποίο υπηρετεί η woke ατζέντα, μέρος της οποίας είναι ο γάμος ομόφυλων, αποτελεί έκφανση του σκληρού πυρήνα του Δυτικού Χριστιανισμού. Όπως ο γράφων υποστήριξε σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress, το ευρύτερο αφήγημα είναι η άρνηση των διαφορετικών ρόλων των δύο φύλων σε μια οικογένεια, αυτόν του πατέρα και της μητέρας. Και αυτή προκύπτει από την άρνηση της ύπαρξης βιολογικών διαφορών μεταξύ των φύλων και εν τέλει από την άρνηση της ίδιας της έννοιας του βιολογικού φύλου. Το φύλο θεωρείται ως μια αυθαίρετη “φαντασιακή” κατασκευή και τίποτε άλλο.

Όμως, αυτή η άρνηση της ίδιας της βιολογίας, που θα ήταν αδύνατη για οποιονδήποτε άλλο πολιτισμό στην ιστορία της Ανθρωπότητας, καθίσταται δυνατή εξαιτίας της τεράστιας αυτοπεποίθησης που έχει προσδώσει στον άνθρωπο της μετανεωτερικής Δύσης το κοσμοείδωλο του “ανθρωποθεού” (man-god), το οποίο εντάσσεται στον σκληρό πυρήνα του Δυτικού Πολιτισμού και προέρχεται από τον Δυτικό Χριστιανισμό.

Ποιος γέννησε τον “ανθρωπόθεο”Αναλυτικότερα, η παρακμή του Χριστιανισμού στη Δύση και η άνοδος του Ανθρωπισμού ουσιαστικά οδήγησε στην αντικατάσταση του Θεού στη συλλογική συνείδηση των ανθρώπων από την πίστη στις δυνατότητες του ίδιου του Ανθρώπου. Δηλαδή, δημιουργήθηκε το κοσμοείδωλο του “ανθρωποθεού”, όπως το περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στο βιβλίο του οι “Δαιμονισμένοι”. Με απλά λόγια, ο άνθρωπος επιχείρησε να υποκλέψει τις αρμοδιότητες και τις δυνατότητες του θεού και να θεοποιηθεί ο ίδιος.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο καθηγητής John Gray στο βιβλίο του “Αχυρένια Σκυλιά”, «ο ανθρωπισμός δεν είναι επιστήμη αλλά θρησκεία». Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει και η θρησκειολόγος, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Κάρεν Άρμστρονγκ, η οποία στο διάσημο βιβλίο της “Η Ιστορία του Θεού” υποστηρίζει ότι «ο ουμανισμός είναι καθ’ εαυτόν μια θρησκεία δίχως θεό». Όμως, ο Ουμανισμός και ο Διαφωτισμός δεν ήταν προϊόν παρθενογένεσης. Πάτησαν πάνω στη νοησιαρχία του Δυτικού Χριστιανισμού, στην αυτολατρεία της ανθρώπινης διάνοιας που χαρακτηρίζει τον Χριστιανισμό της Δύσης.

Όπως γράφει ο καθηγητής Γιανναράς στο βιβλίο “Ορθοδοξία και Δύση”: «Από τα τέλη του 9ου αιώνα παγιώνεται στη Δύση η καινούργια εκδοχή της σημασίας του λόγου στη χρήση της λέξης ratio. Ratio είναι η ατομική νοητική ικανότητα (facultas rationalis), η επιτηδειότητα του νου να γνωρίζει τα πράγματα κατά την ουσία τους (per se), αφού εξ ορισμού ο ανθρώπινος νους είναι μικρογραφία της θείας διάνοιας, όπου εμπεριέχονται ως νοητικές συλλήψεις οι ουσίες όλων των όντων».

Σκοτώνοντας τον θεόΕν συνεχεία, ο Διαφωτισμός “σκοτώνει” φαντασιακά τον θεό, αλλά η αυτοθεοποίηση της ανθρώπινης διάνοιας, ως “μικρογραφία της θείας διάνοιας”, παραμένει. Έτσι, οι άνθρωποι στη Δύση, από τα χρόνια του Διαφωτισμού και μετά, όταν “απελευθερώθηκαν” από τον θεό, δεν θεώρησαν τον εαυτό τους ως ένα ακόμη πρωτεύον θηλαστικό με ανώτερη νοημοσύνη από τα υπόλοιπα, αλλά σαν ένα εντελώς ξεχωριστό ον που δεν έχει καμία σχέση με τους υπόλοιπους βιολογικούς συγγενείς του.

Κατά κάποιον τρόπο, η εξορία του θεού από τα ανθρώπινα πράγματα αντί να υποβιβάσει την αντίληψη του ανθρώπου από τον άνθρωπο στο επίπεδο του νοήμονος ζώου, την αναβάθμισε στο επίπεδο του θεού! Από “δημιούργημα του θεού” ο άνθρωπος αυτο-αντιμετωπίστηκε σαν θεός ο ίδιος ή έστω σαν ένα ον που μπορούσε να έχει απόλυτο έλεγχο της μοίρας του, του κόσμου και του εαυτού του. Και τον έλεγχο αυτό τον επετύγχανε δια της διάνοιας και της βουλήσεώς του. “Απελευθερώθηκε” φαντασιακά από τη φύση και θεώρησε ότι μπορεί να επιτύχει τα πάντα.

Όπως γράφει ο καθηγητής Ματσούκας στο βιβλίο του “Ο Προτεσταντισμός”: «Ο μεγάλος προτεστάντης θεολόγος του 20ου αιώνα K. Barth σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ο 18ος αιώνας δεν χαρακτηρίζεται μόνο για τη λογική του, αλλά και για τη δαιμονική και μεφιστοφελική του ορμή. Αποθεώνει τον άνθρωπο, βάζοντάς μέσα του τον θεό. Έτσι, ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει στην παντοδυναμία του. Έχει πια την πεποίθηση ότι θα τα κατορθώσει όλα, από την οργάνωση της προσωπικής του ζωής ως την οργάνωση των κρατών».

Ο υπεράνθρωπος, οι Ναζί και η woke ατζένταΗ αυτολατρεία της διάνοιας του Δυτικού Ανθρώπου συνδυάστηκε με τη μεταφυσική πίστη στις δυνατότητες της θέλησής του. Έτσι, η βουλησιαρχία εμφανίστηκε ως ένα είδος υποκατάστατου των θεϊκών ικανοτήτων. Η νοησιαρχία της Δύσης χρειαζόταν τη μεταφυσική βουλησιαρχία, τη μετατροπή της ανθρώπινης θέλησης σε μια υπεράνθρωπη δύναμη, έτσι ώστε να έχει μια “βάση ισχύος”, πάνω στην οποία ο νεωτερικός άνθρωπος θα έδραζε την προσπάθεια του να ελέγξει τον κόσμο και την μοίρα τουs.

Έτσι, προέκυψε το νεωτερικό μεταχριστιανικό, βουλησιαρχικό άτομο, που με τη θέλησή του μπορεί να κυριαρχήσει στον κόσμο γύρω του, όπως θεωρούσαν ότι μπορούσαν να πράξουν οι Ναζί, προβάλλοντας μια διεστρεβλωμένη ανάγνωση της έννοιας του νιτσεϊκού υπερανθρώπου. Ο υπεράνθρωπος, λοιπόν, είναι η πολιτισμική μήτρα που γεννά σήμερα τις θεωρίες περί ανυπαρξίας φύλων και των κοινωνικών παραγώγων τους, όπως είναι ο γάμος ομόφυλων.

Η διαφορά με τους Ναζί είναι ότι ο μετανεωτερικός υπεράνθρωπος στοχεύει στον έλεγχο του μικρού του εσωτερικού σύμπαντος, πιστεύοντας, με μεταφυσικό φανατισμό, ότι είναι σε θέση να επιλέξει ακόμη και το φύλο του, απαλλαγμένος από κάθε έννοια εξωτερικών δυνάμεων, όπως είναι η φύση και η βιολογία, τις οποίες αντιλαμβάνεται σαν αυθαίρετες “φαντασιακές κατασκευές”. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η αποδόμηση των ανθρώπινων ταυτοτήτων και γενικότερα η σχετικοποίηση της πραγματικότητας, που αποτελεί βασικό στοιχείο της λεγόμενης μετανεωτερικότητας, συνδέεται άμεσα με μισαλλόδοξες ιστορικές αναγνώσεις, όπως είναι η άρνηση του Ολοκαυτώματος. Για περισσότερα, μπορεί να δει κανείς το βιβλίο του Robert Eaglestone “Μεταμοντερνισμός και άρνηση του Ολοκαυτώματος”.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το ευρύτερο αφήγημα που υπηρετεί ο γάμος ομόφυλων δεν είναι η ισότητα απέναντι της κοινωνίας και του νόμου, αλλά η οντολογία του ανθρώπου. Το πώς ορίζεται ο άνθρωπος και αν έχει νόημα η ίδια η έννοια του ανθρώπου. Ο καθένας, λοιπόν, ας κάνει τις επιλογές του, ας αναλάβει τις ευθύνες του. Ας μην κρύβεται, όμως, κάτω από “φερετζέδες” προοδευτικότητας που τάχα πολεμούν την θρησκοληψία.

Η αποδόμηση των φύλων είναι σκληρή και φονταμενταλιστική θρησκοληψία. Απλά είναι μεταλλαγμένη και καμουφλαρισμένη… *Εκ του ιστολογίου «Slpress.gr» της 15.2.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ, ΑΝΗΨΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ ἀποκαλεῖται «πρὸ τῆς Ὑψώσεως», δεδομένου ὅτι μέσα στὴν ἑβδομάδα θὰ ἑορτάσουμε τὴν Παγκόσμιο Ὕψωση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ μᾶς προετοιμάζει ἡ Ἐκκλησία, μιλῶντας μας σχετικὰ μὲ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ.

Συγκεκριμένα, ἀκούσαμε σήμερα στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τὸν Κύριό μας νὰ προφητεύει τὴν Σταύρωσή Του μὲ μία παρομοίωση: «ὅπως, ὕψωσε ὁ Μωϋσὴς τὸ φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου».

Ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες, παρὰ τὶς τόσες εὐεργεσίες ποὺ εἶχαν δεχθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸν Μωϋσή, ἀγανακτοῦσαν καὶ ἔδειχναν ἀγνωμοσύνη, ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τοὺς παιδεύσει, τοὺς ἔστειλε δηλητηριώδη φίδια. Ὅποιος δαγκωνόταν ἀπὸ τὰ φίδια αὐτά, πέθαινε ἀκαριαῖα. Ἡ συμφορὰ ξύπνησε τοὺς Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργο, ὥστε σπεύδοντας αὐτοὶ στὸν Μωϋσή, τοῦ ζήτησαν νὰ προσευχηθεῖ γιὰ νὰ λυτρωθοῦν. Ὁ Θεός, τότε, τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ὑψώσει ἕνα χάλκινο φίδι σὲ ξύλινο κοντάρι. Ὅσοι θὰ εἶχαν στραμμένο τὸ βλέμμα τους στὸ ὑψωμένο φίδι, δὲν θὰ κινδύνευαν νὰ πεθάνουν. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο λυτρώθηκε ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποτέλεσε προτύπωση τῆς ἀναγκαίας θυσίας τοῦ Θεανθρώπου γιὰ τὴν λύτρωση ὅλων μας ὄχι ἀπὸ τὸν σωματικό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο. Ὁ Χριστός, ὅταν ἦρθε, ὑψώθηκε στὸ Ξύλο τοῦ Σταυροῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ὅσοι ἔχουμε στραμμένο τὸ βλέμμα μας πρὸς Αὐτόν, νὰ μὴν πεθαίνουμε ἀπὸ τὰ φαρμακερὰ φίδια τῆς ἁμαρτίας.

Ἐντύπωση προκαλεῖ τὸ ρήμα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἐπερχόμενη θυσία Του. Λέει ὅτι ΠΡΕΠΕΙ νὰ ὑψωθεῖ στὸ Ξύλο. Ἡ Σταύρωση -καὶ ἡ κατοπινὴ Ἀνάσταση βέβαια- ἦταν ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ἔλαβε σάρκα ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπό, πρὸς αὐτὸ τὸ ὕψιστο καθῆκον, ὁ Θεάνθρωπος δὲν παρεξέκλινε οὔτε στὸ ἐλάχιστο. Μᾶς δίδαξε μὲ τὸ παράδειγμά Του νὰ ἀνταποκρινόμαστε μὲ συνέπεια στὸ καθῆκον μας καὶ νὰ μὴν τὸ ἀποφεύγουμε, σύμφωνα μὲ τὴ συνήθεια τῶν ἡμερῶν μας.

Τὸ μεγαλύτερο καὶ πρώτιστο καθῆκον μας εἶναι νὰ ζοῦμε ἀνάλογα μὲ τὴν ταυτότητά μας. Εἴμαστε Χριστιανοί, ἄρα ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Χριστός. Αὐτὸ τὸ καθῆκον εἶναι τὸ κέντρο. Ὅλα τὰ ἄλλα περιστρέφονται γύρω ἀπὸ αὐτό. Ὅσο συντομότερα συνειδητοποιήσουμε ὅτι κέντρο τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ ἀρέσουμε στὸν Χριστό μας, τόσο συντομότερα θὰ δοῦμε τὴν ζωή μας νὰ μεταμορφώνεται ριζικὰ πρὸς τὸ καλύτερο, τὸ φωτεινότερο, τὸ αἰώνιο.

Μετ’ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΦΩΛΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΡΑΣΟ!

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΚΥΜΑΤΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ή ΕΧΕΙ ΠΑΤΗΘΕΙ;

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ: «ΑΣΚΗΤΙΚΑ» - ΛΟΓΟΣ Ε': ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΘΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Γ')

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του αγίου Ισαάκ του Σύρου:
«Ασκητικά»
εκδόσεις «Μαρίας Β. Ρηγοπούλου», Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 37-39.
Φωτοτυπική ανατύπωσις της εκδόσεως 1871.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

 

Χάριτι Θεού προβαίνουμε στην ηλεκτρονική μεταφορά αποσπασματικών αναρτήσεων, από το πασίγνωστο έργο του αγίου αββά Ισαάκ του Σύρου «ΑΣΚΗΤΙΚΑ», από φωτοτυπική ανατύπωση του 1871, που επιμελήθηκαν οι εκδόσεις «Ρηγοπούλου». Το βιβλίο μπορεί να αναγνωσθεί στο διαδίκτυο σε μορφή PDF, ωστόσο θεωρήσαμε, πως για την αποτελεσματικότερη ανάγνωσή του, θα ήταν, ίσως, καλύτερα να αναγνωσθεί σε τακτικές αποσπασματικές αναρτήσεις, ίσως για να γίνει πιο κατανοήσιμο.  Τα «ΑΣΚΗΤΙΚΑ» ήταν και το βιβλίο που συνιστούσε συνεχώς και επιμόνως ο αγαπημένος μας Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας, λέγοντας: «Να διαβάζετε καθημερινά τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Εγώ πολύ ωφελήθηκα από αυτά που γράφει. Ένα μικρό κομμάτι κάθε μέρα...». Ο όσιος καταγόταν από γονείς Σύρους. Γεννήθηκε στη Νινευΐ της Μεσοποταμίας ή κατά τη γνώμη άλλων κοντά στην Έδεσσα της Συρίας. Ενώ ήταν στο απόγειο της νεότητός του, άφησε τον κόσμο και εγκαταστάθηκε μαζί με τον αδελφό του σε ένα κοινόβιο της περιοχής. Εκεί φόρεσε το αγγελικό σχήμα του μοναχού και ασκήθηκε με κοπιώδεις αγώνες στις αρετές της μοναχικής ζωής. Αργότερα, πλέον ώριμος πνευματικά, αποχώρησε σε ένα ερημικό και ήσυχο μέρος, όπου κατοίκησε μόνος με μόνο τον Θεό. Επιδόθηκε με ζήλο στη νοερή προσευχή και αξιώθηκε από το Θεό μεγάλων χαρισμάτων. Στα κείμενά του σημειώνει πως για μεγάλο χρονικό διάστημα δέχθηκε πολλούς πειρασμούς στο ερημητήριό του και πληγές από τα πονηρά πνεύματα, αλλά πάντοτε με τη βοήθεια της θείας Χάριτος τα υπερκερούσε και ενδυνάμωνε πνευματικά και ψυχικά.  Ο «Ευεργετινός» είναι γεμάτος από αποσπάσματα των Λόγων του. Σ' αυτόν άλλωστε παραπέμπει ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός στα έργα του, που δημοσιεύονται στην «Φιλοκαλία», ο 'Οσιος Νικηφόρος ο Μονάζων, διδάσκαλος του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και ο 'Αγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης, ο οποίος συνιστά στους Ησυχαστές την μελέτη των Λόγων του. Ο 'Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς άλλωστε σημειώνει: «...καρπόν της προσευχής ο 'Αγιος Ισαάκ προσηγόρευσε τον φωτισμόν· φησί γαρ [ο ῞Αγιος Ισαάκ], «καθαρότης εστί νοός, εφ' η διαυγάζει εν τω καιρώ της προσευχής το φως της Αγίας Τριάδος· και τότε ο νους υπεράνω της προσευχής γίνεται και ου δεί καλείν ταύτην προσευχήν, αλλά τοκετόν της καθαράς προσευχής, της διά του Πνεύματος καταπεμπομένης» και πάλι «προσευχή εστί καθαρότης νοός, ήτις μόνη εκ του φωτός της Αγίας Τριάδος μετ' εκπλήξεως τέμνεται...». Ευχόμαστε στους αναγνώστες μας την καλή και εποικοδομητική ανάγνωση, προς πνευματική τέρψη και καρποφορία των λόγων που δίδαξε ο ουρανοπολίτης αυτός, παραδομένος πλήρως στον Θεό, ερημίτης.

Γ. Δ.

ΛΟΓΟΣ Ε': ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΘΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΚΑΙ ΕΞ ΟΛΩΝ, ΟΣΑ ΘΟΛΩΝΟΥΣΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΙΖΟΥΣΙ ΤΟΝ ΝΟΥΝ

Εξευτέλησον σεαυτόν, και θέλεις ιδεί την δόξαν του Θεού εις εαυτόν' διότι όπου πλημμυρεί η ταπείνωσις, εκεί ακμάζει και ανθεί η δόξα του Θεού.
Εάν αγωνίζησαι να καταφρονής αναφανδόν υφ' όλων των ανθρώπων, θέλει σε κάμει ο Θεός την δόξαν αυτού.
Γίνου ευκαταφρόνητος εν τη μεγαλωσύνη σου, και όχι μέγας εν τη σμικρότητί σου.
Σπούδασον να καταφρονηθής υπό των ανθρώπων,
όπως χορτασθής εκ της δόξης του Θεού.
Μη ζήτει να τιμηθής παρά τοις ανθρώποις, ενώ υπάρχης πλήρης ψυχικών πληγών.

Καταφρόνησον την τιμήν του κόσμου, ίνα τιμηθής παρά του Θεού' και μη αγαπήσης την κοσμικήν τιμήν, ίνα μη ατιμασθής υπό του Θεού. Όστις ζητεί την τιμήν, φεύγει εξ' αυτού η τιμή' και όστις φεύγει την τιμήν, η τιμή ακολουθεί αυτόν, και γίνεται κήρυξ της ταπεινώσεως αυτού εις πάντας τους ανθρώπους. Εάν καταφρονής σεαυτόν, ίνα μη τιμηθής, ο Θεός θέλει να σε φανερώσει' εάν δε καταφρονήσης συ ο ίδιος σεαυτόν διά την αγάπην του Θεού, ο Θεός συγχωρεί εις όλα αυτού τα κτίσματα να σ' επαινώσι, και θέλει ανοιγή έμπροσθέν σου η θύρα της δόξης εκείνου, όστις σ' έπλασε' διότι συ εν αληθεία υπάρχεις κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν αυτού. Τις είδεν άνθρωπον, όστις να διαλάμπη διά των αρετών, και να φαίνηται ευτελής και ουτιδανός εις τους ανθρώπους, και να ήναι μεν φωτεινός, εις την ζωήν, σοφός δε κατά την γνώσιν, και ταπεινός κατά το φρόνημα; Μακάριος λοιπόν, όστις ταπεινοί εαυτόν εις πάντα' διότι ο τοιούτος θέλει υψηθή' επειδή όστις ταπεινοί εαυτόν εις πάντα διά την αγάπην του Θεού, ο Θεός δοξάζει αυτόν' και όστις πεινή και διψή διά τον Θεόν, ο Θεός θέλει μεθύσει αυτόν από των αγαθών αυτού' και όστις γυμνητεύσει διά τον Θεόν, ο Θεός θέλει ενδύσει αυτόν στολήν αφθαρσίας και δόξης' και όστις πτωχεύει διά τον Θεόν, ο Θεός παρηγορεί αυτόν διά του αληθινού αυτού πλούτου. Καταφρόνησον σεαυτόν διά την αγάπην του Θεού, και ο Θεός θέλει αυξήσει την δόξαν σου καθ' όλην σου την ζωήν, χωρίς συ να γνωρίζης. Έχε σεαυτόν αμαρτωλόν, ίνα δικαιωθής εν όλη σου τη ζωή. Γίνου αμαθής και ιδιώτης εν τη σοφία σου, και όχι σοφός εν τη αμαθεία σου' και αν η ταπείνωσις υψοί τον απλού και αμαθή, πόσης άραγε τιμής γεννήσεται πρόξενος εις τους τιμίους και σοφούς ανθρώπους; Φεύγε την κενοδοξίαν, και θέλεις δοξασθή' φοβήθητι την υπερηφάνειαν, και θέλεις μεγαλυνθή' διότι ούτε η κενοδοξία ούτε η υψηλοφροσύνη διενημήθη εις το γένος των ανθρώπων. Εάν ακουσίως απαρνήθης όλα του κόσμου, μη θέλε να φιλονεικής μετά τινος δι' ελάχιστόν τι πράγμα. Εάν απεστράφης την κενοδοξίαν, φεύγε τους κενοδόξους' φεύγε τους αγαπώντες τα πολλά κτήματα, ως και την απόκτησιν αυτών. Απομάκρυνον σεαυτόν εκ των ασώτων ανθρώπων, ως και εκ της ασωτείας. Φεύγε τους ακολάστους, ως και την ακολασίαν' καθότι εάν και μόνη η ψιλή ενθύμησις των ειρημένων κακών ταράττει τον νουν του ανθρώπου, πόσω μάλλον η θεωρία αυτών, και το μετά των τοιούτων ανθρώπων συζήν; Προσέγγισον εις τους δικαίους, και δι' αυτών θέλεις πλησιάσει εις τον Θεόν' Συναναστρέφου μετά των εχόντων ταπείνωσιν' και θέλεις μάθει τους τρόπους αυτών' διότι εάν και μόνη η θεωρία των τοιούτων ήναι ωφέλιμος, πόσω μάλλον η διδασκαλία αυτών; Αγάπησον τους πτωχούς, ίνα δι' εαυτών επιτύχης το έλεος του Θεού. Μη πλησιάσης εις τους φιλονείκους ανθρώπους, όπως μη αναγκασθής να εξέλθης και συ εκ της γαλήνης και αταραξίας του νοός σου. Μη αηδιάσης τας δυσωδίας των αρρώστων, και μάλιστα των πτωχών' επειδή και συ περίκεισαι σώμα ως και αυτοί. Μη απελπίσης τους θλιβομένους κατά την καρδίαν, ίνα μη τιμωρηθής και συ υπό του Θεού, και ζητήσης παρηγορίαν εξ αυτών, και δεν θέλεις εύρει. Μη χλευάσης ποτέ μυσαρόν άνθρωπον' διότι πάντες ίσοι εις τον άδην θέλομεν πορευθή. Αγάπησον τους αμαρτωλούς, μίσησον όμως τα έργα αυτών, ίνα μη εμπέσης εις τα αυτά πάθη, εις τα οποία αυτοί ευρίσκονται. Ενθυμήθητι, ότι υπάρχεις κοινωνός της ενύλου φύσεως, και κάμε τον καλόν εις πάντας. Μη επιπλήττης τους έχοντας χρείαν της ευχής σου, μήτε αποστέρη αυτούς των παρηγορητικών σου λόγων, ίνα μη απελπισθώσι, και ζητήση ο Θεός τας ψυχάς αυτών εκ των χειρών σου' αλλά μιμού τους ψυχικούς  εκείνους ιατρούς, οίτινες διά των πλέον ψυχροτέρων φαρμάκων του λόγου προσπαθούσι να θεραπεύωσι τα θερμότερα πάθη, και τα ψυχρότερα πάλιν των παθών διά των εναντίων.

ΠΙΝΑΞ ΤΩΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

ΛΟΓΟΙ:

Α'. Περί αποταγής και μοναχικής πολιτείας
Β'. Περί απαρνήσεως κόσμου και αποχής της προς τους ανθρώπους παρρησίας
Γ'. Περί αναχωρήσεως, και ότι δεν πρέπει να δειλιώμεν και να φοβώμεθα, αλλά να στηρίζωμεν την καρδίαν εις την προς Θεόν πεποίθησιν, και να έχωμεν θάρρος και αδίστακτον πίστιν, ως έχοντες φρουρόν και φύλακα τον Θεόν
Δ'. Περί του πόθου του κόσμου
Ε'. Περί του απομακρύνεσθαι εκ του κόσμου, και εξ όλων, όσα θολώνουσι και σκοτίζουσι τον νουν
ς'. Περί της ωφελείας της προερχομένης εκ της φυγής του κόσμου
Ζ'. Περί τάξεως και καταστάσεως των αρχαρίων, και όσα άλλα ανήκουσιν εις αυτούς
Η'. Περί λεπτής τάξεως της διακρίσεως
Θ'. Περί τάξεως της μοναχικής πολιτείας συντομίας τε και διαφοράς και πώς, και τίνι τρόπω γεννώνται αι αρεταί η μία από την άλλην
Ι'. Περί του δια τίνος τρόπου φυλάττεται το κάλλος της μοναχικής πολιτείας, και τις είναι ο τρόπος της δοξολογίας του Θεού
ΙΑ'. Περί του ότι δεν πρέπει ο δούλος του Θεού, όστις επτώχευσεν από τα του κόσμου, και εξήλθεν εις αναζήτησιν του Θεού, επειδή δεν έφθασεν εις την επίγνωσιν της αληθείας, να φοβηθή και να παύση πλέον από την αναζήτησιν του Θεού, και να ψυχράνη την θέρμην αυτού, την γεννωμένην από τον θείον πόθον και την έρευναν των θείων μυστηρίων, από τα οποία αίτια του φόβου αυτού συμβαίνει να ταράττηται ο νους δια της ενθυμήσεως των παθών
ΙΒ'. Περί του πώς οφείλει να κάθηται ο διακριτικός εις την ησυχίαν
ΙΓ'. Περί του ότι είναι ωφέλιμος εις τους ησυχαστάς η αργία από τας φροντίδας, και επιζήμιος η είσοδος και η έξοδος εκ του κελλίου αυτών
ΙΔ'. Περί αλλαγής και τροπής, της γινομένης εις τους οδεύοντας την οδόν της ησυχίας, ήτις είναι ωρισμένη υπό του Θεού
ΙΕ'. Περί των ησυχαστών, πότε άρχονται να γνωρίζωσι, που έφθασαν δια των πνευματικών αυτών κόπων, πλέοντες την απέραντον θάλασσαν της ησυχαστικής ζωής, και πότε δύνανται να ελπίσωσιν ολίγον, ότι οι κόποι αυτών ήρχισαν να δίδωσιν εις αυτούς καρπούς
Ις'. Περί των τρόπων των αρετών
ΙΖ'. Περί ερμηνείας των τρόπων της αρετής, και ποία είναι η δύναμις και η διαφορά εκάστου
ΙΗ'. Περί του πόσον γίνεται το μέτρον της γνώσεως, και τα μέτρα τα περί της πίστεως
ΙΘ'. Περί πίστεως και ταπεινοφροσύνης
Κ'. Περί του, πόσην τιμήν έχει η ταπεινοφροσύνη, και πόσον ο βαθμός αυτής είναι ανώτερος [...]

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του αγίου Ισαάκ του Σύρου:
«Ασκητικά»
εκδόσεις «Μαρίας Β. Ρηγοπούλου», Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 37-39.
Φωτοτυπική ανατύπωσις της εκδόσεως 1871.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΑΣΕΙΑ ΤΟ 1921: ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Φέτος συμπληρώνονται εκατονδύο έτη από την εξόντωση του Ελληνισμού,
εξόντωση η οποία συνιστά Γενοκτονία
αφαιρώντας τη ζωή από πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους και προσφυγοποιώντας πάνω από ενάμιση.
(Την ίδια στιγμή ο θύτης, η ατιμώρητη Τουρκία, μιλά για Γενοκτονία, αφού από το θύμα Ελλάδα,
υπάρχει δυστυχώς μόνο άρνηση και «συνωστισμός»…).

του Θεοφάνη Μαλκίδη

Μία παράμετρος της οργανωμένης Γενοκτονίας των Ελλήνων και ειδικότερα στον Πόντο, ήταν η εξόντωση της ηγεσίας τους από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1921. Η εξόντωση των Ελλήνων ηγετών, όπως συνέβη και με τους Αρμένιους τον Απρίλιο του 1915 στην Κωνσταντινούπολη, συνέβαλλε στο να χαθεί η καθοδήγηση των Ελλήνων και να σημειωθεί πιο γρήγορα η δολοφονία τους. Στον Πόντο, η ηγεσία των Ελλήνων εξοντώθηκε με τα λεγόμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» στην Aμάσεια.

Τα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο. Οι σημαντικότερες μορφές του Ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, (οι σπουδαίες επιστολές τους στο τέλος του κειμένου, θεωρούνται η πεμπτουσία της Ρωμιοσύνης) ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, ο γραμματεύς του Μητροπολίτη Κερασούντας Σπύρος Ι. Σουρμελής, οι έμποροι Ιορδάνης Ι. Σουρμελής, Ιωάννης Κ. Ατματζίδης, Ιωάννης Π. Σπαθόπουλος, από την Ορντού, οι Αβραάμ Τοκατλίδης και Επαμεινώνδας Γρηγοριάδης, οι Α. Ασλίδης, Χ. Ιωάννου και Ι. Δαζαράκης, ο δικηγόρος Π. Βαϊμανίδης, ο αρχιμανδρίτης Πλάτων Ν. Αιβαζίδης, πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης, ο Ι. Καδέμογλου, αντιπρόσωπος του Μητροπολίτη του Καβάκ, ο Α. Τσίνογλου, γραμματέας της Μητρόπολης, Β. Παπαδόπουλος, διευθυντής της εφημερίδας «Διογένης», ο Λ. Κυρ. Πατσιόγλου, δικηγόρος και δημοσιογράφος, ο Ι. Ιορδανίδης, δικηγόρος, ο Κ. Κωνσταντινίδης, ο Π. Παπαδόπουλος, διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης.

Μάλιστα οι μαθητές-αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας: Ασπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Οπως κατήγγειλε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι υποτιθέμενοι ένοχοι τις «δηλώσεις» τους τις υπέγραψαν μετά τη θανατική τους καταδίκη, την παραμονή της εκτέλεσής τους ή ακόμη δολοφονημένοι από καιρό. Τέτοιες περιπτώσεις είναι ο δικηγόρος Χ. Ελευθεριάδης, που είχε δολοφονηθεί στην Κερασούντα το 1920, ο διαπραγματευτής με τις κεμαλικές αρχές Μ. Μαυρίδης, ο διευθυντής του ορφανοτροφείου Γ. Καλογερόπουλος, ο Α. Δελικάρης, ο Λ. Τεσταμπασίδης, ο Ι. Ελευθεριάδης.

Ακόμη θα πρέπει να επισημανθεί, ότι ο καθηγητής Γ. Παπαμάρκου, ο διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας Π. Παπαδόπουλος και ο έμπορος Θ. Εκμεντζίογλου, οι οποίοι ήταν ήδη νεκροί από την προηγούμενη της εκτέλεσής τους μεταφέρθηκαν στον τόπο του μαζικού εγκλήματος προκειμένου τα σώματά τους, για να υποστούν την ποινή τους. H καταδίκη και ο απαγχονισμός στην Aμάσεια όλης της θρησκευτικής, πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας ήταν μια προσχεδιασμένη δολοφονική πράξη και γι’ αυτήν αντέδρασαν η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου με κινήσεις προς τους προέδρους των ΗΠΑ, της Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας, προς τους αντιπροσώπους της Κοινωνίας των Εθνών, στη Γενεύη. Ενα ιδιαίτερο όμως ψήφισμα διαμαρτυρίας, ήταν αυτό που στάλθηκε από τους κορυφαίους τότε Ελληνες συγγραφείς και λογοτέχνες, σε διανοούμενους της Ευρώπης και της Αμερικής, αναφέροντας τα εξής:

«Mετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Eλλάδος απευθύνονται προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου, όπως γνωστοποιήσουν εις αυτούς την τραγωδίαν χιλιάδων οικογενειών του Eλληνικού Πόντου. Εξηκριβωμένα και αναμφισβήτητα τα γεγονότα είναι τα εξής: Οι Τούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Mερζιφούντος, αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Tους προσπαθήσαντας να διασωθούν ετυφέκισαν και εθανάτωσαν καταλαβόντες τας διόδους. Μετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Tριπόλεως, Kερασούντος, Oρδούς, Oινόης, Aμισού και Πάφρας και καθ’ οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ αυτών. Εκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Ελεζλη εν Σουλού-Tερέ 535 Ελληνας και τους κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων.

Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως προ της θύρας του ναού. Aπηγχόνισαν εν Aμασεία 168 προκρίτους Aμισού και Πάφρας. Eβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδία των άνω πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων. Οι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ’ όψιν των διανοουμένων της Ευρώπης και της Αμερικής θεωρούντες, ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα, αλλά και η ανοχή αυτών αποτελεί πένθος της ανθρωπότητος. Αθήναι, 22 Νοεμβρίου 1921.

'Αννινος X., Aυγέρης M., Bλαχογιάννης I., Bώκος Γερ., Γρυπάρης I., Δούζας A., Δροσίνης Γ., Zάχος A., Θεοδωροπούλου Aύρα, Θεοτόκης K., Iακωβίδης Γ., Kαζαντζάκης N., Kαζαντζάκη Γαλ., Kαμπάνης Aρ., Kαμπούρογλους Δ., Kαρολίδης Π., Kόκκινος Δ., Kορομηλάς Γ., Mαλακάσης M., Mαλέας K., Mένανδρος Σ., Nικολούδης Θ., Nιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς K., Παπαντωνίου Z., Παράσχος K., Πασαγιάννης K., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Αγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Tαγκόπουλος Δ.., Tσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας P., Xατζιδάκις Γ., Xατζόπουλος Δ., Xορν Π., Σβορώνος I. μεθ’ όλης της πικρίας μου διά την κυρίως υπό της Γαλλίας και υπό ουδενός αισθήματος ή συμφέροντος ανθρωπίνου, δικαιολογουμένην εγκατάλειψιν εις σφαγήν των Xριστιανών».

Η Γενοκτονία και ιδιαίτερα η μαζική δολοφονία της ηγεσίας και διανόησης στην Αμάσεια, αποτελεί ένα οργανωμένο σχέδιο των Οθωμανών και των Κεμαλικών, αφού χωρίς ηγέτες παύει να υπάρχει καθοδήγηση και πνευματική στήριξη του λαού. Αυτή τη δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων κατήγγειλαν διανοούμενοι του μεγέθους του Καζαντζάκη, του Ξενόπουλου, του Σικελιανού και του Παλαμά. Με παρρησία και με αγωνιστικότητα, χωρίς φόβο, όπως ακριβώς επιτάσσει η ελεύθερη σκέψη και γνώμη. Μακάρι το ίδιο να λέγαμε και να γράφαμε και για τους σημερινούς «ομολόγους» τους. Για αυτούς που σιωπούν για τη Γενοκτονία, όταν δεν την αρνούνται και δεν την υβρίζουν…

Υ.Γ. 1. Επιστολή του Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας προς την οικογένειά του, λίγο πριν τον απαγχονισμό του στην Αμάσεια: «1921 7βρ 5 Κυριακή Γλυκυτάτη μου Κλειώ Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Εχει αποφασισθεί ο διά της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος. Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε. Οταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή. Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.

Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης. Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις. Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε. Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου ο υμέτερος Αλ. Γ. Ακριτίδης».

Υ.Γ. 2. Η επιστολή του Ματθαίου Κωφίδη, πρώην βουλευτή Τραπεζούντας, προς τη σύζυγό του: «15/28 Σεπτεμβρίου 1921 φυλακαί Τιμαρχανέ – Αμασείας Φιλτάτη Ουρανία Χθες ημέραν της Σταυροπροσκυνήσεως επαρουσιάσθην εις το δικαστήριον Ιστικλάλ, καμίαν ελπίδα δεν έχω πλέον, σήμερον θα δοθή η απόφασις η οποία βεβαίως θα είναι καταδικαστική, σας αφίνω υγείαν και εις την προστασίαν του Παναγάθου, περιττά τα πολλά λόγια, θάρρος και εγκαρτέρησις και ελπίς επί Κύριον, διά να ημπορέσης το κατά δύναμιν να σηκώσης το βαρύ φορτίον σου. Σας γλυκοφιλώ όλους Ο Ματθαίος σου». *Εκ του ιστολογίου «malkidis.blogspot.com» της 18.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Α')

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 200-202.
Ιδού πως περιγράφει ο ίδιος (ο Άγιος Ιωάννης) την εν Κροστάνδη ιερατικήν ζωήν και διακονίαν του:
<<Από των πρώτων ημερών του υπουργήματός μου εν τη υψηλή υπηρεσία της Εκκλησίας του Θεού, εθεώρησα ως κανόνα της ζωής μου να είμαι πιστός
και ζηλωτής εν τω ιερατικώ μου έργω και αυστηρώς επαγρυπνώ επί του εαυτού μου και της πνευματικής ζωής μου.
Προς τον σκοπόν τούτον ήρχισα να μελετώ και να σπουδάζω την Γραφήν, αποκομίζων εξ αυτής οικοδομήν ως άνθρωπος, ως ιερεύς και ως μέλος του κοινωνικού συνόλου.
Ήρχισα τότε να συντάσσω και το ημερολόγιόν μου, εν τω οποίω επακριβώς εσημείουν τους αγώνας μου κατά των κακών σκέψεων και πειρασμών, τας μετανοίας μου, τας μυστικάς μου προσευχάς και τας μετά του Θεού πνευματικάς εντεύξεις μου.
Καθ' εκάστην Κυριακήν και εορτήν συνήθιζον να κηρύττω είτε ιδικόν μου κήρυγμα, είτε εκ της συλλογής του επισκόπου Γρηγορίου.
Εκτός των ειθισμένων εκκλησιαστικών μου καθηκόντων, ευθύς εξ αρχής, επειδή και εγώ ήμην ποτέ πτωχός, εφρόντιζον περί των πτωχών.

Προ είκοσιν ετών είχον την έμπνευσιν της ιδρύσεως εν Κροστάνδη <<οίκου βιομηχανίας>> τον οποίον διά της Θείας βοηθείας κατώρθωσα να αποπερατώσω το 1873>>.
Ο πατήρ Ιωάννης καθ' όλον το ιερατικόν του στάδιον, όπερ διήρκησε 53 έτη, ουδέποτε ελησμόνει ότι ήτο ιερεύς.
Ελειτούργει καθ' εκάστην, εκήρυττε συχνότατα, τουθ' όπερ ήτο ασύνηθες κατά την εποχήν εκείνην εν Ρωσσία, επεσκέπτετο τας κατοικίας των πτωχών ενοριτών του και εβοήθει αυτούς,
έπειθε τους αλκοολικούς να εγκαταλείψωσι το πάθος της μέθης, εγίνετο τα πάντα τοις πάσι, ενίοτε δε και ανυπόδητος επέστρεφεν εις την οικίαν του, διότι έδιδε τα υποδήματά του εις πτωχούς χριστιανούς!
Τη 20ή Δεκεμβρίου του 1908 εκοιμήθη εν Κυρίω καταλιπών οπίσω αυτού φήμην ανδρός αγίου.
(Εκ του προλόγου του βιβλίου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

7. Διόρθωσις της ζωής. (A')

«Οδόν εντολών σου έδραμον όταν επλάτυνας την καρδίαν μου» (Ψαλ. 118, 32).

Οποίαν απόλαυσιν και χαράν αισθάνεσαι όταν εύρης χρήσιμον και μάλιστα και πολύτιμον αντικείμενον το οποίο ήτο χαμένον! Είσαι έτοιμος να πηδήσης από την χαράν σου. Φαντάσου, λοιπόν, πόσον ευχάριστον πράγμα είναι εις τον Ουράνιον Πατέρα το θέαμα του απολεσθέντος προβάτου το οποίον ανέζησε (Λουκ. 15,4)' το θέαμα της απολεσθείσης και ευρεθείσης πάλιν δραχμής (Λουκ. 15,8). το θέαμα του τέκνου του αμαρτωλού, ο οποίος ευρέθη -ήτοι της ζώσης εικόνος του Θεού, του ανθρώπου. Η χαρά του Ουρανίου Πατρός διά τον απολεσθέντα και ανευρεθέντα άσωτον υιόν είναι τόσον μεγάλην ώστε ολόκληρος ο ουρανός κινείται εις χαράν. «Χαρά γίνεται εν ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. 15,7). Απολεσθέντες αδελφοί και αδελφαί! επιστρέψατε από τον δρόμον της καταστροφής εις τον Ουράνιο Πατέρα. «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 3,2). Πόσο είναι καλόν να νικά κανείς τα πάθη! Μετά την νίκην αισθάνεσαι τόσον ανακούφισιν της καρδίας, τόσην ειρήνην και μεγαλείον πνεύματος! Εις την ζωήν αυτήν διαρκώς αμαρτάνομεν, και ταυτοχρόνως είμεθα τόσον φίλαυτοι ώστε δεν υποφέρομεν να ελέγχωνται τα λάθη και αι αμαρτίαι μας, ιδιαιτέρως ενώπιον των άλλων' αλλ' εις την μέλλουσαν ζωήν τα παραπτώματά μας θα ελεγχθούν ενώπιον του κόσμου ολοκλήρου. Ενθυμούμενοι το φοβερόν τούτο βήμα ας υποφέρωμεν εδώ κάθε έλεγχον και αποδοκιμασίαν με ταπείνωσιν και πραότητα και ας διορθώνωμεν τους εαυτούς μας από τα λάθη και τας αμαρτίας μας' ιδιαιτέρως ας ανεχώμεθα τους ελέγχους των ανωτέρων μας και είθε ο Κύριος να τους διδάξη, όπως ελέγχουν τα πάθη μας όχι με μοχθηρίαν, αλλά με συμπάθειαν και με πνεύμα πραότητος. Έχετε κατά νουν ότι διά την κάθαρσιν της καρδίας σου από τας αμαρτίας θα τύχης απείρου αμοιβής, θα ίδης τον Θεόν, τον οικτίρμονα Δημιουργόν σου, την Πρόνοιάν σου. Το έργον της καθάρσεως της καρδίας είναι δύσκολον, διότι συνδέεται με μεγάλας στερήσεις και λύπας' και διά τούτο, η αμοιβή είναι μεγάλη' «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5,8). Πόσον ταχείς είμεθα εις το κακόν και πόσον βραδείς εις το καλόν! Επιθυμώ να κάμω καλόν εις τον εχθρόν μου και να δείξω εις αυτόν συμπάθειαν, πριν όμως προφθάσω να γίνω συμπαθής εν την καρδία μου, είμαι ήδη κακός, βέλος καυστικόν κακίας εσωτερικής με καίει' επιθυμώ να είμαι υπομονετικός, αλλ' η στανική υπερηφάνεια εύρεν ήδη έδαφος ευρύ εν τη καρδία μου' επιθυμώ να είμαι ευγενής και λεπτός, και όμως όταν γίνη ανάγκη να δείξω την ευγένειάν μου γίνομαι τραχύς' επιθυμώ να είμαι γενναίος και αφιλοκερδής, αλλ' η φιληδονία και η φιλαργυρία και εις την ελεχίστην ευκαιρίαν, ως λέοντες πεινώντες και βρυχώμενοι, ζητούν τροφήν'  επιθυμώ να είμαι απλούς και να εμπιστεύωμαι τους άλλους, η πονηρία όμως και η αμφιβολία κατατρώγουν την καρδίαν μου' επιθυμώ να είμαι σοβαρός, συγκεντρωμένος και ευλαβής εις την διακονίαν μου προς τον Παντοδύναμον, αλλ' η κουφότης και η απροσεξία της καρδίας μου με εμποδίζουν' επιθυμώ να αποσπάσω τον εαυτόν μου από τα γήϊνα, να είμαι εγκρατής τροφής και ποτού, αλλ' όταν βλέπω ευχάριστον τροφήν και ποτόν κάθημαι εις την τράπεζαν και ως δούλος εκουσίως γίνομαι αιχμάλωτος της κοιλίας μου, αφήνω ευκόλως τον εαυτόν μου να φάγη και να πίη περισσότερον από ό,τι η φύσις μου έχει ανάγκην, η απληστία και η ακρασία επεμβαίνουν και νικούν την επιθυμίαν μου όπως είμαι αδιάφορος προς την τροφήν και το ποτόν. Τοιουτοτρόπως ομοιάζω με τον ασθενή εκείνον, ο οποίος κατέκειτο επί της κλίνης του τριάκοντα οκτώ έτη, και πολλάκις ήρχετο εις της Βηθεσδά την κολυμβήθραν, η οποία έκαμνεν υγιά οποιονδήποτε εισερχόμενον εις αυτήν μετά την ταραχήν των υδάτων υπό αγγέλου, πάντοτε όμως άλλος προ αυτού εις αυτήν εισήρχετο. Και όταν εγώ, ο οποίος έγινα ασθενής ένεκα των αμαρτιών μου, καταβάλλω προσπάθειαν και συνέρχωμαι, με την απόφασιν να βυθισθώ εις τον Θεόν και να βελτιωθώ, άλλος εισέρχεται προ εμού εις την καρδίαν μου' η αμαρτία και ο διάβολος με προλαμβάνουν εις αυτόν τον οίκον μου, εις αυτήν την κολυμβήθραν μου της Βηθεσδά και δεν με επιτρέπουν να φθάσω την πηγήν του ζωντανού ύδατος,, τον Κύριον -δεν με επιτρέπουν να βυθισθώ εις την καθαρτικήν κολυμβήθραν της πίστεως, της ταπεινώσεως, της εγκαρδίου συντριβής και των δακρύων.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 200-202.