ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (ΠΣΕ) 1948 - [Τ Ε Λ Ο Σ]

 

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 16ον - (Τ Ε Λ Ο Σ)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 

(ΠΣΕ)

Κατά τον ιστορικόν του ΠΣΕ Δρα Βίσσερ Τουφτ, η ιδέα ενός ΠΣΕ προέβαλλεν εις τον ορίζοντα των εκκλησιαστικών σχέσεων πολύ ενωρίς, ακόμη και προ του 1920.

Η ίδρυσις της Κοινωνίας των Εθνών, διά της οποίας τα κράτη και οι λαοί του κόσμου ηνούντο επί των πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων, επέδρασεν ευμενώς και επί των εκκλησιαστικών κύκλων διά την θεμελίωσιν μιας παραλλήλου Κοινωνίας των Εκκλησιών.

Κατά τα έτη 1919-1920 προυτάθησαν τρία σχέδια διά την πραγματοποίησιν μιας τοιαύτης κοινωνίας: η ''Εγκύκλιος Συνοδική της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού (1920), η πρότασις του αρχιεπισκόπου Ν. Σόδερμπλομ κατά την άνοιξιν και το θέρος το 1919 περί ενός Οικουμενικού Συμβουλίου των Εκκλησιών και το υπόμνημα του Δρος Ιωσήφ Όλνταμ προς το Διεθνές Ιεραποστολικόν Συνέδριον εν Κράους κατά Ιούνιον του 1920. 

Μέχρι το 1937 η ιδέα αύτη διαρκώς εκαλλιεργείτο είτε διά συγγραμμάτων, είτε εις προσωπικάς επαφάς, είτε και εις συσκέψεις και συνέδρια.

Πάντως η Οικουμενική Κίνησις ηκολούθησε την γνωστήν πορείαν αυτής υπό την μορφήν των δύο κεχωρισμένων Οργανώσεων ΖΕ (σημ. ημετέρα: Ζωής και Εργασίας) και ΠΤ (σημ. ημετέρα: Πίστεως και Τάξεως), εις τας οποίας αι συμμετέχουσαι Εκκλησίαι δεν εδεσμεύοντο εκκλησιαστικώς.

Εις δε τα συνέδρια των κινήσεων τούτων παρεκάθηντο αντιπρόσωποι των Εκκλησιών. Αλλ' εις τας ενεργείας αυτών αι κινήσεις, κατά το διάστημα μεταξύ των συνεδρίων, δεν εξηρτώντο αμέσως από των Εκκλησιών, διότι αι Εκκλησίαι δεν είχον αναλάβει την ευθύνην διά τας κινήσεις ταύτας και δεν είχον αποφασίσει να δεχθούν μόνιμον αντιπροσώπευσιν εις αυταίς.

Διά την ίδρυσιν του ΠΣΕ σπουδαία εκ των συσκέψεων θεωρείται η γενομένη υπό των 35 εκκλησιαστικών ηγετών εν Westfielf College, Hampstead, London, από της 8-10 Ιουλίου 1937.

Εις το συνέδριον τούτο απεκρυσταλλώθησαν τρεις γνώμαι:

α') ότι η Οικουμενική Κίνησις διά να γίνη μία πραγματικότης εις την ζωήν των Εκκλησιών ώφειλε να είναι μία κίνησις, ουχί περί των Εκκλησιών, αλλά μάλλον μία κίνησις των Εκκλησιών,

β') ότι ήτο καιρός πλέον προς δημιουργίαν μονίμων σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών,

και

γ') ότι αι δύο Οργανώσεις ΖΕ και ΠΤ συνεπλήρουν αλλήλας και εξηρτώντο η μία εκ της άλλης εις το έργο αυτών.

Άλλωστε, αυτή η απόφασις διά την σύγκλησιν των δύο παγκοσμίων συνεδρίων κατά την αυτήν εποχήν του έτους και εις την ιδίαν χώραν υπήρξεν απόρροια της εφέσεως προς συγχώνευσιν των δύο μεγάλων κινήσεων και της στενής εν τω μέλλοντι συνεργασίας αυτών.

Ούτω, εις τα συνέδρια της Οξφόρδης (1937) ΖΕ και του Εδιμβούργου (1937) ΠΤ εγένετο κατ' αρχήν, ως ελέχθη ήδη, δεκτή η απόφασις των 35 περί συγχωνεύσεως των δύο κινήσεων. Αμφότερα τα συνέδρια προέβησαν εις τον διορισμόν Επιτροπών εξ επτά προσώπων, ήτις καλείται Επιτροπή των 14, προς διεξαγωγήν των μελλόντων εργασιών. 

Η Επιτροπή αύτη των 14, παρόντων εκ των Ορθοδόξων των Θυατείρων Γερμανού, πρωτοπρ. Γ. Φλορόβσκυ, μετ' αναπληρωτών των Νοβισάδ Ειρηναίου και Κατάνης Κασσιανού, εις την πρώτην αυτής συνεδρίαν εν Λονδίνω απεδέχθη την σύγκλησιν ενός συνεδρίου με μεγαλυτέραν αντιπροσώπευσιν των επί μέρους Εκκλησιών, όπερ και επραγματοποιήθη συνελθόν εν Ουτρέχτη (1938).

Το συνέδριον τούτο της Ουτρέχτης ενέχει μεγάλην σημασίαν εις την ιστορίαν της Οικουμενικής Κινήσεως διά το ΠΣΕ, διότι απ' αυτού άρχεται κυρίως η ιστορία του Συμβουλίου τούτου, την οποίαν μέχρι του παρόντος δυνάμεθα να χωρίσωμεν εις στάδια τινά:

1. Περίοδος διαμορφώσεως ή προπαρασκευής (1938-1948).

2. Το Συνέδριον του Άμστερδαμ (1948).

3. Τα πρώτα εξ έτη (1948-1954).

4. Το Συνέδριον του Έβανστον (1954).

5. Τα έτη 1954-1961).

6. Το Συνέδριον του Νέου Δελχί (1961).

7. Από του 1961 και εξής.

Τ Ε Λ Ο Σ

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του θεολόγου Βασιλείου Θ. Σταυρίδη, 

πρώην καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης

''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ'', 

έκδοση ''Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών'', 1984, σελ. 105-107.

ΠΑΓΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΞΦΟΡΔΗΣ (ΙΟΥΛΙΟΣ ΤΟΥ 1937)

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 15ον

Παγχριστιανικο Συνέδριο Οξφόρδης

(12 - 26 Ιουλίου 1937)

Το Β' Παγκόσμιον συνέδριον της κινήσεως ΖΕ (σημ. ημετέρα Ζωής και Εργασίας) συνήλθεν εν Οξφόρδη της Αγγλίας από της 12-26 Ιουλίου 1937. Εν αυτώ παρέστησαν 425 επίσημοι αντιπρόσωποι, εξ 120 Ομολογιών και 40 κρατών. Έτεροι 500 περίπου παρίσταντο ως επισκέπται ή βοηθοί αντιπρόσωποι, παραστάντες εν σμικρώ σχετικώς αριθμώ, προήρχοντο από τας εξής Εκκλησίας:

ΚΠόλως: Θυατείρων Γερμανός, Μ. αρχιμ. Μιχαήλ Κωνσταντινίδης. Ελλάδος: Αμίλκας Αλιβιζάτος, Παναγιώτης Μπρατσιώτης. Κύπρου: Θυατείρων Γερμανός. (...) Εκτός των γενικών προπαρασκευαστικών μελετών σπουδαίαι θεωρούνται εις το σημείον τούτο η έκδοσις υπό των Ορθοδόξων των Παρισίων ιδίας μελέτης επί των θεμάτων του συνεδρίου τούτου, καθώς και αι γενόμεναι ομιλίαι και συζητήσεις εν τω Α' εν Αθήναις Συνεδρίω της Ορθοδόξου Θεολογίας. Το συνέδριον τούτο έφερε τον γενικόν τίτλον ''Συνέδριον επί της Εκκλησίας, της Κοινωνίας και της Πολιτείας''.

Τα συζητηθέντα θέματα υπήρξαν πέντε, τα ακόλουθα: 1. Η Εκκλησία και το έθνος. Σχέσεις της Εκκλησίας προς σφαίρας τινάς του βίου. Τα ήθη, έθιμα και αι παραδόσεις, αίτινες διαμορφώθησαν κατά την ροήν των χρόνων, 2. η Εκκλησία και το Κράτος. Οποία η Χριστιανική αντίληψις περί Κράτους, οποίαι αι αξιώσεις του συγχρόνου Κράτους και οποία η Χριστιανική αντίληψις περί ελευθερίας. 3. η Εκκλησία, το έθνος και το Κράτος εν σχέσει αυτών προς την οικονομικήν τάξιν, 4. η Εκκλησία, το έθνος και το Κράτος εν τη σχέσει αυτών προς την (αγωγήν-εκπαίδευσιν). 5. η Οικουμενική Εκκλησία και η διεθνής τάξις (η καθόλου Εκκλησία και τα έθνη μετά της υποδιαιρέσεως ''Χριστιανισμός και πόλεμος''.

Το θέμα τούτο περιλαμβάνει την εξέτασιν των ζητημάτων, άτινα σχετίζονται προς τον εθνισμόν, τας διεθνείς σχέσεις και την Εκκλησίαν ως ίδρυμα υπερβαίνον τα εθνικά όρια, άλλως ειπείν οικουμενικόν''. Αι συνελεύσεις ήσαν διπλής φύσεως, της ολομελείας και των πέντε τμημάτων, αν αναλογία προς τα πέντε προς συζήτησιν θέματα. Των δημοσίων συνελεύσεων προήδρευον οι τακτικοί πρόεδροι των τμημάτων της κινήσεως, εν οις και ο Θυατείρων Γερμανός, των δε τμημάτων ειδικώς ορισθέντα πρόσωπα.

Οι χρόνοι, καθ' ους συνεκλήθη το συνέδριον τούτο ήσαν χαλεποί. Αι διεθνείς σχέσεις είχον φθάσει ης οξύτατον σημείον νευρικής υπερεντάσεως. Η Γερμανία, με επί κεφαλής τον Χίτλερ εξωπλίζετο και προετοιμάζετο διά πόλεμον, όστις εξέσπασεν ύστερον από δύο έτη. Εις τους Γερμανούς αντιπροσώπους δεν εδόθη άδεια όπως προσέλθουν εις το συνέδριον τούτο. Και έτεροι πολλοί εξ άλλων χωρών, κατείχοντο από φόβον μήπως αι λαμβανόμεναι εκείναι αποφάσεις θα είχον τυχόν επιπτώσεις κατά των ιδίων και των Εκκλησιών των μετά την εις τας χώρας αυτών επιστοφήν των.

Έτερον πρόβλημα, αμέσου ενδιαφέροντος διά τον Χριστιανισμόν, ήτο το φαινόμενον της εκκοσμικεύσεως (σεκουλαρισμού). Το συνέδριον εξέδωκε διάγγελμα αυτού προς τας απανταχού του κόσμου Εκκλησίας, ενώ, καθώς και εις τας εκθέσεις, κυριαρχούσα ιδέα ήτο η ιερότης του ανθρώπου ως ανθρώπου, καθώς και το πνεύμα της Χριστιανικής αγάπης, δι' ου δέον να αντιμετωπίζη ο Χριστιανός τα διάφορα προβλήματα της καθημερινής του ζωής εν τω κόσμω.

Από θεολογικής πλευράς, ενώ εν Στοκχόλμη εδόσποζεν η διδασκαλία περί της βασιλείας του Θεού, εν Οξφόρδη ο τόνος ήτο μάλλον επί του δόγματος της Εκκλησίας. Έτερον γνώρισμα του Συνεδρίου της Οξφόρδης υπήρξεν η θέσις, η δοθείσα εις την λατρευτικήν ζωήν και την προσευχήν εν γένει. Διάφοροι ακολουθίαι ετελούντο εν τω ιστορικώ ναώ της St. Mary εν Οξφόρδη.

Οι Ορθόδοξοι ετέλουν την θ. λειτουργίαν αυτών εν τω παρεκκλησίω του κολλεγίου Hereford. Το συνέδριον τούτο προτού διαλυθή απεδέχθη απόφασιν περί της συνενώσεως της Κινήσεως ΖΕ (σημ. ημετέρα:  Ζωής και Εργασίας) μετά της κινήσεως ΠΤ (σημ. ημετέρα Πίστεως και Τάξεως) εις εν ΠΣΕ. Προς τούτο ώρισε μίαν επταμελή επιτροπήν, ήτις ομού μετά μιας ισαρίθμου επιτροπής της κινήσεως ΠΤ ησχολήθη με τα περαιτέρω.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του θεολόγου Βασιλείου Θ. Σταυρίδη, 

πρώην καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης

 ''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ'', 

έκδοση ''Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών'', 1984, σελ. 85-88.

ΠΑΓΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1930

Μητροπολίτης Θυατείρων Γερμανός Στρηνόπουλος

(1872-1951)

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 14ον

Παγχριστιανικόν Συνέδριον

Στοκχόλμη (19-30 Αυγούστου 1925)

 

...Εις το δεύτερον μέρος εκτίθεται ο τρόπος μελέτης και αντιμετωπίσεως των βιομηχανικών, κοινωνικών, πολιτικών και διεθνών ζητημάτων, και τονίζεται ιδίως ο παράγων της ανθρωπίνης προσωπικότητος.

Το τρίτον μέρος αποτελεί μάλλον την κατακλείδα του όλου διαγγέλματος. Ενταύθα αναγνωρίζεται η ανάγκη της διαπαιδαγαγήσεως των ατόμων και των Εκκλησιών ''διά μελέτης, συνεδρίου και προσευχής''.

Παρατίθενται αι τάξεις των ανθρώπων, προς ους απευθύνεται το διάγγελμα τούτο: πάντες οι Χριστιανοί, οι νέοι όλων των χωρών, οι ερευνηταί της αληθείας και οι εργάται του κόσμου.

Το οικουμενικόν ιδεώδες τίθεται διά μιας προτάσεως ως εξής: ''Ο κάθε άνθρωπος εν απολύτω αφοσιώσει προς την ιδίαν αυτού Εκκλησίαν ας επιζητή να έχη μίαν μερίδα εν τη ευρυτέρα ταύτη κοινωνία και συνεργασία των Χριστιανικών Εκκλησιών, των οποίων το Συνέδριον τούτο είναι μία υπόσχεσις και μία ασφάλεια''.

Εκτίθεται κατόπιν ο τρόπος συνεργασίας επί του αναληφθέντος έργου. Τέλος το διάγγελμα κατακλείεται διά των ακολούθων: ''Μόνον εφόσον γινώμεθα ενδοστρεφείς, δυνάμεθα να αποκτήσωμεν πραγματικήν ενότητα του πνεύματος και της ψυχής. Όσον πλησιάζομεν προς τον Σταυρωθέντα, επί τοσούτον ερχόμεθα πλησιέστερον ο εις προς τον άλλον υπό οιαδήποτε ποικίλα χρώματα και αν αντικατροπτίζηται το Φως του Κόσμου εν τη πίστει ημών...''

Αι θρησκευτικαί ακολουθίαι της ενάρξεως και της κατακλείδος του συνεδρίου ετελέσθησαν εις τον καθεδρικόν ναόν της Ουψάλης. Ιδιαίτεραι προσευχαί ελέγοντο και εις τας αιθούσας των συνεδριάσεων. 

Οι σύνεδροι την 19ην Αυγούστου 1925, ευθύς αμέσως μετά την εναρκτήριον ακολουθίαν εγένοντο δεκτοί υπό των βασιλέων της Σουηδίας. Επίσης έσχον την ευκαιρίαν να συμμετάσχωσιν εις φιλικάς συγκεντρώσεις, να επισκεφθώσι τα αξιοθέατα της πόλεως και να συμπροσευχηθώσι μετ' άλλων, παριστάμενοι εις ακολουθίας άλλων Εκκλησιών ή Ομολογιών.

Το συνέδριον προσέθεσεν εις τα ήδη υφιστάμενα τέσσαρα τμήματα εν τη κινήσει ΖΕ και πέμπτον ''των Εκκλησιών εν άλλαις περιοχαίς''. Προς συνέχισιν του αναληφθέντος έργου προέβη εις τον διορισμόν μιας Συνεχιστικής Επιτροπής εξ 70 μελών, εξ ης προήλθεν η Εκτελεστική Επιτροπή εκ 12 μελών. Εις την πρώτην εδόθησαν 12 και εις την δευτέραν 3 έδραι εις τους ορθοδόξους.

Τας τελευταίας κατείχον ο Θυατείρων Γερμανός, ο αρχιμ. Ιούλιος Σκριμπάν και ο πρωθ. Στέφανος Τσαγκώφ. (...) Μεταξύ των επιτευγμάτων της κινήσεως ταύτης, και ιδίως του Συνεδρίου της Στοκχόλμης, θεωρούνται τα εξής:

1. η επί το αυτό προσέλευσις ολοκλήρου σχεδόν του Χριστιανικού κόσμου, εκτός της ΡΚαθολικής Εκκλησίας. Οι εκπρόσωποι των Εκκλησιών διά πρώτην φοράν συνήρχοντο από κοινού διά μελέτην, συζήτησιν και πρσευχήν.

Αι Εκκλησίαι πλέον ελάμβανον την ευθύνην της Οικουμενικής Κινήσεως. Το συνέδριον της Στοκχόλμης υπήρξε το πρώτον συνέδριον ταύτης μορφής εις την Ιστορίαν της Εκλησίας και έδωκε το πρότυπον διά τα άλλα συνέδρια παρομοίας φύσεως,

2. το έργον της διεκκλησιαστικής βοηθείας και επανορθώσεως. Τούτον είχεν αρχίσει ενωρίς το 1919 και έκτοτε συνεχίζεται.

3. η συγγραφική παραγωγή επί της περιγραφικής εκκλησιολογίας και των προβλημάτων της καθόλου Οικουμενικής Κινήσεως.

4. η εκπαίδευσις και η θεολογική κίνησις. Τα μαθήματα της Ιστορίας της Οικουμενικής Κινήσεως και ευρύτερον του Οικουμενισμού ήρχισαν να διδάσκωνται εν Ζυρίχη, Γενεύη, Μαρβούργω, Αμερική και αλλού. Αφ' ετέρου ιδρύθη και μία επιτροπή προς συνεργασίαν μεταξύ των θεολόγων,

5. η ίδρυσις του Οικουμενικού Σεμιναρίου (Ινστιτούτου), το σημερινόν Οικουμενικόν Ινστιτούτον, εις ο εδίδαξαν και διδάσκουσι θεολόγοι και άλλοι επιστήμονες διεθνούς φήμης,

6. η ίδρυσις του Διεθνούς Χριστιανικού Κοινωνικού Ινστιτούτου (1926), το οποίον μετατράπη αργότερον εις το Τμήμα Σπουδών του ΠΣΕ,

7. η δράσις της Διεθνούς Επιτροπής Χριστιανικού Τύπου κατά το συνέδριον της Στοκχόλμης, εξ ης προήλθε το 1933 η εβδομαδιαία έκθεσις ''Παγκόσμιος Χριστιανικός Τύπος και Υπηρεσία Πληροφοριών'', μετέπειτα ''Οικουμενική Υπηρεσία Τύπου'' (International Christian Press kai Information Service, the Ecumenical Press Sernice),

8. H Ίδρυσις της Επιτροπής Νεολαίας (Youth Commission), ήτις διερυνθείσα μετέπειτα έλαβε την ονομασίαν της Οικουμενικής Επιτροπής Νεολαίας (Ecumenical Youth Commission).

Τέλος, από Ορθοδόξου πλευράς, είναι δυνατόν να επισημανθώσιν, εκτός των προαναφερθέντων, και άλλα τινά σημεία.

Άπασαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι εκτός των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Μόσχας, είχον αποστείλει αντιπροσώπους εις Στοκχόλμην. Πρόεδρος της αντιπροσωπείας ταύτης ήτο ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Φώτιος.

Παρέστησαν διά πρώτην και μόνην φοράν μέχρι σήμερον και πατριάρχαι εις συνέδριον της Οικουμενικής Κινήσεως, οι πατριάρχαι Αλεξανδρείας Φώτιος και Ιεροσολύμων Δαμιανός. Οι ορθόδοξοι παρήσαν εν τω συνεδρίω ως μία ομάς.

Ούτω παρείχετο εις αυτούς η ευκαιρία δι' ενδοορθοδόξους επαφάς και συνομιλίας, καθώς και δι' ανεπισήμους τοιαύτας μετ' εκπροσώπων άλλων Εκκλησιών, πράγμα όπερ γίνεται και αργότερον, καθ' άπαντα σχεδόν τα συνέδρια της Οικουμενικής Κινήσεως.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του θεολόγου Βασιλείου Θ. Σταυρίδη, 

πρώην καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης

 ''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ'', 

έκδοση ''Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών'', 1984, σελ. 83-85.

''Ο ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΥΨΑΛΑΣ ΣΟΔΕΡΜΠΛΟΜ ΚΡΑΤΩΝ ΑΝΑ ΧΕΙΡΑΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ (1920) ΕΞΗΡΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΑΥΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΕΩΣ''

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 14ον

 Γενεύη, 1920

''Λαβών τον λόγον ο αρχιεπίσκοπος Σόδερμπλομ, 

και κρατών ανά χείρας την Εγκύκλιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου 

(σημ. ημετ. του 1920), 

εξήρε το περιεχόμενον αυτής και την σπουδαιότητα της συμμετοχής της Εκκλησίας ταύτης 

(σημ. ημετ. του Πατριαρχείου Κων/λεως)  

εις το έργον της συνδιασκέψεως''.

Το Προκαταρκτικόν Συνέδριον ΖΕ συνεκλήθη εν Γενεύη υπό της 9-12 Αυγούστου 19208, τη παρουσία μόνον Προτεσταντών αντιπροσώπων, 90 περίπου τον αριθμόν, εκ 15 χωρών.

Το πρόβλημα της ευθύνης του πολέμου εβάρυνε την ατμόσφαιραν αλλά κατωρθώθη να υπερπηδηθή το εμπόδιον τούτο.

Απεφασίσθη:

α') η ίδρυσις μιας συνεχιστικής επιτροπής υπό την ονομασίαν ''η Διοργανωτική επιτροπή'', διά την συνέχισιν των σκοπών της κινήσεως και την προετοιμασίαν ενός παγκοσμίου συνεδρίου,

β΄) η ίδρυσις τριών τμημάτων, εν Αμερική, τη Ηπειρωτική Ευρώπη, και τη Βρεττανική αυτοκρατορία,

γ') η προσωρινή ονομασία ''Γενικόν Συνέδριον της Εκκλησίας του Χριστού περί Ζωής και Εργασίας'', ήτις το επόμενον έτος αντικατεστάθη εις ''Γενικόν Χριστιανικόν Συνέδριον περί Ζωής και Εργασίας'', τυποποιηθέντος ούτω του όρου ''Ζωή και Εργασία'' το 1920, και

δ') η πρόσκλησις συμμετοχής εις το μέλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ταυτοχρόνως συνήρχετο εν Γενεύη η Προκαταρκτική Συνέλευσις της Κινήσεως ΠΤ, εις ην παρίσταντο αντιπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, εν οις  και ο Σελευκείας Γερμανός.

Ούτος τυχαίως συνηντήθη καθ' οδόν μετά του ελληνομαθούς Σουηδού πρεσβυτέρου Νεάνδερ, εξ ου επληροφορήθη τα του συνεδρίου του ΖΕ. 

Την επομένην όμως, προσκληθείς επισήμως υπό του προέδρου του συνεδρίου αρχιεπισκόπου Σόδερμπλομ, επεσκέφθη μετά του Νουβίας Νικολάου και του αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου την αίθουσαν των συνεριάσεων.

Τους Ορθοδόξους εκεί προσεφώνησεν ελληνιστί ο Νεάνδερ. Ο Σελευκείας Γερμανός απήντησεν ευχαριστών και ευχόμενος πρόοδον εις τας προσπαθείας των Εκκλησιών διά μίαν συνεργασίαν και μελλοντικήν ένωσιν.

Λαβών τον λόγον ο αρχιεπίσκοπος Σόδερμπλομ, και κρατών ανά χείρας την Εγκύκλιον του Οικουμενικού Πατιαρχείου, εξήρε το περιεχόμενον αυτής και την σπουδαιότητα της συμμετοχής της Εκκλησίας ταύτης εις το έργον της συνδιασκέψεως.

Η Διοργανωτική Επιτροπή συνήλθε τον Απρίλιο του 1921 εν Peterborough της Αγγλίας, ένθα απεφασίσθη αλλαγή της ονομασίας της κινήσεως ως ανωτέρω και η πρόσθεσις ενός τετάρτου τμήματος διά τους Ορθοδόξους9.

Συνήλθεν ωσαύτως το επόμενον έτος από της 12-15 Αυγούστου (1922) εν Halsingborg της Σουηδίας, παρισταμένου του Θυατείρων Γερμανού, αντιπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η Διοργανωτική Επιτροπή ενταύθα αντικατεστάθη υπό μιας Διεθνούς Επιτροπής εκ 38 μελών και μιας Εκτελεστικής εξ 20 μελών.

Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιστολής εξελέγη ο Σόδερμπλομ, μεταξύ δε των τεσσάρων αντιπροέδρων εις ο Θυατείρων Γερμανός.

Καθωρίσθησαν ο τόπος και ο χρόνος του μέλλοντος να συνέλθη παγκοσμίου συνεδρίου ΖΕ, η Στοκχόλμη και το 1925, καθώς και κατάλογός τις θεμάτων προς συζήτησιν, οία, π.χ. η Εκκλησία και η αγωγή, η Εκκλησία και αι κοινωνικαί υπηρεσίαι, η Εκκλησία και το κήρυγμα, η Εκκλησία και η εσωτερική ιεραποστολή, η Εκκλησία και αι διεθνείς σχέσεις, τα οικονομικής και βιομηχανικής φύσεως ζητήματα ως και το της συνεργασίας.

Προπαρασκευαστικόν έργον διά την μέλλουσαν να συνέλθη παγκόσμιον  συνδιάσκεψιν επετέλεσε και η εν Αγγλία οργάνωσις ''Το Συνέδριον επί της Χριστιανικής Πολιτικής, των Οικονομικών και της Πολιτικονομίας, απλώς λεγόμενον ΚΟΠΕΚ (The Conference on Christian Politics, Economics and Citizenship, COPEC).

8. ΣΕΛΕΥΚΕΙΑΣ (ΘΥΑΤΕΙΡΩΝ) ΓΕΡΜΑΝΟΥ, ''Έκθεσις περί της εις Σουηδίαν αποστολής αυτού ως αντιπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ΝΠ3 (1921) 600-612. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ, ''Γενικόν Συνέδριον της Εκκλησίας του Χριστού περί Ζωής και Έργου'', Αυτ, 4 (1922) 634-641. ΧΡΥΣ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ''Τα εν Ελβετία Θρησκευτικά Συνέδρια'', ΕΚ 11 (1920) αρ. 270. Β. Θ. ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ, Το Διορθόδοξον και Διαχριστιανικόν Έργον του Γερμανού Στρηνοπούλου..., σ. 11.

9. Κατά τον ΘΥΑΤΕΙΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΝ, τούτο εγένετο τη εισηγήσει αυτού κατά την συνεδρίαν της Επιτροπής το επόμενον έτος (1922), Ένθ' αν., σ. 638-9.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του θεολόγου Βασιλείου Θ. Σταυρίδη, 

πρώην καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης

 ''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ'', 

έκδοση ''Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών'', 1984, σελ. 79-81.

ΑΜΙΛΚΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ: ''Η ΕΝΩΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΔΙΑΦΟΡΑ''

Άρθρο του επισήμου -Οικουμενιστή- θεολόγου 

της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το 1922 

Αμίλκα Σ. Αλιβιζάτου 

στο ''Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος'' του Γεωργίου Δροσίνη,

 υπό τον τίτλο 

''Η Ένωσις των Εκκλησιών - Ορθόδοξοι και Αγγλικανοί'',

  έτος 1922, σελ. 439-442.

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 13ον

''ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ''

 (1922)

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ

Εν έτει 1865 ιδρύθη εν Αγγλία η Eastern Church Association, ης αποκλειστικός σκοπός ήτο η μελέτη του ζητήματος της ενώσεως των Εκκλησιών και η επιδίωξις της επιτυχίας του σκοπού αυτού.

Ήδη από των αρχών του ΙΘ' αιώνος αι δύο Εκκλησίαι εκινήθησαν συμπαθώς προς αλλήλας και δη εξ αφορμής των εκδόσεων και μεταφράσεων της Αγίας Γραφής. Οι Πατριάρχαι Κύριλλος ΣΤ' και ο Εθνομάρτυς Γρηγόριος Ε' ηυνόησαν και ενέκριναν τας εκδόσεις της Λονδινείου Εταιρείας.

Ο Γρηγόριος ΣΤ' επέτρεψε την υπό Ορθοδόξων κληρικών ταφήν των εν Ανατολή θνησκόντων Αγγλικανών, τουθ' όπερ έδωκεν αφορμήν θερμών εκδηλώσεων υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Αγγλία.

Εξ όλων των εις Ελλάδα ελθόντων ιεραποστόλων εξ Αμερικής ο μόνος επιτυχών εις τας ενεργείας του διά την ίδρυσιν σχολείων, και ιδία του αρχαιοτάτου και αρίστου παρ' ημίν εν Αθήναις παρθεναγωγείου, ήτο ο αγγλικανός ιερεύς Χιλλ, όστις ως και οι διάδοχοι αυτού εν τω σχολείω απεριορίστως εσεβάσθησαν την ορθόδοξον Εκκλησίαν, εις χείρας αυτής αφήνοντες την θρησκευτικήν μόρφωσιν των τροφίμων του.

Η επίσκεψις του αρχιεπισκόπου Σύρου Αλεξάνδρου Λυκούργου εις Αγγλίαν κατά το 1870 έδωκεν αφορμήν σοβαράς ανακινήσεως του ζητήματος της ενώσεως.

Εκ παραλλήλου το κατά το 1874 συγκροτηθέν συνέδριον διά το ζήτημα των Παλαιοκαθολικών, εις ο παρέστησαν Αγγλικανοί και Ορθόδοξοι έδωκεν νέαν αφορμήν εξετάσεως του ζητήματος.

Αι κατά του Μητροπολίτου Αθηνών Θεοφίλου (1872), του Οικ. Πατριάρχου Διονυσίου Ε' (1887) και της Ρωσικής Διοικούσης Συνόδου (1888) ανταλαγείσαι φιλοφρονήσεις μετά των αρχών της Αγγλικανικής Εκκλησίας προήγαγον σημαντικώς το ζήτημα της ενώσεως.

Ουχ ήττον συνετέλεσεν εις την προαγωγήν ταύτην και η παρουσία του αρχιεπισκόπου Ζακύνθου Διονυσίου Λάτα εις το εν Σικάγο παγχριστιανικόν Συνέδριον (1893).

Εκείνο όμως το οποίον καταπληκτικώς προήγαγεν επ' εσχάτων την ενωτικήν κίνησιν, ήτο η παρουσία του νυν Οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Δ' ως Μητροπολίτου Αθηνών εν Ευρώπη και Αμερική επί κεφαλής επισήμου αποστολής. Τόσον εν Αμερική όσον και εν Ευρώπη η παρουσία του Μητροπολίτου Αθηνών έδωκεν αφορμήν εις θερμοτάτας εκδηλώσεις τιμής προς αυτόν και προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν εκ μέρους των Αγγλικανών.

Αι τρεις ιδίως θεολογικαί συζητήσεις αι λαβούσαι χώραν εν Ν. Υόρκη, εν Λονδίνω και εν Οξφόρδη μεταξύ ημών (Μητροπολίτου, Χρυσ. Παπαδοπούλου και του γράφοντος) και των επιφανεστάτων Αγγλικανών κληρικών και θεολόγων, συνετέλεσαν εις την άρσιν πλείστων παρεξηγήσεων, εις την διάλυσιν όλων των αμφιβολιών και εις την στερέωσιν της πεποιθήσεως και της ελπίδος, ότι η απομάκρυνσις της επιτεύξεως της ενώσεως των δύο Εκκλησιών μόνον εκ κακής θελήσεως δύναται να προέρχεται.

Κατά τας συζητήσεις εκείνας διεπιστώθη ότι η Αγγλικανική Εκκλησία ουδαμώς διίσταται της της ορθοδόξου αντιλήψεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ως προς την διδασκαλίαν και ως προς την λατρείαν.

Η τοιαύτη συμφωνία αντιλήψεων και πεποιθήσεων από της διδασκαλίας της δογματικής, μέχρι της διαμορφώσεως της εξωτερικής λατρείας, η διαπιστωθείσα εις τας θεολογικάς ταύτας συζητήσεις, καθιστά όχι πλέον επιθυμητήν την ένωσιν, αλλά επιτακτικήν την ανάγκην προς ταύτην.

Οι κατά το 1920 εν τη παγκοσμίω Χριστιανικώ Συνεδρίω της Γενεύης λαβόντες μέρος Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και Αγγλικανοί, συνελθόντες ιδιαιτέρως, διεπιστώσαμεν την υπάρχουσαν συμφωνίαν και την υφισταμένην πραγματικήν ένωσιν, ης μόνη η τυπική σχεδόν ανακήρυξις υπελείπετο.

Εκ παραλλήλου η εν Lambeth Παναγγλική Σύνοδος διετράνωσε τα προς την Ορθοδοξίαν αισθήματα σεβασμού και αφοσιώσεως διά της προσκλήσεως εν αυτή αντιπροσώπων του Οικουμενικού Πατριαρχείου (παρέστησαν ο Διδυμοτείχου Φιλάρετος και ο καθηγητής Κομνηνός) εις ους επεδαψίλευσαν μεγάλας τιμάς και ους διαβεβαίωσαν περί της θερμής και ειλικρινούς διαθέσεως προς ένωσιν.

Η εν Ελλάδι επακολουθήσασα έκτοτε κατάστασις, από πολιτικής και εκκλησιαστικής απόψεως, συνετέλεσεν εξ αντιθέτου  εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Εκκλησίας μας.

Ο από του Μητροπολιτικού θρόνου Αθηνών βιαίως απομακρυνθείς Μελέτιος, μεταβάς εις Αγγλίαν και Αμερικήν, έτυχε θερμοτάτης υποδοχής και απεριορίστων τιμών. Ο κατά τον αυτόν χρόνον εις Αγγλίαν αποδημήσας Τοποτηρητής του Οικουμενικού Θρόνου Προκόπιος Δωρόθεος, έδωκεν αφορμήν πρωτοφανών εκδηλώσεων τιμών προς τον πρωτόθρονον της Ορθοδοξίας εκ μέρους των Αγγλικανών, ενώ αι εις τον νεκρόν του εις Κύριον αποδημήσαντος εν Λονδίνω μεγαλουργού τούτου Ιεράρχου  αποδοθείσαι τιμαί εκ μέρους των Αγγλικανών συνετέλεσαν εις πραγματικήν σύσφιγξιν των δεσμών των συνδεόντων στενώς ήδη τας δύο Εκκλησίας.

Η εκλογή τέλος του Μελετίου ως Οικουμενικού Πατριάρχου, ενώ ευρίσκετο ούτος εισέτι εις Αμερικήν, έδωκεν αφορμήν εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Ορθοδοξίας.

Εν εισέτι υπολείπεται νυν: η διαφώτισις του λαού εκατέρωθεν. Ευθύς ως εις την συνείδησιν του λαού το πράγμα ωριμάση, ως ωρίμασεν ήδη εις την συνείδησιν των θεολόγων, η ένωσις είναι γεγονός τετελεσμένον. 

Η Ένωσις είναι δυνατή, διότι δεν υφίσταται ουσιώδης μεταξύ των δύο Εκκλησιών διαφορά.

Είναι δυνατή, διότι ουδετέρα των Εκκλησιών θα απολέση τι των ιδιαιτέρων αυτής χαρακτηριστικών, άτινα θα εξακολουθήσωσι να είναι σεβαστά, ως ήσαν και προ του σχίσματος κατά τον ίδιον τρόπον και εις ιδίαν έκτασιν και μεγαλυτέραν υπάρχοντα.

Διά δε τα αποτελέσματα της ενώσεως περιττεύει πάσα ανάπτυξις. Η δύναμις της ούτω ενωθησομένης Εκκλησίας θα είναι απεριόριστος΄ 

υπό τον τοιούτον δε ορθόδοξον όγκον θα υποκύψη αναγκαίως ο Παπισμός, όστις θα αναγκασθή να αναγνωρίση τέλος την αλήθειαν εξ ης παρεξέκλινε. Ούτω δε θα συντελεσθή η κατά τους λόγους του Κυρίου ένωσις σύμπαντος του Χριστιανικού κόσμου ουχί υπό τον Πάπαν, αλλά υπό τον Χριστόν.

Ιούνιος 1922

Αμίλκας Σ. Αλεβιζάτος

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άρθρο του επισήμου -Οικουμενιστή- θεολόγου της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το 1922 

Αμίλκα Σ. Αλιβιζάτου 

στο ''Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος'' του Γεωργίου Δροσίνη,

 υπό τον τίτλο ''Η Ένωσις των Εκκλησιών - Ορθόδοξοι και Αγγλικανοί'',

  έτος 1922, σελ. 439-442.

Ο ''ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ'' ΕΤΕΙ 1914

Ο Αγγλικανός Randall Davidson (1848-1930)
υπήρξε Αρχιεπίσκοπος του Canterbury από το 1903 έως το 1928
 και υπέρμαχος του Οικουμενισμού, υπηρετώντας, ως
Γενικός Γραμματέας σε δύο Παγκόσμιους Οργανισμούς για την
Ένωση των Εκκλησιών.

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 13ον

Περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου 

''ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ'', 

έτος ΜΓ', αριθ. 17, Μάιος 1923, σελ. 135-136.

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 

ΚΑΙ ΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΣ ΕΙΡΗΝΕΥΣΙΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Ο το πρώτον κατά το 1914 εν Κωνσταντία της Ελβετίας ιδρυθείς Παγκόσμιος Σύνδεσμος (World Alliance) προς επίτευξιν διεθνούς ειρήνης διά των Εκκλησιών, διοργάνωσε κατ' Αύγουστον του 1920 εν Μπεάτεμβεργ συνέδριον της Διεθνούς Επιτροπείας αυτού. Εν τω συνεδρίω εκείνω, εις τον οποίον αντεπροσωπεύετο και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον διά του τότε Μητροπολίτου Σελευκείας νυν δε Θυατείρων κ. Γερμανού, είχε ψηφισθή πρότασις, ης μόνον το πρώτον μέρος καταχωρούμεν ενταύθα ως έχον σχέσιν προς το κατωτέρω δημοσιευόμενον διάγγελμα του Συνδέσμου του υπό την προεδρείαν του Σεβ. Αρχιεπ. Καντουαρίας κ. Ράνδαλλ συνελθόντος.

''Τα εκ διαφόρων χωρών και Εκκλησιών, διαλαμβάνει η πρότασις, ορμώμενα μέλη του Παγκοσμίου Συνδέσμου συνελθόντα προς καλλιέργειαν φιλικών διαθέσεων και σχέσεων μεταξύ των λαών΄ 1ον εκφράζουσι την πεποίθησιν ότι τα αγαθά ταύτα δύνανται να επιτευχθώσι μόνον διά της θείας Δυνάμεως του Χριστού ενεργούντος εν ταις καρδίαις των ανθρώπων και δημιουργούντος εν αυταίς αληθές πνεύμα αδελφωσύνης...''.

Υπό των ανωτέρω αρχών εμπνεόμενον και το εν Ζυρίχη υπό την προεδρίαν του Αρχιεπισκόπου Καντουαρίας, τον π. Απρίλιον, συνελθόν Συνέδριον του Συνδέσμου, τας εργασίας του οποίου παρηκολούθησεν ως αντιπρόσωπος του Οικουμ. Πατριαρχείου ο αρχιμ. Κ. Βαλιάδης, απεφάσισε να συντελέση εις την βελτίωσιν των μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας γνωστών σχέσεων και εξαπέλυσε το περί ου ο λόγος διάγγελμα, ου αντίγραφον απεστάλη εις το Οικ. Πατραρχείον υπό του Επιτίμου Γραμματέως του Συνδέσμου Σερ Ουίλιαμ Δίκινσον.

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 

16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1923

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ''ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ''

Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος των Εκκλησιών''1 είχε μια Διεθνή Επιτροπή, με εκτελεστικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Μέχρι το 1920, το όνομά του είχε αλλάξει σε ''Παγκόσμια Συμμαχία για τη Διεθνή Φιλία Μέσω των Εκκλησιών'', αν και το παλιό όνομα εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται -κατά καιρούς- ειδικά, όταν αναφερόταν στη διεθνή -τότε- συμμαχία. 

Γενικός Γραμματέας για πολλά χρόνια ήταν ο Henry Atkinson2. Άλλα άτομα που συνδέονται με την ομάδα ήταν οι Frederick Lynch, Sidney Gulick, William Merrill, Laura Puffer Morgan και William I. Hull και Benjamin Battin (και οι δύο καθηγητές από το Swarthmore College). Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος'' δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1914, σε Συνέδριο στην Κωνσταντία της Ελβετίας, ως διεθνής Οργανισμός, ο οποίος θα εργαζόταν κυρίως για να βοηθήσει τις χριστιανικές εκκλησίες στις χώρες μέλη της, για να επηρεάσουν με τη σειρά τους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους για ειρήνη.

Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος''3 εργάστηκε σε θέματα, όπως ο αφοπλισμός, οι φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες, η Ένωση όλων των Εθνών (Παγκοσμιοποίηση), η αντίρρηση της συνείδησης, οι πρόσφυγες, η ειρηνευτική εκπαίδευση και ο έλεγχος των όπλων. Επικεφαλής της Συμμαχίας ήταν ο Randall Davidson, Αρχιεπίσκοπος Καντέρμπουρυ, και αργότερα ο Λόρδος Ντίκινσον, ακολουθούμενος από τον Επίσκοπο Valde-mar Ammundsen από τη Δανία και τον William P. Merill, έναν Πρεσβυτεριανό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κληρικοί που συμμετείχαν έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο ''Kίνημα Ζωής και Εργασίας''.

Το 1931 ο Henry Louis Henriod4 έγινε Γενικός Γραμματέας του ''Παγκοσμίου Συνδέσμου'', υπηρετώντας παράλληλα και ως Γενικός Γραμματέας του ''Universal Council for Life and Work'', ''Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ζωή και την Εργασία''. Με αυτόν τον τρόπο, ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος των Εκκλησιών'' συνέβαλε στην ίδρυση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών το έτος 1948...!

Παραπομπές - Επισημάνσεις

1. Priit Rothmets: Ecumenical Peace Organisation ''The World Alliance For Promoting International Frienship through the Churches'' and resistance to totalitarian regimes in the interwar period εδώ.

2. Ο Henry Atkinson ήταν ακαδημαικός, υπουργός, συγγραφέας και ακτιβιστής. Πέρασε πολλά χρόνια στην Ευρώπη και την δεκαετία του 1920 επισκέφτηκε την Ινδία, την Κίνα και την Ιαπωνία, για να ερευνήσει τις θρησκείες στην Ασία. Ο Atkinson υπηρέτησε στα διοικητικά συμβούλια πολλών οργανώσεων, που εργάστηκαν για την προώθηση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων και καταδίκασε την άνοδο του αντισημιτισμού στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μάλιστα υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ.

3. Νικολάου Ματσούκα: ''Οικουμενική Κίνηση'', εκδόσεις ''Πουρναράς'', 1996.

4. Priit Rothmets: Ecumenical Peace Organisation ''The World Alliance For Promoting International Frienship through the Churches'' and resistance to totalitarian regimes in the interwar period εδώ.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος