ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

''ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ'' ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ




''Εάν υπάρχουν πιστοί μεταξύ μας που δεν αισθάνονται άνετα με το κοινό κοχλιάριο (ιερά λαβίδα), ίσως μπορούμε να προσφέρουμε μια εναλλακτική λύση. Όχι κάτι που επιβάλλεται, ή εξαναγκάζεται, αλλά μια επιλογή''!... 


Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος


Με απλά λόγια, τι μας λέει ο Συγκρητιστής ''Ενδυματολόγος'' κ. Ελπιδοφόρος με ειδικές σπουδές στον ανθρωποκεντρικό ορθολογισμό και την εκσυγχρονιστική... ''κοπτοραπτική'' παρουσίασης ενός Χριστού, ''κομμένου'' και ''ραμμένου'' στις επιταγές του εωσφορικού Οικουμενισμού; Ο κ. Ελπιδοφόρος, ως μη Ορθόδοξος, αλλά ως ένας διαχριστιανικός πλουραλιστής πλασάρει στο ποίμνιό του έναν προσαρμοστικό Προτεσταντισμό, του οποίου το δόγμα εκτοπίζει την Παράδοση, η οποία αποτελεί και την ιστορία της Εκκλησίας. Η αλήστου μνήμης, ''επική'' εκείνη επεξηγησή του για το ποιοι είναι αιρετικοί,  θα μείνει στην ιστορία, ως υπόδειγμα δαιμονικής πλάνης και εξαπάτησης ενός ανθρώπου, που οι οικείοι δαίμονες τον άγουν και τον φέρουν, ως μια καθοδηγημένη μαριονέτα με ροπή στο παλκοσένικο. Ο κ. Ελπιδοφόρος και οι συν αυτώ αιρετικοί εκμαυλιστές επιχειρούν -ένα αιώνα τώρα- να απογυμνώσουν παντελώς την Ορθοδοξία από την Παράδοσή της, από τους Αγίους της (τους αντιαιρετικούς και δη τους αντιπαπικούς) και το Ιερό Πηδάλιο, προκειμένου να παράξουν μια λίαν εύπεπτη και καταναλώσιμη διαχριστιανική ''ομελέτα'' από διαφορετικές, διαχριστιανικές και αλλοπρόσαλλες δοξασίες! Και Παράδοση δεν είναι κάποιος εθνικός εθιμοτυπισμός, μια ιστορική λαογραφία, ένας διαχρονικός θρύλος ή κάποια θρησκευτική ''ιεροτελεστία'' με ημερομηνία λήξης. Είναι ακριβώς αυτά που μας παραδόθηκαν από τους προπάτορές μας, ώστε η Πίστη μας να είναι συμπαγής και ομοιόμορφη ανά τους αιώνας, ώστε να μην βρεθεί ποτέ κανένας κατ' ευφημισμόν Ελπιδοφόρος να διαβάλλει, να μολύνει και να εκτοπίσει τα Παραδεδομένα! Ακολουθεί το ρεπορτάζ του ελληνοαμερικανικού ιστοτόπου ''Greek News'', με τις... επεξηγήσεις του κ. Ελπιδοφόρου για τα ''πολλαπλά κουταλάκια'' της Θείας Κοινωνίας... Φευ!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος



Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος εξηγεί γιατί έδωσε εντολή για χρήση διαφορετικών κουταλιών στη θεία μετάληψη


Νέα Υόρκη - Του Αποστόλη Ζουπανιώτη


Το αποκλειστικό δημοσίευμα της Greek News την περασμένη εβδομάδα σχετικά με την απόφαση του Αρχιεπίσκοπου της Αμερικής Ελπιδοφόρου, να δώσει εντολή στους ιερείς της Άμεσης Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας (δηλαδή της μητρόπολής του) να προσφέρουν ως προσωρινό μέτρο την Θεία Κοινωνία χρησιμοποιώντας ξεχωριστά κουτάλια για κάθε άτομο, αναπαρήχθη από πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο και προξένησε μεγάλη εντύπωση.


Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας μας, δεν ακολούθησαν όλοι οι ιερείς της Άμεσης Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας την εντολή του Αρχιεπισκόπου, ούτε είναι απολύτως σαφές – ακόμη και από τα λόγια του ιδίου του κ. Ελπιδοφόρου – εάν η χρήση ξεχωριστών κουταλιών είναι υποχρεωτική. Όμως, αυτό που είναι σαφές είναι ότι ξεκίνησε ένας διάλογος για το θέμα που προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα.


Αναφερόμενος στο ζήτημα της Αγίας Κοινωνίας, σε μια διαδικτυακή συνάντηση με περισσότερα από 175 μέλη της Εθνικής Αδελφότητας Πρεσβυτερών, ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδόφορος παρατήρησε:


«Δεν είναι ο τρόπος που την λαμβάνουμε, είναι η ίδια η Κοινωνία που μας σώζει και μας δίνει αιώνια ζωή»Αφού προσέγγισε ιστορικά το θέμα, ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδόφορος ζήτησε από τις πρεσβυτέρες να προσεγγίσουν αυτό το ζήτημα με αγάπη και κατανόηση για κάθε μέλος της Εκκλησίας:


«Πρέπει να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν για να κρατήσουμε όλους σε κοινωνία. Εάν υπάρχουν πιστοί μεταξύ μας που δεν αισθάνονται άνετα με το κοινό κοχλιάριο, ίσως μπορούμε να προσφέρουμε μια εναλλακτική λύση. Όχι κάτι που επιβάλλεται, ή εξαναγκάζεται, αλλά μια επιλογή», εξήγησε.


Αντίθετα, την Παρασκευή, σε μια δήλωση προς το πρακτορείο Associated Press (η οποία συμπεριλαμβάνεται σε ανταπόκριση με τίτλο «Η κοινωνία αμετάβλητη στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία παρά τον ιό», ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδόφορος είναι σαφής για την υποχρεωτική εφαρμογή της εντολής:


«Το ζήτημα μιας κοινής λαβίδας για την Κοινωνία εγείρει μια πολύ απλή ερώτηση: Τι είναι πιο σημαντικό, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ή η μέθοδος με την οποία τα λαμβάνουμε; Η απάντηση είναι εξίσου απλή. Δεν είναι η μέθοδος. είναι η ίδια η Θεία Κοινωνία».


Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής δήλωσε στο Associated Press ότι ορισμένοι αισθάνονται άβολα να μοιράζονται μία λαβίδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας.


«Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, των οποίων το άγχος είναι πραγματικό, να στερούνται της Κοινωνίας;» αναρωτήθηκε. «Γι ‘αυτό ακριβώς αποφάσισα, μετά από πολλές διαβουλεύσεις, ότι οι ενορίες μπορούν να προσφέρουν την Θεία Κοινωνία σε κάθε ενορίτη χρησιμοποιώντας πολλαπλές λαβίδες, οι οποίες δεν θα χρησιμοποιούνται από άλλους».


Δεν είναι γνωστό εάν επιχειρήθηκε να υπάρξει ενιαία θέση επί του ζητήματος από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Όπως αναφέρθηκε στην εφημερίδα Pittsburgh Gazette, «στις ελληνικές Ορθόδοξες εκκλησίες της Μητρόπολης Πίτσμπουργκ, θα ζητηθεί από τους πιστούς να λάβουν το μυστήριο ανασηκώνοντας το κεφάλι τους έτσι ώστε ο ιερέας να μπορεί να το ρίξει στο στόμα χωρίς το κουτάλι να το αγγίξει, μία κοινή πρακτική σε περιοχές του Ορθόδοξου κόσμου».


O π. Ο Ευαγόρας Κωνσταντινίδης, εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής, ανάρτησε την Τρίτη, μετά την αποκάλυψη της Greek News την Κυριακή, ότι «μόνο η σκέψη αντικατάστασης του κοινού κουταλιού προκάλεσε μεγάλη ανησυχία σε ορισμένους κύκλους». Ο π. Ευαγόρας παρέθεσε ορισμένα αποσπάσματα εκτενούς άρθρο του Δρ. π. Αλκιβιάδη Καλύβα, ομότιμου καθηγητή Λειτουργικής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.


«Η λαβίδα είναι ένα ατελές υλικό αντικείμενο. Δεν μετέχει της αφθαρσίας του αναστημένου και θεωθέντος Σώματος του Χριστού, το Οποίο είναι πράγματι παρόν σε μας με τα ευχαριστιακά Δώρα. Από μόνη της η λαβίδα είναι ένα απλό κοχλιάριο, κουτάλι, ένα σκεύος. H αξία της απορρέει από τη χρήση της, διότι είναι το μέσο, με το οποίο προσφέρεται το Αίμα και το Σώμα του Χριστού στον λαό. Πριν πολλά χρόνια αντικατέστησε ένα παλαιότερο τρόπο μεταλήψεως.


Η χρήση της λαβίδας για να κοινωνεί ο λαός ήταν τότε καινοτομία. Σήμερα η σκέψη να αντικατασταθεί η λαβίδα προκάλεσε ανησυχία σε μερικούς κύκλους. Υπάρχουν ορισμένοι κληρικοί και λαϊκοί που βλέπουν την αντικατάσταση της λαβίδας ή οποιασδήποτε άλλης μετακίνησης από την τρέχουσα πρακτική ως απόρριψη της διδασκαλίας της πραγματικής παρουσίας του Χριστού στην Ευχαριστία. Βεβαίως, αυτό δεν είναι αληθινό!


Για να ανταποκριθούν στην παρούσα θανατηφόρα πανδημία τρεις τοπικές Εκκλησίες έχουν ήδη θεσμοθετήσει αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η θεία Κοινωνία.[10] Οι περιστάσεις απαιτούν κάθε τοπική Εκκλησία να μελετήσει το ζήτημα με προσοχή λαμβάνοντας υπόψη της τις πολιτιστικές ευαισθησίες και την υγεία του λαού ως και τις οδηγίες υγιεινής και τα πρωτόκολλα των χωρών τους».


Ο π. Αλκιβιάδης Καλύβας ξεκαθάρισε ότι η χρήση της λαβίδος δεν θεσπίστηκε από μία Σύνοδο, οικουμενική ή τοπική. Η χρήση της προέκυψε βαθμιαία και πρωτίστως, ίσως, χρησιμοποιήθηκε για την κοινωνία των ασθενών και των ετοιμοθανάτων. «Στην αρχή, όπως θα μπορούσε κανείς να υποψιαστεί, η χρήση της στη Λειτουργία συνάντησε ορισμένες αντιδράσεις, όπως θα συνέβαινε με κάθε σημαντική λειτουργική καινοτομία. Η αντικατάσταση του παλαιού τρόπου της κοινωνίας των Δώρων ξεχωριστά, που ίσχυε για αιώνες και είχε βιβλικό πρότυπο, δεν ήταν εύκολη. Παρά ταύτα, νέες ποιμαντικές ανάγκες κατέστησαν τη χρήση της λαβίδας αναπόφευκτη. Σε τελευταία ανάλυση, η λαβίδα έγινε αποδεκτή έστω διστακτικά , διότι δεν παραβίαζε, αντέκρουε ή διακύβευε καμία δογματική διδασκαλία.


Η μέθοδος με την οποία προσφέρεται η Κοινωνία είναι καθαρώς χρηστική. Εξυπηρετεί ένα πρακτικό σκοπό. Έτσι, κατά τις ανάγκες και τις περιστάσεις, μία τοπική Εκκλησία με τη συλλογική της σοφία και εξουσία είναι ελεύθερη να υιοθετήσει, να τροποποιήσει και να διαχειρισθεί τη μέθοδο, με την οποία προσφέρεται η Θεία Κοινωνία. Οποιαδήποτε μέθοδο κι αν επιλέξει μία Εκκλησία, το κατ εξοχήν μέλημά της θα πρέπει να είναι να μην παραβιάζονται τα δόγματα και να είναι πρέπουσα, δηλαδή να διαφυλάσσει και να διατηρεί τo μεγαλείο της Θείας Μεταλήψεως».


ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ


Η απόφαση του Αρχιεπισκόπου έγινε δεκτή με ανάμεικτα συναισθήματα από τους πιστούς. Δημοσιεύουμε μερικά από τα σχόλια στην αποκλειστική ιστορία της “Greek News”:


Eugenia West: «Ένα κουτάλι. Συμβουλή. Το κεφάλι πίσω και ο ιερέας μπορεί να ρίξει την κοινωνία στο στόμα χωρίς να το αγγίξει. Αλλά αν πιστεύετε πραγματικά στην Ευχαριστία δεν θα πρέπει να έχετε κανένα φόβο».


Θωμάς Σταματίου: «Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι η γυναίκα με αιματολογικό πρόβλημα άγγιξε μόνο τα ρούχα του Χριστού και θεραπεύτηκε, ούτε καν το σώμα του. Τώρα ανησυχούν για την πετσέτα και το κουτάλι! Η ιερή λαβίδα αντιπροσωπεύει το χέρι των Σεραφείμ από την Αγγελική τάξη, το οποίο κράτησε έναν αναμμένο κάρβουνο και άγγιξε το στόμα του Προφήτη Ησαΐα και είπε: Αυτό άγγιξε τα χείλη μου και θα αφαιρέσει τις ανομίες σου και θα καθαρίσει τις αμαρτίες σου».


Ζωή Καρούσος: «Δεν καταλαβαίνω: αφού πιστεύουμε ότι ο οίκος κι ο άρτος είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, γιατί υπάρχει φόβος αν χρησιμοποιήσουμε το ίδιο κουτάλι; Τα κουτάλια δεν φέρουν θάνατο, βυθίζονται κάθε φορά και καθαρίζονται με το αίμα του Κυρίου μας».


Αικατερίνη Χίρον: «Θα αλλάξουμε εκκλησίες και δικαιοδοσίες τώρα που ο Αρχιεπίσκοπος έχει δείξει την πεποίθησή του ότι το βραστό νερό είναι ισχυρότερο από τον Χριστό. Για έναν άνθρωπο του οποίου το όνομα υποτίθεται ότι φέρνει ελπίδα, σίγουρα μας οδήγησε σε ένα μονοπάτι καταστροφής και θλίψης και απομακρύνθηκε από την Ορθοδοξία (σωτηρία)».


Cynthia Stanton: «Σας ευχαριστώ για αυτήν την οδηγία. Η ιδέα της χρήσης μεταλλικών κουταλιών είναι υπέροχη. Όλοι ανυπομονούμε να επιστρέψουμε στις εκκλησίες μας και να λάβουμε την Θεία Κοινωνία».


Ο Μανώλης Βελιβασάκης, άρχων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δήλωσε ότι «από τη μία πλευρά είμαστε τυχεροί που έχουμε έναν προοδευτικό Αρχιεπίσκοπο ο οποίος κατανοεί τους φόβους και τις αμφιβολίες του ποιμνίου του. Από την άλλη πλευρά, έχουμε κάποιους Μητροπολίτες που κάνουν πίσω. Φαίνεται να ενδιαφέρονται λιγότερο για το τραγικό αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των οδηγιών τους! Είδα τις οδηγίες που δόθηκαν στους πιστούς μίας κοινότητας εδώ στη Φλόριδα και μάλλον θα πρέπει να φοράτε πανοπλία για να μπείτε στην Εκκλησία, να υποβάλετε πιστοποιητικό διαμονής και να φοράτε διπλή πανοπλία για να κοινωνήσετε με το ίδιο κουτάλι για όλους! Αλλά τουλάχιστον, είναι σοφό που παροτρύνουν τα ευάλωτα άτομα να μην διακινδυνεύσουν τη μόλυνση! Τα πράγματα είναι θλιβερά και φοβάμαι ότι θα έχουμε κακά αποτελέσματα!


Ο Στέλιος Τάτσης από την κοινότητα Αγίου Νικολάου Φλάσινγκ με επιστολή προς τον εκδότη της Greek News την οποία κοινοποιεί και στην ηλεκτρονική διεύθυνση της κοινότητάς του, αναφέρει πως «αν υπακούσετε θα είναι ντροπή, απιστία και προδοσία προς τον Χριστό». Αφού αποκαλεί τον Αρχιεπίσκοπο «Ελπιδοκτόνο» και κατηγορεί την εφημερίδα μας (Σ.Σ. για λόγο που δεν αντιλαμβανόμαστε καθώς μιλά για κάποιο άγνωστο σχόλιό του που δεν δημοσιεύσαμε) γράφει:


«Όσες κοινότητες ευθυγραμμιστούν με την παλαβή απόφαση του θα πάρουν την κάτω βόλτα και τ’ αποτελέσματα θα είναι τραγικά. Για τα κουταλάκια είχα γράψει παλαιότερα στον Εθνικό Κήρυκα είχα απαντήσει σε μια δημοσίευση ενός γιατρού που είχε προτείνει αυτό που διέταξε ο δικός σου και τότε όλοι οι Παπάδες μου έδιδαν τα εύσημα. Αν τώρα οι ίδιοι παπάδες ευθυγραμμιστούν με την εντολή του την ελπίδα μη φέροντος, στα μάτια των πιστών θα είναι Παπατζήδες».



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου