ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2020

ΓΝΩΜΙΚΑ




του Μόσχου Λαγκουβάρδου


Δεν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ λογοτεχνίας και μη λογοτεχνίας. Παρά μόνο μεταξύ καλής λογοτεχνίας και κακής. (Γ.Σεφέρης) Τα MME είναι κακή λογοτεχνία. Προκαλούν άγχος.


Ας προσέξουν τα κανάλια, να μην ενισχύουν άθελά τους την Τουρκία στην τακτική της, να κουράζει την Ελλάδα δημιουργώντας αβεβαιότητα. Η Ελλάδα δυστυχώς της χάρισε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, μια που η ίδια δεν το χρησιμοποιεί ποτέ!


Η Τουρκία πολεμάει την Ελλάδα με τη μέθοδο που η γάτα σκοτώνει το φίδι. Η γάτα κουράζει το φίδι με ψευδο-χτυπήματα- (προκλήσεις), μέχρι το φίδι, να εξαντληθεί και να μην χρειάζεται παρά ένα μόνο αληθινό χτύπημα, για να σκοτωθεί.


Ένα πονηρό μυστικό πολεμικής είναι να χρησιμοποιείς μερικότερες ενέργειες, πού όλες μαζί αποτελούν πόλεμο, ενώ κάθε μία χωριστά δεν είναι πόλεμος. Δεν πιστεύω ότι δεν βλέπουν οι κυβερνήσεις μας την πολεμική αυτή μέθοδο του εχθρού.


Ρωτάνε με περισσή αφέλεια, τι θέλετε, πόλεμο; Μα έχουμε πόλεμο. Η Τουρκία μας κάνει πόλεμο και εμείς βαφτίζουμε τον πόλεμο "προκλήσεις", για να αιτιολογούμε τον ενδοτισμό μας.


Η Ελλάδα πρέπει να έχει αυτή το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού με τις κατάλληλες θετικές ενέργειες, έναντι της Τουρκίας. Να πάψει πια αυτή η αιώνια ενδοτική στάση, η οποία δεν είναι τίποτε άλλον, παρά έκφραση δειλίας έναντι του εχθρού.


Το ουσιώδες είναι ο αιφνιδιασμός. Όποιος αιφνιδιάζει κρατάει τον άλλον σε διαρκή αβεβαιότητα και σε ήττα. Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει αυτή το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Κακώς μιλάει η Ελλάδα για προκλήσεις και για "θερμά επεισόδια". Είναι πόλεμος!


Σε καμιά άλλη εποχή δεν εμφανίζεται και δρα το κακό απροκάλυπτα, όπως στην εποχή μας. Πόσο οι λαοί υπνώττουν;


Μπορούν να καταργήσουν πάλι την εξωτερική ελευθερία. Αλλά την εσωτερική ελευθερία δεν μπορούν να την πειράξουν. Δεν γίνεται κανείς δούλος, αν δεν το θελήσει. Δεν αγωνιζόμαστε για τα κομφόρ.


Η Ιστορία ως εργαλείο διακυβέρνησης. Η Εκπαίδευση, η άξια του ονόματός της, συνδέει το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτύχει, αν δεν έχει τη συνεργασία των άξιων πολιτών!


Η Ιστορία ως εργαλείο διακυβέρνησης. Όταν οι καλής θελήσεως πολίτες ανησυχούν, όπως σήμερα, για την κατάσταση στη χώρα τους, το πρώτο πράγμα που προσέχει μια καλή κυβέρνηση είναι ο έλεγχος και η προαγωγή της Εκπαίδευσης με σκοπό τη μόρφωση των πολιτών.


Πώς η ελίτ των ελίτ απειλούν την επιβίωση του συνόλου των ανθρώπων και όχι και τη δική τους επιβίωση; Δεν συνειδητοποιούν τον κίνδυνο στον οποίο μας εκθέτουν;


Η εκκλησία είναι ζωή της εγρήγορσης! Η Ορθοδοξία είναι εγερτική. Σηκωθείτε, κινηθείτε. Βουνά σκιρτήσατε. Η ακινησία είναι των επικίνδυνων λατρειών του απολύτου.


Στην εκκλησία τιμάμε τη μουσική, το χορό, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική. Η εκκλησία είναι ζωή καλαισθησίας!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου