ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2020

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΟΤΗΡΙΟ... ΚΟΛΛΑΣ ΘΕΟ!




Ωχ! Κόλλησα Θεό… Να κοινωνήσουν πρώτα τα παιδάκια!Κοίτα φιλότιμο! Κοινωνούν οι παλιόγεροι που κουβαλάνε τόσες ασθένειες και μετά οι υπόλοιποι!


Καλό θα ήταν να κοινωνούμε με κουταλάκι μιας χρήσεως. Τόσες ασθένειες υπάρχουν! Με το ίδιο Δισκοπότηρο κοινωνούν και οι ετοιμοθάνατοι; Απαράδεκτο! Σιγά που ότι μείνει στο Δισκοπότηρο το πίνουν οι παπάδες! Σίγουρα το χύνουν.


Εγώ πάω στην Εκκλησία, αλλά μη μου πείτε να κοινωνήσω. Σιχαίνομαι! Τόσα σάλια… μπλιάχ! Να μην κοινωνήσετε τα παιδιά! Δεν βλέπεται τι ιώσεις κυκλοφορούν;


Και όμως οι φράσεις αυτές είναι διατυπωμένες από στόματα Χριστιανών. Είναι απογοητευτικό, αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Δεν χρειάζεται να μπούμε στην καταμέτρηση του πόσο χριστιανοί είναι αυτοί που έχουν τέτοιες θέσεις. Πρέπει απλά να σταθούμε στην έκφραση. Είναι άνθρωποι που θέλουν να έχουν σχέση με την Εκκλησία.


Με ποιά Εκκλησία όμως; Σίγουρα όχι με την Εκκλησία που στερεώνεται στο Αίμα και στο Σώμα του Χριστού. Συχνά οι άνθρωποι θέλουν την Εκκλησία σε μια προσωπική οπτική. Θέλουν την Εκκλησία στα μέτρα που καθορίζει ο εγκέφαλός τους. Θέλουν μια Εκκλησία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Σε αυτή την εγωκεντρική τοποθέτηση ακόμα και τα άγια και ιερά της Εκκλησίας αντικειμενοποιούνται και δεν ξεφεύγουν της νοησιαρχικής πρακτικής του ανθρώπου.


Δυστυχώς το λάθος αυτό προεκτείνεται σε σημείο βλασφημίας για τα Άχραντα Μυστήρια και για το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Σε καιρούς που εμφανίζονται ασθένειες, επιδημίες και διευρυμένα προβλήματα υγείας, οι φωνές αυτές και οι θέσεις αυτών των ανθρώπων γίνονται πιο δυνατές! H Εκκλησία έχει ζήσει άπειρες φορές αυτόν τον εκ των έσω διωγμό. Τα ίδια της τα παιδιά να αντιστρατεύονται στην αγιότητά Της και να εκτρέπονται σε μύθους υποτιμώντας τα Μυστήρια.


Στην προέκταση αυτής της λογικής ακόμα και η συνάθροιση στον Οίκο του Θεού, στις Εκκλησίες, κρίνεται επικίνδυνη. Το πλήθος του κόσμου, γεννά προβληματισμό για την ασφάλεια της δημόσιας υγείας. Έτσι σκέπτεται ο κόσμος.


Ευτυχώς δεν σκέφτεται έτσι ο Χριστός! Δέκα λεπροί τον πλησίασαν και δεν έκανε μήτε ένα βήμα πίσω. Αντιθέτως, έσκυψε πάνω τους και τους χάρισε την υγεία τους. Για την ακρίβεια του πράγματος έσκυψε πάνω από όλες τις ασθένειες της εποχής του άφοβα και μετέτρεψε το ασθενές σε υγειές.


Έσκυψε πάνω από πτώματα νεκρών, ακόμα και σε αποσύνθεση τεσσάρων ημερών, και έδωσε πίσω ζωή. Αδίστακτα. Αδιαπραγμάτευτα. Τολμηρά. Ακέραια. Χωρίς καμία περιστροφή δεύτερης σκέψης. Χωρίς καμία συστολή φόβου. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό προβληματισμού.


Ο άνθρωπος δεν θέλει να ενεργεί έτσι. Μάλλον το αντίθετο. Σε αυτή την λογική απολυτοποιεί το όποιο σκεπτικό του και επιχειρεί να μεταλλάξει ακόμα και τον Χριστό! Ναι! Όταν φοβάσαι ότι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μπορεί να γίνει αφορμή για αρρώστια, όταν νομίζεις ότι το Ποτήριο της Σωτηρίας είναι δοκιμαστικός σωλήνας ιών και μικροβίων, όταν θεωρείς ότι το άφθαρτο Σώμα του Κυρίου μπορεί να γίνει αιτία φθοράς του σώματός σου, όταν ισχυρίζεσαι ότι το ζωηρό Αίμα του Χριστού μπορεί να μολύνει το δικό σου αίμα, τότε επιχειρείς να μεταλλάξεις τον ίδιο τον Χριστό προσαρμόζοντας βλάσφημα την Αγιότητά Του στην αμαρτία, την Αφθαρσία Του στην φθορά, την Ισχύ Του στην αδυναμία, την Αθανασία Του σε θάνατο.


Αυτή είναι η πραγματικότητα του φόβου ότι μπορεί από το Άγιο Ποτήριο να κολλήσεις ασθένειες και ιούς και μικρόβια. Το Ποτήριο της Εκκλησίας είναι πηγή ζωής και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι αιτία στέρησης της ζωής ή αιτία κακοποίησης της ζωής. Είναι πηγή αιωνιότητας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι αιτία προβλημάτων της παροντικότητας.


Χιλιάδες χρόνια τώρα, από το ίδιο Ποτήριο και με την ίδια λαβίδα, μεταλαμβάνουν λεπροί, φυματικοί, άνθρωποι με λοιμώδη νοσήματα, άνθρωποι με ηπατίτιδα, άνθρωποι στο τελευταίο στάδιο ασθενειών και μισή στιγμή πριν το θάνατο. Κι όμως ποτέ κανένας δεν μπόρεσε να ισχυριστεί ότι το Άγιο Ποτήριο αποτέλεσε αιτία πανώλης.


Και από την άλλη μεριά η συνάθροιση στο όνομα του Χριστού και η κοινή προσευχή στην Εκκλησία ποτέ δεν έγινε αποδεδειγμένη αιτία επέκτασης νοσημάτων. Στην Εκκλησία το ασθενές αγιάζεται γιατί ο Χριστός είναι Άγιος Ισχυρός. Στην Εκκλησία ότι μπορεί να επιφέρει ασθένεια θεραπεύεται γιατί η Χάρις του Αγίου Πνεύματος καθιστά τα πάντα αθάνατα καθόσον ο Θεός είναι Άγιος Αθάνατος. Βασική προϋπόθεση είναι η πίστη ότι στον Οίκο του Θεού προσερχόμαστε για να λατρέψουμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό τον Άγιο Θεό.


Τούτο σημαίνει ότι «πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα» και μέσα στην ασφάλεια αυτή δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη για ανόητους φόβους. Ο Χριστιανός προσέρχεται στην Εκκλησία και στα Άχραντα Μυστήρια από αγάπη προς το Θεό και «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α’ Ιω. 4,18).


Είναι ανόητες οι φωνές που διακηρύσσουν ότι η προσέλευση στην Εκκλησία και η Θεία Κοινωνία μπορεί να γίνουν πρόξενοι ασθένειας. Στην Εκκλησία η ασθένεια μεταποιείται σε ρώμη και ότι λείπει από την υγεία του ανθρώπου αναπληρώνεται από την Χάρη του Θεού. Τόσα θαύματα εξάλλου αυτό μαρτυρούν. Χιλιάδες μαρτυρίες αναφέρονται σε ιάσεις από ασθένειες κάθε είδους. Γίνεται ο Θεός από την μία να είναι ιατρός ψυχών και σωμάτων και από την άλλη να παρουσιάζεται από ελαφρόμυαλους ως πηγή ασθένειας και πόνου; Σίγουρα όχι!


Κι όμως από το Άγιο Ποτήριο κολλάς κάτι που σε απαλλάσσει από φόβους, μικρότητες και βλασφημίες. Κολλάς κάτι που σε κάνει να είσαι Άγιος και Ισχυρός και Αθάνατος κατά χάριν.


Από το Άγιο Ποτήριο… κολλάς Θεό!



Προσκυνητής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου