ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕ ΤΑ ΤΡΕΝΑ




Η μικρή κόρη της Briana Hefley Shepard ανακάλυψε 

ότι η νέα έδρα της επιχείρησης της μητέρας της είχε θέα τις γραμμές του τρένου 

και ήταν πολύ ενθουσιασμένη γι’ αυτό. 

Κάθε μέρα για τέσσερα χρόνια, 

το κοριτσάκι στεκόταν σε ένα μεγάλο παράθυρο και χαιρετούσε τα τρένα 

κάθε φορά που περνούσαν. 

Όμως μια μέρα, 

το μικρό κορίτσι έπαψε να στέκεται στο παράθυρο. 

Σε μια δημοσίευση που μοιράστηκε στη σελίδα Love What Matters στο Facebook, 

η Shepard έγραψε το λόγο για τον οποίο το μικρό κορίτσι της 

δεν μπορούσε πια να χαιρετάει τα τρένα. 


Η Briana γράφει ότι οι εισπράκτορες είχαν μάθει το μικρό κορίτσι και κάθε φορά την χαιρετούσαν κι εκείνοι από μακριά. Όταν η μικρή δεν ήταν στο παράθυρο, εκείνοι της σφύριζαν για να βγει και να τους χαιρετήσει. “Σφύριζαν με τη σφυρίχτρα τους κι εκείνη έτρεχε στο παράθυρο,” έγραψε η μητέρα. “Αυτό γινόταν κάθε φορά.” Όμως ήρθε η ώρα για την κόρη της Shepard να πάει στο σχολείο, πράγμα που σήμαινε ότι δεν μπορούσε πλέον να χαιρετά τους εισπράκτορες. 


Η Shepard παραδέχεται ότι αυτό που τη συγκλόνησε ήταν όταν άνοιξε το παράθυρο και είδε τους εισπράκτορες να σφυρίζουν και να χαιρετάνε προς το μέρος της, χωρίς όμως να παίρνουν ανταπόκριση, αφού το μικρό κορίτσι δεν ήταν εκεί. Την επόμενη μέρα, η Shepard άφησε ένα μεγάλο σημείωμα στο παράθυρο. “Άρχισε το σχολείο”, έγραψε, μη γνωρίζοντας αν μπορούσε κανείς να το δει. Πέρασαν εβδομάδες και ξαφνικά χτύπησε η πόρτα της οικογενειακής επιχείρησης. 


Ήταν ένας από τους εισπράκτορες. “Στην αρχή δεν κατάλαβα ποιος ήταν αλλά μετά μου είπε ότι ήταν ένας από τους εισπράκτορες και ήρθε να ρωτήσει πού ήταν το ξανθό κοριτσάκι που τους χαιρετούσε.” Σύμφωνα με την Shepard, οι εισπράκτορες είχαν δει το σημείωμα, αλλά δεν μπορούσαν να το διαβάσουν. Υπέθεσαν ότι το κοριτσάκι ήταν στο σχολείο, αλλά ήθελαν να ρωτήσουν για να σιγουρευτούν. 


Ο εισπράκτορας που πλησίασε την Shepard δήλωσε ότι η μικρή τους έφτιαχνε πάντα την ημέρα κάθε φορά περνούσαν και την έβλεπαν να τους χαιρετάει και από τότε που άρχισε το σχολείο την έχασαν. Όλοι οι εισπράκτορες ήθελαν να κάνουν κάτι ιδιαίτερο για το κοριτσάκι όταν η Shepard τους είπε ότι πλησίαζαν τα γενέθλια της μικρής. 


Η ξεχωριστή σχέση τους μας επηρέασε και μας γέμισε με αγάπη και ελπίδα,” είπε η Shepard. “Η σημερινή επίσκεψη αποκατέστησε την πίστη μου στην καλοσύνη και την ανθρωπιά. Αυτές είναι στιγμές που θα θυμόμαστε πάντα.”



Πηγή: diaforetiko.
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου