ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ




Μετά από τις δύο παραβολές, του Τελώνου και Φαρισαίου και του Ασώτου, οι θειότατοι Πατέρες όρισαν να μνημονεύουμε την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, μήπως τυχόν κανείς, ακούγοντας σ’ εκείνες τις παραβολές για τη φιλανθρωπία του Θεού, πέσει σε αμέλεια, λέγοντας ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και όταν σταματήσω την αμαρτία, εύκολα θα τα κάνω όλα. Γι’ αυτό όρισαν εδώ αυτή τη φοβερή ημέρα, για να φοβίσουν τους αμελείς με τον θάνατο και με την προσδοκία των βασάνων και να τους επαναφέρουν στην αρετή, ώστε να μην προσβλέπουν μόνο στη φιλανθρωπία του Θεού και ξεθαρρεύουν, αλλά να σκέφτονται και ότι ο Θεός είναι δίκαιος κριτής και αποδίδει στον καθένα κατά τα έργα του.


Και για έναν ακόμη λόγο· επειδή προηγήθηκαν οι ψυχές, έπρεπε να έρθει και ο Κριτής. Και κατά κάποιο τρόπο η παρούσα εορτή τοποθετείται τώρα σαν το τέλος όλων, γιατί και αυτή θα είναι τελευταία απ’ όλα τα ανθρώπινα. Διότι πρέπει να σκεφτούμε ότι την ερχόμενη Κυριακή θα βάλουν την αρχή του κόσμου και την έξωση του Αδάμ από τον Παράδεισο, ενώ η σημερινή είναι το τέλος όλων των δικών μας ενεργειών και πράξεων και του κόσμου αυτού. Έβαλαν δε τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου κατά την ημέρα της Απόκρεω, υποθέτω, για να καταστείλουν την τρυφή και την πολυφαγία με τον φόβο αυτής της εορτής και για να μας οδηγήσουν στη συμπόνια προς τους πλησίον μας.


Και για άλλο λόγο, επειδή για την απόλαυση (του καρπού) εξοριστήκαμε από την Εδέμ και βρεθήκαμε κάτω από καταδίκη και κατάρα, γι’ αυτό τοποθετήθηκε εδώ η παρούσα εορτή· και διότι πρόκειται κατά την ερχόμενη Κυριακή στο πρόσωπο του Αδάμ να διωχθούμε από την Εδέμ, ώσπου να έρθει ο Χριστός και μας επαναφέρει πάλι στον Παράδεισο.


Δευτέρα Παρουσία ονομάστηκε διότι και πρώτη φορά ήρθε ο Χριστός κοντά μας σωματικά, αλλά ήσυχα και χωρίς δόξα, τώρα όμως θα έρθει με υπερφυσικά θαύματα και με περιφανή λαμπρότητα από τον ουρανό και με το σώμα, για να γνωρίσουν όλοι ότι αυτός είναι που ήρθε και πρώτα και λύτρωσε το γένος των ανθρώπων, και πάλι πρόκειται να κρίνει τους ανθρώπους, αν φύλαξαν τις εντολές που τους δόθηκαν. Πότε, όμως, θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία κανείς δεν γνωρίζει, διότι αυτό ο Κύριος το απέκρυψε και από τους αποστόλους. Ωστόσο φανέρωσε κάποια σημάδια που θα προηγηθούν, και τα οποία κάποιοι Άγιοι τα διευκρίνισαν περισσότερο. Λέγεται ακόμη ότι θα γίνει αφού περάσουν επτά χιλιάδες χρόνια.


Πριν όμως από τη Δευτέρα Παρουσία θα έρθει ο Αντίχριστος, ο οποίος, όπως λέει ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, θα γεννηθεί από γυναίκα πόρνη, φαινομενικά παρθένο, που θα είναι Εβραία, από τη φυλή του Δαν, γιού του πατριάρχη Ιακώβ. Και τάχα θα ζήσει την κατά Χριστόν ζωή και θα κάνει θαύματα, όσα έκανε ο Χριστός, και θα αναστήσει νεκρούς. Όμως όλα θα τα κάνει κατά φαντασία, και τη γέννηση και την ενσάρκωση και όλα τα υπόλοιπα, όπως λέει ο Απόστολος: «Και τότε θα φανερωθεί ο υιός της απωλείας, με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύτικα» (Β’ Θεσ. 2:3,9).


Ωστόσο δεν θα ενσαρκωθεί ο ίδιος ο διάβολος –λέει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός–, αλλά ένας άνθρωπος γεννημένος από πορνεία θα δεχτεί μέσα του όλη την ενέργεια του σατανά και θα παρουσιαστεί ξαφνικά. Στη συνέχεια θα φανεί τάχα καλός και πράος, και τότε θα γίνει μεγάλη πείνα και αυτός θα βοηθήσει τάχα τον λαό, και θα χρησιμοποιεί τις άγιες Γραφές και θα νηστεύει. Και οι άνθρωποι θα τον εξαναγκάσουν να γίνει βασιλιάς, και θα δείξει μεγάλη αγάπη στους Εβραίους και θα τους αποκαταστήσει στην Ιερουσαλήμ και θα οικοδομήσει τον ναό τους.


Επτά όμως χρόνια πριν, όπως λέει ο Δανιήλ, θα έρθουν ο Ενώχ και ο Ηλίας και θα κηρύττουν στον λαό να μη δεχτούν τον Αντίχριστο. Αυτός θα τους συλλάβει και θα τους βασανίσει, και τέλος θα τους αποκεφαλίσει. Όσοι θα θέλουν να μείνουν ευσεβείς, θα φύγουν μακριά, τους οποίους βρίσκοντάς τους στα βουνά, θα τους πειράξει με δαίμονες. Τα επτά όμως αυτά χρόνια θα ελαττωθούν για χάρη των εκλεκτών. Τότε θα γίνει και πολύ μεγάλη πείνα, και τα στοιχεία της φύσης θα μεταβληθούν, ώστε παρά λίγο να αφανιστούν όλοι.


Ύστερα απ’ όλα αυτά ξαφνικά θα γίνει η Παρουσία του Κυρίου σαν αστραπή από τον ουρανό. Και θα προπορεύεται ο Τίμιος Σταυρός και ένα ποτάμι φωτιάς κοχλάζοντας θα τρέχει μπροστά του και θα καθαρίζει όλη τη γη από τα μολύσματα. Αμέσως θα συλληφθεί ο Αντίχριστος και οι υπηρέτες του και θα παραδοθούν στην αιώνια φωτιά. Τότε θα σαλπίσουν οι Άγγελοι και όλο το ανθρώπινο γένος από τα πέρατα της γης και από όλα τα στοιχεία (1) θα συναθροισθεί μεμιάς στην Ιερουσαλήμ, γιατί αυτή είναι η μέση του κόσμου και εκεί στήθηκαν θρόνοι για την κρίση (Ψαλ. 121:5). Όλοι θα έχουν τα δικά τους σώματα και τις ψυχές, αλλά μεταστοιχειωμένα ώστε να είναι άφθαρτα, και όλοι θα έχουν μια μορφή. Και αυτά τα στοιχεία της φύσης θα μεταβληθούν προς το καλύτερο.


Τότε με ένα λόγο ο Κύριος θα χωρίσει τους δίκαιους από τους αμαρτωλούς, και όσοι έπραξαν τα αγαθά θα λάβουν την αιώνια ζωή, ενώ οι αμαρτωλοί την αιώνια τιμωρία, και αυτά ουδέποτε θα παύσουν. Πρέπει μάλιστα να γνωρίζουμε ότι τότε ο Χριστός δεν θα ζητήσει νηστείες, σωματικές κακοπάθειες και θαύματα –που κι αυτά βέβαια είναι καλά–, αλλά τα πολύ ανώτερα από αυτά, που είναι η ελεημοσύνη και η συμπόνια. Διότι στους δίκαιους και στους αμαρτωλούς θα πει έξι πράγματα: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, ασθενής και με επισκεφτήκατε, στην φυλακή ήμουν και ήρθατε κοντά μου. Εφόσον αυτά τα κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους, σε μένα τα κάνατε» (Ματθ. 25:35-36,40).


Και αυτά καθένας μπορεί να τα κάνει ανάλογα με τη δύναμή του. Τότε, λοιπόν, κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός για τη δόξα του Θεού Πατρός (Φιλιπ. 2:11). Τα βάσανα τώρα που αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο είναι αυτά: «Εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών» (Ματθ. 8:12), «το σκουλήκι τους δεν θα σταματήσει και η φωτιά τους δεν θα σβήσει» (Μαρκ. 9:44) και «ρίξτε τον στο εξώτερο σκοτάδι» (Ματθ. 25:30). Όλα αυτά η Εκκλησία του Θεού τα δέχεται πέρα για πέρα, και θεωρεί ότι απόλαυση και βασιλεία των ουρανών είναι το να βρίσκεται κανείς μαζί με τον Θεό και τους Αγίους και να βλέπει αδιάκοπα το θεϊκό φως και να ανεβαίνει παντοτινά, ενώ βάσανα και σκοτάδι και τα όμοια, θεωρεί την απομάκρυνση από τον Θεό και το κάψιμο των ψυχών από τις τύψεις της συνειδήσεως, διότι από την αμέλεια και την πρόσκαιρη ευχαρίστηση στερήθηκαν το θεϊκό φως.


Με την άπειρη φιλανθρωπία σου, Χριστέ ο Θεός, αξίωσέ μας να ακούσουμε την ποθητή φωνή σου και συναρίθμησέ μας με τα πρόβατα στα δεξιά σου και ελέησέ μας. Αμήν.



(1) Εννοεί τους νεκρούς από τα τέσσερα στοιχεία: γη, αέρα, νερό, φωτιά, από τα οποία πίστευαν οι αρχαίοι ότι αποτελείται ο φυσικός κόσμος.



(Διασκευή για την Κ.Ο. του κειμένου του Τριωδίου με τη βοήθεια και της μετάφρασης του αγίου Αθανασίου του Παρίου που περιέχεται στο βιβλίο Νέον Λειμωνάριον, Βενετία 1819, σελ. 275)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου